Horst-sweet-Horst

Intermezzo – Waak voor inbraak

2012-01-30T20:11:00.001+01:00

Altijd lonend connecties te hebben in alle segmenten van de samenleving. Zo kwam het deze week mooi van pas dat dit medium op goede voet staat met Johnny de V., alias Kleppo.

De V. is voorzitter van de Regio Limburg-Noord van het Langvingerig Gilde. Exclusief voor Horst-sweet-Horst was hij bereid enkele vragen te beantwoorden over de borden die de gemeente Horst aan de Maas deze week plaatste om inbrekers af te schrikken.

Zo, Kleppo, die borden moeten binnen jullie Gilde als een mokerslag zijn aangekomen. Of vergissen we ons?
‘Mokerslag? Ben je nou helemaal gek zeg! We zijn er zelf medeverantwoordelijk voor.’
Het Langvingerig Gilde medeverantwoordelijk voor borden die inbrekers moeten afschrikken? Dat moet je toch even uitleggen.
‘Simpel. De laatste tijd is in onze regio Boris Boef actief. Dat is een wilde bond, niet erkend door het Koninklijk Nederlands Genootschap van Ongenode Gasten. Die borden zijn louter en alleen bedoeld als een waarschuwing aan het adres van Boris Boef. Die jongens verzieken hier de boel voor ons.

Daarover hebben we bij de politie ons beklag gedaan. In het convenant staat heel uitdrukkelijk dat wij als Regio Limburg-Noord van het Langvingerig Gilde als enige in dit gebied actief mogen zijn.’
Convenant?
‘Ja, het convenant dat we enkele jaren geleden met politie en gemeente hebben gesloten. Moet ik nou verdorie alles uitleggen?’
Wat staat er dan in?
‘Dat wij jaarlijks garant staan voor een minimum aantal inbraken. Als we dat braakquotum halen, staat daar een mooie vergoeding tegenover. Dus reken maar dat we ’m van jetje geven. Dinsdag hebben we nog vier kraken gezet in Horst en Melderslo.’
Hoe is dat convenant eigenlijk ontstaan?
‘De boel was hier enkele jaren geleden qua inbraken zo ingekakt dat mensen zich weer veilig begonnen te wanen. En dat is natuurlijk wel het laatste waar de politie op zit te wachten, daar houden ze graag een naam hoog als boevenvangers. Ze zijn toen met ons in overleg getreden en daar is dit convenant uitgerold. Zo is het spel, zo zijn de regels.’

Er gaat een wereld voor ons open …
‘Wisten jullie trouwens dat de tekst op die borden van ons afkomstig is? De politie en de gemeente kwamen aanzetten met teksten als ‘Inbrekers lopen hier een blauwtje’ en ‘Inbrekers vissen hier achter het net’. Geloof je gewoon niet, zó duf, zó clichématig. Daarop zijn wij op de proppen gekomen met ‘Inbrekers vangen hier bot’. Dat is ten minste een tekst die afschrikt.’

Wa…
‘Excuses, maar ik moet het hierbij helaas laten. Plicht roept, ik moet het braakquotum weer wat gaan opvijzelen.’
Geen probleem, Kleppo. Bedankt voor je medewerking.
‘By the way, hebben jullie toevallig enig idee hoeveel zo’n bord doet?’

Intermezzo – Sneeuw (2)

2012-01-30T20:11:00.000+01:00

Knetterverse sneeuw, de eerste van het seizoen. Is het dan vreemd dat ik op zo’n dag als vandaag aan m’n moeder en Martin Bril moet denken? Grotere sneeuwliefhebbers waren er bij mijn weten niet.

M’n moeder had een hele hoop voor op Martin Bril (die ik overigens alleen van z’n werk en mediaoptredens ken), maar al had ze nog duizend jaar geleefd, het zou haar vermoedelijk nooit zijn gelukt het genot van verse, nog onbetreden sneeuw zo mooi onder woorden te brengen als Martin Bril: ‘Ik zette mijn eerste voetstap. Ach, hoe schitterend kraakte en knerpte de sneeuw onder mijn schoen. Nog een stap, en nog mooier was het geluid, lieflijk, maar ook stoer. Een geluid uit duizenden. Ik begon te lopen, duizelig van stom geluk.’ (De Volkskrant 26 november 2008, klik hier voor een langer citaat uit hetzelfde stukje.)

Mijn eigen versesneeuwgenot weet ik vrij aardig achter een masker van nuchterheid te verbergen. Daarom bent u hier aan het verkeerde adres voor lyrische bewoordingen waarin ik de verrukkingen van verse sneeuw probeer te vangen. Wel heb ik, ter verhoging van de sneeuwpret en als eerbetoon aan m’n moeder en Martin Bril, iets anders proberen te vangen. Namelijk het geluid van verse Horster sneeuw. Preciezer: het geluid van voetstappen in verse Horster sneeuw. M’n eigen voetstappen. Leek me nog niet zo’n heel eenvoudige exercitie omdat het geluid van de A73 alom en permanent tegenwoordig is in Horst. Maar gelukkig zit niet altijd alles tegen. Dus laat spijs en drank aanrukken, draai de volumeknop helemaal open, vlei u neer op de bank en laat u betoveren door het magische geluid van mijn voetstappen in de verse sneeuw van de Kasteelse Bossen:
(Zo, zijn die wandelaars die zich tijdens de opnamen bezorgd afvroegen wat er met me aan de hand was ook meteen gerustgesteld.)

Klein mysterie 313 – Boodschappenbriefje (4)

2012-01-30T20:10:00.001+01:00

Mijn zondag in vier woorden samengevat: ein Wechselbad der Gefühle.

Laat me met de negatieve gevoelens beginnen, hebben we die tenminste gehad. Kort en krachtig: wat een aanfluiting daar in dat stervenskoude Waalwijk.

En als je érgens niet wil afgaan, is het uitgerekend in dat in- en intrieste Wolluk met dat in- en intrieste stadion met die in- en intrieste naam Mandemakers Stadion. Alleen Heracles uit was misschien nog erger. Hoogste tijd dunkt me om de verguisde voetbalgod Michael Uchebo uit de mottenballen te halen.

En ik was nog wel zo überglücklich naar de Langstraat afgereisd. Omdat ik ervan overtuigd was dat VVV eindelijk weer eens een uitwedstrijd zou winnen, maar vooral vanwege een ganz tolle vondst, eerder op de dag.

In mijn hoedanigheid van boodschappenbriefjesopraper had ik me al vaak afgevraagd hoe het nou toch mogelijk was dat hoewel Polen een niet onaanzienlijk deel van de Horster bevolking uitmaken, ik nog nooit een in het Pools gesteld boodschappenbriefje had gevonden. Schreven Polen geen boodschappenbriefjes of gooiden ze ze niet weg? Om leukerds voor te zijn: dat Polen het zonder briefje kunnen stellen omdat ze toch slechts één (bier) of twee (bier en sigaretten) boodschappen hoeven te onthouden, lijkt me in elk geval geen steekhoudende verklaring. De noodzaak van een verklaring is er gelukkig ook niet langer: er blijken warempel toch boodschappenbriefjesschrijvende Polen te zijn. Of op z’n minst één. Want zijn dan wel haar briefje vond ik gisterochtend onder de catalpa voor de ingang van de supermarkten Plus en Lidl.

Geen afkortingen, kraakheldere blokletters, tien of elf items, géén mary (bier) en geen papierosy (sigaretten). Wat dan wel?

Met behulp van diverse online-woordenboeken heb ik een en ander proberen te vertalen. Dat leidde tot het volgende resultaat:
Boter
Worst
Melk, koffiemelk
?, room
Vlees
Harde kaas
Boursin – kaas
Broodje, taart (?)

Beslist een briefje waarmee je voor de dag kunt komen. Was het in het Nederlands gesteld, dan had ik het vermoedelijk laten liggen: te veel dertien in een dozijn, te weinig dat er uitspringt. Te weinig gespecificeerd ook: wélk vlees? Wélke worst? Even dacht ik met die mij volstrekt onbekende ‘harde kaas’ toch iets buitenissigs gevonden te hebben. Blijkt ‘harde kaas’ een begrip te zijn dat ook in het Nederlands wordt gebruikt en ‘snijdbare kaas’ betekent. Maar dit alles deed niets af aan de opgetogenheid over de vondst van m’n eerste Poolse boodschappenbriefje. Daaraan kwam dus pas een (ruw) einde toen VVV zich in Waalwijk de harde dan wel zachte kaas (twardych i miękkich serów) van het brood (chleb) liet eten.

Ik zei het toch: ein Wechselbad der Gefühle (rollercoaster emocji – anglicismen hebben blijkbaar ook in het Pools hun intrede gedaan, dan klinkt ‘achtbaan van emoties’ toch beter).

Klein mysterie 312 – Hoëgers huuske

2012-01-30T20:10:00.000+01:00

Op 3 augustus 2008 maakte ik een aantal foto’s van dit als opslagplaats voor stro fungerend gebouwtje:

Het ligt geïsoleerd aan de rand van een akker aan de Bloemvenweg in America, even terzijde van de Zwarte Plakweg, van America uit gezien enkele honderden meters vóór golfbaan De Golfhorst. Het bouwsel intrigeerde me omdat ik het niet goed kon plaatsen: het wekt in eerste instantie in alles de indruk dat het ook als voorraadschuur, stal, een combinatie van beide of voor mijn part als garage is gebouwd, maar als je het wat beter bekijkt zijn er toch zaken die je doen twijfelen aan dat idee. Het relatief hoge zadeldak bijvoorbeeld dat het gebouwtje het aanzien van een woonhuis verleent. En vanwaar dat huisnummerbordje?

En is een windvaantje niet een wat al te grote frivoliteit voor een eenvoudige stal?

Maar welke andere functie kan het gebouwtje dan hebben gehad? Alleen al het ontbreken van ramen maakt het nagenoeg ongeschikt voor menselijke bewoning. En voor bijvoorbeeld een trafohuisje is het weer veel te groot. Kortom: twijfel. Ik besloot het voorlopig op een bijgebouw van een inmiddels verdwenen boerderij te houden en nam me voor er te zijner tijd een stukje over te schrijven.

In de zomer van 2010 werd ik aangesproken door Hay Mulders, voorzitter van de Werkgroep Oud America. Of ik wel eens gehoord had van de ‘Hoëgers huuskes’. Zei me helemaal niets. Hay had van horen zeggen dat dat huisjes (‘huuskes’) waren die de niet onbemiddelde familie Hoogers uit Horst in de eerste helft van de vorige eeuw her en der had gebouwd op grond die ze in de regio bezat. De functie van die huisjes was Hay onbekend. Wat hij wel wist, was dat beweerd werd dat een gebouwtje aan de Bloemvenweg in America een van die ‘Hoëgers huuskes’ was. Of ik dat misschien kende? En óf ik dat kende …

Ik beloofde Hay op zoek te gaan naar vergelijkbare huisjes in de omgeving. De zoektocht stokte bij een eveneens geïsoleerd liggend, wel van raampjes voorzien, met fraaie architectonische details opgesierd bakstenen gebouwtje dat in elk geval heden ten dage fungeert als stal,

gelegen net ten zuiden van de Deurneseweg (N270) in Venray en volgens de muurankers daterend uit 1930.

Daarbij bleef het. Tot ik afgelopen dinsdag een e-mail kreeg van Hay: hij had het huisje aan de Bloemvenweg onlangs nog eens wat grondiger bekeken en gefotografeerd en was daarbij tot de ontdekking gekomen dat op het windvaantje het jaartal 1943 vermeld staat:

De e-mail en foto van Hay hebben me doen besluiten dat na bijna drieënhalf jaar de onderste steen nu eindelijk maar eens boven moet. Hoogste tijd dus voor een speurtocht naar de oplossing van het mysterie van het huisje aan de Bloemvenweg in America. En weet u wat het mooie is? U kunt daarbij behulpzaam zijn! Hoe? Door me ook maar het kleinste beetje informatie dat u heeft over het gebouwtje en/of de ‘Hoëgers huuskes’ te mailen (HorstsweetHorst@gmail.com). Hay en ik zullen u dankbaar zijn.

Klein mysterie 311 – Pisbloas

2012-01-23T18:48:00.001+01:00

Een niet nader te noemen persoon wiens voornaam met een P begint, hoorde ik de voorbije week een niet nader te noemen persoon wiens voornaam eveneens met een P begint, afserveren als ‘ennen pisbloas’. Van het vervolg van de conversatie kreeg ik weinig meer mee – ik bleef hangen bij die pisbloas. Lang geleden dat ik iemand dat woord had horen uitspreken. Misschien was m’n vijftien jaar geleden overleden vader wel de laatste geweest. Hij was een frequent pisbloas-gebruiker. Te stellen dat hij de wereld indeelde in pisbloaze en niet-pisbloaze zou overdreven zijn. Maar wilde je al z’n Horster pisbloaze de kost geven, dan diende je toch te beschikken over een klein fortuin.

Verder mijmerend vroeg ik me af of ‘pisblaas’ in het Nederlands eveneens wordt gebruikt als een negatieve kwalificatie voor een persoon. Maak ik me onsterfelijk belachelijk als ik iemand in een gezelschap ABN-sprekers bestempel als een pisblaas? Of zal er instemmend ‘ja’ worden geknikt dan wel afkeurend ‘nee’ worden geschud? De na thuiskomst geraadpleegde Van Dale komt niet verder dan de letterlijke betekenis (‘urineblaas, vlezige zak in de onderbuik waarin de urine opgezameld en enige tijd bewaard wordt vóór het lozen’). En tik op Google ‘pisblaas’ in en de eerste zestig resultaten hebben ook allemaal betrekking op bovenstaand onderdeel van het menselijk lichaam. Voorlopige conclusie: om serieus genomen te worden als Nederlands-spreker, is het niet aan te raden iemand te karakteriseren als ‘pisblaas’.

Wat betekent het woord in het Horster dialect eigenlijk precies? Ja, ‘vaerkesbloas’, zoals E maes inne taes zegt. Maar als diskwalificatie? Om even in de buurt van de pisblaas te blijven: is een pisbloas een zeikerd? Een klootzak? Een eikel? Een lul wellicht? Of toch eerder een azijnpisser?

Het kan natuurlijk ook zijn dat we het in een heel andere richting moeten zoeken. Toen leren ballen nog geen gemeengoed waren, werd de pisblaas van een varken vaak opgeblazen om dienst te doen als bal. Met die wetenschap in het achterhoofd kom je misschien eerder uit bij ‘blaaskaak’, ‘windbuil’ of ‘praatjesmaker’ als synoniem van pisbloas.

Daar zitten we dan. ‘Met de gebakken peren’, zou m’n vader zeggen. Hem kan ik helaas niet meer uithoren over de definitie van pisbloas. De beide Horster woordenboeken bieden evenmin uitkomst. U mogelijk wel?

Of dit nou allemaal zo belangrijk is? Vind ik wel, ja. Als je dan toch iemand uitscheldt, doe het dan ook meteen goed. Zoals je een hond geen kat noemt, maak je een lul niet uit voor klootzak en een pisbloas niet voor geitenneuker. Tenzij een pisbloas een geitenneuker is natuurlijk. Help!

Klein mysterie 310 – Rolstoel

2012-01-23T18:47:00.004+01:00

Niet dat ik er al aan toe ben, maar weet u waar ik altijd van heb gedroomd? Van een rolstoel van flessen en verpakkingen. Is nog eens wat anders dan zo’n dodelijk saai grijs karretje dat elke frivoliteit ontbeert. Met zo’n rolstoel van flessen en verpakkingen kun je tenminste de blits maken. Ben je de talk of the town. Ja, ik weet dat zo’n ding flink rammelt en dat er wel eens wat van af valt, maar je krijgt er ook wat voor terug. Aandacht bijvoorbeeld. En respect. En aanzien. En levensvreugde. En jaloerse blikken.

Nee, als het eenmaal zo ver is, dan doe mij maar een rolstoel van flessen en verpakkingen. Graag geen handbewogen of duwrolstoel, maar een elektrische rolstoel van flessen en verpakkingen. En dan liefst zo’n stoere off-roadrolstoel met vierwielaandrijving. Zodat ik er ook lekker mee kan rossen door de bossen. Kicken, man!

‘Dream on’, hoor ik u denken. Nu moet ik direct bekennen dat ik nooit ook maar een seconde heb gedacht dat mijn droom van een rolstoel van flessen en verpakkingen ooit werkelijkheid zou worden. Tot gisteren. Een onzichtbare hand dreef mij naar de gats (of grats) tussen parkeerplaats Patronaat en de Kerkstraat.

Normaliter geen plek waar je voor je plezier vertoeft. Maar kijk eens welk een vreugdevolle mededeling ik daar aantrof op een van de ruiten van het PlasticPunt:

Helaas staat er niet bij hoeveel doppen je nodig hebt om je te verzekeren van die rolstoel van flessen en verpakkingen. Voor de zekerheid heb ik gisteren maar alvast de twee kratjes bier die er nog stonden leeg gezopen. Zijn toch mooi 48 doppen. Ik vermoed dat ik daarmee al een aardig eind op weg ben. Maar uiteraard heb ik er ook geen enkel bezwaar tegen als u mij uw overtollige doppen bezorgt. Het zou u toch deugd moeten doen dat u op die manier bij kunt dragen aan de realisatie van een droom. En voorkomt dat ik in alcoholisme verval.

Intermezzo – Pop-up spelers

2012-01-23T18:47:00.002+01:00

Zo, dat armzalige Feyenoord gisteren mooi de bietenbrug opgestuurd. Nu achtereenvolgens RKC, Excelsior, FC Groningen en De Graafschap aan de zegekar binden en VVV kan de blik weer richten waarnaar ie gericht moet worden: Europa.

Tijdens de rust van VVV-Feyenoord liep ik gisteren een oud-Horstenaar tegen het lijf die inmiddels misschien wel veertig jaar in Nijmegen woont. Hij bleek Feyenoordaanhanger te zijn. Z’n tweede liefde: Vitesse. Hij verheugde zich er al op hoe hij vandaag in z'n woonplaats NEC-supporters op de kast kon krijgen met sarcastische opmerkingen over de traditionele nederlaag tegen de aartsrivaal uit Arnhem. Oei! Hij was dus nog onwetend van het feit dat Vitesse de derby een uurtje eerder met een 1-0 nederlaag had afgesloten! Ik besloot het maar zo te laten. En toen moest Feyenoord dus nog verliezen van VVV – ik kan me voorstellen dat Sjors wel eens vrolijker dagen heeft beleefd.

Hoe had hij als oud-Horstenaar en import-Nijmegenaar die voorliefde voor Feyenoord en Vitesse trouwens ontwikkeld? ‘Door de voetbalplaatjes’, luidde z’n verrassende antwoord. Als voetbalplaatjes verzamelend jongetje was hij als een blok gevallen voor het magische Feyenoordshirt.

Ook z’n antipathie tegen NEC vindt haar oorsprong in de voetbalplaatjes: het groen-rood-zwart had meteen z’n weerzin opgewekt.

Omdat de rust op z’n einde liep kwamen we niet meer te spreken over z’n Vitesse-sympathie, maar ik vermoed dat die voortkomt uit een zwak voor het klassieke geel-zwarte shirt en een lichte neiging tot provoceren.

Het gesprekje herinnerde me aan de voetbalplaatjesactie van Plus. Vandaag begonnen. De benaming ‘pop-up spelers’ voor de plaatjes voorspelde weinig goeds,

maar ik kan u verklappen dat de schade nog enigszins binnen de perken is gebleven. Helaas geen stickers of plakplaatjes, nauwelijks spelersinformatie en vergeet alsjeblieft dat pop-uppen, maar letzten Endes zijn het wel voetbalplaatjes.

Want ik was erbij toen vanochtend om acht uur de draaideur van de Plus openging. In opdracht van neef Tom uiteraard; als man van middelbare leeftijd laten die voetbalplaatjes mij helemaal koud, zoals u begrijpt. Nou ja, als Tom me wat dubbelen aan zou bieden, zou ik ze vanzelfsprekend niet weggooien (of had ik dat al eens eerder gezegd?).

En dat album dan? Eh … dat heb ik alleen gekocht omdat je er een abonnement op Eredivisie Live bij cadeau krijgt.

Ik sluit af met m’n intussen jaarlijkse oproep: mocht u de komende tijd in het bezit komen van voetbalplaatjes en u weet er geen raad mee, dan houd ik, excuses, dan houdt Tom zich aanbevolen.

Intermezzo - Beschavingsoffensief

2012-01-23T18:47:00.001+01:00

Beschavingsoffensief 1701-01-31
Op 31 januari 1701 verordonneert Cecilia Catharina van Hoensbrouck, vrijvrouwe van Horst, dat niemand zich na negen uur in een herberg mag bevinden. Verder is het niemand, en ‘principaelijck ionckmans ende ionghens’, toegestaan na tien uur langs straten en huizen te ‘swieren’. Wie zich niet aan dit verbod houdt, krijgt een boete van tien gulden. Aanleiding voor de maatregel zijn de dagelijkse ‘insolentien, slaegherijen ende andere hooghstraffbaere ongeregeltheden’, bedreven door ‘lichtveerdighe iongens’.

Beschavingsoffensief 1845-12-27
Naar aanleiding van een groot aantal klachten legt het gemeentebestuur onder aanvoering van burgemeester Neujean de Horster jeugd op 27 december 1845 een achttal verboden op. Zo is het voortaan niet meer toegestaan ramen, deuren en muren te bekladden, op straat om geld te spelen, met stenen te gooien en de kerkdiensten te verstoren. De onderwijzers dienen de leerlingen te vermanen, maar ‘de ouders [worden] voor hunne kinderen verantwoordelijk gesteld’.

Beschavingsoffensief 1910-10-30
In de zaal van het Patronaat wordt op 30 oktober 1910 de Horster afdeling van het Kruisverbond opgericht. Dit stelt zich teweer tegen drankmisbruik. Gastspreker Leopold Haffmans (inderdaad die van de straat) ageert tegen drankgebruik door jongeren: ‘Voor jongelieden is de drank de dood van het zedelijke gevoel, men verliest de achting voor zich zelf en kent geen schande meer. De bedronkene drinkt om het dierlijke op te wekken. Hij doet zijn meisje drinken om het schaamtegevoel weg te nemen en het tot onzedelijkheid over te halen.’

Beschavingsoffensief 1947-06-07
In de uitgave van 7 juni 1947 klaagt de redactie van lokaal weekblad De Echo over de verwildering van de jeugd: ‘Veel kinderen tonen ’n brutaliteit tegenover ouderen, die alle perken te buiten gaat. Zo gaat onze jeugd onherroepelijk ten gronde. Vooral de ouders en het onderwijzend personeel hebben hier een grote verantwoordelijkheid. Dat de overheid der gemeente en politie hierbij gaarne alle medewerking zullen verlenen, daaraan valt niet te twijfelen.’

Beschavingsoffensief 2012-01-20
De gemeente Horst aan de Maas verbiedt met ingang van 20 januari 2012 het gebruik van alcohol en softdrugs op openbare plekken in de zestien kernen, in de Kasteelse Bossen, bij speeltuin Roeffen Mart in Grubbenvorst en bij de Loswal in Broekhuizen. Op overtreding staat een boete van 85 euro. Ouders van beboete jongeren ontvangen een brief van de politie met een verwijzing naar het drinkgedrag van hun kroost. De maatregelen moeten overlast voorkomen. Wijkagent Hans van Vulpen in Dagblad De Limburger: ‘Daarbij gaat het niet alleen om herrie op straat, maar ook over wildplassen, kapotte flessen op straat en vernielingen.’

En nog zijn er mensen die durven te beweren dat de geschiedenis zich niet herhaalt.

En nog zijn er mensen die durven te beweren dat beschavingsoffensieven enig effect hebben.

En nog zijn er mensen die durven te beweren dat de jeugd van tegenwoordig haar gelijke niet kent.

Actualisatie – Reclameborden

2012-01-23T18:47:00.000+01:00

Voor de volledigheid, en ook omdat anderen het nieuws bij mijn weten hebben laten liggen: het onlangs verwijderde (klik hier en hier) bord van Behoud De Parel langs de A73 is weer terug:

Wilt u mij als tegenprestatie onmiddellijk waarschuwen du moment dat de sterke arm pogingen onderneemt het weer te verwijderen? Ge zijt reeds bij voorbaat bedankt.

Intermezzo – Afvalscheiding

2012-01-16T17:46:00.003+01:00

Het wekenlange gediscussieer, ge-opinieer, gejeremieer en geprovoceer over de nieuwe wijze van afvalinzameling hing me plotseling zo de keel uit, dat ik besloot een daad te stellen: ik begaf me afgelopen week naar het gemeentehuis. Niet om de ruiten in te gooien. Ook niet om de verantwoordelijke wethouder of ambtenaren voor rotte vis uit te maken. Wél om in het gemeentelijk archief nu eens op zoek te gaan naar feiten. Historische feiten. Binnen een uur vond ik een antwoord op een karrenvracht aan vragen. Slechts één vraag bleef onbeantwoord.

Sinds wanneer wordt in Horst van gemeentewege huisvuil opgehaald?
Sinds 1 januari 1934.
Wie gaf de aanzet hiertoe?
Gemeenteraadslid Jacques Toma.
Hoezo?
Hij vroeg in de gemeenteraadsvergadering van 10 april 1933 of het niet mogelijk was het huisvuil in het centrum van Horst tegen betaling te laten ophalen.
Hoe reageerde het college van burgemeester en wethouders?
Dat beloofde de mogelijkheden te bekijken.
Met als resultaat?
Een verordening op ‘de heffing van rechten voor het ophalen van haardasch en huisvuil’. Die werd besproken en unaniem goedgekeurd in de raadsvergadering van 20 juni 1933 (klik op de afbeelding voor een vergroting).

Wat waren de overwegingen van het college?
In de verordening genoemde argumenten voor een vuilnisophaaldienst waren de steeds dichtere bebouwing in het centrum van Horst, de aanzienlijke afstand tot de stortplaats, de volksgezondheid en de openbare orde.
Volksgezondheid en openbare orde?
Inderdaad. In de overwegingen bij de verordening ging het college hier verder niet op in, maar uit een verslag van de raadsvergadering in de Nieuwe Venlosche Courant van 22 juni blijkt waarom ook de volksgezondheid en openbare orde in het geding waren: ‘Soms [wordt] tot ergernis der omwonenden op een buurtweg het vuil gestort, wat uit een oogpunt van gezondheid en openbare orde is af te keuren. Ook is zulke handelwijze strafbaar maar moeilijk te constateeren.’
Was deelname aan de vuilnisophaaldienst verplicht?
Nee. Wie wenste dat z’n huisvuil werd opgehaald, moest zich bij de gemeenteontvanger melden en tegelijkertijd het verschuldigde bedrag voldoen.

Hoe hoog was dat bedrag?
Vier gulden per jaar per huisadres. Volgens wethouder Thomeer was aanvankelijk gedacht aan vijf gulden per jaar, ‘doch nader is gebleken, dat we er met f 4 wel komen’.
Om hoeveel adressen ging het?
In het eerste jaar, 1934, werd het huisvuil op 56 adressen opgehaald.

Dit aantal liep geleidelijk op tot zeventig in 1939 (klik op de afbeeldingen voor een vergroting).

Hoe moest het afval worden aangeboden?
In een bak of ander voorwerp.
Hoe vaak en waarmee werd het opgehaald?
Er kwam wekelijks een vuilniskar langs.
Wie was de eerste Horster vuilnisman?
Als laagste inschrijver kreeg Jozef Achten-Beelen het werk gegund.
Wat verdiende hij ermee?
Het eerste half jaar per adres vijf cent per keer. Vanaf 1 juli 1934 kwamen daar nog twee cent bovenop.

Leverde de vuilnisdienst de gemeente ook nog wat op?
Weinig. Zowel in 1934 als in 1935 kwam er aan inkomsten 212 gulden binnen. De uitgaven bedroegen respectievelijk 191,10 gulden en 190,19 gulden.
Was Jozef Achten-Beelen de eerste en de laatste Horster vuilnisman met een dubbele achternaam?
Dat is die ene vraag waarop ik u het antwoord schuldig moet blijven.

N.B. Mail me als u geïnteresseerd bent in de inventarisnummers van de bestudeerde documenten.

Top 5 – Limburgse CDA-afsplitsingsbenamingen

2012-01-16T17:46:00.002+01:00

Terwijl het in het hele land de afgelopen dagen flink kouder werd, begon in Horst aan de Maas de temperatuur juist te stijgen. Ik geef toe dat het even duurde voordat ik dit opmerkelijke meteorologische verschijnsel kon duiden. Maar toen ik even de tijd nam om rustig na te denken, begon het me al snel te dagen. Het kan niet anders of deze lokale hittegolf wordt veroorzaakt door alle Horster CDA’ers die zich achter de coulissen warm aan het draaien zijn voor de Limburgse afsplitsing van hun ooit zo populaire partij. Als het zover komt – en geloof me, het komt zo ver – moeten ze zo goed zijn opgewarmd dat ze in de voorste gelederen te vinden zijn als straks de baantjes worden verdeeld. Le roi est mort, vive le roi.
Namen? Ach, u kent politici: zo lang niks zeker is ontkennen ze alles. Geen namen dus, maar als ik u vertel dat een voormalig CDA-gedeputeerde uit Horst deze week een notitie heeft rondgemaild, weet de goede verstaander ongetwijfeld genoeg.

Hoe gaat de Limburgse afscheidingsbeweging heten? Ook dat blijft voorlopig nog in nevelen gehuld. Uit doorgaans betrouwbare bron heb ik wel vernomen dat het woord ‘partij’ niet in de naam voor zal komen. Dit om te voorkomen dat noordelijke (‘purteej’) en zuidelijke (‘purtie’) leden elkaar meteen al bij het begin de koppen inslaan.

In het circuit doen intussen heel wat potentiële partijnamen de ronde. Mijn persoonlijke top 5 van Limburgse CDA-afsplitsingsbenamingen:

5. Limburg Allein. Nuchter bekeken de gedroomde naam. Alleen doet zich hier hetzelfde dilemma voor als bij het woord ‘partij’: door te kiezen voor ‘allein’ is het onvermijdelijk dat de nieuwe partij alle ‘alliën’-zeggers van zich zal vervreemden. De feiten zijn niet anders – Jo Erens draait zich om in z’n graf.

4. Forza Limburgia. Trots op Limburg zou te veel associaties oproepen met IJzeren Rita. Limburg mót blieve zou te veel herinneren aan die grandioze mislukking onder dezelfde naam van anderhalf jaar geleden. Dus waarom geen Forza Limburgia? Wie kent die Berlusconi nu nog? Was trouwens toch niks mis mee? En Limburgia was in 1950 toevallig wel de laatste Limburgse landskampioen!

3. Brónsgreun. Wél een woord met een provinciebreed min of meer identieke uitspraak. Refereert aan een Limburggevoel. Bovendien is de kleur dik in orde: groen en toch onderscheidend.

2. WWG (Wein, Weib und Gesang). Bevrijd van het bovenmoerdijkse calvinistische juk kunnen eindelijk alle remmen los. Waar zijn wij Limburgers goed in? Juist. En waarom zou dat niet in de naam van de partij door mogen klinken?

1. Island in the Sun. Zwitserlevengevoel, eilanddenken, Calimero, gezond chauvinisme: allemaal komt het samen in deze naam. Plak er de zoetgevooisde stem van Harry Belafonte onder en ik ben ervan overtuigd dat deze partij glorieuze tijden tegemoet gaat.

Klein mysterie 309 – Twin Domes

2012-01-16T17:46:00.001+01:00

Laat die afvalperikelen voor wat ze zijn! Weg met die grauwsluier die al weken over Horst aan de Maas hangt! Licht aan het einde van de tunnel! Want: we hebben eindelijk weer iets dat ons doet gloeien van trots, iets dat ons danig ingedeukte gevoel van eigenwaarde een enorme boost geeft, iets dat – ik aarzel niet het te zeggen – ons op de kaart zet! Het verbaast me hogelijk dat andere media het nieuws hebben laten liggen, maar omdat het niet anders is, pakt Horst-sweet-Horst die primeur gewoon.
Horst aan de Maas, hooggeachte lezers, is namelijk een nieuw wereldwonder rijker. Aan de

dan wel

Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, is het hier de afgelopen maanden verrezen, schijnbaar zonder dat iemand er acht op sloeg. Maar nu het z’n voltooiing nadert, kan niemand er meer omheen. Wie zich echt wil laten verrassen, adviseer ik om het bouwwerk te benaderen via de Molengatweg. Laat de Kempweg en de Campsbosweg links liggen en maak de scherpe bocht naar rechts als de Molengatweg inmiddels is overgegaan in de Australiëweg. En dan ineens … tussen de bomen door zie je ze in de verte liggen, majestueus uittorenend boven de zompige uitlopers van de Paes: twee gigantische koepels (helaas werkt de zoomfunctie op m’n fototoestelletje niet meer).

Hoe dichter je ze nadert hoe imposanter ze worden.

Eenmaal gearriveerd op de Veld(-)Oostenrijk heb je vrij zicht op deze architectonische briljantjes, ongetwijfeld geïnspireerd op de Sint-Pieter in Rome. Architectuur van het grote gebaar.

Zoveel is wel zeker: Horst heeft er een baken, een landmark, een icoon bij. Het enige dat er nog aan ontbreekt is een naam. Beter gezegd een bijnaam, want als bouwwerk stel je pas echt iets voor als je een bijnaam hebt. Denk aan het ING-gebouw langs de Ringweg in Amsterdam (onder meer De Poenschoen) en de Erasmusbrug (onder meer De Zwaan) en het Feyenoordstadion (De Kuip) in Rotterdam.

En kom me voor die twee koepels aan de Veld(-)Oostenrijk nu asjeblieft niet aanzetten met De Twee Tieten, De Horster Tieten of iets dergelijks. Die bijnaam is al vergeven (aan het ministerie van VWS in Den Haag) en getuigt bovendien van wel verdomde weinig originaliteit.

Refererend aan het Superdome, de beroemde thuishaven van de New Orleans Saints, zou Superdomes kunnen. Wat me daaraan tegenstaat, is dat het begrip ‘super’ geen meervoud om zich heen verdraagt. Nee, wat dacht u daarom van de Twin Domes? Kunnen we internationaal ook mee voor de dag komen en verwijst bovendien subtiel naar het mooiste gebouw van Horst, in de volksmond vaak de Twin Towers genoemd.

Overigens sta ik, zoals altijd, open voor betere suggesties.

Intermezzo – Monniksgier

2012-01-16T17:45:00.000+01:00

Dagblad De Limburger bevatte zaterdag een artikel over de monniksgier. Een mooie aanleiding om mijn verleden met de aegypius monachus op te biechten.
Woensdag 16 maart 2005. In mijn herinnering een druilerige ochtend. Rond een uur of elf rijd ik vanaf de

dan wel

de Peelheideweg op, langs vakantiepark Loohorst, richting Meterik. Hé, wat zweeft daar? Daar vrij hoog in de lucht boven de Heere Peel, het kunstmatige stukje Peel aan de noordzijde van de Peelheideweg? Een vogel? Nee, veel te groot, da’s heel geen vogel! Wat dan wel? Een schermvlieger of paraglider? Daar vertoont het zwevende gevaarte meer gelijkenis mee. Zijn er op of bij het Loohorstcomplex trouwens niet regelmatig demonstraties en/of wedstrijden schermvliegen of paragliden? Juist! Maar schermvliegers blijven toch niet steeds op min of meer dezelfde plaats zweven? En schermvliegers hangen toch meters onder hun scherm? Raarrr. Wacht. Waarom zou het eigenlijk geen flink uit de kluiten gewassen vlieger zijn? Opgelaten door een voor mij vanuit m’n auto onzichtbare Loohorstgast in de Heere Peel. Kan niet anders, dat moet het zijn. Raadsel opgelost.

Andere plichten roepen, ik sta in de loop van de dag verder niet meer stil bij deze ervaring. Totdat ik ’s avonds de televisie aanzet en midden in het weerbericht van provinciale zender L1 val. Nog net hoor ik de dienstdoende weerman – ik dacht Thijs Zeelen, al kan het ook Léon Rademakers zijn geweest – zeggen dat er die dag in de buurt van Beers, circa veertig kilometer ten noorden van Horst, een monniksgier is gesignaleerd. Een vliegende kolos met een spanwijdte van meer dan drie meter. De grootste roofvogel van Europa, slechts twee keer eerder gesignaleerd in Nederland.

Een dag later wordt de vogel nog verschillende malen gespot in de omgeving van Beers. Op 21 maart duikt hij op bij de Oostvaardersplassen in Flevoland. Daar verblijft Carmen, zoals de gier wordt gedoopt, bijna vijf maanden. Op de avond van 15 augustus komt Carmen in botsing met een passerende trein en legt daarbij het loodje. Intussen is duidelijk geworden dat de dame begin mei 2003 in de Extremadura in Spanje is gevonden met vergiftigingsverschijnselen. Ze verblijft vervolgens anderhalf jaar in een gierenopvang, eerst op Mallorca en later in het Zuid-Franse Baronnies. Daar wordt ze op 2 februari 2005 losgelaten. Om welke reden dan ook moet Carmen dus al vrij kort daarna koers hebben gezet richting noorden, om op 16 maart in Beers te landen.

Is het dan heel vreemd om te veronderstellen dat wat ik die dag boven de Heere Peel met enige aarzeling aanzag voor een flink uit de kluiten gewassen vlieger, in werkelijkheid een monniksgier was?

Top 5 – Bakbelevenissen

2012-01-09T20:28:00.001+01:00

Ja, lieve mensen, Horst aan de Maas heeft weer een USP’tje te pakken! U weet niet wat een USP is? Niet getreurd, ik leg het u uit. Een USP is een Unique Selling Proposition, ook wel Unique Selling Point genoemd. In gewoon Nederlands: iets waarmee je je onderscheidt van anderen, een troefkaart. De Knip in Grubbenvorst heb ik eerder al eens een Unique Selling Point voor Horst aan de Maas genoemd. Ger Driessen was het ook. Doomguyrick is het nog steeds.

Wat dat nieuwe Horster USP dan is? De groene afvalbakjes natuurlijk. Alle doemdenkers, zwartkijkers en azijnpissers ten spijt: ze geven Horst aan de Maas net die doorslaggevende impuls die noodzakelijk is om je te onderscheiden van de grijze middelmaat. Ze doen ons hoofd boven het maaiveld uitsteken. Hoewel ze pas een week dienst doen, heb ik er al de meest doldwaze avonturen mee beleefd. Mijn top 5 van bakbelevenissen van afgelopen week:

5. Het gedonder begon in feite al enkele weken voor de jaarwisseling. Ik had de bak nog maar nauwelijks ontvangen of ik was ’m alweer kwijt. Na enig zoeken vond ik ’m in de tuin. Gekraakt! Door een hoogzwangere vrouw en een man die wel wat weg had van een timmerman. Enkele dagen later werd een baby geboren. En geloof het of niet maar dat knulletje had meteen het hoogste woord. Een wereldverbeteraar in de dop?

Vrijdagmiddag kwamen drie vreemde snuiters op kraamvisite. Hadden allerlei cadeautjes bij zich, maar iets teveel blingbling als je het mij vraagt.

Hoe lang moet ik deze situatie nog gedogen? Aangeven bij de politie gaat me te ver, dan draaien die mensen geheid de bak in.

4. De reaguurders hadden het al massaal voorspeld: de groene bakjes zijn windgevoelig. Vorige week maandag waaide het hard. Een dag later vond ik mijn geledigde bakje (ik had inmiddels een tweede exemplaar ontvangen) vier kilometer verderop terug op de splitsing Schadijkerweg – Schadijkerpeelweg. Hangend aan een straatnaambordje. Dat dan weer wel.

3. Vorige week donderdag waaide het nog harder dan maandag. Vrijdag constateerde ik dat het geledigde bakje nu een reis van wel tien kilometer had gemaakt. Ik trof het aan op de Heesbredeweg in Kronenberg. Hangend aan de nummer 2 van mijn top 5 van Sevenumse corpussen met blauwe lendendoek. Dat dan weer wel.

2. De reaguurders hadden het al massaal voorspeld: die groene bakjes zijn een walhalla voor ongedierte. Altijd gedacht dat m’n aversie tegen reaguurders groter was dan m’n aversie tegen ongedierte, maar sinds ik vanochtend twee huiveringwekkende ratten uit m’n groene bakje zag kruipen, weet ik dat niet meer zo zeker.

Later op de dag kwamen er uit een bak aan de Deckersgoedtweg in Sevenum opnieuw twee van zo’n gluiperds gekropen:

1. Op m’n gemak maakte ik dinsdag een wandelingetje. Het stormde, maar dat mocht de pret niet drukken, ik houd wel van een beetje wind. Kom ik op de Afhangweg, waait me daar toch een groen afvalbakje op m’n hoofd! En wat denk je? Muurvast! Na oneindig gewrik en gewriggel kregen deskundigen het er pas twee dagen later weer van af.

Ik overweeg een aanklacht in te dienen tegen alle reaguurders omdat ze van tevoren niet hebben gewaarschuwd voor dit gevaar.

Overigens ben ik razend benieuwd naar úw bakbelevenissen. Mail ze me (liefst voorzien van een foto als bewijs) en ik publiceer ze hier.

Klein mysterie 308 – Rammelstroken

2012-01-09T20:27:00.001+01:00

‘Domste uitvinding sinds de rammelstroken in sevenum …….’
Ik kan van dat discussieforum Stop Nieuw Afvalbeleid Horst aan de Maas vinden en zeggen wat ik wil, het draagt wel bij tot de uitbreiding van mijn woordenschat. Eind december kon ik ‘pennentikker’ er al aan toevoegen en sinds afgelopen donderdag is m’n vocabulaire dankzij een anonymus (moet ik dat er steeds bij blijven zeggen?) dus verrijkt met het begrip ‘rammelstroken’.

Persoonlijk vind ik ‘rammelstroken’ zeker zo mooi als ‘pennentikker’. Ik weet niet hoe het u vergaat, maar toen ik het woord zag, kreeg ik er meteen allerlei beelden bij. Van de Naamsesteenweg in Leuven, waar een eindeloze rij personenwagens voortrammelt achter een te zwaar beladen vrachtwagen. Van de peilloze treurigheid van eindeloze Noord-Brabantse macadamwegen (‘kedeng kedeng’). Van vervallen fabriekscomplexen in Sachsen-Anhalt waar de geur van bruinkool in de lucht hangt.

Wat ‘pennentikker’ wel voor heeft op ‘rammelstroken’ is dat het minder wijdverbreid is. Google op ‘rammelstrook’ of ‘rammelstroken’ en je hebt meer dan duizend hits. Al gauw kom je er dan achter dat rammelstroken overrijdbare betonverhardingen zijn, vaak toegepast aan de binnenzijde van rotondes

en bij gevaarlijke bermen.

Nu ik de betekenis van het begrip ken, ben ik ook in staat me er een mening over te vormen. Die is dat ik me aan van alles en nog wat kan ergeren en niet in de laatste plaats aan verkeersobstakels, maar dat rammelstroken nooit enige irritatie bij me hebben opgewekt. Een met een rammelstrook verbrede smalle weg ervaar ik zelfs als een genot – dat wil zeggen: als automobilist; als fietser is het een ander verhaal.
Getuige de forumreactie zijn er dus ook mensen (of moet ik zeggen Sevenummers?) die er anders over denken. Grote vraag is nu over welke Sevenumse rammelstroken de anonymus zich zo opwindt. De rammelstroken bij de diverse rotondes?

De rammelstroken langs de Blaktdijk?

Of zou hij of zij rammelstroken soms veel ruimer definiëren en alles wat een snelle verkeersdoorstroming verhindert als rammelstrook beschouwen? Zoals die inderdaad compleet belachelijke verhoogde rijbaanscheiding op de rotonde bij het AC-restaurant?

En die inderdaad godgeklaagde sluis op de Steeg?

En die wegversmallingen op de Beatrixstraat, De Donckstraat en Molenweg en 83 andere Sevenumse straten waarvan je inderdaad wild wordt?

Zo werkt dat dus: iemand hoeft maar het woord rammelstroken te laten vallen en ik kan een aantal persoonlijke frustraties van me afschrijven. Lang leve het discussieforum!

Klein mysterie 307 – Dorp van degeneratie

2012-01-09T20:26:00.006+01:00

We zijn een week verder, maar Roy Bouten blijft zich nog dag in dag uit met verve verweren tegen alle op hem en het nieuwe afvalscheidingssysteem gerichte aanvallen op het discussieforum Stop Nieuw Afvalbeleid Horst aan de Maas. Hij doet me zo langzamerhand óók een beetje denken aan Johan Cruijff.

Hoezeer hij ook in het nauw wordt gebracht, hij weet zich er altijd wel weer uit te lullen. Andere overeenkomst tussen RB en JC: het soms onnavolgbare taalgebruik. Wat dacht u hiervan? ‘Zou er helemaal voor zijn. Heb half jaar geleden schriftelijke vragen gesteld over dit soort communicatie. Zou een mooiemplot zijn *maakt aantekening* ;-)’ Knap als u me kunt uitleggen wat dat laatste zinnetje betekent. Sterker: alleen al als iemand dat ‘mooiemplot’ kan verklaren, zou ik een gat in de lucht springen. Google kunt u wel vergeten – ik ben u voor geweest. Of ontbreekt een spatie? Dan zou het ‘een mooie mplot’ of ‘een mooi emplot’ worden. Blijft even raadselachtig. Ben ik nou zo dom of is hij zo slim?

Toch kan het nog veel gekker. Als Roy een uurtje afwezig is op het forum, vraagt iemand ’m of hij misschien op skivakantie is vertrokken. Reactie van het geachte raadslid, die niet is gaan skiën maar een bestuursvergadering van de Lottumse judoclub heeft voorgezeten: ‘Hoop dat jullie het niet erg vinden dat ik naast dit forum ook nog nevenactiviteiten heb :-). Vooral voor de leukste vereniging van het mooiste dorp van degeneratie :-).’

Het zal je maar overkomen als dorp: ‘het mooiste dorp van degeneratie’ genoemd worden. Een twijfelachtiger eer lijkt me nauwelijks denkbaar. Voor de zekerheid heb ik het nog maar even opgezocht, maar mijn editie van de Van Dale vermeldt als betekenis van ‘degeneratie’ toch echt ‘ontaarding; het minderwaardig-worden in geestelijk of fysiek opzicht, of beide’.

Er moet iets vreselijk mis zijn gegaan tussen Roy Bouten en het dorp dat hij op 14 november van het afgelopen jaar nog betitelde als ‘het mooiste dorp van de regio’. Maar om het dan meteen ‘het mooiste dorp van degeneratie te noemen’? Maak je geen vrienden mee.

Of is het andermaal een gevalletje ben-ik-nou-zo-dom-of-is-hij-zo-slim en is ‘het mooiste dorp van degeneratie’ soms ironisch, sarcastisch, tongue-in-cheek of provocerend bedoeld?

‘Je gaat het pas zien als je het doorhebt’, zou JC Superstar zeggen. Maar da’s logisch.

Klein mysterie 306 – Voetveer

2012-01-09T20:26:00.000+01:00

L1 berichtte woensdag dat het voetveer over de Maas tussen Arcen en Lottum na bijna een eeuw weer in ere wordt hersteld. De gemeenten Horst aan de Maas en Venlo dragen elk dertigduizend euro bij aan de kosten; de provincie 95 duizend euro. Volgens Dagblad De Limburger van zaterdag beschouwen de overheden de pont als ‘een belangrijke impuls voor toerisme en recreatie in de historische kern van Arcen en het rozendorp Lottum’. Die overheidsbijdragen zijn tegen het zere been van de exploitant van de kettingveren tussen Arcen en Lottum en tussen Arcen en Broekhuizen. Hij moet het naar eigen zeggen zonder subsidie stellen.

Mijn mening? Sinds jaar en dag ben ik rechtgeaard (voet)veerpontenliefhebber. Dus veerde ik enthousiast op bij het vernemen van het nieuws over de herintroductie van het pontje.

Desondanks is de boosheid van de exploitant van de kettingveren ook begrijpelijk. Ik kan eerlijk gezegd niet zo heel veel argumenten verzinnen waarom een voetveer wel recht op subsidie zou hebben en het kettingveer van de buurman niet.
Verder kun je je afvragen of de toeristische potentie van Lottum niet enigszins (dan wel gruwelijk) wordt overschat.

Bovendien zijn Arcen, Broekhuizen en Lottum met twee veerponten op een onderlinge afstand van nog geen vier kilometer al royaal voorzien qua oeververbindingen. Met het verderop gelegen voetveer tussen Blitterswijck en Wellerlooi is dat bijvoorbeeld wel anders: daar bedraagt de afstand tussen de dichtstbijzijnde andere oeververbindingen (de brug in Well en het kettingveer tussen Arcen en Broekhuizen) om en nabij de tien kilometer.

Maar vergeet het voorgaande geneuzel, wat het allemaal pas echt onbegrijpelijk maakt, is dat het pontje in april 2013 in de vaart zou worden genomen. April 2013! Waar ben je dan mee bezig? In welke wereld leef je dan? Heb ik vorige week juist geleerd om dit jaar alles in het licht van de Floriade te bezien, krijg je dit!

Ik zeg: gemiste kans! Ik zeg: arrivederci unieke mogelijkheid om Arcen en Lottum voor een wereldpubliek op de kaart te zetten! Ik zeg: zwaai maar dag met het handje naar spin-off-effecten! Ik zeg: adieu uitnutting van de etalagefunctie!

Klein mysterie 305 – Pennentikker

2012-01-02T19:27:00.001+01:00

Op het stinkende rioolputje dat ‘Discussieforum Stop Nieuw Afvalbeleid Horst aan de Maas’ heet, kreeg PvdA-PK-raadslid Roy Bouten afgelopen vrijdag door een anonymus voor de voeten geworpen dat hij een pennentikker is (‘Ja die Roy denkt dat hij slim is die pennentikker hij is wel zo stom hoe wil je met een gezin van 5 pers dat kunnen. En dan die bejaarden zo vaak naar de weg lopen met zo,n emmer’).

Pennentikker. Lekker woord, vooral als het wordt uitgesproken zonder die derde n. Een woord ook dat ik nog niet kende. Zegt niets, mijn woordenkoffertje is vrij krap bemeten; er zijn veel meer woorden die ik niet dan die ik wel ken. Het ligt voor de hand te veronderstellen dat bovenstaande toetsentikker de klok wel heeft horen luiden, maar niet weet waar de klepel hangt en ‘pennenlikker’ (het Horster ‘pennelekker’ is nog mooier) heeft verkracht tot ‘pennentikker’. Dus een denigrerende benaming voor ambtenaar, of ruimer gezien voor iemand die heeft ‘doorgeleerd’. Past ook wel in de context.

Als ik de context niet kende en had moeten gokken wat pennentikker betekent, was ik vermoedelijk aan komen zetten met een zeldzame vogelsoort (‘Wat hoor ik toch?’ ‘Dat is nu het typische geluid van de pennentikker!’).

Andere mogelijkheid: degene die aan de beurt is bij een oud-Hollands tikspel (‘Wie doet er mee pennentikkertje?’).
Desnoods een verbastering van het woord ‘benedictijner’ (‘Dat méén je niet, is dat echt een pennetikker monnik die daar loopt?’).

Van Dale laat het helaas afweten. Google heeft wel iets in de aanbieding. Tilmar Bouwspecials prijst de pennentikker aan als ‘het ideale gereedschap om zonder beschadiging aan kozijnen, deurscharnierpennen te verwijderen en te monteren’ (19,75 euro exclusief BTW). Lijkt me niet de pennentikker die de anonymus in gedachten heeft. Ook andere pennentikkers vertonen weinig overeenkomsten met zijn pennentikker. Op één na, te vinden op een discussieforum op www.salaris.startpagina.nl. Daar heeft een zekere Joop op 29 augustus 2008 de volgende boodschap achtergelaten:

‘Wat me opvalt is dat een timmerman vroeger een matig loontje had en tegenwoordig minstens zoveel verdiend als een HBO er. Ze rijden in de duurste auto’s rond. En zo moet het ook. Gelukkig lijken die tijden voorbij dat b.v. een pennendraaier van een ambtenaar met het dubbele thuiskwam in vergelijking met iemand die zich lichamelijk uit de naat stond te werken. En maar trappen naar die werklui die zgn intellectuelen. Beste pennentikkers als die werklui niks meer doen dan hebben jullie geen dak meer boven je hoofd. Als jullie niks doen merken we geen verschil.’

Pennendraaier, pennentikker … Zelfs op de mestvaalt wil nog wel eens iets moois bloeien.

Actualisatie – Fretten

2012-01-02T19:26:00.003+01:00

Eén moment van onachtzaamheid en je wordt meteen op de vingers getikt: natúúrlijk zijn de borden langs A73 en Venrayseweg met die twee fretten (of wat het dan ook geweest mogen zijn) verwijderd met het oog op de Floriade.

Goed dat ze me erop wijst en verder uiteraard niks ten nadele van Germa, maar onbegrijpelijk dat ik daar zelf niet op gekomen was. Vanochtend constateerde ik dat zelfs het bord van Behoud De Parel langs de A73 verdwenen is.

Een van mijn goede voornemens is 2012 geheel in het licht van de Floriade te bezien. Alles hangt immers samen met de Floriade. Het moet gewoon een automatisme worden bij elke gebeurtenis, maatregel of ontwikkeling in de eerste plaats een verband te zoeken met de Floriade:

- Dat het CDA wel een bord mag plaatsen tussen A73 en Venrayseweg? Floriade! (‘Laatste eerbetoon aan een inmiddels ten dode opgeschreven partij die dit feestje toch maar mooi mogelijk heeft gemaakt’)

- Dat in de periferie zelfs de lelijkste bouwborden mogen blijven staan? Floriade! (‘Het risico dat hier een Floriadebezoeker wordt aangetroffen, is te verwaarlozen’)
- Nieuwjaarsduik? Floriade! (‘Horst aan de Maas duikt het Floriadejaar in’)

- Extra parkeerplaatsen in Horst-centrum? Floriade! (‘Anders laten die miljoenen toeristen ons links liggen’)
- Regen? Floriade! (‘Zonder regen geen florerende tuinbouw’)
- Dagelijkse verplichting tot vlaggen van zonsopgang tot zonsondergang? Floriade! (‘Uitnutting van de etalagefunctie’)
- Straatverbod voor egels? Floriade! (‘Platgereden egels schaden ons imago’)
- Rolstoelers en andere hulpbehoevenden voor een half jaar verbannen? Floriade! (‘Voorkomt files en bevordert de verkeersdoorstroming’)
- Alle olifantenpaadjes verhard? Floriade! (‘Wij begeven ons alleen op gebaande paden’)

- Wittenhorst kampioen? Floriade! (‘Zet ons op de kaart’)
- Horst krijgt stadsrechten? Floriade! (‘Spin-off effect’)
- Stank? Floriade! (‘Wij zullen ze eens een poepje laten ruiken’)
- Dialectsprekers de cel in? Floriade! (‘De Floriade is een wereldpodium’)
- Varkensmest op de menukaart van alle lokale restaurants? Floriade! (‘Streekproducten in de spotlights zetten’)

Actualisatie – Afvalscheiding

2012-01-02T19:26:00.000+01:00

Een van mijn laatste goede voornemens van 2011 was om niet meer terug te komen op alle afvalscheidingsperikelen. En vooral niet op alle emmers stront die hier nog steeds over het nieuwe systeem en zijn bedenkers worden uitgestort. In één woord: walgelijk. Nee, mijn mensbeeld is er de afgelopen twee weken bepaald niet positiever op geworden.

Desalniettemin: het nieuwe jaar is nog geen twee dagen oud of ik zie me al gedwongen m’n eerste goede voornemen te breken.

Of hij nu op een idee is gebracht of niet: gemeenteraadslid Roy Bouten (PvdA-PK) besloot zich afgelopen week in het openbaar teweer te stellen tegen alle verguizers van de nieuwe wijze van afvalinzameling. Als eerste en bij mijn weten tot dusverre enige gemeenteraadslid, terwijl alle in de raad vertegenwoordigde partijen met het nieuwe beleid hebben ingestemd. Hij schreef een artikel op z’n weblog en ging op het forum dat is gekoppeld aan de petitie tegen het afvalbeleid (intussen 2372 ondertekenaars) de discussie aan met iedereen die maar wilde. Hij verdedigde het beleid en verduidelijkte de praktische uitwerking, ondertussen niet blind voor de tekortkomingen. Als iemand het niet kon of wilde begrijpen, legde hij het een tweede of derde keer uit, indien nodig met nieuwe argumenten. Werd hij – anoniem natuurlijk – weer eens voor rotte vis uitgemaakt, dan bleef hij met twee woorden spreken.

De gemeenteraad laat zich wellicht inderdaad monddood maken (zoals iemand op het forum beweert – af en toe wordt er ook iets zinnigs gespuid), het nieuwe afvalinzamelingssysteem zal misschien niet helemaal deugen, ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst PvdA(-PK) heb gestemd en Roy Bouten is beslist niet onfeilbaar, maar z’n opstelling verdient lof en respect.

Waar anderen gezeten in hun luie stoel het spektakel aan zich voorbij laten trekken, onderwijl loerend op een kansje om dat leger van ontevreden kiezers te bedienen, daar durft hij zich kwetsbaar op te stellen en zich in het hol van de leeuw onvermoeibaar te verantwoorden voor z’n keuzes. Impopulaire keuzes, waar geen stemmen mee te winnen vallen en waar hij om wordt beschimpt, bespot en veracht. En toch: hij trotseert de storm en stáát voor z’n zaak. Ruggengraat tonen - zoals het hoort. Kunnen anderen een voorbeeld aan nemen.

Intermezzo – 2011

2012-01-02T19:25:00.000+01:00

Ergste kiezersbedrog: Ger Driessen.
Bewonderenswaardigste meisje: Muzghan.
Meest populistische tweet van een Horster politicus: ‘Door stelletje criminelen die koper gestolen hebben nu weer treinstremming tussen breda en tilburg.#$*¥! 220Vzou goed zijn voor deze lieden!’ (Raymond Knops, 6 oktober)
Mallotigste straatnaam:

Meest gebezigde woord: Floriade.
Zieligste paard: Aran.
Mooiste cd:

Talentvolste vakantieverslaggever: Kees van Rooij.
Onvergeeflijkste persoonlijke misser: Cambrinus, Kunst en de Buren.
Mooiste avond: 22 september.
Intrigerendste kunstwerk:

Volkigste volksvertegenwoordiger: Anthony van Baal.
Meest verontrustende twitterterugval: Roy Bouten (na 74 jaar voor het eerst van de troon gestoten als productiefste Horster politieke twitteraar door Thijs Coppus – althans dat zegt mijn gevoel).
Meest gemist: straatmuzikanten.
Slechtste acteur: Ger Driessen.
Veelbelovendste olifantenpaadje (parkeerplaats achter De Smidse):

Meest in de vergetelheid geraakte Horster politicus: Ger Driessen.
Irritantste woord: spin-off.
Meelijwekkendste Horster functionarissen: de centrumstewards.
Met afstand prachtigste boek (al jaren geleden verschenen, pas afgelopen jaar tot me genomen, om te huilen zo mooi):

Meest misplaatste huldebetoon: ‘Politie Horst trefzeker: hulde!’ (Raymond Knops, 6 augustus)
Fraaist beschilderde elektriciteitskastje (nabij kruising Aartserfweg-Nieuw Erf):

Onbetrouwbaarste sujetten: glasvezelaars.
Beste film: La Pivellina (regie Tizza Covi, Rainer Frimmel).
Minst racistische verkeerbord (op 20 november aangetroffen langs de Venloseweg in Grubbenvorst):

Best verborgen hoofdingang:

Personage met de mooiste trilby hoed:

Bedreigdste dier: witte uil.
Farizeïschte farizeeërs: Henk Bleker en Gerd Leers.
Mooiste nieuwjaarswens voor 2012: ‘Korrel in de voor, wassend graan. Laat Limburg maar bloeien. Een gezond en gelukkig 2012’ (Ger Driessen, vrij naar Marie Koenen).

Klein mysterie 304 – Afvalscheiding (2)

2011-12-26T18:17:00.001+01:00

Kerstmis. Vrede op aarde. Maar niet in Horst aan de Maas. Hier vindt een volksopstand plaats. Woedende horden rukken op richting gemeentehuis. Vanuit alle delen van de gemeente. Met inzet van grof geschut. Het vizier gericht op wethouder Birgit Op de Laak. Aanleiding: een nieuwe wijze van afvalinzameling. Inzet: het hoofd van de wethouder.

Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen. Dus ik zal maar meteen bekennen dat ik het nieuwe afvalinzamelingssysteem van de gemeente Horst aan de Maas dat op 1 januari wordt ingevoerd, hier bijna drie maanden geleden enigszins heb geridiculiseerd (althans een poging daartoe heb gedaan). Ik heb daar geen spijt van, want hoe je het ook wendt of keert: iets omslachtiger wordt het. Niet meer en niet minder. Zoals elke verandering zal het in het begin even wennen zijn. Toch heb ik goede hoop dat ik er op den duur mee zal kunnen leven. Duizenden andere Horstenaren denken er anders over. Een groot deel van hen (op het moment van schrijven 1860) heeft steun betuigd aan een internetpetitie tegen de nieuwe wijze van afvalinzameling. Geen probleem, ieders goed recht.

Aan de petitie is een discussieforum gekoppeld. Daarop staan op het moment van schrijven 556 reacties. Als je die doorleest ga je je bijna schamen voor je Horstenaarschap. Het Nederlands wordt er door Jan en alleman verkracht alsof het niets is. Maar wat me er nog meer aan tegenstaat, zijn de verbetenheid, de onverholen agressie, de humorloosheid, het gebrek aan relativeringsvermogen, de vuilspuiterij. Dit is nu het onbehagen waar Dagblad De Limburger het al maanden over heeft. Allemaal anoniem geuit. Natuurlijk anoniem. Altijd anoniem. Want je ferm uitdrukken is één, er ook je naam onder durven zetten is weer een heel ander chapiter.

Wat intussen opvalt, is dat de in de gemeenteraad vertegenwoordigde partijen zich zonder uitzondering muisstil houden. Want de volkswoede mag zich dan wel richten tegen de voor het nieuwe systeem verantwoordelijke wethouder, Birgit Op de Laak (haar adresgegevens werden ook nog even uitgewisseld op het discussieforum), haar voorstellen zijn unaniem aanvaard door de gemeenteraad. Vandaar dat je zou verwachten dat de partijen druk bezig zijn op hun websites en in de (sociale) media aan den volke uit te leggen wat de voordelen zijn van de nieuwe wijze van afvalinzameling. Of toch ten minste wat hen bewogen heeft ermee in te stemmen. Maar niets van dat al. Als je geschoren wordt moet je stilzitten? Gebrek aan moed? Of gewoon lafheid? Ze zullen toch niet met z’n allen zitten te wachten tot het moment waarop ze, meehuilend met de wolven in het bos, de wethouder een dolk in de rug kunnen steken?

P.S. Lees voor een broodnodig tegengeluid ook Zeverzak.

Klein mysterie 303 – Ophef

2011-12-26T18:15:00.004+01:00

Journalist Peter Heesen maakte in Horst weinig vrienden met z’n artikel over de Innovatoren

in Dagblad De Limburger van 21 december. Met wethouder Litjens kreeg hij het aan de stok over z’n bewering dat de Villa Flora (een ander gebouw op het Floriadeterrein)

door de gemeente Venlo zou zijn gebouwd (klik hier). SP-Statenlid Thijs Coppus viel vooral over de positieve toonzetting van het stuk: ‘De kantoortoren is volgens de krant een symbool van “lef en durf” en de tegenstanders van het miljoenenproject hebben ongelijk gekregen. Als het hier om een hoofdredactioneel commentaar ging, zou ik hier geen probleem mee hebben, maar ik vind het opvallend dat in een gewoon artikel dit statement wordt gemaakt.’ Ook ik heb wel eens gedacht dat als de Floriade-organisatie ooit zou moeten bezuinigen, de pr-afdeling het eerste slachtoffer zou zijn. Met Dagblad De Limburger was de Floriade immers toch al verzekerd van ladingen positieve publiciteit. Het regionale dagblad als onbezoldigd propagandist die elke floriadale muggenscheet weet op te blazen tot nieuws met het gewicht van een olifant. Zoiets.

Allemaal koudwatervrees, zo constateerde ik zaterdagochtend tot m’n genoegen bij het lezen van Dagblad De Limburger. In een afgewogen achtergrondartikel gaat dezelfde Peter Heesen in op het door dezelfde Thijs Coppus opgeroepen kabaal dat is ontstaan over de hoogte van de salarissen van de Floriadedirectie. De standpunten worden keurig op een rijtje gezet en er wordt een enkele kritische noot gekraakt. Zoals het hoort.

Eind goed al goed? Nou, eigenlijk toch niet helemaal. Wat twitterde Rob van Lee zaterdagavond namelijk: ‘Hoezo “ophef” over de floriade-salarissen? Er is geen ophef, alleen op de redactie van L1. Mooi staaltje self fulfilling prophecy. Zielig.’

Was Rob van Lee bouwvakker uit Ubach over Worms of bankbediende te Tungelroy dan zou je z’n tweet kunnen bestempelen als ‘een mening’. Anders wordt het als je weet dat Rob van Lee een of andere hoge functie bekleedt op de afdeling Marketing & PR van Dagblad De Limburger. Hetzelfde Dagblad De Limburger dat z’n Noord- en Midden-Limburgse editie zaterdag opende met de kop ‘Beroering salaris Floriade-bazen’. Hetzelfde Dagblad De Limburger dat in het bijbehorende artikel rept van ‘de kwestie’ en ‘de commotie’. Hetzelfde Dagblad De Limburger dat dus in een achtergrondartikel dieper in gaat op de zaak.

Leest Rob van Lee z’n eigen krant niet? Of is de ruime aandacht voor wat we ondanks meneer Van Lee misschien toch wel ‘ophef’ over de salariëring van de Floriadebazen mogen noemen er om welke reden dan ook doorheen geglipt en vervalt de krant na zaterdag weer in de aloude Floriadevolgzaamheid?

Intermezzo – Fijne feestdagen

2011-12-26T18:15:00.001+01:00

En? De afgelopen dagen overladen met kerstkaarten? Ik in elk geval wel. Al moet ik er bij vertellen dat zelfs als ik niet was overladen met kerstkaarten, ik nog zou zeggen dat ik overladen was met kerstkaarten want als je niet wordt overladen met kerstkaarten kun je het pas echt schudden. Enfin, ik ben dus overladen met kerstkaarten.

Als je helemáál van deze tijd bent, stuur je kerst- en nieuwjaarswensen via Twitter. Gelukkig ben ik niet helemaal van deze tijd, dus ik stuur geen kerst- en nieuwjaarswensen via Twitter. Wel ben ik dusdanig van deze tijd dat ik door anderen via Twitter verzonden kerst- en nieuwjaarswensen op mijn beeldscherm kan toveren. Na een gedegen analyse kom ik tot de conclusie dat er twee soorten kerst- en nieuwjaarswensende twitteraars zijn: de gemakzuchtigen (‘Ik wens iedereen fijne dagen’) en zij die er echt werk van maken en iemand via een persoonlijke tweet hun kerst- en nieuwjaarswens overbrengen. Leon Litjens behoort overduidelijk tot de laatste categorie. De Horster wethouder wist me te raken door de originele wijze waarop hij journalist Peter Heesen van Dagblad De Limburger en de Venrayse wethouder Ike Busser woensdag via Twitter ‘fijne feestdagen’ toewenste. Dat originele zit ’m vooral in de lange aanloop.

Het begon allemaal met een artikel van Peter Heesen in Dagblad De Limburger over de Innovatoren. Als een terzijde beweert de journalist daarin dat de gemeente Venlo op het Floriadeterrein de Villa Flora bouwt.

Tegen het zere been van Leon Litjens, die twittert: ‘Foutje in DDL. Het is als volgt: Gem Venray, Venlo, Peel en Maas, Gennep en Horst ad Maas hebben samen Villa Flora gebouwd #beetjepietluttig.’
Waarop Peter Heesen reageert met: ‘Was het niet Venlo dat opdracht gaf agv besluiteloosheid andere gemeenten? En sloot Horst a/d Maas daarna niet als laatste aan?’
Leon Litjens: ‘Verhaal klopt niet. Daarbij heeft HadM als 2de besloten in te stemmen #kenuwfeiten.’

Daarop scheidt Peter Heesen een tweet af met een link naar een artikel in Dagblad De Limburger waaruit moet blijken dat Horst aan de Maas als laatste gemeente besloot mee te bouwen aan de Villa Flora. Hij voorziet z’n tweet van de hashtag ‘kenuwfeiten’.
Reactie van Leon Litjens: ‘In artikel staat dus dat VF door eerder genoemde gemeentes is gerealiseerd. Zie besluiten raden en dan zie je dat we 2de waren.’

Dan besluit de Venrayse wethouder Ike Busser zich ermee te gaan bemoeien: ‘Da’s nou politieke fijnslijperij ;-) RT @PeterHeesen: @LeonLitjens ...zucht...’
Peter Heesen: ‘Succes heeft blijkbaar vele vaders... zoals gebruikelijk na de geboorte.’
Leon Litjens: ‘Is t zo moeilijk om toe te geven dat je t fout hebt opgeschreven in de krant?’
Peter Heesen: ‘Als t fout zou zijn, dan niet. Kun jij een fout erkennen?’
Leon Litjens: ‘Ja dat kan ik. Ik hou er mee op. Fijne feestdagen.’

Ik zei het toch? Het mag misschien een beetje omslachtig zijn, maar een originele en persoonlijke manier om iemand fijne feestdagen toe te wensen is het zeker. Bovendien welgemeend en uit het diepst van z’n hart, dat lees je er aan alle kanten vanaf.

Klein mysterie 302 – Fretten

2011-12-26T18:15:00.000+01:00

Ongetwijfeld een vertrouwd beeld voor veel automobilisten, dit bord:

Jarenlang moeten ze er hebben gestaan, aan beide uiteinden van een weiland tussen de A73 en de Venrayseweg één. Al die tijd heb ik me afgevraagd wat dat nou voor beestjes waren. Bevers? Hermelijnen? Otters? Wezels? Zonder dat ik er verder onderzoek naar deed, heb ik het altijd maar op fretten gehouden. De benaming is in wezen ook niet van belang, waar het me meer om gaat is dat ik het zo’n onaangename schepsels vond. Pootloze griezels met een louche uitstraling, geen types om zaken mee te doen.

Ja, ik weet ook wel dat je dieren niet op hun uiterlijk mag be- of veroordelen. Desalniettemin: als ik een stuk grond te verkopen had en dat met behulp van een afbeelding van een dier aan de man zou willen brengen (hulde voor de creativiteit om op zo’n idee te komen), zou ik daarvoor beslist geen fretten uitkiezen. Eerder een panda. Of een ree. Of een pinguïn. Of varkens, die willen het in Horst ook nog wel eens goed doen.

Zoals gezegd bleef het bord jarenlang staan – en bleef de grond dus onverkocht. Lag het aan de fretten? Lijk me een sterk stuk in een oude broek. Toch had ik het als grondbezitter op een gegeven moment met een ander dier geprobeerd. Of met een lieflijk landschapje. Of een schaars geklede dame.

Allemaal aanleiding voldoende er op Horst-sweet-Horst eens een stukje aan te wijden. Dit voorjaar nam ik al foto’s van het bord aan de Venrayseweg. Het (identieke) bord langs de A73 was nagenoeg onbenaderbaar (en daarmee onfotografeerbaar), zo bleek na enkele malen op de A73 heen en weer rijden tussen de afslagen Horst-Noord en Venray.

Omdat ik het idee het dat de borden tot in lengte van dagen zouden blijven staan, maakte ik weinig haast met het stukje – de actualiteit geniet te allen tijde voorrang. Twee weken geleden maakte ik andermaal enkele foto’s van het bord aan de Venrayseweg en besloot dat het er nu toch maar eens van moest komen. Met Kerstmis? Ok, met Kerstmis. Hoewel het stukje in m’n hoofd al vorm begon te krijgen, begaf ik me afgelopen vrijdag nogmaals naar het weiland om extra inspiratie op te doen. En ja hoor (u voelde het natuurlijk al mijlenver aankomen), zul je altijd zien: weg! Zowel langs de A73 als langs de Venrayseweg.

De verdwijning van de borden maakt het mysterie er vanzelfsprekend alleen maar groter op: hebben de fretten ten langen leste hun werk gedaan en is de grond verkocht? Of zijn de fretten bij het oud vuil gezet (vraag me niet of ze in een emmer of een zak gedeponeerd dienen te worden) en worden ze binnenkort vervangen door andere dieren, een landschapje dan wel schaars geklede dame?

Intermezzo – André

2011-12-19T21:18:00.002+01:00

Zaterdag 10 december maakte ik om zeven minuten voor drie deze foto van een jachthut aan de Grauwveenweg in Griendtsveen.

Nauwelijks een uur later kwam een kilometer verderop een einde aan het leven van André Boekesteijn. André …

Lang heb ik getwijfeld of ik dit stukje wel moest schrijven en vooral of ik het hier wel moest publiceren. Zo goed kende ik André toch niet? Zou het niet detoneren met andere stukken op Horst-sweet-Horst? En vooral: lag het gevaar dat het meer over mij dan over André zou gaan niet levensgroot op de loer?
Van de andere kant: ik leerde André omstreeks m’n zevende kennen en de volgende veertig jaar zouden we elkaar met enige regelmaat blijven tegenkomen. En uit de toon vallen op Horst-sweet-Horst? André z’n leven speelde zich grotendeels af in Horst, alleen al daarom zou een stukje per definitie niet detoneren op Horst-sweet-Horst. En dat zo’n stukje óók over mij gaat, is onvermijdelijk: in wezen gaat heel Horst-sweet-Horst over mij. Wie zich daaraan stoort, is waarschijnlijk al lang geleden afgehaakt.
Reden genoeg dus om m’n twijfels opzij te zetten en enkele herinneringen aan André op te halen. Meer dan wat losse herinneringen zijn het inderdaad niet, ik zou niet durven te beweren dat ik hem (goed) heb gekend.

De oudste herinnering is vooral atypisch omdat ze nauwelijks voetbalgerelateerd is. Het moet in 1972 zijn geweest. Ik was zeven. André z’n ouders waren een week naar Rome en hij, achterbuurjongen en een jaar of vier ouder dan ik, bracht die week de middagpauzes bij ons aan de Zegersstraat door. Ongetwijfeld zullen we voetbalplaatjes hebben geruild, maar het enige wat me echt van die week is bijgebleven, is dat hij op een bepaald ogenblik verkondigde dat die middag de wereld zou vergaan. Had ie ’s ochtends op school gehoord. Míjn wereld stortte ter plekke al in; de daaropvolgende uren zat ik in angstige spanning te wachten totdat de rest van de wereld hetzelfde vreselijke lot zou ondergaan.

Natuurlijk verging de wereld niet. De volgende zaterdagmiddag voetbalden we gewoon weer op de Schaak. ‘De Schaak’, het trapveldje midden in de Schadijkse Bossen waar we elkaar tot het eind van de jaren zeventig elke zaterdagmiddag om vier uur (’s winters iets eerder) zouden blijven ontmoeten. Voor een bloedfanatiek potje voetbal. Aanvankelijk vooral met vaders en zoons (en hun vriendjes) uit de omgeving van de Meterikseweg. Later met een almaar uitdijend gezelschap van vogels van het meest diverse pluimage. Oud en jong, getalenteerd en talentloos, uit Horst en Venray en wijde omgeving. Wie erbij was, zal het nooit vergeten. André was erbij; ik was erbij.

De Schaak zou altijd een ijkpunt blijven – ‘Wageningen’ evenzeer. Na een verblijf van dertien jaar in de tweede en eerste divisie kon VVV op 13 juni 1976 naar de ere-divisie promoveren. In onze rode Eend togen we naar Wageningen: m’n vader en oom Joop voorin; Joop Theunissen, André en ik op de achterbank. Al bij de Heijense Molen stonden we in de file. Net voor de aftrap arriveerden we in het met tienduizend Venlonaren gevulde stadionnetje. In een bloedstollende wedstrijd won VVV met 2-1 en stelde promotie veilig. Wie erbij was, zal het nooit vergeten. André was erbij; ik was erbij.

Enkele jaren later zouden we samen een paar seizoenen in het eerste elftal van Wittenhorst spelen, daarna scheidden onze (voetbal)wegen. Wat niet wegneemt dat we elkaar zo nu en dan en zo hier en daar tegen het lijf liepen – vooral op en langs voetbalvelden. Met de Schaak, Wageningen, VVV (dat hij trouw bleef volgen) en Wittenhorst als gemeenschappelijke noemer hadden we meer dan voldoende gespreksstof; dieper dan dat ging het nooit.

Het klinkt misschien gek, maar ik heb het idee dat ik André pas in het najaar van 2005 een beetje leerde kennen. Piet Peeters, behalve vader van onze gezamenlijke vriend Gé ook een Horster voetballegende uit de jaren vijftig, was overleden. Tijdens diens uitvaartdienst vatte André het idee op als eerbetoon een publicatie over Piet samen te stellen. Hij vroeg mij hem daarbij te assisteren. Een maand lang hadden we soms meerdere keren per dag contact. Hij stond met het boekje op en ging ermee naar bed. Hij was er zo van in de ban dat ik me wel eens afvroeg of het niet ten koste van z’n gezin of werk ging. Maar na een maand lag er wel iets om trots op te zijn. Ik raakte gedurende die vier weken diep onder de indruk van z’n enthousiasme, z’n gedrevenheid, z’n perfectionisme.

Na dat boekje over Piet Peeters verflauwde het contact weer.

Op 2 oktober sprak ik ’m voor het laatst. VVV had zojuist met 3-1 verloren van AZ. André was erbij; ik was erbij. Hij liep met een van z’n twee zoons naar de auto. Kort analyseerden we de wedstrijd en met de conclusie dat VVV een lastig seizoen tegemoet ging, namen we afscheid. Nog geen een uur later zag ik ’m opnieuw. VVV-AZ was al om half een begonnen en dat bood de kans nog een helft van Wittenhorst-Mierlo Hout mee te pikken. André was erbij; ik was erbij.

Vorige week zondag won VVV voor het eerst in 26 jaar van Roda. Ik was erbij. Uiteraard was ik erbij. Hij godverdegodver niet.

Klein mysterie 301 – Hond in de goot

2011-12-19T21:18:00.001+01:00

Helaas geen reactie ontvangen van mevrouw Postma van de klantenservice van Action op mijn (nieuwe) vragen over de weigering van de winkelketen om munten van één en twee cent te accepteren. Jammer, zo blijft het gissen naar de antwoorden. Ik neem het mevrouw Postma overigens niet kwalijk, vermoedelijk is de eindejaarsdrukte debet aan het uitblijven van een reactie en word ik na Nieuwjaar op mijn wenken bediend. Of zou mevrouw Postma druk doende zijn met het bedenken van nieuwe tegeltjeswijsheden? Want daar kunnen ze wat van, bij Action (en dat voor maar 69 cent). Deze wil ik u beslist niet onthouden:

En deze mag er trouwens ook zijn:

À propos tegeltjeswijsheden: ook in Sevenum laten ze zich wat dat betreft niet onbetuigd. Zaterdag stuitte ik aan de Pastoor / Past. / Past Vullinghsstraat

op dit juweeltje:

Hoe spitsvondig en grappig de wijsheden van Action ook zijn, mijn voorkeur gaat toch uit naar de Sevenumse variant. Die dwingt je namelijk tot nadenken. De Sevenumse tegeltjeswijsheid bevat duidelijk een diepere wijsheid, een tweede laag. Welke? Tja … als ik eerlijk moet zijn is dat ook voor mij nog een raadsel. Vast staat in elk geval dat we de tekst niet letterlijk moeten nemen: ik heb alle goten in de nabije omgeving afgespeurd, zonder ergens een hond aan te treffen.

Een metafoor dan? Een versleuteld bericht? Een opdracht voor een Messias? Wat mij betreft valt niets uit te sluiten. Juist dat nu maakt dat die Sevenumse tegeltjeswijsheid de eendimensionale Actionistische wijsheden naar de kroon steekt. Smaakt duidelijk naar meer.

Klein mysterie 300 – Straatnaamborden (8)

2011-12-19T21:18:00.000+01:00

Deze week de Gemeentegids 2012 ontvangen. Ziet er weer puik uit. Vergeleken met vorig jaar heeft zich een verandering voorgedaan in het straatnamenregister. Stonden de straatnamen vorig jaar nog gerangschikt onder de kopjes ‘Horst’, ‘Swolgen’, ‘Meerlo’, ‘Tienray’, ‘Evertsoord’, ‘Kronenberg’ en ‘Sevenum’ (hoezo onlogisch?), dit jaar zijn alle straatnamen op één grote, alfabetisch geordende hoop gegooid.
De gewijzigde opzet leidt tot nieuwe inzichten en brengt opmerkelijke verschillen aan het licht. Neem nu de naar burgemeesters en pastoors vernoemde straten.

De ene keer zijn burgemeester en pastoor afgekort mét punt (Burg. Hermansstraat, Past. Debijestraat), de andere keer zonder (Burg Gielenstraat, Past Zegersstraat) en weer een andere keer helemaal niet afgekort (Burgemeester Kellenaersstraat, Pastoor Maessenstraat).
Staat de afkorting Past(.) trouwens wel voor pastoor? In Grubbenvorst heb je volgens het straatnamenregister immers zowel een Past Zegersstraat als een Pastoor Zegersstraat. Twee broers waarvan de ene pastoor was en de andere pastafabrikant? Was Past. Debije soms pasteibakker? Past. Hendriks pastellist? Past Thijssen pasticheur? Past Kerbosch pasteerder?

Maar wacht eens even, zou de schrijfwijze in het straatnamenregister niet overeenkomen met de schrijfwijze op de dorpsplattegronden verderop in de Gemeentegids? Dus als in het register staat Pastoor Dinckelsstraat dan op de plattegrond ook Pastoor Dinckelsstraat? Of andersom: op de plattegrond Burgemeester van den Berghlaan dan ook in het register?
Sla register en plattegronden er maar op na en in een oogwenk zal duidelijk worden dat de hypothese van de overeenkomstige schrijfwijze in straatnamenregister en op plattegrond kant noch wal raakt.

Zou de term straatnamenregister dan soms abusievelijk zijn gebruikt? Dat het in dat geval niet gaat om een straatnamenregister maar om een straatnaambordenregister? Dat de schrijfwijze in het straatnamenregister derhalve overeenkomt met de schrijfwijze op het straatnaambord?

Om deze veronderstelling aan de praktijk te toetsen zat er weinig anders op dan de negen burgemeesters- en achttien pastoorsstraten, -lanen en -pleinen in Horst aan de Maas met een bezoek te vereren. Ik zal u niet met de details vermoeien, maar neem van mij aan dat het een ratjetoe is en elk verband tussen schrijfwijze in het straatnamenregister en op het straatnaambord ontbreekt. Een greep: afkortingen van dezelfde naam mét

en zonder puntje,

dezelfde naam aan het ene uiteinde van de straat afgekort

en aan het andere voluit geschreven,

pastoor Zegers die onvindbaar is, een straat

die in werkelijkheid een laan blijkt te zijn.

Ik beklaag me trouwens niet: met dank aan het ogenschijnlijk zo onbeduidende straatnamenregister heb ik andermaal een genoeglijke zaterdagmiddag beleefd. Misschien dat ik me tijdens de kerstdagen eens toe moet gaan leggen op de Van/van/v.-straten. Of anders de De/de-straten. Hoewel de St./St/Sint-straten ook een mooie uitdaging zijn. Wordt nog lastig kiezen.

Klein mysterie 299 – Tractor in de lucht

2011-12-19T21:17:00.000+01:00

‘Niks aan de hand, gewoon een tractor in de lucht’, placht mijn vader vroeger te zeggen als het hevig onweerde. Hoe autoriteitsgevoelig ik ook ben, aan die bewering heb ik nooit enig geloof gehecht. Een tractor in de lucht? Ben je nou helemaal van de pot gerukt! Afgelopen week heeft echter ernstige twijfel me bekropen. Zou het misschien toch?

Eens in de zoveel tijd staat in de krant aangekondigd dat op vliegbasis De Peel oefeningen plaatsvinden die geluidsoverlast tot gevolg kunnen hebben. Vervolgens lijkt het dan wel stiller in de lucht dan ooit. Afgelopen week was het precies andersom: (bij mijn weten) niets aangekondigd en toch drie avonden op rij lawaai van boven. Maandag en dinsdag naar schatting tussen zeven en negen, woensdag tussen zeven en tien. Niet oorverdovend hard, niet het geluid van een straaljager die door de geluidsbarrière gaat, nee, een vrijwel continu gegrom, op het ene moment wat harder als het andere. Niet hard en niet plotseling genoeg om je kapot te schrikken, wel ruim voldoende om je erdoor af te laten leiden en je te doen afvragen wat er aan de hand is.

Zelf dacht ik in eerste instantie aan één of meerdere vliegtuigen. Toen de herrie almaar bleef aanhouden, koesterde ik eventjes een verdenking tegen de wind. Maar de wind mag veel op z’n geweten hebben, drie avonden op rij op hetzelfde tijdstip hetzelfde geluid produceren, lijkt me bij nader inzien wat al te kras.

Wat is dan wel de verklaring voor het lawaai? Zou het wellicht het geluid van een drone zijn geweest? U weet wel, zo’n onbemand Amerikaans spionagevliegtuig dat nagenoeg ontraceerbaar is voor de radar, maar desondanks onlangs door Iran neer beneden is geschoten. Zouden de Iraniërs soms op het geluid zijn afgegaan? Maar wat zou er in Horst en omgeving te bespioneren vallen? De verblijfplaats van de Passikiosk? De nieuwe locatie van het Mega Piraten Festijn? Hoe belangrijk ook en hoezeer ook met een waas van geheimzinnigheid omgeven, lijken dit me eerlijk gezegd toch geen zaken die de inzet van drones per se noodzakelijk maken.

Een andere verklaring zou kunnen zijn dat we om de een of andere reden de toorn van Hem van daarboven hebben opgewekt. Dat het geluid Zijn gestampvoet van kwaadheid is geweest. Maar als je even logisch nadenkt, besef je dat dat onzin is: almachtig als Hij is, regelt Hij het natuurlijk te allen tijde zo dat Hij nooit kwaad hoeft te worden.

Van iedereen die ik de afgelopen dagen naar het geluid heb gevraagd, had naar schatting een kwart niets gehoord. Van degenen die wel iets hadden waargenomen, hadden de meesten er verder niet of nauwelijks bij stilgestaan. De rest had gedacht aan onweer. Daarmee toonde het geluid inderdaad enige overeenkomst. Maar medio december op drie achtereenvolgende avonden op ongeveer hetzelfde tijdstip onweersgedonder?

En toen kwam toch de optie van de tractor in de lucht weer om de hoek kijken.

Top 5 – Kersthobby’s

2011-12-12T20:49:00.004+01:00

Ongetwijfeld met het oog op een leuk stukje in een van de komende edities twitterde Hallo Horst aan de Maas afgelopen week deze oproep de wereld in: ‘Wie kent iemand met een vreemde Kersthobby? Bijvoorbeeld Kerstbroden verzamelen of kerstbomen punniken.’ Met alle respect voor het wakkere weekblad, maar zo werkt het natuurlijk niet. Hallo zou zodanig in de Horster samenleving moeten zijn ingebed dat het zo’n oproep helemaal niet nodig heeft. Gelukkig beschikt Horst-sweet-Horst wel over een fijnmazig netwerk van correspondenten en tipgevers. De kaartenbak van Horstenaren met vreemde kersthobby’s puilt hier dan ook uit. Juist vanwege de vele gegadigden was het samenstellen van een top 5 van Horstenaren met een vreemde kersthobby nog niet zo’n heel eenvoudige opgave. Toch is het uiteindelijk gelukt:

5. Maan Notermans (58) uit Meterik, een van de laatst overgebleven Horster kerstbesslingeraars.

Klik hier voor alle verdere details over de aloude traditie van het kerstbesslingeren.

4. Maaike Jongejans (36) uit Grubbenvorst. Maaike beschildert met Kerstmis paaseieren.

Hoe moeten we dat duiden? ‘Pure recalcitrantie. Een daad van protest tegen alle excessen in de katholieke kerk. Meer wil ik er niet over zeggen.’
‘Maar wa…?’
‘Geen commentaar, zei ik toch!’

3. Nölke van de Koppert (41) uit Melderslo, staat plaatselijk bekend als De Kerstmantoeker.

Onder het motto ‘Ho, ho, ho, ho / Kerstman ik haat je zo’ geeft hij elke Kerstman die hij tegenkomt (het worden er jaarlijks meer) ‘ennen duchtigen wats’. Wil Nölke verder nog iets kwijt? ‘Enne kaersman di joekert vaan de pien, zoë lust ik d’r wal tien. Klopt, rijmen is mijn andere grote hobby.’

2. Fried van Vlatten (73) en Lamberdien Van Vlatten-van Ulft (71) uit Sevenum. Vaste prik met Kerstmis bij de familie Van Vlatten-van Ulft: het kerstkransjessjoelen.

Fried: ‘Sinds een jaar of tien komen de kinderen zelfs met de kerstdagen niet meer. Wat voor ons vroeger een jaarlijks hoogtepunt was, werd een hel. We hebben professionele hulp gezocht, maar niets hielp. Tot een therapeut ons op een gegeven moment adviseerde te gaan sjoelen.’ Lamberdien: ‘Nu is Kerstmis weer een feest. Sinds vier jaar gebruiken we geen houten schijven meer, maar chocolade kerstkransjes. Wie per beurt 140 of meer scoort, mag een kransje opeten.’ Fried vult nog aan: ‘Kerstmis heeft voor ons weer inhoud gekregen.’

1. Jaan van Westerholt (88) uit Horst is ongetwijfeld de man met de vreemdste kersthobby: gestampte kerstballen eten.

Zijn verhaal is zo opmerkelijk dat Horst-sweet-Horst er meteen maar een apart stukje aan heeft gewijd (klik hier), anders was Hallo misschien met de primeur gaan lopen en dat is nu ook weer niet de bedoeling. Wel goed, maar niet gek.

Intermezzo – Gestampte kerstballen

2011-12-12T20:49:00.002+01:00

Jaan van Westerholt is met gestampte kerstballen eten de onbetwiste nummer 1 in de top 5 van Horstenaren met een vreemde kersthobby. Exclusief voor Horst-sweet-Horst was de 88-jarige Horstenaar bereid het verhaal achter deze opmerkelijke kerstliefhebberij uit de doeken te doen. Een monoloog.

‘Het moet in 1935 zijn geweest. Ik was 12, de negende in een gezin van zestien kinderen. De crisis bevond zich op een hoogtepunt. Zelfs als dagloner kon m’n vader geen werk meer krijgen. We hadden geen cent te makken. Op sommige dagen stond er niet eens brood op tafel, om over beleg maar te zwijgen. Ondanks alle ellende wilden onze ouders ook dat jaar van Kerstmis iets bijzonders maken. M’n moeder kwam toen op het lumineuze idee de kerstballen fijn te stampen en ons die als kerstmaal voor te zetten. Dagenlang is ze ermee in de weer geweest. Nooit zal ik vergeten hoe de stakker op kerstavond de volle eetkamer binnenkwam met in haar rechterhand een dampende schaal gestampte kerstballen, geserveerd op een bedje van stro en gelardeerd met gebakken dennennaalden. Jongeren van nu zouden er hun neus voor ophalen, maar voor ons was het een absolute delicatesse. En moet je nagaan: van al die zestien kinderen liep alleen m’n jongste zusje een maagperforatie op!
Na 1935 werden de tijden geleidelijk weer wat beter. Niet dat we het breed hadden, maar m’n moeder hoefde voor het kerstdiner in elk geval niet meer haar toevlucht te nemen tot gestampte kerstballen. In de zomer van 1963 overleed ze, 72 jaar oud. Mijn god, wat had ik een respect voor die vrouw: zichzelf heel haar leven wegcijferend om in een moeilijke tijd zestien kinderen groot te brengen. Ik vond dat ik dat respect op de een of andere manier moest uiten. In mijn ogen kon dat niet beter dan door voortaan met Kerstmis gestampte kerstballen te eten. M’n vrouw en kinderen hebben me er om uitgelachen, maar ik vond dat het zo hoorde. En zo komt het dat mijn kerstmenu dit jaar, ijs en weder dienende, voor de vijftigste keer uit gestampte kerstballen bestaat.
Wist u trouwens dat ze bijzonder voedzaam zijn? Er schijnen antioxidanten in te zitten. Soms verbeeld ik me dat m’n moeder dat in 1935 al wist. Wat wel jammer is, is dat de kwaliteit van de ballen elk jaar minder wordt. De oerdegelijke Hollandse kerstbal van vroeger bestaat niet meer. Man, die liet zich pas stampen! Met die Oost-Europese en Aziatische ballen van tegenwoordig is het wel anders. Waar ik vroeger in een paar dagen klaar was, begin ik nu rond carnaval al met de voorbereidingen. Maar goed, zo lang de gezondheid het toelaat, heb ik het er allemaal graag voor over. Ik doe het tenslotte voor m’n moeder.
Nu ik erover nadenk: misschien is het wel een idee voor uw lezers nu alvast een voorraadje kerstballen aan te leggen. Je weet nooit. Ik houd m’n hart vast met al dat gedoe over de euro.
De lekkerste ballen? De zilveren. Niet verder vertellen, hoor!’

Klein mysterie 298 – Onthoofding

2011-12-12T20:48:00.001+01:00

Horst-sweet-Horst is niet in de eerste plaats bedoeld om persoonlijke perikelen met lezers te delen. Soms valt er evenwel niet aan te ontkomen. Bijvoorbeeld wanneer er in m’n directe omgeving sprake is van een onthoofding.

Zoals wel vaker opende ik woensdagochtend de gordijnen. Nietsvermoedend. Uiteraard nietsvermoedend, want wie opent er nu ietsvermoedend de gordijnen? Goed, ik opende dus de gordijnen om vervolgens te worden geconfronteerd met dit tafereel:

Een uiterst luguber tafereel mag ik wel zeggen. Mijn schapen onthoofd! Mijn geliefde blauwe schapen die zo vaak hadden gefungeerd als decorstukken bij een enscenering voor Horst-sweet-Horst.

Duitse schapen waren het, creaties van Aktionskünstler und Blauschäfer Rainer Bonk. Een jaar of zeven, acht geleden gekocht op de schapenmarkt in Duisburg. Vallende walnoten bezorgden beide dieren enkele herfsten terug een gat in de rug. Een klap die ze wonderwel doorstonden: hun levenslust en vitaliteit boetten er niet merkbaar door in.

Over het motief voor de gruweldaad van afgelopen week tast ik volledig in het duister. Vredelievender dieren dan mijn blauwe schapen kom je zelden tegen: ze hadden er niet het minste bezwaar tegen als eekhoorns en allerlei vogelsoorten hun kop (of hebben schapen een hoofd?) als rust- dan wel uitkijkplaats gebruikten, kinderen waren van harte welkom op hun rug en als ze in de gaten hadden dat de wekelijkse wasbeurt eraan zat te komen, begonnen ze spontaan met hun oren te klapperen. En nu dan ineens onthoofd.

Of ik een vermoeden heb van de dader? Wat heet vermoeden? Met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid durf ik te stellen dat Jan de W. de man achter deze beulsdaad is. Maanden heb je geen last van ’m en dan ineens slaat ie weer in alle hevigheid toe. En altijd zijn z’n eerste slachtoffers de weerlozen, de schrijnende gevallen, de kwetsbare groepen. Opmerkelijk aan het onderhavige geval is de klinische wijze waarop Jan de W. te werk is gegaan: met feilloze precisie heeft ie de koppen van de rompen weten te scheiden. Uit het feit dat de lijven van beide schapen nog fier overeind stonden, leid ik af dat er geen voorafgaande worsteling heeft plaatsgevonden.

Mijn blauwe schapen waren overigens niet de enige slachtoffers die Jan de W. afgelopen week maakte. Zaterdag constateerde ik dat hij de vliegende blauwe dolfijn aan de Grauwveenweg in Griendtsveen

hoogstpersoonlijk van z’n voetstuk had gehaald.

Het mag voor zich spreken dat ik de zaak (zaken) in handen heb gegeven van de dierenpolitie.

Actualisatie – Action

2011-12-12T20:48:00.000+01:00

Ik had beloofd dat ik de klantenservice van Action zou mailen over de geweigerde acceptatie van één munt van een cent op vrijdag 2 december in het Horster filiaal.

Lang niet al mijn beloftes kom ik na – deze wel. Dinsdag ontving ik de volgende reactie van mevrouw Pronk van de afdeling klantenservice van Action:

‘In reactie op uw email kunnen wij u het volgende mededelen. Action neemt sinds augustus 2009 geen 1 + 2 centen meer aan in de Nederlandse filialen. Dit is wettelijk toegestaan en staat aangegeven bij de ingang van de winkels en bij de kassa’s. Het afvoeren van deze centen brengt veel kosten met zich mee. Deze kostenbesparing stelt Action in staat om de artikelen laag geprijsd te houden.’

Het is dus nog erger dan ik dacht: Action neemt ook munten van twee cent niet aan. Maar zoals mevrouw Pronk zegt hangt bij de ingang van de winkel inderdaad een pictogram dat duidelijk maakt dat munten van één en twee cent niet welkom zijn:

Ik had het dus kunnen weten, het is volgens mevrouw Postma wettelijk toegestaan en volgens Germa zijn er talloze andere winkels die munten van één cent niet accepteren (ik beleefde bij Action mijn première). Mag ik het desondanks vreemd blijven vinden? Je hebt munten van één en twee cent, winkeliers stellen welbewust prijzen vast die je alleen met munten van één en twee cent kunt betalen maar kom je aan de kassa dan ben je verplicht die munten van één en twee cent in je portemonnee te laten zitten.

Mevrouw Postma zegt: ‘Het afvoeren van deze centen brengt veel kosten met zich mee.’ Maar wat is veel? Een tiende cent per munt? Een halve cent? Een cent? Een stuiver? Een dubbeltje? Hoeveel munten van een cent ontving Action vóór augustus 2009? Hoeveel duurder zouden de producten van Action gemiddeld worden als munten van één en twee cent wel welkom waren? Hoe zit het eigenlijk met de kosten van het afvoeren van andere munten? Is het afvoeren van munten van vijf cent goedkoper dan dat van munten van één en twee cent? Nee? Waarom accepteert Action munten van vijf cent dan wel?

Er zijn ergere misstanden op deze wereld (vraag me nu even niet welke), je ertegen verzetten is vechten tegen de bierkaai en er zijn duizend en een dingen die het meer waard zijn om bestreden te worden. Toch blijft het knagen. Mevrouw Postma nog maar eens een e-mail sturen. Hopelijk is ze andermaal genegen tot een antwoord. Misschien helpt het als ik nog wat reclame voor haar werkgever maak:

Actualisatie – Kiosk

2011-12-06T19:57:00.000+01:00

Toeval? De ene dag vraag je je af of er iemand te vinden is die zich aan de kiosk op het Sint-Lambertusplein vast wil ketenen in een uiterste poging het gebouwtje voor de ondergang te behoeden, de andere dag zijn de sloopwerkzaamheden al in volle gang. Toeval?

Als nog iemand de kiosk wil redden, is gezwinde spoed geboden. Zegt het voort!

Klein mysterie 297 – Sinterklaas

2011-12-05T23:07:00.004+01:00

Graag is Horst-sweet-Horst bereid te fungeren als doorgeefluik voor de Goedheiligman. Ik ontving vanochtend de volgende brief van hem:

Geachte heer,

U bent toch die meneer van dat weblog over Horst aan de Maas? Telkens als ik het lees, vraag ik me af of ik u eigenlijk niet als Zeurpiet in dienst zou moeten nemen. U kunt er wat van, zeg, queruleren schijnt u niet te deren!
Maar zur Sache, ik heb warempel nog meer te doen vandaag. Juist omdat klagen uw tweede natuur lijkt, wend ik me in dit geval tot u. Ik wil namelijk m’n beklag doen. En wel over de wijze waarop de Horster middenstanders mij menen te moeten vereeuwigen. Daar heb ik slechts één woord voor: schande! Een enkele positieve uitzondering niet te na gesproken, is het gewoonweg ten hemelschreiend hoe ik in deze gemeente wordt weggezet als seniele oude man, haveloze zwerver en drinkebroer. Terwijl ik nota bene grootafnemer ben.
U wilt voorbeelden? Die geef ik u met alle plezier. Laat ik beginnen met Intertoys. Ik ben verdorie de kurk die die winkel drijvende houdt. Maar moet u me daar nou zien hangen:
Een vogelverschrikker is er niets bij: bolle neus, onverzorgde, afgezakte baard, ingevallen wangen, geen voeten, geen staf, een hoofd dat qua omvang in geen enkele verhouding staat tot de rest van m’n lijf en ga zo nog maar even door. Wat een aanfluiting!

Dan naar de buurman van Intertoys, Sproetje Kindermode:
Dat lijkt er wat meer op. Alleen die ogen, tsja, ik weet niet, ik zie er iets vreemds aan.

Bij Trostomaatje is het weer m’n neus, het lijkt wel alsof ik zo uit de kroeg kom gerold:
En jovialiteit is goed, maar je kunt het ook overdrijven. M’n waardigheid wil ik toch wel graag behouden.

Hier, bij Albert Heijn ook weer die neus:
Ik lust op z’n tijd best een neutje, maar zo krijgen mensen nog de indruk dat ik een zuipschuit eerste klas ben.

En bij Action laten ze dan weer m’n tong uit de mond hangen:

Ach, weet u, tot op zekere hoogte kan ik daar allemaal nog wel mee leven, ik ga altijd uit van het goede in de mens. Maar er zijn grenzen, ze moeten me niet op m’n ziel trappen. ‘Dat doen we in Horst ook niet’, zult u zeggen. Dan vergist u zich edoch schromelijk. Moet u eens zien hoe ik bij Meulendijks Sport te kijk sta:
In een Barcelonashirt! Ik! Als beschermheer van Real Madrid, mijn geliefde, mijn goddelijke, mijn Koninklijke! Heiligschennis van de bovenste plank! De socios fluiten me zaterdag tijdens El Clásico Bernabeu uit als ze hier weet van krijgen! Bart, je wordt bedankt!

Zo, dat moest ik even kwijt. Mag ik er op vertrouwen dat u dit epistel via Horst-sweet-Horst wereldkundig maakt? Hopelijk leidt het tot verbetering, anders zie ik me wellicht genoodzaakt Horst volgend jaar maar eens een keer over te slaan en dat lijkt me wel het laatste wat die brave borsten daar zouden willen.

Met welgemeende groet,

Sinterklaas

P.S. Wilt u de heer Van Lin mijn complimenten overbrengen? Die man mag er van u dan wel regelmatig van langs krijgen, hij zet me tenminste niet neer als een lulletje rozenwater:

Top 5 – Leugenaarsliedjes

2011-12-05T23:07:00.002+01:00

Op 25 november zei staatssecretaris Henk Bleker van Landbouw, Economische Zaken en Innovatie: ‘Excessen, zoals een bedrijf met een miljoen kippen of meer, passen niet bij Nederland. Gelukkig hebben we die excessen ook niet.’

Daarop vroeg Tweede-Kamerlid Henk van Gerven (SP) de staatssecretaris hoe zijn uitspraak zich verhield tot de geplande megastal met 1,2 miljoen kippen van het Nieuw Gemengd Bedrijf in Grubbenvorst. Hij antwoordde op 1 december: ‘Ik heb aangegeven dat een zeer gering percentage van de bedrijven een grotere omvang heeft dan wat overeenkomt met een bedrijf waar één of twee gezinsinkomens uit behaald kunnen worden. Bestaande bedrijven die qua omvang daar boven zitten komen dus ook voor.’

Wat de staatssecretaris zegt dat hij heeft ‘aangegeven’, heeft hij helemaal niet aangegeven. Hij heeft iets heel anders gezegd. Of betekent ‘aangeven’ soms geen ‘zeggen’?
Hoe moeten we dit duiden? Een ernstige vorm van geheugenverlies? Woordkunstenarij? Nee, laten we er niet omheen draaien en gewoon man en paard (of pony)

noemen: de staatssecretaris is een leugenaar. Medici moeten maar uitmaken of het hier pathologisch liegen, pseudologica phantastica dan wel confabulatie betreft.

Mijn top 5 van aan de staatssecretaris van Landbouw, Economische Zaken en Innovatie opgedragen leugenaarsliedjes, telkens gelardeerd met een tekstfragment dat me wel op hem van toepassing lijkt:

5. John de Bever - Kleine Leugenaar
Hij was nog heel jong toen alles begon
Met een leugen voor de gein
Maar steeds als hij weer een leugen verzon
Dan deed hij zijn moeder pijn
En iedere keer beloofde hij weer
Dat hij nooit meer liegen zou
Zijn moeder geloofde hem iedere keer
Maar hij bleef zijn woord niet trouw

4. Sex Pistols - Liar
Liar, lie, lie, lie
You liar, lie, lie
I think you’re funny
You're funny ha ha
I don’t need it
Don’t need your blah blah
Should’ve realised
I know what you are

3. The Eagles – Lyin’
You can’t hide your lyin’ eyes
And your smile is a thin disguise
I thought by now you’d realize
There ain’t no way to hide your lyin eyes

2. Böhse OnkelZ - Meister der Lügen
Doch ich bin wirklich gespannt,
was du noch inszenierst,
welche Lügen du erfindest,
wie du noch manipulierst,
Meister der Lügen,
du verkanntes Genie

1. De Stratemakeropzeeshow – Je bent een liegbeest
Je bent een liegbeest, een jokkebrok
Van acht’ren en van voren
Maar ga d’r asjeblieft mee door
Want ’t is zo grappig om te horen

Klein mysterie 296 – Action

2011-12-05T23:07:00.001+01:00

Vrijdagmiddag. Sinterklaasaankoopje bij de Action.

2,89 euro. Wat in de Nederlandse logica 2,90 euro betekent. Ik haal m’n van het kleingeld uitpuilende portemonnee tevoorschijn. Diep een twee euromunt op. Een munt van vijftig cent. Een munt van twintig cent. Een munt van tien cent. Een munt van vijf cent. Twee munten van twee cent. En warempel heb ik ook nog een munt van een cent. 2,90 euro! Voldoening maakt zich van me meester: m’n portemonnee is een tikkeltje lichter en op de koop toe kan ik de caissière van wat kleingeld voorzien. Want als je caissières ergens een plezier mee kunt doen, zo heb ik altijd geleerd, is het wel met kleingeld. In de overtuiging een goede daad te verrichten overhandig ik de caissière de acht munten. ‘Alstublieft.’
‘Wacht, wacht, daar kan ik niets mee.’
‘Wablief?’
‘Die munt van één cent.’
‘Ja?’
‘Kan ik niet accepteren.’
‘Hoezo?’
‘Mag niet van m’n baas.’
‘Wat is dat dan? Een munt van één cent is toch een wettig betaalmiddel?’
‘Kan wel zijn, maar toch mag ik munten van één cent niet accepteren van m’n baas.’
‘Vreemd.’

Waarop ik de munt van één cent en de munten van twee cent terugnam, een munt van vijf cent tevoorschijn toverde en aan de caissière overhandigde en boos de winkel uitbeende. Was ik een assertiever type geweest, dan had ik de filiaalchef op het matje geroepen, de caissière m’n Sinterklaasaankoopje door de strot geduwd of was ik tot ware action overgegaan en had de hele klotezooi kort en klein geslagen. Maar in het echt is elke vorm van assertiviteit me vreemd. Ik ben zo iemand die over zich heen laat lopen. Geen weerwoord heeft. Pas thuis bedenkt wat ie had moeten zeggen of doen. Begrip heeft waar razernij op z’n plaats zou zijn. Ik ben een doetje.

Gelukkig is er altijd nog Horst-sweet-Horst als uitlaatklep voor m’n frustratie.

Welbeschouwd is het al vreemd dat je klakkeloos accepteert dat je 2,90 euro neer moet tellen voor iets dat 2,89 euro kost. Daar zou je nog tegenin kunnen brengen dat je ook slechts 2,90 euro hoeft te betalen voor iets van 2,92 euro (al geef ik u op een briefje dat het aantal producten van 2,89 euro dat van 2,92 euro verre overstijgt).

Ik wil me er ook nog wel bij neerleggen dat je omwille van de veiligheid in sommige winkels niet met biljetten van 100, 200 en 500 euro kunt betalen. Maar een munt van een cent weigeren? Dat wil er bij mij met de beste wil van de wereld niet in. En al helemaal niet als je munten van twee cent wel accepteert. Weet u wat? Ik stuur gewoon een e-mail naar de klantenservice van Action met een verzoek om opheldering.
Als kleine daad van verzet heb ik alvast dit eerder bij Action gekochte tegeltje (0,69 cent)

voorzien van een aangepast opschrift en daarna teruggelegd in de rekken van de Horster Action.

Ik sluit niet uit dat andere tegeltjes ditzelfde wrede lot te wachten staat als het antwoord van de klantenservice me niet bevalt.

Nee, inderdaad, veilig voor de pc gezeten is enige vorm van assertiviteit me niet vreemd.

Klein mysterie 295 – Kiosk

2011-12-05T23:06:00.001+01:00

Zeverzak deelde Horst-sweet-Horst op 1 december mee dat ‘aan diverse mensen en door diverse mensen’ zou zijn toegezegd dat de kiosk op het Sint-Lambertusplein vóór 1 december zou worden gesloopt.

Hij suggereerde eens een kijkje te gaan nemen om te zien wat er van deze belofte terecht is gekomen. Pas gisteren (4 december) verkeerde ik in de gelegenheid de situatie ter plekke in ogenschouw te nemen. Benieuwd naar wat ik aan zou treffen, begaf ik me in alle vroegte pleinwaarts, maar (doorstrepen wat niet van toepassing is) de steen des aanstoots / de puist / het juweeltje / het glazen monster bleek nog volledig intact.

Wat kan ik er verder over zeggen? De toezegging ‘aan diverse mensen en door diverse mensen’ was mij niet bekend. Komt ervan als je je niet beweegt in bestuurders-, middenstanders-, journalisten- en centrummanageriële kringen. Mocht de toezegging inderdaad zijn gedaan, dan kan het haast niet anders of staatssecretaris Bleker is zich met het zaakje aan het bemoeien. Hij staat er immers om bekend dat hij bijzonder creatief met de waarheid weet om te springen (eufemisme voor: ‘hij laat een spoor van leugens na’).

Laat trouwens niemand de fout maken de kiosk af te schrijven voordat ie met de grond gelijk is gemaakt. Een kat mag dan negen levens hebben, deze kiosk doet het niet of nauwelijks voor minder. Gravend in m’n geheugen kom ik tot de conclusie dat het optrekje als onderkomen heeft gediend voor in elk geval de KPN (KPN Glasvezel Infocenter), ijssalon Passi, de SP, de Rabobank, boekhandel Willems (met of zonder Rietjens), de VVV en minstens één kledingwinkel (heette die niet Divanni?).

Verder sluit ik niet uit dat ook Munckhof Reizen, cadeauwinkel Valentijn en een of meerdere andere kledingwinkels er voor kortere of langere tijd in waren gehuisvest. Bovendien is niet uitgesloten dat ik zo hier en daar nog iets over het hoofd heb gezien. Hoe het ook zij: geen slechte score voor een gebouwtje met een leeftijd van naar schatting maximaal dertig jaar. Wat zeg ik? Zou er ook maar één ander pand in Horst te vinden zijn dat meer functies heeft gehad?

Is het eigenlijk niet zonde om een kiosk met zo’n rijke historie te slopen? Er moet toch wel iemand te vinden zijn die zich aan de deuren wil laten vastketenen om te voorkomen dat de bulldozer z’n vernietigende werk doet? Al was het maar voor de reuring.

Intermezzo – Proevertje

2011-12-05T23:06:00.000+01:00

Natuurlijk was ik aangenaam verrast toen ik donderdag in Hallo Horst aan de Maas eindelijk weer eens een op de actualiteit gebaseerd Proevertje van de Week van slagerij Joosten aantrof. En alsof het allemaal speciaal voor mij was gedaan, ook nog een op de voetbalactualiteit gebaseerd Proevertje:

Toch merk je dat Lam er na die maandenlange afwezigheid weer even in moet komen. Want hoe kun je nou aan komen zetten met een Cruijff-van Gaal gehaktsteak? Dat kan toch nooit een mals stukje vlees opleveren? Dat mengt zich toch niet? Je blijft toch altijd de verschillende bestanddelen proeven? En wat dacht u van die harde zwarte korstjes? Niet te verteren toch? Maar dazzz logiezzz, zou JC zeggen.

Nee, als je wilt scoren met een vleesgerecht uit de Arena, probeer het dan met hete bliksem. Of duiveltjesvlees. Nee, nog beter: jachtschotel.

Wat allemaal niet wegneemt dat het voorbeeld van de op de actualiteit inspelende advertenties van slagerij Joosten beslist navolging verdient. Laten we ons voor de aardigheid even alleen tot de voetbalwereld beperken. Een rijkere bron van inspiratie valt nauwelijks te bedenken. Ik garandeer u dat VVV-supporters bloemisterij ’t Witveld plat zullen lopen als die wereldkundig maakt dat ze ogentroost (euphrasia) in haar assortiment opneemt.
Verder kijk ik reikhalzend uit naar het moment waarop Bruna boeckensteunen in de aanbieding doet.
Dan paardenmelkerij ’t Vöske. Die zou gezien de huidige succesreeks toch wel gek zijn als ze geen Wittenhorsemelk op de markt bracht?

Onbegrijpelijk is ook dat Mode Centrum Frans Theelen ondanks de hegemonie van Manchester in het Engelse voetbal nog altijd geen reclame maakt voor mezèsterse bókse.
Waar is de snackbaruitbater die een verband legt tussen een patatje oorlog en de taferelen gisteren tijdens en na FC Utrecht-FC Twente? En die VVV-catastrofe in Almelo (is het echt teveel gevraagd van de heren grootverdieners om mij in elk geval de 21,50 euro van het kaartje terug te betalen?)

moet voor vuurwerkverkopers toch gefundenes Fressen zijn om de zevenklapper nog eens onder de aandacht te brengen?

Kom op, Horster middenstanders, zorg voor wat lichtpuntjes in deze donkere tijden en zet dat creatieve brein eens aan het werk. Ik reken op u.

Klein mysterie 294 – Nieuw Gemengd Bedrijf (2)

2011-11-28T22:56:00.001+01:00

Fantastisch nieuws deze week voor alle tegenstanders van het Nieuw Gemengd Bedrijf (NGB), de geplande megastal met 1,2 miljoen kippen en 35 duizend varkens in Grubbenvorst. Want wat zei de staatssecretaris van Landbouw, Economische Zaken en Innovatie woensdag? ‘Excessen, zoals een bedrijf met een miljoen kippen of meer, passen niet bij Nederland. Gelukkig hebben we die excessen ook niet. Maar als zich een ontwikkeling voordoet waarbij die excessen zich aankondigen, wil ik een wettelijke mogelijkheid hebben om dat een halt toe te roepen.’

Alle reden dus om de vlag uit te hangen. Alleen is er één heel groot MAAR. Welk? De staatssecretaris van Landbouw, Economische Zaken en Landbouw die deze uitspraak deed, heet Henk Bleker. En dan weet je het verder wel. Gaat deze week waarschijnlijk zeggen dat bedrijven met meer dan een miljoen kippen inderdaad niet kunnen, maar dat twee miljoen hennen uiteraard geen enkel bezwaar zijn. Of dat hij niet wist dat Grubbenvorst in Nederland ligt. Of dat hij alleen excessen bedoelde die zich gaan aankondigen en geen excessen die zich al hadden aangekondigd. Of dat hij wel een wettelijke mogelijkheid wil hebben die excessen een halt toe te roepen, maar dat hij niet heeft gezegd dat hij daar ook gebruik van gaat maken. Linksom of rechtsom: wees ervan overtuigd dat meneer er zich wel weer uit weet te draaien. Leer mij Henk kennen. CDA’er tot in z’n haarvaten.

Donderdag weten we misschien al meer. Henk van Gerven, Tweede-Kamerlid voor de SP, heeft de staatssecretaris namelijk vragen gesteld over de consequenties van diens uitspraak in relatie tot het NGB. Van Gerven verzoekt onder meer om beantwoording van zijn vragen vóór 1 december.

Intussen heeft een ander Kamerlid, Tjeerd van Dekken van de PvdA, zijn positie al bepaald. Hij twitterde vrijdag: ‘Bouw van veefabriek met 1,2 miljoen kippen in Horst aan de Maas moet niet doorgaan. Dat zou consequent beleid zijn.’

Lovenswaardig standpunt. Zoveel staat buiten kijf. Maakt wel de vraag naar het standpunt van de lokale PvdA(-PK) weer actueel. Nog altijd tegen? Maar waarom heeft de PvdA-PK dan zitting genomen in een college van burgemeester en wethouders dat er op z’n zachtst gezegd niet op uit is het NGB te dwarsbomen? Mogen we daar na twee jaar eindelijk eens duidelijkheid over krijgen?

Intermezzo – Lost in Californië

2011-11-28T22:55:00.003+01:00

Wie denkt dat het leven van een blogger een dagelijks feest is waarin je van hoogtepunt naar hoogtepunt hopt, wil ik bij dezen graag uit de droom helpen. Toegegeven: je doet wel eens een mooie ontdekking, hebt zo nu en dan een aardige ontmoeting of stuit een enkele keer op iets van een betoverende schoonheid. Dat zijn echter de uitzonderingen, normaliter is het één doffe ellende. Diepe miserie. Een aaneenschakeling van schrijnende gevallen. Denk aan Mauro, denk aan de intensieve veehouderij, denk aan Ger Driessen, denk aan het hele CDA. Allemaal groot leed. Daarnaast heb je het klein leed. Het klein leed dat je soms nog meer aangrijpt dan het grote, omdat het zo tastbaar is.

Groot dan wel klein, die dagelijkse confrontatie met leed leidt tot een zekere gewenning. Uit zelfbescherming fabriceer je een schild waarop leed afketst of waardoor het tenminste wat zachter binnenkomt. Het maakt je minder kwetsbaar en het leven draaglijker. Maar hoe hecht die verdedigingslinie ook mag zijn, een onneembaar bastion is ze niet. Eens in de zoveel tijd ontdekt iets of iemand een gaatje en glipt naar binnen. Donderdag was het weer zover. Zonnige middag, aangename temperatuur, een cd met prachtige strijdliederen,

kortom je waant je onaantastbaar in je automobiel. Totdat je in Californië arriveert. Waar, aan een lantaarnpaal op de kruising Sevenumseweg-Californischeweg-Horsterweg, een briefje hangt. Nog verdwaasd door Mikis Theodorakis’ Sto perigiali,

laat je je schild waarop alle leed afketst voor één keer in de auto liggen. Met funeste gevolgen:

(Klik op de foto voor een vergroting, maar voor de zekerheid heb ik de tekst ook maar even getranscribeerd:
Wanted poes!
Vlegelke je bent altijd welkom.
Tel: 0626205285
Ik lig al nachte wakker om dat ik jou zo mis
Mail naar marion.gommans@planet.nl / andre.coenders@planet.nl
Mijn leven is in gestort nu jij weg bent. Ik mis je zo.
En boven het kindergezicht waaruit ontelbare tranen vloeien: Ik nu.)

Pats, pats, pats. Alsof er met een moker op je kop wordt getimmerd. Hartverscheurend. Om stil van te worden.

Actualisatie – Stekbaere

2011-11-28T22:55:00.001+01:00

Als kleuter speelde ik wel eens met een buurtgenootje dat Sjampol heette. Vraag me niet naar z’n achternaam, vraag me niet hoe ie eruit zag, vraag me zelfs niet of ie kon voetballen. Het zou me niet verbazen als z’n aantrekkingskracht vooral gelegen was in z’n exotische voornaam. Want let wel: we hebben het nu over het begin van de jaren zeventig, toen Horster jongetjes nog gewoon Hans, Ton, Peter, Rob, Jan of Wim heetten. Ik kan me althans met de beste wil van de wereld geen Ruben, Jayden, Thomas, Jesse, Sem of Milan (allemaal voorkomend in de top 10 van populairste jongensnamen van 2010) voor de geest halen. Als dan te midden van al die oersaaie Hansen, Tonnen, Peters, Robben, Jannen en Wimmen ineens een Sjampol opduikt, neem je die maar al te graag op in je kring van vriendjes.
Pas toen Sjampol al jaren uit beeld was verdwenen, wist ik de zeepbel door te prikken. Wat mij altijd als Sjampol in de oren had geklonken, was in werkelijkheid natuurlijk Jean-Paul. Weliswaar ook exotisch, maar toch van een mindere orde dan Sjampol.

Hoe kom ik hierop? Door de vraag die Thijs Coppus stelde in reactie op het stukje ‘Stekbaere’: ‘Bramen zijn in het Horsters toch brombaere?’

Bramen in het dialect brombaere? En geen brándbaere? Als je er even over nadenkt, klinkt brombaere eigenlijk inderdaad logischer dan brándbaere. Had ik me dan gewoon al m’n hele leven vergist? Was wat mij altijd als brándbaere in de oren had geklonken, in werkelijkheid brombaere? Brándbaere als Sjampolletje? Thijs Coppus die een tweede zeepbel doorprikt?
Met angst en beven sloeg ik er È maes inne taes (‘d’n iërste á-zet tot ut vâslegge va’n plat Hôrster wöärd en oëtdrukkinge’) op na. En ziedaar, op bladzijde 13:

Yes! Niks brombaere, geen Sjampolletje, gewoon brándbaere (of brândbaere). Een juichtoon da-vre langs de velden.

Moraal van dit verhaal: zelfs Thijs Coppus heeft heus niet altijd gelijk.

Klein mysterie 293 – Zelfredzaamheid

2011-11-28T22:55:00.000+01:00

Opmerkelijk bericht zaterdag in Dagblad De Limburger. Omdat het zo kort is, tik ik het even helemaal over: ‘Bewoners van nieuwe of omgenummerde woningen in Horst aan de Maas krijgen van de gemeente geen gratis huisnummerbordje meer. Volgens de gemeente worden die bordjes namelijk vaak niet bij de voordeur bevestigd omdat de bewoners een eigen exemplaar kopen. Dat mag, als de huisnummerbordjes maar goed zichtbaar zijn, vindt de gemeente. Ze juicht deze vorm van “zelfredzaamheid” juist toe. Bovendien spaart het de gemeente kosten als ze geen gratis huisbordjes meer levert.’

Het huisnummerbordje als indicator voor de mate van zelfredzaamheid van je inwoners. Je moet er maar opkomen. Persoonlijk beschouwde ik Horstenaren met gemeentelijke huisnummerbordjes altijd als mensen van stavast, als rotsen in de branding: recht door zee en niet met elk windje meewaaiend. Mensen waar je op kunt bouwen, zelfredzaam tot op het bot. Dit in tegenstelling tot de bezitters van een eigen huisnummerbordje.

Dat waren in mijn beleving verwende slappelingen, gevoelig voor elke modegril. Maar het blijkt dus weer eens precies andersom te zijn: niet de mensen met een eigen huisnummerbordje zijn de watjes, nee, degenen met een gemeentelijk huisnummerbordje.

Sulletjes die gepamperd worden. Verwende apen die ten onder gaan bij het eerste zuchtje tegenwind. Zeurpieten die om het minste of geringste bij de gemeente op de stoep staan.
Mijn eigen huisnummerbordje? Eh … Doet dat ter zake dan? Dacht het niet. Maar goed, omdat het anders toch binnen de kortste keren op straat ligt, zal ik open kaart spelen:

Reddeloos verloren. Finaal door het ijs gezakt. Ontmaskerd. Ik zal in elk geval de begroeiing rond het bordje verwijderen, zodat het de gemeentelijke hulpdiensten in geval van een ramp in een oogopslag duidelijk is dat hier een zacht gekookt ei woont.

(Vlak trouwens ook het kostenbesparingsaspect niet uit. Elke cent is mooi meegenomen, zeker nu deze week bekend werd dat de gemeente Horst aan de Maas voor miljoenen het schip in dreigt te gaan bij de verkoop van grond op businesspark Venlo Greenpark. Dat zijn op z’n minst veertigduizend huisnummerbordjes.)

Klein mysterie 292 – Zout

2011-11-21T20:53:00.003+01:00

‘Een appèl aan inwoners om het eigen stoepje schoon te houden.’ Zo betitelde een woordvoerder afgelopen donderdag in Dagblad De Limburger de actie van de gemeente Horst aan de Maas om huis aan huis een brief met een zakje zout te bezorgen. Dit onder het motto ‘Neem de gladheidsbestrijding niet met een korreltje zout’.

Zout in de pap voor Horst-sweet-Horst? Had je gedacht. Wie op deze plaats een portie ongezouten kritiek verwacht op dit jongste gemeentelijk initiatief, zal van een zoute kermis thuiskomen. Ik heb brief en zakje namelijk helemaal niet ontvangen. Heb je het ooit zó zout gegeten? Bewust overgeslagen om te voorkomen dat Horst-sweet-Horst de gemeente weer eens ongezouten de waarheid zou zeggen? Mocht dat zo zijn, dan heb je het zout aan het dansen, dat lijkt me zo zout als een korreltje. Zouter moet het allemaal niet worden, zeg!

‘Je moet ook niet op alle slakken zout leggen’, zult u zeggen. Maar dan strooit u zout in een open wonde. Want voor iemand die het zout in de pap niet verdient, is elk zoutkorreltje meegenomen. Ik het zout in de pap niet waard? Hoe durft u? Opzouten! Ook ik stel er eer in niet pas met het zout te komen als het ei op is. En dan kunt u wel weer zeggen dat een zoutkorrel nog geen winter maakt, maar mag ik u dan beleefd vragen of u zich erbuiten wilt houden? Veel koks verzouten immers de brij. Ok? Zout erover dan!

Zouteloos stukje? Hoe zou dat nou toch komen?

P.S. (d.d. 22 november) Kijk eens wat ik gisteren in de brievenbus vond:

Actualisatie – Herbouw

2011-11-21T20:53:00.001+01:00

Terug van een tijdje weggeweest: de herontwikkeling van het cultuurhistorische monument dat in de Tweede Wereldoorlog is vernietigd. Zelfs de grootste klotskop

weet intussen dat het dan gaat om kasteel Broekhuizen, maar wethouder Leon Litjens verkiest al jaren een waas van geheimzinnigheid boven duidelijkheid (waarschijnlijk omdat ie weet hoeveel plezier ie mij daarmee doet). Derhalve heette het onlangs op z’n weblog weer: ‘Vanmorgen overleg gevoerd over de herontwikkeling van cultureel erfgoed dat in WO II is vernietigd.’ De traditie wil nu dat ik met enige omhaal van woorden uiteenzet dat herontwikkeling van cultureel erfgoed een slecht plan is. Omdat je tradities in ere moet houden, speel ik dat spelletje graag mee.
Een argument tegen herontwikkeling is dat een 1:1-kopie altijd een slap aftreksel van het origineel zal blijven. Ongeacht de hoeveelheid geld, energie en liefde die er tegenaan wordt gesmeten. Niet aan beginnen dus. Dan maar bij de pakken neerzitten? Geen denken aan. Waarom het origineel niet als uitgangspunt genomen voor iets nieuws? De stalen toren bij de Horster kasteelruïne is bijvoorbeeld gestoeld op dat idee.

Maar er zijn meer wegen die naar Rome leiden. In dat verband wijs ik graag op Het Dorp van Gert Robijns, een installatie in Sint-Truiden die ik vorige maand bezocht (samen met het doorzichtige stalen kerkje in Borgloon). Om in de terminologie van de wethouder te blijven: Robijns deed ook aan herontwikkeling van cultureel erfgoed en bouwde de kerk en pastorie van z’n geboortedorp Gotem enkele kilometers verderop na, op een voormalig militair vliegveld in Sint-Truiden. Met dit als resultaat:

Kijkt u van op, hè? Even enkele feiten: dit dorp is veertig procent kleiner dan het origineel en bestaat uit aan een staalconstructie bevestigd spaanplaat dat in ijzig wit is opgeschilderd. Inmiddels is het niet meer te bezichtigen, maar gelukkig zijn de website en een film waarin Robijns uitleg geeft over z’n project nog altijd in de lucht.

Ik was diep onder de indruk van Het Dorp. Om uit te leggen waar ’m dat precies in zat, heb ik teveel woorden nodig, maar wees ervan overtuigd dat het me altijd bij zal blijven.

Toen ik op de terugweg in het echte Gotem het origineel bekeek, werd mijn bewondering voor het werk van Robijns alleen maar groter.

Want hoe fraai en oud en authentiek de echte kerk en pastorie ook zijn, er kleeft óók iets dertien-in-een-dozijnachtigs aan: de zoveelste kerk en de zoveelste pastorie. Het Dorp tilt kerk en pastorie daar nu juist bovenuit, maakt ze bijzonderder dan ze in feite zijn. De kopie overtreft het origineel.

En weet u? Juist kasteel Broekhuizen met z’n wat geïsoleerde ligging leent zich bij uitstek voor een Robijns-aanpak.

Ik zie het al helemaal voor me: vanuit Melderslo richting Broekhuizen rijdend doemen voorbij het kapelletje ineens de gigantische witte contouren van het kasteel op. Pure magie aan de Stokterweg. Als we het in economische termen zouden moeten duiden (zoals vandaag de dag schijnbaar verplicht is), kom je al snel uit bij ‘win-win-situatie’: de Robijns-aanpak is op z’n minst tonnen goedkoper dan een 1:1-kopie en creëert iets nieuws dat tot de verbeelding spreekt en tevens voortborduurt op het origineel. Dóen!

Klein mysterie 291 – Stekbaere

2011-11-21T20:53:00.000+01:00

Onlangs een voormalige collega op bezoek gehad. Genoeglijk zitten keuvelen, zelfs na zijn ontboezeming dat ie bij de laatste Provinciale Statenverkiezingen op Ger Driessen had gestemd. De voormalige collega had al van tevoren aangekondigd dat hij ter aanvulling van mijn collectie een tuinkabouter mee zou nemen (die met de bril, rechts op de foto).

Daar hoorde mijnerzijds uiteraard iets tegenover te staan. Omdat ik weet dat hij zich verhangt voor kruisbessenvlaai, informeerde ik bij bakkerij Gerards-Steeghs (inderdaad, die van de overheerlijke kersenkruimelvlaai) of het misschien mogelijk was voor de volgende dag een stekbaerevlaaike te bestellen. Annie, de dienstdoende winkelbediende, dacht van wel, maar informeerde voor de zekerheid even bij de bakker zelf: ‘Ard, kunde geej vur merge en kruusbessevlaaike make?’ Waarop Ard bevestigend antwoordde. Dus ik de volgende ochtend terug. ‘Ik kóm mien stekbaerevlaaike hale.’ Waarop May, de echtgenote van Ard, reageerde: ‘Ik dócht ál, wurrum stiet daat kruusbessevlaaike doa toch?’

Mijn voormalige collega was blij verrast door het vlaaitje (‘Ha! Steekbeere!’) en genoot er met volle teugen van. Zelf was ik op dat moment nog altijd volledig uit het veld geslagen door het kruusbessevlaaike van zowel Annie als May. Als beide dames nu allochtonen, jongere autochtonen of geen dialectsprekers waren, dan had ik het wel kunnen plaatsen. Maar nee, beiden spreken dialect, beiden zijn voor zover ik weet in Horst geboren en getogen en beiden zijn ouder dan ik. Waarom dan kruusbesse in plaats van stekbaere? Het lijkt me uitgesloten dat ze het woord stekbaere niet kennen. Waarom gebruiken ze het dan niet? De enige verklaring die ik kan verzinnen is dat ze bang zijn niet begrepen te worden als ze het woord stekbaere in de mond nemen en daarom maar hun toevlucht hebben gezocht tot het verhollandste semi-dialectwoord kruusbesse. Aanpassing dus. Tot op zekere hoogte begrijpelijk, want niets vervelender dan niet begrepen te worden. Zo ben ik zelf al geruime tijd geleden door de knieën gegaan bij esbaere (niemand die nog begrijpt dat ik het dan over aardbeien heb)

en ik heb zo’n donkerbruin vermoeden dat brándbaere (bramen) wel eens het volgende slachtoffer zouden kunnen zijn. Moelbaere (bosbessen) zie ik het nog wel een tijdje volhouden, maar als zelfs stekbaere hun leven niet meer zeker zijn, zouden ook miemere (aalbessen) het wel eens moeilijk kunnen krijgen.

Is dit allemaal erg? Nee.
Is het dan jammer? Ja.
Is er misschien iets aan te doen? Weinig, vrees ik. Een definitief antwoord schort ik even op tot ik de Dialectatlas van het Nederlands uit heb.

Wat een fan-tas-tisch boek! Kopen!

Top 5 – Desolate Reulsberger banken

2011-11-21T20:52:00.000+01:00

De zoektocht van twee weken geleden naar een jachthut leidde tot een mooie bijvangst: desolate Reulsberger banken. Mijn top 5 van desolate Horster banken van 28 juni 2009 zinkt compleet in het niet bij wat ik in de Reulsberg aantrof. Wat je hier in een gebied met een oppervlakte van slechts enkele hectaren tegenkomt, grenst aan het ongelooflijke. Een absolute must voor elke desolatebankenfreak. En maak a.u.b. een beetje voort: niet uit te sluiten valt dat de desolate Reulsberger banken eerstdaags ten prooi vallen aan de storm van pre-floriadale fatsoensrakkerij die momenteel over Horst aan de Maas raast. Want stel je toch eens voor wat er zou gebeuren als Floriadebezoekers plotseling met zulke banken zouden worden geconfronteerd. Alleen al oogcontact zou tot de meest onwenselijke gevolgen kunnen leiden. Over de rampen die de gemeente te wachten zouden staan als onverhoeds iemand een zitpoging zou wagen, wíl je niet eens nadenken.

Mijn top 5 van desolate Reulsberger banken:

5.

Praatjes vullen geen gaatjes. Ben ook voorzichtig met die akelige spijker daar uiterst rechts (de spijker kwam van rechts).

4.

Mos, bramen en alle schakeringen groen. En dat allemaal in, op, achter, onder, boven, naast, tussen, tegen, bij en voor een bank.

3.

Elke enigszins geoefende wandelaar weet: te allen tijde voorkomen dat de hongerklop toeslaat. Waarmee de honger wordt gestild doet minder ter zake.

2.

Knap werk als je deze bank weet te ontdekken als bomen en planten nog vol in blad staan.

1.

Bank? Welke bank?

Intermezzo – Onze Floriade

2011-11-14T20:00:00.003+01:00

Onze Floriade die nakende is,
Uw Naam worde al op voorhand door alle hotemetoten geheiligd,
Uw Rijk kome,
Uw magie geschiede zowel op de Zoar als de Heierhöf.
Geef ons dagelijks spin-off
en zet ons op de kaart,
zodat onze bestuurders kunnen gloriëren.
En leid ons niet de afgrond in,
maar verlos ons van onze bekrompenheid.

Amen.

Top 5 – Bedreigde Horster dierennamen

2011-11-14T20:00:00.002+01:00

Vorige week dinsdag vergaderde de Horster gemeenteraad viereneenhalf uur lang over de begroting voor 2012. Viereneenhalf uur! Tenzij ik iets gruwelijk over het hoofd heb gezien, wijdde Dagblad De Limburger er desondanks geen woord aan. Hallo Horst aan de Maas volstond met de mededeling dat de begroting unaniem was aangenomen. Bij zo weinig aandacht (laat staan waardering) moet je er niet vreemd van opkijken dat de gemeenteraad ten langen leste zichzelf maar lof gaat toezwaaien. Dus twitterde CDA-gemeenteraadslid Annemie Craenmehr Hesen doodleuk: ‘Chapeau aan onszelf.’

Verdienden de dames en heren raadsleden dan geen pluimpje? Ach, wat mij betreft verdient iedereen die zonder in slaap te sukkelen een vierenhalf uur durende vergadering uitzit een lintje. Maar echt boeiend wilde het niet worden. Te hoog the same procedure as every year, James-gehalte. CDA volgzaam als altijd en standjes aan anderen uitdelend, Essentie volgzaam met een enkel speldenprikje (bezuinigen op bibliotheek), PvdA (Richard van der Weegen) volgzaam en traditiegetrouw wat gebakkelei met wethouder Litjens (over kosten infrastructuur Floriade), D66 pruttelend (over de pensioenvoorziening van de wethouders), SP irritatie opwekkend (over een filmpje).

Allemaal geen dingen om van je stoel te vallen, maar was de prietpraat waarmee de kolommen van Dagblad De Limburger en Hallo Horst aan de Maas nu waren gevuld, dat dan wel? Een regionaal dagblad en zeker een lokaal weekblad zijn het gewoon aan hun stand verplicht verslag te doen van de begrotingsbehandeling – desnoods om te melden hoe slaapverwekkend het was.

Verder nog iets opmerkelijks te melden? Ja. Het voorstel van de PvdA-PK-fractie tot adoptie van een plant- of diersoort. IVN Limburg wil gemeenten stimuleren planten of dieren te adopteren die ‘bijzonder zijn voor de gemeente of die in het algemeen beschermd worden’. Zo maakt Onderbanken zich al sterk voor het vliegend hert.

Helaas, helaas, wijdde het college ondanks herhaald aandringen geen woord aan dit zo sympathieke voorstel van de PvdA-PK-fractie. Misschien wel omdat het lastig kiezen is uit meer dan tienduizend planten- en meer dan veertigduizend dierensoorten. Maar als we de planten nu eens buiten beschouwing zouden laten en de dieren zouden beperken tot die soorten waarvan de Horster naam beslist niet mag uitsterven? Stel een groslijst samen van bijvoorbeeld twintig namen en laat vervolgens de Horster bevolking beslissen. Simple comme bonjour.

Hier alvast mijn top 5 van Horster dierennamen die voor uitsterven behoed moeten worden:

5. sproan (spreeuw)

4. ènkáts (eekhoorn)

3. jiets (mus)

2. ilk (bunzing)

1. moêtwöärm (mol)

Intermezzo – Hatemail

2011-11-14T20:00:00.001+01:00

Misschien herinnert u zich nog dat ik Raymond Knops op 15 augustus een e-mail stuurde. Aanleiding was een tweet waarin hij hulde betoonde aan de Horster politie die een inbreker in z’n been had geschoten. Ik stoorde me aan die tweet en vroeg het Hegelsomse CDA-Kamerlid per e-mail mij ervan te overtuigen dat die tweet wél door de beugel kon. Nooit enige reactie op gehad, niet eens een bericht van ontvangst. Terwijl het – met de hand op m’n hart – een keurige, beleefde e-mail was. ‘Zal het wel te druk hebben met andere, belangrijker zaken’, dacht ik en ging over tot de orde van de dag. Sinds zaterdag weet ik wel beter: dat een reactie uitbleef, komt omdat ik de verkeerde toon had aangeslagen. Ik ben weer eens het slachtoffer van m’n eigen beschaafdheid.

Waaraan ik deze wijsheid ontleen? Aan Dagblad De Limburger van zaterdag. Daarin wordt Raymond twee bladzijden lang doorgezaagd over de koers van hemzelf en die van z’n partij in de kwestie Mauro Manuel. Interviewster Niki van der Naald zegt op een gegeven moment: ‘De stroom scheldmailtjes hield niet op.’ De (door mij iets ingekorte) reactie hierop van het Kamerlid: ‘Tegenwoordig krijg je de allereerste emoties met één klik binnen. Daar kan ik best doorheen kijken, hoor. Ik heb een aantal mensen die ik kende en die een boze mail of sms stuurden zelf gebeld. (…) Het hoort ook bij het werk, maar leuk is anders. Het ging in sommige gevallen wel over mijn grenzen.’

Zó zit dat dus: stuur hem een hatemail of –sms en Raymond belt je op. Goed om te weten, daar ga ik zeker m’n voordeel mee doen. Laat ik om te beginnen mijn keurige, beleefde e-mail over de huldetweet maar eens omtoveren in een hatemail.

Ik begon destijds met ‘Beste Raymond’. Sinds zaterdag weet ik dat hij toen al moet zijn afgehaakt: veel te fatsoenlijk. Ik had natuurlijk moeten beginnen met … Ja, met wat?
‘Sukkel’? Te soft.
‘Vuile rukker’? Nee, geen seksueel getinte opmerkingen, is ook niet leuk voor z’n vrouw en kinderen.
‘Mafkees’? Een beetje slap, dan nog eerder ‘mafketel’.
‘Klerelijer’? Het mag dan wel een hatemail zijn, hem enge ziektes toewensen gaat me echt te ver.
‘Heej, loamp stuk vraete’? Wens je je ergste vijand nog niet toe.
‘Pannenkoek’? Nee, die verwijzing naar een verwensing die Marco van Basten ooit naar z’n hoofd kreeg geslingerd, is weer te subtiel.
‘Panfluit’? Hoewel hij in de muziek zit niet kwetsend genoeg.
‘Schaele wiewouw’? Is Raymond eigenlijk wel zo’n groot dialectspreker?

Ach, laat ook maar. Ik kap d’r mee. Voor hatemails ben ik niet in de wieg gelegd. Dan maar geen reactie.

Klein mysterie 290 – Authentieke Markt

2011-11-14T20:00:00.000+01:00

Het is me wat met die dorpspleinen in Horst aan de Maas. ‘Facelift voor Markt Lottum’, kopte Dagblad De Limburger vrijdag. Dat de Markt op de schop gaat, is te danken aan de dorpsraad, zo blijkt uit het artikel: ‘De toestand van het plein is de dorpsraad een doorn in het oog. Bovendien is de uitstraling van het dorpscentrum niet meer van deze tijd.’ Is me dat even schrikken, zeg. Onhoudbare, middeleeuwse taferelen op de Markt in Lottum. Kunnen we, zeker met de Floriade in aantocht, niet hebben. Vindt ook het Horster gemeentebestuur. Dat roemt in Dagblad De Limburger het plan voor de facelift omdat het ‘de kern van Lottum een authentieke en een eerlijke uitstraling geeft’. Daarmee de suggestie wekkend dat de Markt momenteel een nagemaakte en oneerlijke uitstraling heeft. Toe maar!

Sensatiebelust als ik ben, begaf ik me uiteraard stante pede ter plekke om de wantoestanden met eigen ogen te aanschouwen. Om maar meteen met de deur in huis te vallen: dorpsraad en gemeentebestuur hebben geen woord te veel gezegd. Wat een zooitje! Diepe schaamte overvalt je bij de aanblik van de Markt. Je struikelt er over de namaak en oneerlijkheid. Neem dit beeld van Wim Rijvers: zo nep als maar zijn kan.

Of de dorpspomp: lijkt van hout, is in werkelijkheid van polyester.

Of dit loeder: zo oneerlijk als de pest, daar hoef je weinig mensenkennis voor te hebben.

Genoeg gedold, even serieus nu. Het zal wel weer aan mij liggen, maar vreemd genoeg heb ik juist de Markt altijd als een eiland van authenticiteit in Lottum beschouwd. In tegenstelling tot grote delen van de rest van het Maasdorp wordt je blik hier nauwelijks bedorven door overbodige, niet-authentieke tierelantijntjes als retro-lantaarnpalen, wanstaltige rozenbogen, quasi-nostalgische straatnaambordjes

en wat dies meer zij. En Eethuis ’t Pumpke mag misschien geen architectonisch juweeltje zijn, authentiek is het op z’n minst.

En die steentjes zullen ongetwijfeld wel eens tot stofoverlast leiden, maar verlenen ze de Markt niet tevens de zo gewenste authentieke uitstraling, zeker afgezet tegen alle rood- dan wel blauwbeklinkerde dorpspleinen in de omgeving?

Samengevat: juist die Markt heeft nog iets van de onopgesmuktheid die past bij het doorsnee Noord-Limburgs dorp dat Lottum welbeschouwd is.

Tot zover míjn opvatting van het begrip ‘authenticiteit’ in relatie tot de Markt in Lottum. Reikhalzend kijk ik uit naar die van de dorpsraad en het gemeentebestuur. Ik voorspel (altijd leuk om weer eens een voorspelling te doen) veel begin twintigste-eeuwse authenticiteit, gelardeerd met hier en daar een vleugje begin eenentwintigste-eeuwse authenticiteit (parkeerplaatsen). Over een half jaar weten we meer.

Klein mysterie 289 – Sint-Lambertusplein

2011-11-07T19:45:00.001+01:00

Zeker als je deze dissonant wegdenkt,

is het Sint-Lambertusplein een plein om u tegen te zeggen. Blijft het dat ook? Raadsinformatiebrief 99 (klik hier, vervolgens bij agendapunt 4 op ‘raadsinformatiebrieven’ en ten slotte op RIB 99) lezend word het je bang te moede. Alleen al de titel, Businessmodel St. Lambertusplein, doet het ergste vrezen.

Wat is het geval? KnowHouse, een in Venlo zetelend bedrijf dat blijkens z’n website ‘een bijdrage [wil] leveren aan de ontwikkeling van de agro en foodbedrijven in Zuidoost Nederland’, onderzocht begin dit jaar in opdracht van de Provincie Limburg de mogelijkheden om in Zuid-Limburg een distributiecentrum voor streekproducten op te zetten. Conclusie: nooit aan zo’n centrum beginnen! (klik hier en vervolgens op Quickscan distributiestructuur streekgebonden gastronomie)

Nee, zegt KnowHouse (dat volgens z’n website ook het Nieuw Gemengd Bedrijf ontwikkelde), waar het om draait, is ‘samenwerking en overkoepelende regiobranding’. Dat zijn namelijk (lees en huiver) ‘belangrijke sleutels om tot opschaling van de verkoop van streekproducten te komen’. Waar behoefte aan is, is ‘een fysieke plek, waar bezoekers Limburg tot in de haarvaten kunnen beleven’. Eén van die fysieke plekken, die ‘een belangrijke rol vervullen bij de opschaling van de verkoop van streekproducten en als hét landmark dienen voor heel Limburg’ (ja, u mag gerust even vomeren), zou, hiep hiep hoera, het Lambertusplein in Horst kunnen zijn.

Je ziet de dames en heren gemeentebestuurders gewoon glunderen bij het lezen van dergelijke passages. Het Lambertusplein als landmark voor heel Limburg waar je Limburg tot in de haarvaten kunt beleven! Interessant! Kassa! Laat KnowHouse (hoe creëer ik werk voor mezelf?) dat à raison van twintigduizend euro maar eens even verder uitwerken in een ‘businessmodel op hoofdlijnen’.

Onderdeel van de rapportage dient volgens Raadsinformatiebrief 99 te zijn (vomeert u rustig verder): ‘Een krijttekening van het meest kansrijke concept (inclusief mogelijk organisatie-, besturings- en verdienmodel, benodigde kennis en kunde).’ Ook moet KnowHouse zicht bieden ‘op de mogelijkheden om door verbinding met Limburgse (agrofood)producten van het plein meer te maken dan een markt’. Immers: ‘Markt is er maar één dag in de week, het St. Lambertusplein is er altijd.’

Concreter wordt het niet. En dat is nu juist het beangstigende. Het Lambertusplein omgetoverd in een overdekte markthal? Het Lambertusplein volgeplempt met semipermanente marktkramen? Een winkelgalerij tegen de noordwand van de Sint-Lambertuskerk geplakt? Zeven dagen per week boerenkermis? Het valt allemaal niet uit te sluiten. En als er uiteindelijk een plan ligt, dan is het afwachten of het wel kan worden uitgevoerd, want: ‘De verslechterde economische situatie heeft mogelijk gevolgen voor het wel of niet slagen van het marktconcept.’ Maar tegen die tijd is KnowHouse ongetwijfeld graag bereid daar voor een vriendenprijs een onderzoekje op los te laten of een ‘proces van co-innovatie’ te beginnen.

Wie vragen heeft over deze businesscase wordt door het gemeentebestuur trouwens niet met open armen ontvangen: ‘Het wordt van belang geacht om naar buiten toe zeer terughoudend te communiceren.’
Zonder enige terughoudendheid diep van binnen uit communicerend zeg ik: pleur toch effe lekker op met je raadsinformatiebrief, met je branding, met je opschaling, met je landmark, met je haarvaten, met je businessmodel, met je marktconcept, met je co-innovatie.

Actualisatie – Mauro-tweets Marlies Janssen-Kusters

2011-11-07T19:45:00.000+01:00

Terwijl de laatste tweet van Raymond Knops dateert van 22 oktober, maakte Marlies Janssen-Kusters al twitterend afgelopen week opnieuw van haar hart geen moordkuil. Dinsdag luidde haar eindoordeel: ‘Ontzet over het besluit over Mauro Manuel. Jongen dupe van falend beleid. Beleid aanpakken, niet de jongen. Mensonterend en asociaal.’
Een dag eerder riep de schrijver van een ingezonden brief in De Volkskrant op tot herlezing van het in boekvorm uitgegeven gesprek dat Paul Witteman op 21 mei 2006 in Buitenhof hield met hoogleraar rechtstheorie Dorien Pessers. Een wijze raad die ik heb opgevolgd.

Aanleiding tot het gesprek vormde het voornemen van toenmalig minister van Vreemdelingenzaken Rita Verdonk om Ayaan Hirsi Ali haar Nederlandse paspoort te ontnemen. Wat blijkt frappant genoeg? Vrijwel alles wat Dorien Pessers zegt over deze zaak, is ook rechtstreeks van toepassing op de voorgenomen uitzetting van Mauro Manuel door Gerd Leers. Evenals de huidige minister van Immigratie en Asiel kwam ook Rita Verdonk telkens aankakken met de dooddoener ‘regels zijn regels’. Dorien Pessers maakt daar gehakt van: ‘Wetstoepassing moet altijd gebeuren met het oog op redelijkheid, billijkheid, zorgvuldigheid, evenwichtigheid, proportionaliteit. Nooit meer met die kadaverdiscipline van: Wet is wet, Befehl ist Befehl. (…) Dat regels regels zijn, daar zit natuurlijk een bepaalde waarde in opgesloten, maar in zijn algemeenheid geldt dat zeker niet zo. Zeker als je de rechtsontwikkeling bekijkt, met name vanaf de Tweede Wereldoorlog. Dan zie je dat de regels en wetten die we hebben, steeds geduid moeten worden naar hun strekking, naar de geest van de wet, getoetst moeten worden aan beginselen van zorgvuldigheid, redelijkheid en billijkheid. En dat de wet ook te goeder trouw ten uitvoer moet worden gebracht. Bij Verdonk krijg je de indruk dat “regels zijn regels”gewoon een bepaalde techniek is, een mechanische wetstoepassing is. (…) Maar als je die regels alleen maar mechanisch toepast en helemaal abstraheert van wat in het concrete geval rechtvaardig en zorgvuldig is, dan creëer je onrechtvaardigheden. (…) Elke jurist en elke rechter en elke fatsoenlijke bestuurder weet dat er zelden gevallen echt identiek zijn. Daarom is er altijd een escape. Je moet de omstandigheden van het geval in acht nemen. (…) Juist omdat we in een rechtsstaat leven, moeten we altijd heel voorzichtig zijn met de bescherming van dat individu. Want de bescherming van het individu is de kern van de rechtsstaatidee.’

Nog een observatie van Dorien Pessers uit 2006 die ook in 2011 opgeld doet: ‘De wetgever werd geconfronteerd met een toepassing van een wet, door die medewetgever van de Tweede Kamer zelf gemaakt. Ze zien de hardvochtige consequenties en besluiten dan niet deze wet bijvoorbeeld buiten toepassing te verklaren of om op hele korte termijn een nieuw wetsvoorstel in te dienen. Dat vond ik heel vreemd.’

Ten slotte vormen de gebeurtenissen van de afgelopen weken een bewijs voor een stelling die Dorien Pessers al in dat gesprek met Paul Witteman poneerde: ‘Ons vreemdelingenbeleid zal later als een heel zwarte bladzij in onze geschiedenis geboekstaafd worden. Wij weten dat en wij zien dat. En wij staan erbij en wij laten het toe.’

Wie nog op zoek is naar een Sinterklaascadeautje voor mensen als Gerd Leers, Raymond Knops, Maxime Verhagen, Kathleen Ferrier, Ad Koppejan of welke CDA’er, PVV’er of VVD’er dan ook, kan ik het boekje van harte aanbevelen. Voor de prijs hoeft u het niet te laten: op www.boekwinkeltjes.nl wordt het aangeboden voor bedragen variërend tussen 1 en 5,50 euro.

Klein mysterie 288 – Boodschappenbriefje (3)

2011-11-07T19:44:00.001+01:00

1 briefje, 21 woorden, 4 cijfers, 106 letters, 2 leestekens, 3 kringels, 6 schrijffouten, 11 producten. En 24 vragen, onderverdeeld in 7 subrubrieken.

1. Schrijver
1.1 Is hem of haar vroeger op school nooit het verschil tussen hoofd- en kleine letters bijgebracht?
1.2 Zijn die weggelaten letters (hond voer, sina, vakenvlees) ‘bewussies’?
1.3 Wat waren de overwegingen om het briefje (de achterkant van een envelop) zo in te delen zoals hij of zij het ingedeeld heeft?

2. Oma

2.1 Wil oma naar de Spar in America of in Melderslo?
2.2 Waarom gaat oma niet mee naar de Plus?
2.3 Waarom gaat Jac niet mee met oma naar de Spar?
2.4 Is oma de oma van de schrijver van het briefje of de (schoon)moeder? Of de met beginnende dementie kampende buurvrouw die altijd liefkozend ‘oma’ wordt genoemd?

3. Leestekens

3.1 Waar tovert schrijver dat fantastische plusminusteken toch vandaan? Of is het geen plusminusteken?
3.2 Is schrijver niet bekend met het feit dat in Nederland doorgaans een enkele punt volstaat om bij een in cijfers weergegeven tijdstip een scheiding aan te brengen tussen uren en minuten?

4. Jac

4.1 Welke relatie heeft Jac met de schrijver van het briefje?
4.2 Was ‘vlees’ een te vaag begrip voor Jac en is dit daarom later gespecificeerd in ‘vakenvlees’ en ‘duifen’?

4.3 Waarom moet eigenlijk worden opgeschreven dat Jac naar de Plus gaat? Of is deze mededeling soms toegevoegd om de interpretatie van het briefje te vergemakkelijken als het ooit bij Horst-sweet-Horst onder het vergrootglas zou komen te liggen?

5. Boodschappen

5.1 Hoe verhoudt het percentage ‘bleu band’-schrijvers zich tot het percentage ‘blue band’-schrijvers?
5.2 Wat is in vredesnaam ‘maasbrood’? Een verkorting van Horst aan de Maasbrood? De ongesponsorde variant van Floriadebrood?
5.3 Staat er uibrood of witbrood?
5.4 Een krat bier, blikjes bier of flessen bier?
5.5 Kun je voor duif eigenlijk wel bij Plus terecht?
5.6 Is het niet zonde van de brandstof om voor zo weinig boodschappen helemaal vanuit America of Melderslo naar Plus in Horst te rijden? Of moet alles op de fiets worden meegetorst?

6. Krant

6.1 Welke letter is doorgehaald en vervangen door een t?
6.2 Zijn de doorhaling en vervanging het werk van de schrijver van het briefje?
6.3 Waarom moet de krant zo nodig worden gebeld?

7. Kringels

7.1 Wat is de betekenis van de kringels? ‘Extra belangrijk’?
7.2 Zijn de kringels meteen bij het schrijven van het briefje geplaatst? Of pas op enig moment naderhand?
7.3 Wat verklaart de zorgvuldigheid waarmee de kringels zijn gezet, zeker in vergelijking tot de rest van dit op z’n zachtst gezegd vrij slordige briefje?

(Vorige week vrijdag op de parkeerplaats bij supermarkt Plus gevonden boodschappenbriefje. Wie durft zich te wagen aan het verhaal achter dit briefje? Mail (HorstsweetHorst@gmail.com) me uw interpretatie en ik zorg voor publicatie. Liefst met naam en toenaam, maar desgewenst ook anoniem. Ik laat me graag verrassen.)

Intermezzo – Jachthut (19)

2011-11-07T19:44:00.000+01:00

Zoals elke (ex-)katholiek weet, was het afgelopen donderdag de naamdag van Sint-Hubertus. Als laatste bisschop van Maastricht is d’r Huub iemand met Limburgse connecties. Maar dat doet in dit verband niet ter zake. Waar het wel om gaat: Hubertus is de patroonheilige van de jacht. Ter ere van Hubertus besloot ik voor de verandering eens actief op zoek te gaan naar een jachthut. Zoals al vaker gezegd, is plotseling oog in oog staan met een jachthut het summum van de jachthuttenjacht. Van de andere kant leek het me ook wel een mooie uitdaging er eens doelbewust naar te speuren. Zo gezegd, zo gedaan.

Voor dit experiment zocht ik een stukje bos uit waar ik al minstens 35 jaar niet meer was geweest: de Reulsberg ten oosten van de A73. Een uitgestorven bos. Een bos ook dat niet bepaald de indruk wekt alsof het vaak door wandelaars wordt bezocht. Walging van het permanente geluidsgordijn van de A73? Een gevolg van de aanwezigheid van een motorcrosscircuit in het bos? Of is het met z’n oppervlakte van slechts enkele hectaren te eenvoudig te behappen voor wandelaars? Verdwaalangst hoef je hier sowieso niet te hebben: de overzichtelijkheid ten spijt telde ik tenminste drie gemarkeerde wandelroutes.

Enfin, ontdekte ik er nu een jachthut of niet? Yes, sir! Een hoogzit nog wel.

Langs de oostelijke bosrand, pal voor een met schrikdraad afgezette paardenwei. Ontoegankelijk voor auto’s, wat het onwaarschijnlijk maakt dat hier op groot wild wordt gejaagd. Eerder vermoed ik dat de hut een functie vervult in het vogelvrij houden van een nabijgelegen perceel beplant met blauwebessenstruiken.

Valt er verder nog iets bijzonders te vertellen over deze jachthut? Eigenlijk niet.

Wil ik verder nog iets kwijt? Ja. Wat? Dat de kick van het doelbewust op zoek gaan naar en vervolgens vinden van een jachthut beslist kan wedijveren met de kick van het onvoorbereide plotselinge oog in oog staan met een jachthut. Misschien moest ik m’n onbedwingbare honger naar jachthutten maar eens vaker op deze manier stillen.

Klein mysterie 287 – Blauwe dolfijn

2011-10-31T20:57:00.003+01:00

t Het nog nooit, nog nooit zo donker west
Of t wer altied wel weer licht

Murw gebeukt door het CDA-gehuichel en kots- en kotsmoe van de parmantigheid en zelfingenomenheid van de voormalige burgemeester van Maastricht wiens naam me even niet te binnen wil schieten, besloot ik zaterdagmiddag een eindje te gaan rijden. En toen werd het plotseling toch weer licht. Op de Grauwveenweg nog wel (nomen non est omen).

Zie ik daar uit een ooghoek iets blauws in een boom hangen? Alle kans dat het een stuk plastic of toch in elk geval iets afvalachtigs betreft. Voor de zekerheid toch maar even terugzetten. Plastic? Afval? Had je gedacht! Een kunstwerk of toch in elk geval iets kunstachtigs!

Uitstappen. Observeren. Determineren. Fotograferen. En vooral: interpreteren.

Ik zou het object willen omschrijven als ‘een op een berkenstronk bevestigde blauwe dolfijn of toch in elk geval dolfijnachtige van piepschuim’.

Veel interessanter dan de omschrijving zijn vragen als hoe het beest hier terecht is gekomen en welke bedoeling erachter steekt. Dat het een restant van een kinderfeestje, speurtocht of oriëntatierit zou betreffen, lijkt me onwaarschijnlijk. Organisatoren van dergelijke activiteiten kun je van veel verdenken, maar de moeite van het fabriceren, verven en op een onmogelijke plaats positioneren van een piepschuimen dolfijn moet zelfs hen te ver gaan. Veeleer denk ik dat iemand heeft gedacht ‘Dat bosje aan de noordzijde van de Grauwveenweg verdient na al die jaren wel eens een blauw accent’. Het zou me namelijk niets verbazen als de dolfijn doelbewust op deze plek is beland. De stronk boort zich bijvoorbeeld op volstrekt natuurlijke wijze in de buik van het dier. Ook vertoont de structuur van de dolfijn grote overeenkomsten met de structuur van de stronk.

En het kan toch geen toeval zijn dat de dolfijn opduikt langs een sloot?

Maar wie is de maker? Een kunstenaar? Een knutselaar? Een kind? En klopt mijn theorie dat iemand dit kunstwerk speciaal voor deze locatie heeft gemaakt? Met welke bedoeling dan?

Nog namijmerend over antwoorden op dergelijke vragen, ben ik intussen weer thuis aanbeland. Onverhoeds zet ik toch weer de televisie aan en hoor Jacobine Geel zeggen dat compassie ‘de ziel, het kloppend hart, de grondtoon’ van het CDA is. Later die dag zullen tientallen CDA’ers twitteren hoezeer ze onder de indruk zijn van de speech van Geel. Dat bedoel ik nou met CDA-gehuichel. Gelukkig is er nog altijd Ede Staal:

t Het nog nooit, nog nooit zo donker west
Of t wer altied wel weer licht

P.S. Dit stukje was al geschreven voordat ik vanochtend de voorpagina van De Volkskrant onder ogen kreeg. Als allemaal klopt wat daar staat, ben ik met m’n ‘huichelachtig’ nog bijzonder mild geweest voor het CDA. Citaat:

‘Het beeld dat de CDA-fractie achter het besluit staat om Mauro uit te zetten, moet uit de weg worden geruimd. Net als de indruk, gewekt door Mauro en zijn pleegmoeder, dat een studie voor de mbo’er niet echt een realistisch perspectief is. Het CDA zal proberen de asielzoeker ervan te overtuigen dat het in zijn belang is wat enthousiaster te doen over deze mogelijkheid. Het liefst voor de camera.’

Dat ook die laatste paar zetels maar snel in rook mogen opgaan.

Top 5 – Mauro-tweets Marlies Janssen-Kusters

2011-10-31T20:57:00.001+01:00

Laat ik me voor de verandering eens aan een gevaarlijke exercitie wagen: ik ga een CDA’er prijzen. Ja, ik heb ze nog allemaal op een rijtje en nee, ik ben niet van m’n geloof gevallen.

Waarom het een gevaarlijke exercitie is? Omdat de ervaring me heeft geleerd dat er nauwelijks wezens zijn die meer overeenkomsten vertonen met een kameleon dan CDA’ers. Dus vroeg of laat een corrigerende actualisatie van deze top 5 acht ik niet uitgesloten. Vorig jaar kwam ik al op de koffie toen Ger Driessen zich aanvankelijk unverfroren uitsprak tegen een CDA-PVV-VVD-coalitie en ik hem daarom roemde, totdat hij even later doodleuk Geert Wilders opriep regeringsverantwoordelijkheid te nemen en samen met CDA en VVD een kabinet te vormen.

Iets vergelijkbaars overkwam me met Raymond Knops: vier weken geleden gaf ik ’m een complimentje vanwege z’n heftig verzet tegen de gedwongen terugkeer van Mauro Manuel naar Angola; afgelopen week bleek hoe heftig dat heftig verzet was.

Maar je mag niet alle CDA’ers over één kam scheren. Dus ga ik hier de loftrompet steken over Marlies Janssen-Kusters.

Over veel en van alles heb ik haar de afgelopen jaren veroordeeld, maar nu het er echt om gaat, kan ik niet anders dan mijn welgemeende waardering uitspreken voor het CDA-gemeenteraadslid uit Meerlo (voor alle duidelijkheid: ik ben bloedserieus). Al maanden keert zij zich namelijk tegen uitzetting van Mauro. Middels brieven, middels tweets, middels het door de Horster gemeenteraad loodsen van een Mauro-moet-blijven-motie (klik hier en vervolgens op agendapunt 30), middels het toespreken van het CDA-congres. Hulde!

Mijn top 5 van Mauro-tweets van Marlies Janssen-Kusters, waarbij ik speciale aandacht vraag voor de nummer 1, want van alle honderden Mauro-tweets die ik de voorbije dagen tot mij nam, slaat die misschien nog wel het meest de spijker op z’n kop:

5. Heb een persoonlijk pleidooi gestuurd naar Gerd Leers om Mauro Manuel niet uit te zetten (8 juli)

4. Wat een ontzettende teleurstelling. Verschrikkelijk, geen woorden voor: Mauro Manuel terug naar Angola (19 september)

3. Stop dit onmenselijk gesol, laat Mauro Manuel zijn leven hier opbouwen (26 oktober)

2. Jacobine Geel op CDA-congres: CDA heeft compassie hoog in het vaandel staan. *laat dat dinsdag dan maar eens zien* (29 oktober)

1. Blauwe boorden zijn evenveel waard als witte boorden. Studieregeling aanbieden is kwetsend. Mauro Manuel en anderen zijn hard nodig in Ned (28 oktober)

Top 5 – Mobiele eenpersoons toiletcabines van kunststof

2011-10-31T20:57:00.000+01:00

Sinds naar schatting een jaar of tien zijn ze niet meer weg te denken uit de openbare ruimte, de mobiele eenpersoons toiletcabines van kunststof. Naar een van de aanbieders worden ze ook wel Dixi’s genoemd.

Als akker, bouwplaats of evenement hoor je er tegenwoordig niet meer bij als je niet over zo’n poeplelijk ding beschikt. Hetgeen meteen de vraag oproept hoe het er voorheen dan aan toeging op akkers, bouwplaatsen en evenementen.

Weer van een heel andere orde is de hypothetische vraag waaraan ik zelf de voorkeur zou geven als ik op een akker, bouwplaats of evenement de aandrang tot een grote boodschap op voelde komen: aan de mobiele eenpersoons toiletcabine of de vrije natuur? Een hypothetische vraag omdat ik akkers, bouwplaatsen en evenementen zoveel mogelijk mijd en de enkele keer dat ik daar niet in slaag er wel voor zorg dat die aandrang niet ontstaat.

Als lelijkheid maar lelijk genoeg is, krijgt ze ook wel weer iets charmants, iets vertederends. Mobiele eenpersoons toiletcabines van kunststof vormen geen uitzondering op die regel. Kijk op www.toiletlandschap.nl en u begrijpt meteen wat ik bedoel. Het onderwerp leent zich overigens ook prima voor een documentaire. Uitgangspunt: wat maakt een mobiele eenpersoons toiletcabine niet allemaal mee? Interviews met verhuurders, schoonmakers, vervoerders en uiteraard vooral gebruikers. Achtergrondmuziek: The Toilet Song. Titel: The Life and Times of a Portable Toilet Cabin. Als de kwaliteit alleen maar in de buurt komt van 25 Cent, een documentaire over de toiletjuffrouw van het Amstelstation in Amsterdam, zou ik al tevreden zijn.

Dan de top 5 van Horster mobiele eenpersoons toiletcabines van kunststof. Is natuurlijk zo vluchtig als maar zijn kan: de mobiliteit van de dingen maakt dat ze morgen alle vijf ergens anders kunnen staan. Waar is de top 5 op gebaseerd? In elk geval niet op gebruikersgemak of reinheid. Ik heb veel voor Horst-sweet-Horst en nog veel meer voor u over, maar dat ging me nu net een stapje te ver. Bij hoge uitzondering speelde ook schoonheid geen rol bij de beoordeling, ze zijn immers allemaal even lelijk. Nee, het ging me vooral om de relatie tussen de cabine en haar omgeving. Vaag gelul inderdaad, laat ik maar liever snel overgaan tot openbaarmaking van mijn top 5 van Horster mobiele eenpersoons toiletcabines van kunststof:

5.

Wat mij betreft gaan bouwplaatsen en mobiele eenpersoons toiletcabines nooit goed samen en al helemaal niet als die cabine oranje is en ze zich bevindt op een bouwplaats aan de vreselijkste aller Horster straten, de Willem Alexanderstraat. Waarom dan toch deze vermelding in de top 5? Nou, als blijk van medeleven met degenen die gedwongen zijn in deze gribus hun gevoeg te doen.

4.

Niemand vindt het leuk om te worden neergekwakt op de verlaten parkeerplaats van een sportpark. Tenzij … tenzij dat sportpark Oud Aast heet. Dan is het een eer om te worden neergekwakt op de verlaten parkeerplaats van een sportpark.

3.

Heerlijk in het herfstzonnetje achteroverleunen tegen een directiekeet, met uitzicht op de uitlopers van het Meterikse Veld. Wie wil dat nu niet?

2.

Tristesse profonde: desolate cabine in de desolate lange, lange leegte achter het spoor in Griendtsveen.

1.

De modder, de felle zon, het karretje, de wolkenpartijen, de perfecte combinatie van het groene gras en de blauwe cabine: mooier dan aan de rand van deze akker aan de Sint-Maartensweg vind je ze echt niet.

Actualisatie – Verzonken karrenwielen

2011-10-31T20:56:00.000+01:00

Hoopvol bericht van het verzonken karrenwielenfront: die top 5 zit er aan te komen! Kleine domper op de feestvreugde: helaas valt niet te ontkomen aan een versoepeling van de aanvankelijk uiterst strenge criteria. De jury heeft besloten de wedstrijd vanaf nu ook open te stellen voor wielen van andere voertuigen dan uitsluitend karren. Bovendien hoeft het materiaal waarvan de wielen zijn vervaardigd niet langer per se van hout te zijn. Anders is het echt onbegonnen werk.

Wel blijft het zo dat de wielen het begin van een oprit dienen te markeren en moet het nog steeds om twee wielen gaan. Dus wees gewaarschuwd: voor één wiel doe ik het beslist niet. Want als iets me de afgelopen weken is opgevallen wat betreft verzonken karrenwielen, is het wel dat je minstens evenveel een- als tweelingen aantreft. Gezien de deplorabele staat waarin ze veelal verkeren, lijkt de veronderstelling dat die eenlingen restanten zijn van tweelingen me niet al te gewaagd.

Mijn overtuiging dat die top 5 van verzonken (karren)wielen er uiteindelijk wel komt, is ook gestoeld op de wetenschap dat ik in Peter Janssen een medespeurder heb gekregen. Hij mailde me gisteren althans: ‘De afgelopen weken heb ik mijn werk gecombineerd met een taak als wagenwielwatcher.’ Zo willen we dat zien, een initiatief dat navolging verdient! Wagenwielwatchers aller landen verenigt u!

Om u een beetje warm te maken hier alvast een foto van twee verzonken (nou ja) (karren?)wielen aan de Driekooienweg (of Drie Kooienweg?) in Evertsoord, een vondst van diezelfde Peter:

Actualisatie – Nette jongen

2011-10-26T17:23:00.001+02:00

Bericht van een toegewijde dienaar aan Hem van Hierboven:

Op deze gedenkwaardige dag vielen hier in het Ondermaanse barmhartigheid, geloofwaardigheid, christelijkheid en menslievendheid ten prooi aan als ‘rechtvaardigheid’ verpakte kruiperigheid, volgzaamheid, onderdanigheid, slaafsheid en lafheid. Misschien kunt U hier rekening mee houden als U het kaf van het koren scheidt. Wilt U s.v.p. zo goed zijn om ook de Hemelpoortbewaker op de hoogte te brengen? Dank voor Uw hooglijk gewaardeerde aandacht.

Top 5 – AH-Erlebnisse

2011-10-24T19:45:00.003+02:00

Over verkeerde timing gesproken: stopt Albert Heijn na drie jaar met de voetbalplaatjes, keert ie terug in Horst! Nee, die door sommigen gewenste ondergang (alsof het wat uitmaakt of je nu door de kat of door de hond wordt gebeten) van de Plus laat in elk geval nog op zich wachten tot de voetbalplaatjesperiode voorbij is. Als het moet, sta ik daar persoonlijk garant voor.

Woensdag opende Appie, vandaag vers van de pers de top 5 van mijn AH-Erlebnisse (vergeef me de flauwe woordspeling, ik kon het gewoon niet laten) sindsdien:

5. De inrichting. Jammer van de pilaar bij de eerste kassa, verder niets aan te merken op de inrichting. Zonder overbodige rimram, geen de doorgang versperrende aanbiedingen en goddank rechte rijen. Graag had ik u foto’s laten zien van het interieur, maar helaas: fotograferen behoort tot de vijf verboden:

4. De hoofdingang. ‘Albert Heijn maakt de hoofdingang aan de Steenstraat. Aan de achterzijde komt een tweede, ondersteunende ingang.’ Aldus wethouder Leon Litjens in Dagblad De Limburger van 23 augustus. Dit is de hoofdingang:

Dit de ondersteunende ingang:

Dat maakt me wel heel nieuwsgierig naar de definitie die de wethouder hanteert voor de begrippen ‘hoofdingang’ en ‘ondersteunende ingang’.

3. Het boodschappenbriefje. Vier dagen open en je dan al mogen verheugen in internationale klandizie:

Gevonden op het pleintje bij de ondersteunende ingang. Aan een interpretatie waag ik me later wel eens, dit is niet het moment en de plaats (al staat het u natuurlijk vrij me alvast uw interpretatie te mailen).

2. Het winkelwagentje. Wat je verder ook kunt zeggen van Appie: die winkelkarren zijn state of the art.

Hip, sexy, daar wil je mee gezien worden. Zo zet je Aldi, Jan Linders, Jumbo, Lidl en Plus op achterstand.

1. De dakdecoratie. Jarenlang siert de naam ‘Albert Heijn’ het dak van een leegstaand pand.

Dan vestigt er zich een Albert Heijn en wat gebeurt er met de naam? Die verdwijnt!

Logisch is anders.

Actualisatie – Monochromen

2011-10-24T19:45:00.000+02:00

Mijn verbeelding is weer eens ingehaald door de werkelijkheid.

Wat ik even aanzag voor monochromen in de traditie van mannen als Yves Klein, Kasimir Malevitsj en Alexander Rodchenko en daarna als geslaagde kleurenexperimenten van Wijers Verf & Wonen, blijkt nu de opmaat te zijn geweest tot het opschilderen van woon- en winkelcomplex Patronaat.

Hoewel de verfbeurt nog in volle gang is, durf ik nu al te spreken van een aanzienlijke verbetering. Van de andere kant: je kan een aap een pak aantrekken, het blijft een aap. Zo lang er niks wezenlijks aan die balkons verandert, blijft het dweilen met de kraan open.

Dat gezegd hebbende, vraag ik me nog steeds af wat er gaat gebeuren met die blinde muur waarop zich de zogenaamde monochromen bevinden. Ik neem aan dat die verdwijnen (ofschoon ze van mij mogen blijven), maar wat komt er voor in de plaats? Komt er wel wat voor in de plaats? Ik herhaal nog maar eens wat ik al op 6 juni schreef: ‘Wat is er eigenlijk op tegen om – naar analogie van de Berlijnse East Side Gallery – van die dodelijk saaie blinde muur van het Patronaat een South Side Gallery te maken?’

Horst heeft namelijk dringend behoefte aan een street art- dan wel graffiti-impuls. De gemeenteraad is daar blijkbaar ook van overtuigd. Onlangs mislukte namelijk een poging van SP-raadslid Anthony van Baal (daar is ie weer) om een artikel in de Algemene Plaatselijke Verordening (APV) opgenomen te krijgen dat ‘handhaven tegen jeugd met graffitimaterialen op zak’ mogelijk moet maken (klik hier en ga vervolgens naar 1.14.00). Dus ik zou zeggen: (aspirant) street art- dan wel graffitikunstenaars grijp uw kans, u zal in Horst niets in de weg worden gelegd!

Klein mysterie 286 – Snoeppapiertjes (2)

2011-10-24T19:43:00.000+02:00

Ha, ha, die lezeres die anoniem wenst te blijven toch! Vraagt zich samen met haar man af waar die veelal blauwe snoeppapiertjes in de bossen vandaan komen. Laatst vonden ze er zelfs een thuis voor de deur! Weten ze dan werkelijk niet dat het hier de uitwerpselen betreft van de blauwe fluflu (meer algemeen en minder mensenschuw dan de oranje fluflu en de groene fluflu)?

Aber Spaβ beiseite, het venijn van de e-mail zit ’m duidelijk in de staart. De lezeres werpt daar de vraag op of ík misschien degene ben die die papiertjes achterlaat. Nou vraag ik je! Alleen al het feit dat je op zo’n gedachte komt! Wat denkt die mevrouw wel niet van mij? ‘Rustig nou, ze bedoelt het gekscherend. Dat zie je toch aan die smiley waarmee ze afsluit?’, zult u zeggen. Kan wel zijn, toch voelde ik me er door aangesproken. Want wat u niet weet (en de anonieme lezeres misschien evenmin), is dat ik een groot liefhebber ben van Anta Flu Menthol Mint. En het kan bijna niet anders of de lezeres doelt op de inderdaad blauwe papiertjes van juist die snoepjes.

En dan kan ik wel zeggen dat ik nooit ofte nimmer snoeppapiertjes van welke kleur dan ook achterlaat in de openbare ruimte of dat ik alleen in de bossen vertoef om te joggen (hardlopen en snoepen gaan volgens de lezeres niet samen) of dat ik nooit in de Paes kom omdat die buiten Horst ligt of dat ik niet eens weet waar de lezeres en haar man wonen, maar bewijs dat allemaal maar eens als de politie je midden in de nacht van je bed licht op verdenking van wikkelgooierij. Mocht dat moment zich ooit voordoen, dan staat wel vast dat ik er een bijzonder zware dobber aan krijg mezelf vrij te pleiten.

Je kunt het een beetje vergelijken met een asielzoeker die de Immigratie- en Naturalisatiedienst ervan moet zien te overtuigen dat ie geen gelukszoeker is (alsof geluk zoeken verboden zou zijn). Of met de Pool die moet zien te staven dat ie geen dronkenlap is. Of met de Tienraynaar die aan moet tonen dat ie geen racist is. De communis opinio wil immers dat alle asielzoekers gelukszoekers zijn, alle Polen dronkenlappen en alle Tienraynaren racisten. De grootst mogelijke onzin natuurlijk. Toch zitten alle asielzoekers, Polen en Tienraynaren samen met mij in hetzelfde schuitje: we hebben de schijn tegen.

Zo, als ik de lezeres die anoniem wenst te blijven nú nog niet met een gigantisch schuldgevoel heb opgezadeld, weet ik het ook niet meer. Poets wederpoets!

Sinds ik op 8 oktober in NRC Handelsblad las dat er van de 275 gram van een zak Anta Flu Classic Hoestpastilles 205 van suiker zijn (wat gelijk staat aan 41 suikerklontjes), heb ik trouwens mijn Anta Flu Menthol Mintconsumptie aanzienlijk teruggeschroefd. Maar ja, hoe bewijs ik dat?

Klein mysterie 285 – Snoeppapiertjes (1)

2011-10-24T19:41:00.003+02:00

Van een lezeres die anoniem wenst te blijven, ontving ik afgelopen week de volgende e-mail:

Mijn man en ik zitten met een vraag. En omdat jij bekendstaat als iemand die zich bezig houdt met Horster mysteries stellen we deze aan jou. Al jaren vinden wij tijdens onze wandel- en fietstochten snoeppapiertjes in het bos. Het zijn steeds dezelfde, van een bepaald (goedkoop) merk hoestsnoepjes, soms met oranje wikkel, vaker met blauwe wikkel. Je komt ze overal tegen: in de Schaak, de Kasteelse Bossen en de Paes, zelfs in Lottum. Wij vragen ons af wie deze papiertjes in het bos dropt.
Wij hebben al aardig wat theorieën besproken maar komen er niet uit. Joggers komen niet in aanmerking, want hardlopen en snoepen gaat niet goed samen. Het moet iemand zijn die – net als wij – graag fietst en/of wandelt. Maar als je zo vaak in de frisse lucht bent, hoe kun je dan zo’n last van je keel hebben, dat je constant hoestsnoepjes nodig hebt?
Belangrijker nog is de vraag waarom hij of zij als natuurliefhebber (waarom zit ie anders zo vaak in de natuur?) de wikkels niet netjes mee naar huis neemt. Heeft de persoon thuis een snoepverbod en snoept hij of zij stiekem in het bos? Wil de wikkelgooier een spoor achterlaten net als Hans en Grietje? Zo ja, voor wie is dit spoor? Of moeten wij een advertentie in de Hallo plaatsen met de tekst: WE HEBBEN JE SPOOR ONTDEKT. JE KUNT NU OPHOUDEN!
Omdat het zoveel papiertjes zijn, dachten we ook al aan een groepje wandelaars dat voor de start van ieder uitje een zakje hoestsnoepjes laat rondgaan om die dan één voor één tijdens de wandeling op te peuzelen. De een kauwt zijn snoepje, de ander sabbelt erop, de derde vertelt veel en snoept minder – en zodoende vind je overal in de bossen snoeppapier. Maar in een groepje durf je toch echt geen afval in het bos achter te laten, zou je denken.
Omdat ik laatst een (blauwe) wikkel recht voor onze deur vond, vragen we ons nu af, of wij misschien achtervolgd worden. De wikkels liggen immers daar waar wij vaak wandelen en fietsen. En nu dus ook voor onze deur. Je begrijpt het: het mysterie moet worden opgelost. Misschien is het al voldoende om erover op internet te schrijven zodat de milieuvervuiler weet dat hij in de gaten wordt gehouden.
Er is natuurlijk nog een laatste optie. Uit je blog begrijp ik dat jij nogal veel in en om Horst onderweg bent, ook in de bossen, dus … Er is een kleine kans dat JIJ die wikkelgooier bent. Het lijkt me haast onmogelijk, maar ik wilde het toch niet onvermeld laten ☺

Zo’n uitvoerige e-mail vraagt uiteraard om een reactie: klik hier.

Actualisatie – Kapelkolder (2)

2011-10-24T19:41:00.000+02:00

Op zoek naar wat kunstgenot belandde ik vrijdagmiddag in Borgloon. Oók Limburg, wel een kolere eind rijden. Bovendien onderweg allerlei wegwerkzaamheden en files. U kunt zich dus wel een beetje voorstellen in wat voor humeur ik na ruim tweeënhalf uur ter plekke arriveerde. Maar wat kan een schoonheidsbeleving in zo’n geval vervolgens wonderen doen!

Doel van mijn bezoek aan Borgloon was Reading between the Lines, een werk dat het midden houdt tussen kunst en architectuur. Gijs Van Vaerenbergh, een architectenduo bestaande uit Pieterjan Gijs en Arnout Van Vaerenbergh, bouwde op een heuveltop te midden van fruitboomgaarden een doorzichtig kerkje. Op een fundament van gewapend beton rusten dertig ton staal en tweeduizend kolommen.

Vooral door de (geïsoleerde) ligging en de (religieuze) aard van het object dringt zich een vergelijking op met de Bruder-Klaus-Feldkapelle. Maar de kapel van Peter Zumthor in Wachendorf is streng, ascetisch, ongenaakbaar, naar binnen gericht.

De kerk van Gijs Van Vaerenbergh is daarentegen transparant, toegankelijk, uitnodigend, ja zelfs bijna vrolijk. Ze bezit dan ook folly-achtige trekjes.

Op de website van Gijs Van Vaerenbergh staat dat je Reading between the Lines kunt zien als ‘een meta-architecurale reflectie over thema’s als schaal, het grondplan et cetera’. Voor dergelijk gelul ben ik waarschijnlijk te nuchter (of te dom).

Gelukkig staat er ook dat de kerk ‘de visuele ervaring zelf centraal stelt’. Dat begrijp ik dan weer wel. Of je haar nu op een afstandje ziet liggen, er met de neus bovenop gaat staan, haar schuin van beneden, er recht voor staand, met de zon in de rug of tegen de zon in bekijkt: telkens doet de kerk zich in een andere gedaante voor.

Natuurlijk kun je aan Reading between the Lines ook gedachten over de leegstand van kerken, het gebrek aan transparantie van de rk-kerk en nog heel veel meer koppelen, maar voor mij was het de grandioze visuele ervaring die me op slag alle ontberingen van de reis naar Borgloon deden vergeten.

Misschien een idee voor de Hegelsommers die de Sint-Joriskapel weer op willen bouwen (heeft iemand daar het afgelopen jaar nog iets over gehoord) om eens contact op te nemen met Gijs Van Vaerenbergh? Een e-mail is zo gestuurd: info@gijsvanvaerenbergh.com.

Klein mysterie 284 – Verzonken karrenwielen

2011-10-17T20:05:00.001+02:00

Week in week uit Raymond Knops op stang jagen, gaat zelfs mij op een gegeven moment vervelen. Dus nam ik me voor het eens over een andere boeg te gooien: een top 5 van verzonken Horster karrenwielen. U weet wel, zo’n veelal wit opgeschilderde houten wielen die het begin van de oprit van (would be) boerenerven markeren. Staaltjes van wansmaak waar de valse nostalgie vanaf druipt. Vergelijkbaar met nep-gaslantaarns van de Boerenbond en bij Europa Stock Tuindecoratie in Siebengewald aangeschafte stenen leeuwen.

Ik dacht een zware dobber te hebben aan de selectie van die top 5. Overal in het buitengebied struikel je immers over die verzonken karrenwielen.
En dát nu blijkt een misvatting van de eerste orde te zijn. Verzonken karrenwielen lijken heutzutage wel van de aardbodem verdwenen. Ik kwam niet verder dan twee verzonken wielen aan de Horsterweg in de buurt van Californië die vooral bij gebrek aan beter eventueel in aanmerking zou kunnen komen voor een top 5 van verzonken Horster karrenwielen. Maar dat was het dan ook.

Heb ik niet goed genoeg gezocht? Heel goed mogelijk. Ik sluit niet uit dat er hier of daar nog verzonken karrenwielen te vinden zijn. Wie weet komt het ooit zelfs tot een top 5. Maar wat in elk geval vaststaat, is dat ze veel minder wijdverbreid zijn dan ik vermoedde. De volgende vraag is dan natuurlijk of ze überhaupt ooit wijdverbreid zijn geweest. Voor mijn gevoel trof je ‘vroeger’ bij minstens de helft van alle boerenerven aan het begin van de oprit twee verzonken karrenwielen aan. Klopt dat gevoel? Of ben ik misschien slachtoffer van m’n eigen geheugen? Antwoord krijgen op die vragen is nog niet zo heel eenvoudig. Ik neem tenminste niet aan dat het Centraal Bureau voor de Statistiek zomaar een lade opentrekt met jaarlijkse cijfers over het aantal boerenerven in Horst aan de Maas met twee verzonken karrenwielen aan het begin van de oprit. Mede daarom zal de voormalige wijdverbreidheid vrees ik een eeuwig mysterie blijven.

Maar stel dat ze vroeger wijdverbreid waren, waarom zijn de karrenwielen dan verdwenen? Weggerot? Massaal afgevoerd naar campings die ’t Karrewiel heten?

Of uit de mode geraakt? Zoals de jojo, Bhagwan en de hoelahoep ook ooit uit de mode raakten? Zullen we het maar op dat laatste houden? Dat zou meteen betekenen dat de kans bestaat dat ooit ook nep-gaslantaarns van de Boerenbond en bij Eurostock Tuindecoratie in Siebengewald aangeschafte stenen leeuwen uit de gratie raken.

Wéér iets om naar uit te kijken.

Actualisatie – Olifantspaden (11)

2011-10-17T20:05:00.000+02:00

Een primeur vandaag: na ruim drie jaar de eerste vocale muzikale bijdrage op Horst-sweet-Horst. Nee, niet van steller dezes. Diens openbare vocale muzikale optredens blijven tot een minimum beperkt sinds een solovertolking van Auf einem Baum ein Kuckuck (‘Auf einem Baum ein Kuckuck / Sim sa la bim, bam ba, sa la du, sa la dim / Auf einem Baum ein Kuckuck saß’) in de derde klas van de lagere school volledig de mist in ging. Ik zie juffrouw Janssen nóg wit wegtrekken bij het aanhoren van mijn gebrom.

Gelukkig is de singer-songwriter aan wie Horst-sweet-Horst deze eersteling te danken heeft, aanzienlijk getalenteerder. Haar naam: Uta Halbreiter. Als ongenode, maar daarom niet minder welkome gast was haar tekstuele bijdrage aan de Olifantenpaadjesavond al een bijzonder aangename verrassing.

Wat mij, en met mij vermoedelijk nagenoeg alle aanwezigen, ontging, was dat Uta die avond ook nog een versje heeft voorgedragen. Ze refereerde er bijna terloops aan in reactie op een email waarin ik haar vroeg om de tekst van haar column: ‘Ik had ook nog een versje gemaakt en wilde dat voordragen – maar zo veel moed had ik gisteravond dan toch niet. Ik heb het wel Jan-Dirk voorgezongen, vóór het podium. Dat leek me iets veiliger.’ Uiteraard vroeg ik haar vervolgens ook om de tekst van het versje. Die kreeg ik:

Wij hebben vaak hetzelfde doel,
toch worden wij nooit levensmaatjes.
Want jij kiest de geijkte weg
En ik de olifantenpaadjes.

Maar alsof dat alleen al niet mooi genoeg was, stuurde Uta ook nog een opname mee waarop ze het versje zingt. En het allermooiste: ze gaf bovendien toestemming die hier te openbaren! Zang en tekst zijn van Uta Halbreiter; de muziek van Gus Kahn (origineel: Dream a little dream of me). Hier komt het:
Wonderschoon toch?

Ik blijf het ongelooflijk vinden wat zo’n ogenschijnlijk onschuldig fenomeen als olifantenpaadjes allemaal teweeg kan brengen. Een top 5 van olifantenpaadjesliedjes zal wellicht nog even op zich laten wachten, maar een begin is nu in elk geval gemaakt. Uta bedankt!

Olifantenpaadjesavond – Column Ger Gubbels

2011-10-17T20:04:00.001+02:00

Ger Gubbels was op de Olifantenpaadjesavond waarschijnlijk de enige doctor in de zaal. Hij promoveerde namelijk begin dit jaar aan de Narreuniversiteit Limburg tot Doctor Humoris Causa. Hij heeft z’n sporen onder meer verdiend als ‘Meisterklosjaar’, zeg maar hoofdredacteur van de Horster carnavalskrant De Klos. Ook is hij al jarenlang auteur van de Horster nieuwjaarsconference en is hij tekstschrijver van tot dusverre twee Horster revuën. In het dagelijks leven is Ger vooral docent Frans en Duits aan het Dendroncollege. Allemaal leuk en aardig, maar persoonlijk heb ik een van z’n grotere verdiensten altijd gevonden dat ie een zoon op de wereld heeft gezet die fanatiek supporter van Helmond Sport is.

Hannibal

Toen ik mijn vrouw vertelde over het onderwerp van vanavond en mijn deelname hieraan, keek ze me misprijzend aan en zei: ‘Wil je je over een dergelijk onderwerp druk maken, dan moet je toch wel érg veel tijd over hebben.’ En daar heeft ze gelijk in: ik heb érg veel tijd over.

Mijn bijdrage van vanavond bestaat uit 3 delen:

a. Wat is de oorsprong van het olifantenpad: wie baande de weg?
b. Wat is de oorsprong van een olifantenpad: wie trapt erin?
c. Is er een Horster dialectterm voor het olifantenpad?

Voor de oorsprong van het olifantenpad moeten we ver terug in de geschiedenis. In 218 voor Christus besloot Hannibal, en dan bedoel ik niet de gevreesde prefect van het RK Lyceum voor jongens in Venray, maar zijn naamgenoot en Carthageens veldheer Hannibal Barkas, om met een omtrekkende beweging met 37 olifanten vanuit het Spaanse Carthagena via het Rhônedal de Franse Alpen over te steken met als uiteindelijk doel Rome in te nemen.

Een opmerkelijke missie, want eerst moest hij wel die olifanten van het Afrikaans continent verschepen naar het Europese. Ik ga er in elk geval van uit, dat het authentieke Afrikaanse olifanten zijn geweest en niet de Aziatische varianten van een toevallig passerend circus, zoals bijvoorbeeld circus Roncalli. Overigens is dat, in de tijd gezien, onmogelijk, want dat circus is genoemd naar paus Johannes XXIII die met zijn meisjesnaam Roncalli heette, maar vóór Christus wist niemand nog wat voor circus diens geboorte, en dan bedoel ik die van Christus, teweeg zou brengen. Dus we houden het op Afrikaanse olifanten.

Waar precies Hannibal de Alpen is overgestoken, is tot op heden in nevelen gehuld. Ik zei het zojuist al, het was ergens in de Franse Alpen en de dames en heren historici hebben het dan met name over de Col de Montgenèvre tussen het Franse Briançon en het Italiaanse Cesana Torinese. Dat heeft hij dan, zeker voor die tijd, goed uitgekiend, want deze pas is, ondanks zijn toch respectabele 1850 meter, een van de laagste passen, of cols in de Franse Alpen. De route bestaat nog steeds, want op Wikipedia is te vinden dat die weg goed is onderhouden, zowel aan de Franse als aan de Italiaanse kant. Slimme zet dus van Hannibal.

Waarom Hannibal nou per se met olifanten de Alpen wilde oversteken, is volstrekt onduidelijk. Waarom koos hij niet voor de imposante koning der dieren, de leeuw, of voor de zebra? Toch ook een Afrikaans dier en qua oversteken meer voor de hand liggend?

Een argument zóu natuurlijk kunnen zijn, dat die 37 olifanten alles vertrapten wat op hun pad kwam, waardoor de 12.000 ruiters in galop en de 90.000 man voetvolk in ganzenpas probleemloos de col konden oversteken. Dat was ook nodig, want het was eind september en de eerste sneeuw was al gevallen. Hannibal had haast … en creëerde aldus en toen het eerste olifantenpad.

En dat is het bruggetje naar het heden: mensen die gebruik maken van olifantenpaden hebben haast, die laten er geen gras over groeien. Zij willen sneller ergens zijn. Dit in tegenstelling tot mensen die het hazenpad kiezen. Die willen sneller ergens weg. Maar wie zijn dan die mensen met haast? Wie zijn die onverlaten die willens en wetens als eerste het bordje ‘verboden het plantsoen te betreden’ negeren om slechts een paar tellen tijdwinst te boeken?

Zijn het de wat lui aangelegde jongeren die met hun Nikes maat 46 het gras verkammezäölen? (Sommige Horster woorden zijn te mooi om alleen in het dialect te gebruiken.) Of zijn het de jachtige zakenmensen die in de gaten hebben, dat die paar tellen winst per keer, op jaarbasis het verschil maken? Of is het de huisvrouw, met in haar ene hand de zware boodschappentas vol fonduevlees en suiker en in haar andere hand een kratje bier, die haar lijdensweg probeert te verkorten, terwijl ze zich realiseert dat ze de tulpen vergeten is? Ik moet u eerlijk zeggen, dat ik het niet weet. Ik heb er geen idee van. Dat komt ook, omdat de mensen niet meer zijn zoals ze waren: tegenwoordig zijn er lui aangelegde zakenmensen die niet meer op hun tellen passen, er zijn jachtige jongeren die zo snel mogelijk van school naar huis moeten omdat ze mogelijk een bericht op Facebook gemist hebben, en ik ken zelfs al huisvrouwen met maatje 46, in de schoenen dan. Misschien een interessant onderwerp voor een volgende bijeenkomst. Wie zet de eerste stap?

Ten slotte: ik had het zojuist even over het Horster dialect, een al of niet mooie taal, daarover verschillen de meningen, maar ik heb er iets mee. En ik vind het woord olifantenpad niet passen in ons dialect: AOLIFANTEPAAD. Daar moet een beter woord voor te vinden zijn, een woord dat uitdrukt wat het is. Een pad, dat ontstaat omdat het scheelt in afstand en in tijd, oftewel, in het dialect: ’t schilt in waeg en tiêd, ’t schilt. Vandaar mijn voorstel om het olifantenpad in ’t Horster niet ’t knienspedje of hertepedje, maar gewoon ‘’t schiltpad’ te noemen.

Ger Gubbels

Actualisatie – Containercrisis (2)

2011-10-17T20:04:00.000+02:00

Als er aanleiding toe is, ben ik graag bereid een afgekloven cliché uit de hoge hoed toveren. Houd u vast, hier komt het: nooit te oud om te leren. Want ik mag de leden van Jeu de Boules Club Horst hier dan wel geregeld als ‘oudjes’ te kijk zetten, voor de wijze waarop ze een dreigend conflict in de kiem hebben weten te smoren en er op de koop toe zelf beter van zijn geworden, kan ik alleen mijn (hoge) hoed afnemen.

Persoonlijk heb ik, als ik ergens kwaad over ben of me tekortgedaan voel, altijd de neiging flink om me heen te gaan meppen (figuurlijk dan – geen daden maar woorden). Dit resulteert doorgaans in een nog grotere kwaadheid en een nog groter gevoel van tekortgedaanheid, met als logisch gevolg dat een oplossing nog verder uit zicht raakt. Begrijp me goed, zwelgen in dergelijke gemoedstoestanden heeft beslist ook z’n charmes, maar ooit wil je wel eens tastbaar resultaat zien. En wat dat betreft hebben de eerbiedwaardige dames en heren leden van de Jeu de Boules Club Horst me nu dus een lesje geleerd.

Twee weken geleden schreef ik een kort stuk over een ludiek briefje dat de Jeu de Boules Club Horst op een roze container in de Kasteelse Bossen had geplakt om te voorkomen dat diezelfde container door de gemeente zou worden verwijderd. Haha, die oudjes toch! Een ludiek briefje! Zóóóó jaren zeventig! Maakt geen schijn van kans in dit zakelijke tijdsgewricht! Ludiek briefje in duizend stukjes gescheurd en container naar de schroothoop! Jammer dan! Moet je maar agressiever te werk gaan!

Mooi niet dus. Zonder (in het openbaar) hoog van de toren te blazen en zonder verder enige ruchtbaarheid aan het briefje te geven, hebben de achtenswaardige ballengooiers de container weten te behoeden voor vernietiging. Doel bereikt. Sterker: ze hebben ’m intussen al opgeschilderd, een paar meter verzet, van een terras voorzien en ingepast in de omgeving.

Wat grijze wijsheid, tact, subtiliteit en een ludiek briefje al niet vermogen.

Crisismanagement by a funny little letter: moest ik voortaan misschien toch ook maar in het achterhoofd houden.

Olifantenpaadjesavond – Column Els van der Molen-Zwart

2011-10-17T20:03:00.000+02:00

Als er iemand bevoegd is om iets te zeggen over de verhouding tussen olifantenpaadjes en de gemeentelijke overheid, dan is het wel Els van der Molen-Zwart. Zij is al 27 jaar in dienst van zes verschillende gemeenten; van 1989 tot 1993 en daarna weer vanaf 2006 bij de gemeente Horst aan de Maas. Haar huidige functie is Afdelingsmanager Ruimte. Daarbij geeft ze richting aan processen van drie teams: gemeentewerken, vergunningen en beleid & ontwikkeling. Op het bordje van Els liggen alle beleidsthema’s en projecten met een ruimtelijke component, recreatie & toerisme, economie, volkshuisvesting, planologie, milieu, verkeer, Klavertje Vier, LOG Witveld, regio, centra, Hof te Berkel. Korter gezegd: ze is verantwoordelijk voor alles waar ik tegen ben (grapje). Gevraagd naar haar hobby’s zegt ze: ‘Alles wat ik doe is vooral hobby, behalve het moeder zijn ... dat is een feest!’ Els heeft een twitteraccount.

Olifantenpaadjes: beginspraak een Must ?

Leuke titel, maar wel een titel die direct twee vragen oproept:
1. wat zijn olifantenpaadjes in de ogen van een ambtenaar zoals ik?
2. en beginspraak ... help een nieuwe kreet ?
Een olifantenpaadje is, los van alle definities die de revue al gepasseerd zijn, in mijn ambtelijke ogen, een paadje van A naar B, veroorzaakt door die immer eigenwijze burger, dat mens dat zich niet houdt aan datgene wat voor hem achter de tekentafel bedacht is, die inwoner die denkt dat een ontwerp met een zorgvuldige en duidelijke landschapsverkeerskundige en stedenbouwkundige filosofie er niet is voor zijn kwaliteit van leven maar voor die van een ander, een paadje dus, veroorzaakt door een ingezetene van Horst aan de Maas die niet weet dat de gemeente over hem waakt en vooral ook voor hem denkt.

Overigens, even tussendoor, zegt WIKIPEDIA dat een olifantenpaadje in het Frans een chemin de l’âne is … nu weet ik dat Ger een beetje Frans kan … maar dit is toch echt een ezelspaadje of niet Ger ?… tja en dan weten we ook waar het allemaal begonnen is met die paadjes: inderdaad in Sevenum.

Maar goed, dan de tweede vraag uit de titel: ‘beginspraak’, wat is dat? Beginspraak gaat dus duidelijk veel verder dan inspraak … Mag je bij inspraak ergens op re-ageren … bij beginspraak mag je mee-regeren en wel in het begin van het creatieve proces. Meedenken en meedoen bij de eerste schetsen, samen kleuren aan de tekentafel, je creativiteit volkomen de vrije loop laten, nuchterheid en gebruiksgemak voorop, alle droomregisters kunnen open, je ontwerpt je eigen publieke omgeving! En vervolgens … hoop je dat er daadwerkelijk wat mee gebeurt … leve het polderen.

Deze basis verteld hebbende, kom ik bij het kardinale en uitermate principiële punt, waar het vandaag allemaal om draait: een antwoord zoeken op de vraag of het erg is dat er olifantenpaadjes zijn. Is het voor de gemeente Horst aan de Maas in dit geval een doorn in het oog, een aantasting van het leefklimaat zodanig dat hier vooral prioriteit aan gegeven moet worden, moet er geld vrijgemaakt worden voor maatregelen ? Is er sprake van een ontwikkeling die roept om handhaving, die een gerichte inzet van Wiel keihard rechtvaardigt!!?!? Tja, deze vragen kan je alle met ja en/of nee beantwoorden … en … dat is vaker in de politiek. Maar laten we er van uitgaan dat het antwoord ja is.
Ja het is erg, ja het tast het Horster leefklimaat aan, ja het doorbreekt de kwalitatief hoge uitstraling van het openbaar gebied van Horst aan de Maas. Ja het is een aantasting van de verkeersveiligheid, en dat, dat is een serieus item …

Wat gaan we er dan aan doen? Een paar mogelijkheden op een rijtje: prikkeldraad, hekjes, muren, bordjes, boetes, opvoeding, camera’s, telkens opruimen? (Hebben we trouwens al een keer gedaan in de Risselt, paadje weg, sloot gegraven, dat houdt de olifanten tegen.) Of kiezen we inderdaad voor beginspraak: mensen bij nieuwe ontwikkelingen (woonwijken, winkelcentra, scholen et cetera) mee laten denken over hun eigen openbaar gebied. Ontwerpen vanuit de echte gebruikers. Geen luchtfietserij over onbetaalbare kwaliteit en bomen die tot in de hemel groeien, nee gewoon met beide benen in de Horster klei.
Even serieus nu, hier ben ik voor, niet alleen, of alleen niet, voor het voorkomen van olifantenpaadjes. Meedenken in de ontwerpfase maakt de latere gebruikers mede verantwoordelijk voor het gebied, er groeit betrokkenheid en een drang om het bijvoorbeeld met elkaar netjes te houden en ten slotte … een bijkomend voordeel zou kunnen zijn dat je MOGELIJK een olifantenpaadje in een nieuwe wijk voorkomt, nee, zelfs dat je in de ontwerpfase zo’n paadje samen van te voren al bedenkt, alvast verhardt en een naam geeft. Wat dacht je bijvoorbeeld van het Horstsweethorstpaadje? Dat zou nog eens een mooi burgerinitiatief zijn.

Een andere optie naast beginspraak zou zijn: we bouwen voortaan eerst de gebouwen, bijvoorbeeld de woningen in de Afhang, we positioneren die panden mooi ten opzichte van elkaar en pas na bijvoorbeeld twee jaar leggen we de infrastructuur aan, en ja natuurlijk, dan precies op die plekken waar de olifantenpaadjes dan al lang liggen en al lekker aangestampt zijn …

En nu naar: stel het antwoord is nee … Nee het is niet erg dat deze paadjes er zijn, laten we ons in hemelsnaam druk maken over de principes die er echt toe doen! Olifantenpaadjes altijd welkom! Leuk verschijnsel, kan je een hele avond mee vullen, samen met Jan Dirk. Kan je boeken over schrijven, foto’s van maken, analyseren met Maarten ’t Hart of Peter van Straaten. Optreden bij De Wereld Draait Door … Prima dus, doen! Is ook een bestuurlijke keuze …
Ik wil bij dit antwoord wel een waarschuwing afgeven, zoals een goed ambtenaar betaamt … Er ligt immers een risico: als je kiest voor het blijven ontwerpen zoals we nu doen, vanachter de tekentafel, niets mis mee, deskundigheid genoeg maar … dan kan er wel dit ontstaan:

Els van der Molen-Zwart