Mild gekruid

▼

maandag 16 november 2026

Trapveldjesvoetballers (24)

Ontvallen aan het legioen der trapveldjesvoetballers: Mahmoud Kamal Fares Abdel-Malek, 20 jaar, overleden op 10 november 2026 in Gaza-stad


Vorige week dinsdag, 10 november, werd de 20-jarige Mahmoud Kamal Fares Abdel-Malek slachtoffer van een Israëlisch luchtbombardement op een smederij in de Al-Maghribi-straat in Al-Sabra, een wijk in Gaza-stad. Abdel-Malek was aanvoerder en keeper van Gaza Sports Club. Ook de eveneens 20-jarige Ahmad Abdul Karim Daloul overleefde deze aanslag niet.


De dood van Abdel-Malek kwam vijf dagen nadat hij het doel van Gaza Sports Club had verdedigd in de finale van de Gazaanse divisie van de zogeheten Duizend Martelaren Cup. Dit toernooi werd in september in het leven geroepen. De deelnemende clubs zijn afkomstig uit de Gazastrook, de door Israël bezette Westelijke Jordaanoever, Oost-Jeruzalem en Palestijnse vluchtelingenkampen in Libanon. Het toernooi ontleent zijn naam aan de meer dan duizend geregistreerde sporters die sinds 7 oktober 2023 in de Gazastrook zijn vermoord. Abdel-Malek was slachtoffer nummer 1017.

Intussen heeft de UEFA Israël nog altijd niet uitgesloten van deelname aan de Nations League. Dit in tegenstelling tot Rusland. Morgen speelt Israël zijn thuiswedstrijd tegen Oostenrijk in het Hongaarse Debrecen. Zaterdag kwam het in Pristina uit tegen Kosovo. Voorafgaand aan de wedstrijd weigerde zowel de Israëlische delegatie als de UEFA te antwoorden op vragen van een Kosovaarse journalist over de Israëlische deelname.

Overal ter wereld zijn trapveldjes. Nergens ter wereld komen zoveel trapveldjesvoetballers om het leven als in Gaza, de Westelijke Jordaanoever en Libanon – allemaal door toedoen van Israël. Ter nagedachtenis aan hen deze in mei 2024 begonnen serie. Die opent telkens met een foto van een trapveldje in Horst aan de Maas, waar trapveldjesvoetballers weinig te vrezen hebben. Ditmaal een foto van het trapveldje aan de Speulhofsbaan in Meterik. Klik hier, hier en hier voor de voornaamste bronnen voor dit stukje.

zaterdag 14 november 2026

Intermezzo – Paris sur le Molenbeek

Misschien wel het verheugendste nieuws van afgelopen week was dat we aan de lange lijst van vergelijkingen van Horst (aan de Maas) met andere plekken op deze wereld weer een nieuwe kunnen toevoegen: Horst aan de Seine. De Limburger tekende die dinsdag op uit de mond van Erik de Lange, general manager van de Center Parcs-parken Het Meerdal en Limburgse Peel. De Lange ageert samen met collega’s tegen de verhoging van de toeristenbelasting in Horst aan de Maas met twee dubbeltjes per overnachting. Een verdere verhoging ligt in het verschiet. Het Horster toeristentarief wordt dan alleen nog overtroffen door dat van de gemeente Parijs, waar Center Parcs Villages Nature ligt.


Horst schaart zichzelf in het rijtje Londen, Parijs en Milaan. Archetypische vergelijkingen met Londen en Milaan zijn me niet bekend. Vergelijkingen met Parijs wel. Nu dus Horst aan de Seine. Eerder, in 2003, betitelde Geer Selen de door hem ontworpen toren bij de ruïne van kasteel Huis ter Horst als ‘De Eiffeltoren van Horst’.


En in 2008 ontvouwde toenmalig (en huidig) wethouder Leon Litjens in De Limburger zijn plannen voor het Rode Kruisplein. Dat moest een plek worden ‘waar kunstenaars, galerieën en ateliers samendrommen’. ‘Een eigen Quartier Latin voor Horst’ luidde daarom de kop in de krant (het werd overigens een parkeerplaats).


Behalve grappig is zo’n vergelijking met een archetype ook een testimonium paupertatis: een bewijs van onvermogen, een uiting van een minderwaardigheidsgevoel, een opspelend calimerocomplex, een tekortschietend zelfbewustzijn. Zelf uitgroeien tot archetype moet het doel zijn! Daarom een welgemeend advies: schroef die toeristenbelasting nog verder op. Zodat ze die van Parijs overstijgt. Zodat Le Monde, Le Parisien, Le Figaro en al die andere Franse kranten zullen reppen van ‘Paris sur le Molenbeek (en français: Ruisseau du Moulin)’. Zodat Horst aan de Maas in Frankrijk op de kaart zal komen te staan. Zodat in Parijs dundoeken zullen verschijnen met het opschrift ‘Horst, Londres, Milan, Paris’. Zodat toeristen in Horst aan de Maas zullen samendrommen. Zodat de geldbuidels van Erik de Lange en zijn collega-klagers weer zullen uitpuilen.

donderdag 12 november 2026

Intermezzo – Overlastgevende herfsthanen

Overlastgevende herfsthanen zijn zo oud als de weg naar Rome. Net als het proberen te reguleren van overlastgevende herfsthanen. Het oudste mij bekende Horster voorbeeld daarvan dateert uit 1689. 337 jaar later concentreert het probleem zich naar verluidt rondom ’t Gasthoês. Dinsdag was het onderwerp van gesprek tijdens de gemeenteraadsvergadering, onder meer in een debatje tussen Joep Peeters (VVD) en Sebastian Lutterberg (SP).


Peeters: ‘Ik ga effe heel hard zijn. Ik zou zeggen dat jongeren ’s avonds gewoon naar een sportclub of een andere vereniging moeten of huiswerk maken of gewoon op tijd naar bed. En niet midden in de nacht met terrasmeubilair gooien, vuurwerk afsteken, belletje lellen. Ik denk dat wat dat betreft de tijd van pappen en nathouden hier in Horst wel een beetje voorbij is en dat er nou gewoon een keer keihard opgetreden moet worden tegen die overlastgevers.’

Lutterberg: ‘We zijn het erover eens dat er wat aan gedaan moet worden. De VVD wil blijkbaar alleen maar heel hard ingrijpen. Daar zie ik het nut niet van in: dan steekt het in de volgende wijk weer de kop op en kun je daar weer heel hard gaan ingrijpen. Je lost niks op met gevolgbestrijding. Je moet de oorzaak wegnemen. Daarvoor zul je iets aan preventie moeten doen. En je zult gewoon met ze in gesprek moeten gaan. Dat is altijd verstandig.’


Peeters: ‘Dus tegen de mensen die daar overlast van hebben, die midden in de nacht urenlang vuurwerk moeten aanhoren en waarbij belletje wordt getrokken tot drie uur ’s nachts en tegen de ondernemer die z’n meubilair door de lucht ziet vliegen, gaat u zeggen: “We gaan met ze praten”?’

Lutterberg: ‘Nee. Er mag ook best worden ingegrepen, maar daar gaat het niet uitsluitend om. Daar los je het niet mee op. Je kunt niet alleen een gevolg wegnemen en niks aan de oorzaak doen. Je moet kijken waarom iemand crimineel gedrag vertoont en wat we eraan kunnen doen om dat op te lossen.’


Het onderbuikgevoel van Peeters versus de bezonnenheid en realiteitszin van Lutterberg. Inzichtgevend debatje.

maandag 9 november 2026

Trapveldjesvoetballers (23)

Ontvallen aan het legioen der trapveldjesvoetballers: Mohammed Nidal Barbakh, 15 jaar, overleden op 6 november 2026 in Al-Mawasi, Gaza


Gisteren demonstreerde een enorme mensenmenigte, waaronder ook een delegatie uit Horst aan de Maas, in Amsterdam tegen de medeplichtigheid van Nederland aan Israëls genocide en illegale bezetting van Palestina.


Twee dagen eerder werd in Gaza opnieuw een trapveldjesvoetballer slachtoffer van het Israëlische geweld. In het tien kilometer ten westen van Khan Younis gelegen Al-Mawasi werd Mohammed Nidal Barbakh gedood door Israëlisch vuur terwijl hij aan het voetballen was met vrienden. Juichend na een even eerder door hem gemaakte goal werd hij door een Israëlische kogel getroffen, waarna hij ter plekke dood neerviel.


De 15-jarige Barbakh was lid van de Al-Najma Sports Academy. Nog maar enkele weken geleden keerde Barbakh samen met zijn moeder en zijn broers en zussen vanuit Egypte terug naar Gaza. Daar werden ze herenigd met hun vader, die zat opgesloten in de Gazastrook.

Overal ter wereld zijn trapveldjes. Nergens ter wereld komen zoveel trapveldjesvoetballers om het leven als in Gaza, de Westelijke Jordaanoever en Libanon – allemaal door toedoen van Israël. Ter nagedachtenis aan hen deze in mei 2024 begonnen serie. Die opent telkens met een foto van een trapveldje in Horst aan de Maas, waar trapveldjesvoetballers weinig te vrezen hebben. Ditmaal een foto van het trapveldje aan de Pieter Belsstraat in Horst. Klik hier, hier en hier voor de voornaamste bronnen voor dit stukje.

vrijdag 6 november 2026

Intermezzo – Olifantenpaadje

Bloemen verwelken
schepen vergaan
maar olifantenpaadjes blijven altijd bestaan


Verleidelijk om te gaan zitten mokken over de snelle ondergang van een van de jongste olifantenpaadjes van Horst aan de Maas. Maar waarom zou je? Je dacht toch niet heus dat het olifantenpaadje dat de Nieuwe Hegelsomseweg en de Stationsstraat sinds enkele maanden met elkaar verbond voor eeuwig en altijd de kop is ingedrukt? Dat een recent gegraven, lullig greppeltje voldoende is om een afkorting van honderden meters en een tijdwinst van enkele minuten teniet te doen? Eén buurtbewoner die bereid is om met een stevige plank de greppel te overbruggen en een tweede leven voor het paadje lonkt al.


‘Gaat niet’, hoor ik achter me een man zeggen als ik een foto maak van de nieuwe situatie. Ik veronderstel dat hij verwikkeld is in een telefoongesprek. Pas als ik hem hoor zeggen ‘Dat gaat niet meer, je kan er daar niet meer door, dat pad is weg’, besef ik dat hij het tegen mij heeft. Er klinkt iets triomfantelijks door in zijn woorden. Hij lijkt niet meteen het type dat zit te wachten op relativerende tegenwerpingen in de trant van ‘Eeuwig zonde’, ‘Dat zullen we nog wel eens zien of je er niet meer door kan’ of ‘Olifantenpaadjes laten zich doorgaans niet zo snel uit het veld slaan’. Om de lieve vrede te bewaren houd ik het bij een afgemeten ‘Dat zie ik’.


Hoe het verder gaat? Niet onwaarschijnlijk dat in de buurt van het voormalige olifantenpaadje een nieuw ontstaat. Dat vervolgens de gemeente of bewoners van de appartementencomplexen aan de Nieuwe Hegelsomseweg ook dat nieuwe olifantenpaadje het leven zuur zullen maken. Dat vervolgens toch het inzicht daagt dat het ontstaan van olifantenpaadjes doorgaans wijst op een onvolkomenheid in de ruimtelijke ordening. Dat het ten slotte komt tot de aanleg van een van hogerhand verordonneerd pad, al dan niet verhard.    

dinsdag 3 november 2026

Intermezzo – Trafohuisjes

Gerede kans dat ‘netcongestie’ wordt uitgeroepen tot Woord van het Jaar 2026. Ineens is het onder ons. Overal zoemt het rond. Ook Horst aan de Maas is inmiddels getroffen door netcongestie. Verantwoordelijk wethouder Leon Litjens heeft beloofd het probleem te gaan oplossen. Toch schreeuwt BVH – zoals te doen gebruikelijk – moord en brand. Horst-sweet-Horst probeert – zoals te doen gebruikelijk – ook een zonnige kant aan de zaak te zien. En heeft die gevonden.

Het vermoedelijk uit 1927 daterende trafohuisje aan de Schadijkerweg in Meterik
Ondanks de belofte van de wethouder valt te vrezen dat netcongestie nog wel even onder ons blijft. Dit biedt een uitgelezen kans een time-out te nemen om na te denken over vormgeving en ruimtelijke inbedding van het grote aantal transformatorhuisjes dat zal verrijzen als de netcongestie voorbij is.

Het vermoedelijk uit 1923 daterende trafohuisje aan de Stationsstraat in Hegelsom
Wie de architectonische ontwikkeling van het transformatorhuisje in de afgelopen eeuw bekijkt, ziet een steeds verdere versobering. Baksteen maakte plaats voor staal,  decoratie voor functionaliteit. Huisjes werden kasten. Van een aanwinst voor de omgeving verwerd het trafohuisje tot een obstakel. Zelfbewustzijn veranderde in schaamte, etaleren in wegmoffelen.

Hedendaags trafohuisje aan de Beltstraat in Meterik
De elektriciteitsvoorziening is in handen gekomen van commerciële netwerkbeheerders. Aankleding en uitstraling van trafohuisjes hebben bij hen geen prioriteit. Wat ook niet helpt, is dat toetsing op de omgevingskwaliteit van trafohuisjes tegenwoordig achterwege blijft. Dat was vroeger wel anders. Toen in 1978 bij de middelbare landbouwschool aan de Venrayseweg in Horst een trafohuisje gebouwd diende te worden, dwong de welstandscommissie bijvoorbeeld af dat het dezelfde pannen en stenen kreeg als de school.

Het trafohuisje bij de voormalige middelbare landbouwschool 
Is het een illusie om te denken dat trafohuisjes weer kunnen transformeren in gebouwtjes die de omgevingskwaliteit verhogen? Nee. Waar een wil is, is een weg. Die wil dient vooral aanwezig te zijn bij de eerstverantwoordelijke voor de inrichting van de openbare ruimte: de gemeente. Als zij het trafohuisje als gebouwtype serieus neemt, zal je zien dat ze anderen (netwerkbeheerders, architecten, vormgevers, kunstenaars) vanzelf meekrijgt. Zie de netcongestie daarom ook als kans om hiervoor beleid te ontwikkelen.

Hedendaags trafohuisje aan de Janssenweg in Horst
N.B. Wie inspiratie nodig heeft, zou de recente publicatie Nutshuisjes – Naar een nieuwe stedelijke standaard eens moeten inzien (klik hier).

zondag 1 november 2026

Intermezzo – Eliot

Handgeschreven vermistedierenbriefjes zijn vandaag de dag een schaars goed. Reden genoeg om er een foto van te maken als je er toevallig een tegenkomt. Zoals zojuist bij de splitsing Wittenhorststraat – Irenestraat in de Norbertuswijk in Horst.


Een vrouw met hond passeert bij het maken van de foto.
- Hallo.
- Hallo. Hebt u de kat misschien gezien?
- Nee, helaas niet. Is hij van u?
- Nee. Hij is van mijn buurvrouw. Ze is zó verdrietig.
- Begrijpelijk. Ik zal de foto op Facebook en Instagram zetten, misschien dat het helpt.
- Oh, dat is heel fijn! Ik zal het tegen mijn buurvrouw zeggen.

Eliot dus. Zou hij zijn vernoemd naar de Amerikaans-Britse dichter, toneelschrijver en cultuurfilosoof Thomas Sterns Eliot (1888-1965)? Kan haast niet anders. Van Eliot’s hand verscheen in 1939 Old Possum's Book of Practical Cats. Dit bevat gedichten over katten die Eliot vanaf 1930 voor zijn peetkinderen schreef. Het werd in 1987 in het Nederlands vertaald door Gerrit Komrij onder de titel Kobus Kruls parmantige kattenboek. De kattengedichten van Eliot vormden in 1981 ook de basis voor de musical Cats van Andrew Lloyd Webber.  

En onze Eliot? Zou hij misschien een beetje weg hebben van Bustopher Jones? Eerste strofe:

Bustopher Jones is not skin and bones—
In fact, he's remarkably fat.
He doesn't haunt pubs—he has eight or nine clubs,
For he's the St. James's Street Cat!
He's the Cat we all greet as he walks down the street
In his coat of fastidious black:
No commonplace mousers have such well-cut trousers
Or such an impeccable back.
In the whole of St. James's the smartest of names is

The name of this Brummell of Cats;
And we're all of us proud to be nodded or bowed to
By Bustopher Jones in white spats!

Oh lieve Eliot toch, keer alsjeblieft snel huiswaarts!