Mild gekruid

▼

vrijdag 6 november 2026

Intermezzo – Olifantenpaadje

Bloemen verwelken
schepen vergaan
maar olifantenpaadjes blijven altijd bestaan


Verleidelijk om te gaan zitten mokken over de snelle ondergang van een van de jongste olifantenpaadjes van Horst aan de Maas. Maar waarom zou je? Je dacht toch niet heus dat het olifantenpaadje dat de Nieuwe Hegelsomseweg en de Stationsstraat sinds enkele maanden met elkaar verbond voor eeuwig en altijd de kop is ingedrukt? Dat een recent gegraven, lullig greppeltje voldoende is om een afkorting van honderden meters en een tijdwinst van enkele minuten teniet te doen? Eén buurtbewoner die bereid is om met een stevige plank de greppel te overbruggen en een tweede leven voor het paadje lonkt al.


‘Gaat niet’, hoor ik achter me een man zeggen als ik een foto maak van de nieuwe situatie. Ik veronderstel dat hij verwikkeld is in een telefoongesprek. Pas als ik hem hoor zeggen ‘Dat gaat niet meer, je kan er daar niet meer door, dat pad is weg’, besef ik dat hij het tegen mij heeft. Er klinkt iets triomfantelijks door in zijn woorden. Hij lijkt niet meteen het type dat zit te wachten op relativerende tegenwerpingen in de trant van ‘Eeuwig zonde’, ‘Dat zullen we nog wel eens zien of je er niet meer door kan’ of ‘Olifantenpaadjes laten zich doorgaans niet zo snel uit het veld slaan’. Om de lieve vrede te bewaren houd ik het bij een afgemeten ‘Dat zie ik’.


Hoe het verder gaat? Niet onwaarschijnlijk dat in de buurt van het voormalige olifantenpaadje een nieuw ontstaat. Dat vervolgens de gemeente of bewoners van de appartementencomplexen aan de Nieuwe Hegelsomseweg ook dat nieuwe olifantenpaadje het leven zuur zullen maken. Dat vervolgens toch het inzicht daagt dat het ontstaan van olifantenpaadjes doorgaans wijst op een onvolkomenheid in de ruimtelijke ordening. Dat het ten slotte komt tot de aanleg van een van hogerhand verordonneerd pad, al dan niet verhard.    

Geen opmerkingen:

Een reactie posten