Bloemen verwelken
schepen vergaan
maar olifantenpaadjes blijven altijd bestaan
Verleidelijk om te gaan zitten mokken over de snelle ondergang van een van
de jongste olifantenpaadjes van Horst aan de Maas. Maar waarom zou je? Je dacht
toch niet heus dat het olifantenpaadje dat de Nieuwe Hegelsomseweg en de Stationsstraat
sinds enkele maanden met elkaar verbond voor eeuwig en altijd de kop is
ingedrukt? Dat een recent gegraven, lullig greppeltje voldoende is om een afkorting
van honderden meters en een tijdwinst van enkele minuten teniet te doen? Eén
buurtbewoner die bereid is om met een stevige plank de greppel te overbruggen en
een tweede leven voor het paadje lonkt al.
‘Gaat niet’, hoor ik achter me een man zeggen als ik een foto maak van de
nieuwe situatie. Ik veronderstel dat hij verwikkeld is in een telefoongesprek. Pas
als ik hem hoor zeggen ‘Dat gaat niet meer, je kan er daar niet meer door, dat
pad is weg’, besef ik dat hij het tegen mij heeft. Er klinkt iets
triomfantelijks door in zijn woorden. Hij lijkt niet meteen het type dat zit te
wachten op relativerende tegenwerpingen in de trant van ‘Eeuwig zonde’, ‘Dat
zullen we nog wel eens zien of je er niet meer door kan’ of ‘Olifantenpaadjes laten
zich doorgaans niet zo snel uit het veld slaan’. Om de lieve vrede te bewaren houd
ik het bij een afgemeten ‘Dat zie ik’.
Hoe het verder gaat? Niet onwaarschijnlijk dat in de buurt van het voormalige olifantenpaadje
een nieuw ontstaat. Dat vervolgens de gemeente of bewoners van de
appartementencomplexen aan de Nieuwe Hegelsomseweg ook dat nieuwe
olifantenpaadje het leven zuur zullen maken. Dat vervolgens toch het inzicht
daagt dat het ontstaan van olifantenpaadjes doorgaans wijst op een
onvolkomenheid in de ruimtelijke ordening. Dat het ten slotte komt tot de
aanleg van een van hogerhand verordonneerd pad, al dan niet verhard.
schepen vergaan
maar olifantenpaadjes blijven altijd bestaan



Geen opmerkingen:
Een reactie posten