maandag 21 juli 2008

Intermezzo – Stoeprand/t-klank (met duif)

Sommige voetbalcommentatoren raken in extase bij het geluid van tikkende voetbalschoennoppen op een harde ondergrond. Maar wat dacht u van het geluid van een bal die tegen een stoeprand weerkaatst (met bovendien als achtergrondgeluid een koerende duif)?

Klein mysterie 13 – Rollerpaal

Mijn vader hield van palen in het landschap. Hij kon genieten van een plompverloren paal in een open gebied of een perceel met bonenstaken (liefst zonder bonen). Waarschijnlijk heb ik deze afwijking van hem geërfd, anders was deze paal – aan de Ericaweg in Griendtsveen –me beslist niet opgevallen. Niet dat ik er veel aandacht aan schonk toen ik er enkele dagen geleden aan voorbijkwam. ‘Een gewone paal, weliswaar op een mooie locatie, maar niet interessant voor mijn weblog, dus snel verder’, waren mijn eerste gedachten. Al snel had ik er spijt van dat ik niet toch een paar foto’s had gemaakt. Je kunt immers nooit weten, zelfs in het kleinste detail schuilt soms een mysterie. Toen ik gisteren opnieuw in de buurt was, besloot ik daarom voor alle zekerheid toch maar eens een nadere blik op de paal te werpen. En inderdaad: kassa! Want dit is niet zomaar een paal, nee, dit is een heuse rollerpaal! Die wetenschap ontleen ik aan het op de paal bevestigde toelichtingsbordje:Mysterie opgelost, zou je zeggen. Toch niet helemaal: hoe ging dat om de bocht trekken precies in zijn werk? Kon de turfschuit dan niet op eigen kracht de bocht om? Stonden er ook palen langs rechte stukken kanaal?
Thuisgekomen besloot ik eens te googelen. Hoewel ‘rollerpaal’ slechts 36 resultaten oplevert, wordt meteen duidelijk dat ‘rolpaal’ een meer gangbare benaming is voor dit object. Als je dat eenmaal weet, gaat er een hele wereld voor je open. Het begrip blijkt voor te komen in de Van Dale (‘draaipaal bij bochten van kanalen, op een havenhoofd, waarlangs de treklijn van schepen kan gaan’),Wikipedia heeft er een lemma aan gewijd en dankzij Google vind je zelfs enkele afbeeldingen van andere rolpalen. Inderdaad ‘enkele’, want veel rol(ler)palen blijken er niet meer te zijn. Des te beter dat de Griendtsveense rollerpaal door de gemeente Horst aan de Maas in ere wordt gehouden en zelfs onderdeel is van een cultuurhistorische wandeling door het dorp.

Conclusie: na het mysterie van de eengleuvige rode hangbrievenbus heb ik nu een tweede klein mysterie ontrafeld. Knap van mezelf, maar al te vaak moet dat nu eigenlijk ook weer niet gebeuren. Om met Rowwen Hèze te spreken: je moet niet alles met de waarheid willen verpesten.

zondag 20 juli 2008

Klein mysterie 12 – Rotondes Westsingel

De kleine mysteries die tot dusverre aan de orde zijn geweest, kenmerkten zich door een zekere luchtigheid. Geen zaken waar normale mensen hele nachten van wakker liggen. Verwondering en een enkele keer irritatie over de soms vreemde gang der dingen voerden de boventoon. Maar vandaag is het allemaal anders. Vandaag wil ik eens een probleem aansnijden waar ik écht mee zit. Een kwestie van ben-ik-nu-zo-slim-en-jullie-zo-dom óf ben-ik-nu-zo-dom-en-jullie-zo-slim (© Louis van Gaal)? Dus ben gewaarschuwd: luchtigheid is voor even ver te zoeken.
Verschillende mensen hebben me de afgelopen weken geadviseerd om eens een stukje te wijden aan de Horster rotondes. Ze doelden daarbij op de voorrangsregels voor fietsers. Inderdaad is het raadselachtig waarom fietsers meestal géén voorrang hebben bij Horster rotondes waar zich een vrij liggend fietspad bevindt (de twee rotondes op de Venloseweg
en die bij de kruising Stationsstraat-Westsingel) en soms wél (Meterikseweg-Venrayseweg). In bijvoorbeeld Venlo en Venray hebben fietsers bij mijn weten in dit soort gevallen áltijd voorrang. Ik zou dit echter geen klein, maar een heel groot mysterie willen noemen. Daarom laat ik het hier verder buiten beschouwing.
Waar het mij om gaat, zijn de twee Horster rotondes met een door stippellijnen gemarkeerde fietsstrook: Westsingel-Meteriksewegen Westsingel-Americaanseweg.Daar hangen acht van deze bordjes:Dat laat aan duidelijkheid niets te wensen over, fietsers hebben hier voorrang. Maar is dat nu wel werkelijk zo? Hebben fietsers hier te allen tijde voorrang? Hebben ze dus ook al voorrang als ze de rotonde naderen? Met andere woorden: moet een auto die zich op de rotonde bevindt voorrang verlenen aan een fietser die de rotonde nadert? Of krijgen fietsers (zoals elke verkeersdeelnemer) pas voorrang als ze zich al op de rotonde bevinden en moeten ze bij het naderen van de rotonde voorrang verlenen aan het verkeer dat zich al op de rotonde ophoudt? Ik denk eerlijk gezegd het laatste, de haaientanden – óók op de fietsstrook – lijken daar ook op te wijzen. Daarbij moet ik onmiddellijk aantekenen dat het al meer dan dertig jaar geleden is sinds ik mijn verkeersdiploma haalde en bijna twintig jaar sinds ik slaagde voor mijn rijbewijs – rotondes waren toen nog een onbekend fenomeen in Horst.

De bewuste bordjes zijn ongetwijfeld bedoeld om duidelijkheid te scheppen, maar bij mij bewerkstelligen ze juist het tegenovergestelde: ze zaaien slechts verwarring. Zou iemand mij nu eens kunnen vertellen hoe het precies zit? Tot nader order neem ik maar gewoon het zekere voor het onzekere: als automobilist stop ik voor elke fietser en als fietser voor elke automobilist.

zaterdag 19 juli 2008

Klein mysterie 11 – O, stoeprand/t waar ben je gebleven?

Het blijkt niet echt uit de reacties onderaan mijn berichten, maar ik ontvang veel respons op mijn weblog. Aanmoedigingen, complimenten, een enkele licht kritische noot en vooral veel tips en suggesties voor verdere kleine mysteries. Ik aanvaard al die tips en suggesties in dankbaarheid. Helaas zijn ze niet allemaal bruikbaar, maar deze, die ik ontving van Richard Derix, zeker wel: ‘Ik heb ook regelmatig kleine mysteries/opvallende dingetjes. De eerste die me meteen te binnen schiet, is de variëteit in stoepranden. Vroeger had je die lekkere degelijke stoeprand. Jarenlang bij ons in de Westerholtstraat voor de deur stoepranden gedaan met mijn broers Egbert en Govert.Blind gooien was tien punten, over de kop vijf en als je hem dan weer opving dubbele punten. Ook een potje straatvoetbal zonder die oude stoeprand is toch ondenkbaar, een een-tweetje met de stoep was altijd prijs ... En tegenwoordig heb je de gekste stoepranden, maar weinig die hoog genoeg zijn voor het oud-Hollandse spel. Een paar weken geleden, bij ons in de van Blitterswijckstraat, ging een vader met zijn zoontje (ik zal de namen niet noemen) stoepranden (stoepranten zeiden we vroeger...), het zag er niet uit tegen zo'n 3,56 cm hoge rand. Triest ...’
Hoe treffend! Bij iedereen die in de jaren zestig, zeventig en misschien ook nog wel tachtig in bijvoorbeeld de Norbertusparochie of de Vogelbuurt (ik verdom het om Mussenbuurt te zeggen) is opgegroeid, moeten de woorden van Richard een belletje doen rinkelen. Zelf heb ik ook hele zomervakanties stoeprantend (inderdaad met een t) doorgebracht – totdat we verhuisden naar de stoeprandloze Meterikseweg.En nu? Werkelijk niemand zie je nog stoepranten. Nee, nu lieg ik: uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat toen onlangs tijdens het Powermanevenement de Loevestraat was afgesloten daar een Horster wethouder (ik zal zijn naam niet noemen) al stoeprantend met zijn echtgenote is gesignaleerd! Maar verder? Niemand! Oorzaken voor het teloorgaan van dit fenomeen zijn gemakkelijk aan te wijzen: meer trottoirloze straten, veel drukker autoverkeer, meer overbezorgde ouders en een overmaat aan geparkeerde auto’s. Maar ook in straten mét trottoirs en zónder druk autoverkeer, overbezorgde ouders en een overmaat aan geparkeerde auto’s zie je niemand meer stoepranten. Een klein mysterie! Zoals ook uit de foto's blijkt, waren Richard en Egbert op mijn verzoek graag bereid nog één keer te stoepranten in de Westerholtstraat. Als toegift nog twee korte videoclips waarop de gebroeders hun kunsten vertonen:

vrijdag 18 juli 2008

Klein mysterie 10 – Routewoud

Dinsdagochtend is het prachtig weer. Ik besluit een wandeling te maken in de Moelbaerenbos. Voor het eerst in lange tijd, want nadat ik er ooit door een roofvogel op de hielen ben gezeten, ren en wandel ik er nog maar zelden. Ik herinner me van vroeger dat bij de ingang naar het parkeerterrein van sportpark Terhorst drie wandelroutes begonnen: een rode, een gele en een witte. Op de fiets onderweg naar het beginpunt neem ik me voor de witte route te wandelen. Maar helaas: op de plaats van bestemming aangekomen, blijkt die niet meer te bestaan. Ik heb nu de keuze tussen de rode, de gele en een nieuwe, met blauwe paaltjes gemarkeerde ‘rolstoelwandeling’.Maar wacht even. Overwegend welke route te nemen, zie ik iets verderop dat mijn keuze nog ruimer is, er blijken ook nog een Moelbaerenbospad en een Melders Ommetje te zijn.Wat nu te doen? Lastig, beslissingen nemen is toch al niet mijn sterkste punt. Terwijl ik de voor- en nadelen van elke route tegen elkaar afweeg, zie ik dat op datzelfde punt ook de mogelijkheid bestaat een fietsroute te volgen.Misschien moest ik de keuze voor een wandelroute nog maar even uitstellen en beginnen met die fietsroute? Dat lijkt me in de gegeven omstandigheden inderdaad het verstandigste. Al snel kom ik uit bij de kasteelruïne. Daar slaat de wanhoop pas echt toe. Ik blijk te zijn gestuit op een heus routeknooppunt. Je hebt hier de keus uit vier wandel- (de rode, de blauwe, het Maasgaardenpad en het Gortmeulepad) en vijf fietsroutes (de Heideroute, de Lochtroute, de Blauwe Bessenroute, LF-route 87 en de ongenummerde LF-route waarop ik me bevind).Nu weet ik het helemaal niet meer. Totaal uit het veld geslagen, besluit ik ten slotte gewoon maar in het wilde weg een fietstochtje door de Moelbaerenbos te maken. Onderweg kom ik nóg een LF-route tegen, vraag ik me af of in dit bos het aantal routebordjes en –paaltjes het aantal bomen overtreften bedenk ik me dat ik wellicht goud geld zou kunnen verdienen met het samenstellen van een Routeroute langs de zeven wandel- en zes fietsroutes die ik in het gebied met een oppervlakte van slechts enkele vierkante kilometers heb aangetroffen.

Waarin schuilt nu eigenlijk het kleine mysterie, zult u zich misschien afvragen? Wel, ondanks het schitterende weer, ondanks de vakantietijd en ondanks het niet ongunstige tijdstip (tussen 10.30 en 12.00 uur) ben ik – geloof het of niet – helemaal niemand tegengekomen die ook maar een van de routes aan het wandelen of fietsen was!

Intermezzo – Sierlijke 1 3 5

Wees eens héél eerlijk: treft u vandaag de dag nog wel eens een sierlijke, ouderwetse 1, 3 en/of 5 aan? ‘Ja, op jouw huisnummerbordje’, zult u zeggen.Daar heeft u dan gelijk in, maar ik bedoel eigenlijk meer of u ze in het wild ooit nog tegenkomt. Nee? Nou, ik wel hoor. Eergisteren zelfs. Ik doe u deze Geheimtip – zoals de Duitsers zo mooi zeggen – graag aan de hand.
Moe (figuurlijk dan) van dat eeuwige geren in die dodelijk saaie Schadijker Bossen besloot ik eergisteren mijn trimmersgeluk eens elders te beproeven. Ik belandde in het bosgebied aan de Sint-Jorisweg in Hegelsom. Kijk eens wat ik daar aantrof:Hoewel de 5 mij eigenlijk iets te zeer is opgepoetst en de k en de m volstrekt detoneren, kon mijn dag niet meer stuk. Zelfs liet ik mijn goede humeur niet verpesten door de enorme regenbui die plotseling losbarstte. Ook het feit dat er helemaal geen rode route van 3,5 kilometer en een witte van 1,5 kilometer (meer) bleek te zijn, waardoor ik als een kip zonder kop rondrende, nam ik graag op de koop toe.

donderdag 17 juli 2008

Klein mysterie 9 – Voetpad (1)

Verwondering was mede aanleiding om met dit weblog te beginnen. Waarom zijn dingen zoals ze zijn? Een dezer dagen trok dit voetpad mijn aandacht.Het is het laatste onverharde restant van de veldweg die ooit van Horst-centrum naar de Risselt(kapel) liep. Een doodnormaal voetpad van een meter of vijftig. Zou je zeggen. Toch vraag ik me af: waarom een voetpad en geen fietspad? Ooit moet iemand dat besluit hebben genomen. Welke overwegingen zouden daaraan ten grondslag hebben gelegen? Ik ga er voetstoots vanuit dat alle voors en tegens driedubbel tegen elkaar zijn afgewogen en dat men uiteindelijk tot de conclusie is gekomen dat een voetpad de voorkeur verdient. Goed. Maar dan moet uiteraard ook worden verhinderd dat fietsers gebruikmaken van het voetpad. Ik stel me zo voor dat de dialoog daarover tussen twee gemeenteambtenaren als volgt is verlopen:
‘Laten we een fietsversperring plaatsen.’
‘Akkoord, maar waar?’
‘Niet in het midden, ik wil wel eens af van altijd maar dat symmetrische.’
‘Prima, dan zetten we de rest van de toegang tot het pad af met rechtopstaande en dwarsliggende houten paaltjes.’‘Ik bedenk me ineens: we moeten vooral het andere uiteinde van het pad niet vergeten.’
‘Nu je het zegt … Daar de versperring dan ook maar asymmetrisch plaatsen?’
‘Uiteraard!’
‘Eigenlijk wel een beetje saai, nu ik er nog eens goed over nadenk.’
‘Aan die kant dan toch maar in het midden?’
‘En dan zetten we de rest van de toegang tot het pad weer af met rechtopstaande en dwarsliggende houten paaltjes!’
‘Zouden we dat nu wel doen?’
‘Waarom niet?’
‘Een beetje eentonig, aan beide uiteinden van het pad diezelfde paaltjes.’
‘We zouden natuurlijk ook een constructie met drie fietsversperringshekken kunnen maken.’
‘Geweldig idee! Doen we!’Zou het inderdaad zo zijn gegaan?

woensdag 16 juli 2008

Klein mysterie 8 - Hunebed

De Duitse schrijver Heinrich Heine (1797-1856) zou ooit hebben gezegd: ‘Als de wereld vergaat, dan ga ik naar Nederland. Want daar gebeurt alles altijd vijftig jaar later.’ Het is jammer dat Heine al meer dan honderdvijftig jaar dood is. Zou hij namelijk in deze tijd hebben geleefd, dan had hij zijn uitspraak ongetwijfeld genuanceerd tot: ‘Als de wereld vergaat, dan ga ik naar Horst. Want daar gebeuren sommige dingen duizenden jaren later.’ Want eindelijk, nadat we er meer dan vijfduizend lange jaren tevergeefs op hadden zitten wachten, hebben de hunebedbouwers besloten hun werkterrein naar Horst te verplaatsen. En het moet gezegd, ze hebben geen half werk geleverd. In een recordtempo bovendien. Toen ik enkele dagen geleden deze plek (een zijweggetje van de Wittebrugweg) passeerde, was er nog in geen velden of wegen een hunebed te bekennen. En dan als donderslag bij heldere hemel ineens dit! Hoe ze het gedaan hebben, mag joost weten, maar het ligt er. Eigenlijk geen klein mysterie, maar een heel groot. Vreemd genoeg nog niet door de media en de plaatselijke VVV opgepikt. Hiermee heeft Horst op toeristisch gebied goud in handen. Vergeet die hele kasteelruïne en concentreer alle aandacht op het hunebed, zou ik zeggen.

Tot zo ver was ik gisteren gekomen met mijn stukje. Alvorens de finishing touch aan te brengen, besloot ik vanochtend nog wat extra foto’s te maken. En wat schetst mijn verbazing? Hunebed weg!Naar de reden kan ik alleen maar gissen. Vast staat wel dat de hunebedbouwers hun creatie niet naar elders hebben verplaatst. Op de nabijgelegen parkeerplaats van sportpark Terhorst trof ik de stenen die gisteren nog het hunebed vormden, nu namelijk her en der verspreid liggend aan.Zou iets of iemand wellicht de toorn van de hunebedbouwers hebben opgewekt en zouden ze daarom uit wraak de stenen zo maar lukraak ergens neer hebben gegooid? Wie weet het? Niemand weet het! Wat ik wel weet, is dat ik vind dat eerherstel voor de hunebedbouwers op zijn plaats is. Dat betekent: herbouw van het hunebed met de verspreid liggende stenen op de parkeerplaats. Want zeg nu zelf: die zwerfkeien daar, dat lijkt toch nergens op?

dinsdag 15 juli 2008

Top 5 - Moelbaerenbosser schuilhutten

Mijn (gemotiveerde) top 5 van Moelbaerenbosser schuilhutten:

1. (vooral vanwege de schitterende ligging: aan de rand van het ruiterterrein, maar je waant je in een Zwitserse Alpenwei; weinig schuilcomfort omdat vandalen de bankjes hebben vernield):2. (een vensteropening meer en duidelijk groter dan het exemplaar bij het ruiterterrein, maar net iets minder mooi gelegen aan de rand van de visvijver): 3. (zelfde type als bij het ruiterterrein; kijkt uit op Eendenkuulke, maar gaat helaas ietwat schuil achter de bomen): 4. (met zijn tentdakachtige verschijningsvorm misschien wel mooier dan de nummers 1, 2 en 3, maar is in feite meer stal dan schuilhut; staat in dierenweide, daarom moeilijk bereikbaar voor menselijke schuilers): 5. (net als nummer 4 geen echte schuilhut, eerder een schuilzuil; staat bij ingang bijentuin; wordt ontsierd door de informatieborden; maakt een wat plompe indruk):

Intermezzo – Open brief (1)


Horst, 15 juli 2008

Geachte heer Van Rooij,

Ik kan me voorstellen dat de schrik u om het hart slaat bij het zien van deze foto’s. Dat u denkt: ‘Heb ik eindelijk eens een paar weken vakantie, word ik zomaar afgezet als burgemeester.’ Dat u denkt: ‘Afgezet worden is nog tot daar aan toe, maar opgevolgd worden door de eerste de beste blogger die tot in het oneindige heeft zitten zeuren over de kleinste pietluttigheden in ons straatnaambordenbeleid en vervolgens zonder ook nog maar iets gepresteerd te hebben zomaar een straat naar zich vernoemd krijgt, is toch wel het toppunt.’ Dat u denkt: ‘Weliswaar gaat het maar om een voetpad en ontbreekt een toegevoegde regel onder het bordje, maar toch: was dat nu allemaal wel nodig?’
Welnu, edelachtbare burgemeester, ik kan u geruststellen. U bent niet afgezet en er is geen voetpad naar mij vernoemd. Het betreffende voetpad én het straatnaambordje bestaan wel, maar ze bevinden zich op veilige afstand: diep verscholen in de bossen van het Achterhoekse dorp Wehl. Mijn overgrootvader Herman Moorman was daar van 1922 tot 1934 burgemeester. Dat ik het niet verder heb geschopt dan eenvoudig blogger zegt vrees ik veel over het verval van de Moorman-dynastie, maar hoe hard ook: de feiten moeten onder ogen worden gezien.

Overigens: de man op de derde foto is mijn vader Jun, die het ten minste nog tot gemeenteraadslid in Horst wist te schoppen. De kinderen op de onderste foto zijn mijn nichtje Ida en mijn neefje Tom, voor wie wellicht een grote toekomst is weggelegd – maar dat zijn dan weer geen Moormannetjes maar Heijligersjes. Merk trouwens ook de verschillen in schrijfwijze en belettering op - Horst staat in dat opzicht duidelijk niet alleen.

In de verwachting u hiermee voldoende op uw gemak te hebben gesteld, verblijf ik,

Met vriendelijke groet,

Wim Moorman

maandag 14 juli 2008

Klein mysterie 7 – Verboden te voetballen

Wat waren we weer in de ban van Oranje, de afgelopen maand. Weg waren ineens alle sikkeneurigheid en verongelijktheid die doorgaans de boventoon voeren. Als een man stonden we achter onze Wesley, onze Rafael, onze Khalid en noem ze verder allemaal maar op. Maar wéér ging het uiteindelijk mis, zoals het – behalve in 1988 – uiteindelijk altijd mis gaat. Wil het ooit lukken dan zal er nóg meer in het jeugdvoetbal moeten worden geïnvesteerd, want de jongens van vandaag zijn de kampioenen van morgen. Dat besef is ook best aanwezig, getuige de Limburgse voetbalacademie, de pannakooien, de Cruijff Courts en het goede werk dat veel amateurclubs verrichten. Maar dit is niet genoeg. Alle goed bedoelde initiatieven van bovenaf ten spijt: de échte voetballers worden op straat geboren, zie Johan Cruijff, Willem van Hanegem, Ismael Aisatti en vele anderen. Een betere leerschool dan straatvoetbal bestaat er gewoonweg niet. Ook dit besef is overal aanwezig. Behalve in de Julianastraat in Horst. Hier bevindt zich de gedroomde locatie voor elke hedendaagse straatvoetballer: een groot bestoeptegeld oppervlak, geen hinder van passerende auto’s en niet te vergeten de deuren van de garageboxen die – mits dicht – een ideaal doel vormen. Je zou verwachten dat de bewoners van de Julianastraat zuinig zijn op deze biotoop en alles in het werk stellen om te bevorderen dat Horster straatvoetballers hier hun dagelijkse potjes komen spelen opdat Dirk Marcellis te zijner tijd een waardig opvolger krijgt. Dat ze die jongens en meisjes lekker op de deuren van hun garageboxen laten hengsten. En dat dat gedreun hun als muziek in de oren moet klinken. Maar helaas, niets van dit alles:Kijk, zo kan het nog een hele tijd gaan duren voordat Oranje ooit weer een echte prijs wint. En dat wilden we toch zo graag met zijn allen? Daarom, bewoners van de Julianastraat, een welgemeend advies: gooi die kleinburgerlijkheid overboord, toon initiatief, schroef dat bordje van de muur en breng het naar Thijs Houwen die u dankbaar zal zijn voor het mooie object dat hij aan zijn collectie straatmeubilair toe kan voegen.

zondag 13 juli 2008

Klein mysterie 6 - Straatmuzikanten (1)

Als dorp of stad stel je pas echt iets voor als straatmuzikanten je weten te vinden. Daarom prijs ik me gelukkig dat ook Horst sinds enkele jaren wordt aangedaan door deze beroepsgroep. Ik geef onmiddellijk toe dat smaken kunnen verschillen en dat de wereldtop der straatmusici zich nog niet in Horst heeft vertoond. Toch is hier in mijn ogen wel degelijk sprake van een enorme verrijking voor Horst-centrum. Ik kan oprecht genieten van de melancholieke deuntjes van deze artiesten, waarvan het merendeel naar ik vermoed afkomstig is uit de Balkanlanden. Gemeentebestuur en winkeliers: koester dit gilde!
Een enkele keer heb ik wel eens geprobeerd een gesprekje met zo’n man (inderdaad altijd mannen) aan te knopen, maar dat liep meestal snel stuk op een onoverbrugbare taalbarrière. Daarom blijf ik zitten met een karrenvracht aan vragen: wat is hun vaderland? Waarom zijn ze naar West-Europa gekomen? Waar verblijven ze? Zijn hun gezinnen ook hier? Met welk vervoermiddel komen ze naar Horst? Wordt hun optreden gewaardeerd? Worden ze wel eens lastig gevallen door publiek of middenstand? Moeten ze een vergunning hebben? Geven mensen in het weekend meer dan door de week? Waarom zie je ze slechts zelden in groepsverband optreden? Jaagt de politie hen wel eens weg? Zijn mensen in de ene plaats vrijgeviger dan in de andere? Is er verschil in vrijgevigheid tussen klanten van Plus/Lidl en die van Jan Linders? Kunnen ze er van leven? Waarom zie je hen soms maanden niet? Hoe is hun oordeel over Horst en de Horstenaren? Stuk voor stuk kleine mysteries.

zaterdag 12 juli 2008

Intermezzo – Thijs Houwen

Nog één keer dan, ik kan het niet laten: de straatnaamborden. Elke straatnaambordenvorser beleeft slechts één keer de dag van zijn leven. Ik smaakte dat genoegen vorige week zaterdag. Op zoek naar een straatnaambordje in de Toon Hendriksstraat kwam ik voorbij aan het huis van Thijs Houwen, een erkend verzamelaar van straatmeubilair. Thijs was toevallig de heg aan het knippen. We raakten in gesprek over de aanstaande verdwijning van de meeste telefooncellen, waaraan Dagblad De Limburger juist die dag een artikel had gewijd. Al eerder was me opgevallen dat Thijs in zijn tuin een prachtige oude PTT-telefooncel heeft staan. Hij vertelde me dat hij ze ooit cadeau had gekregen van Jan van Heijster nadat ze jarenlang dienst had gedaan in de Mèrthal. Thijs proefde mijn enthousiasme en bood me een rondleiding door zijn tuin aan. Die blijkt een waar walhalla voor de straatmeubilairfetisjist te zijn. Behalve langs de telefooncel leidde hij me verder nog langs onder meer een stoplicht (dat als het donker wordt op groen springt, behalve als iemand zijn voordeur nadert – dan springt het automatisch op rood), gele verkeerszuilen met een blauwe pijl (helaas uit het straatbeeld verdwenen)en een antieke benzinepomp (waarvan de slang moet gaan dienen als tuinslang).Onvermijdelijk kwam ons gesprek ook uit op straatnaamborden en mijn zoektocht daarnaar. Ik vertelde Thijs dat ik het zo jammer vind dat de oude vertrouwde straatnaambordjes waarmee ik sinds mijn jeugd vertrouwd ben, ook al uit het straatbeeld aan het verdwijnen zijn.Ze maken plaats voor een ander type: lichter blauw, een andere letter en wit omkaderd. Nu was vroeger zeker niet alles beter en mooier, maar de straatnaambordjes naar mijn smaak wel: mooier blauw, geen lelijk wit kader en vooral een veel mooiere, rankere letter. Thijs was het – gelukkig – helemaal met me eens, maar in dit kader belangrijker: Thijs blijkt een indrukwekkende verzameling oude Horster straatnaambordjes te bezitten. Niet alleen die mooie oude blauwe, maar ook de voorloper daarvan. In de Loevestraat (op de t-splitsing met de Harrie Driessenstraat) had ik al wel zo’n exemplaar zien hangen, maar ik vermoedde dat het pas recent door de bewoner op de muur was aangebracht ter decoratie van zijn woning. Niet dus, bordjes van dit type moeten vroeger heel Horst hebben gesierd. Uiteraard vroeg ik Thijs of ik een foto mocht maken van zo’n bordje. ‘Een foto maken? Waarom neem je er niet gewoon een mee?’ ‘Meenemen? Dat meen je niet!’ ‘Ik heb er meer dan genoeg, mijn vrouw is al lang blij als hier wat van die troep verdwijnt.’ Om een lang verhaal kort te maken: Thijs schonk me twee straatnaamborden. Het een van de Meterikseweg (‘mijn’ weg), het ander van de Mevrouwsbosstraat (nota bene nummer 1 in mijn top 5 van mooie Horster straatnamen!!). Zielsgelukkig en Thijs voor eeuwig dankbaar fietste ik vervolgens naar huis - met de Mevrouwsbosstraat en de Meterikseweg onder mijn arm. Ze krijgen een ereplaatsje.