Posts tonen met het label Pieter Goedhart. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Pieter Goedhart. Alle posts tonen

zaterdag 31 oktober 2026

Intermezzo – Raadsvergadering


Dinsdagavond, gekluisterd aan het beeldscherm, weer met veel plezier ruim tweeënhalf uur lang de dodelijk saaie raadsavond van de gemeente Horst aan de Maas gevolgd. Wat gemeenteraadsvergaderingen zo onweerstaanbaar maakt? Het taalgebruik. Meer specifiek: de gebezigde beeldspraak. Geef je daaraan over en je belandt in werelden waarvan je niet wist dat ze bestonden. 

Als je iemand hoort zeggen ‘Laten we ervoor zorgen dat extensieve teelten niet van het bord vallen’, dan zie ik ze gewoon bungelen, de extensieve teelten, zich met een uiterste krachtsinspanning vastklampend aan de opstaande rand van het bord om een val in peilloos diepe diepten te voorkomen.

‘De lucht hebben we uit de begroting gedrukt’, beweert wethouder Pieter Goedhart (VVD). Probeer dan maar eens te voorkomen dat een beeld op je netvlies verschijnt van rood aanlopende, bezwete wethouders die in hun colbertjes vol overgave met hun ellenbogen druk zetten op die vermaledijde begroting om ook het laatste restje lucht eruit te persen.

‘Heeft u niet een beetje achter de feiten aangelopen?’, vraagt iemand. Onmiddellijk fabriceert je geestesoog een beeld van met loeiende sirenes uitgerukte feiten en het voltallige college van burgemeester en wethouders dat daar met de tong op de schoenen achteraan sukkelt. ‘Wanneer gaan de centen lopen?’, vraagt weer iemand anders. Waarschijnlijk pas als de feiten de finish hebben bereikt: nieuwe ronde, nieuwe kansen. ‘We moeten het strategisch aanvliegen’, weet iemand. Vanuit het zuidwesten? Of toch maar liever vanuit zuidzuidoostelijke richting bij een aflandige wind?

Uiteindelijk heeft iemand de oplossing gevonden: ‘Je moet de puzzelstukken in gezamenlijkheid beschouwen.’ Sluit perfect aan bij een eerdere vaststelling: ‘Uiteindelijk dansen we deze wedstrijd niet alleen.’ Conclusie: ‘We gaan ‘m wat integraler pakken.’ 

Integraal dansende puzzelstukjes die de wedstrijd in gezamenlijkheid strategisch aanvliegen en de lopende centen weten te ontwijken zonder van het bord te vallen omdat de lucht eruit is gedrukt. Loopt wel los met Horst aan de Maas. Al helemaal als ook nog iemand bereid wordt gevonden de boomgaard te betreden om het laaghangend fruit te plukken. 

maandag 8 juni 2026

Intermezzo – Trots!

‘Laten we blij zijn met elkaar! Laten we optimistisch zijn! Laten we zeggen: “Nederland kan het weer!” Die VOC-mentaliteit! Over grenzen heen kijken! Dynamiek! Toch?’
Aldus Jan Peter Balkenende in 2006. Dagen, weken, maanden, jaren zelfs, gingen voorbij zonder dat ik ook maar een moment aan onze voormalige minister-president (2002-2010) moest denken. Afgelopen week was het eindelijk weer eens zo ver. CDA, Essentie, Leef en VVD presenteerden hun bestuursakkoord voor Horst aan de Maas voor de komende vier jaar (klik hier). Trots! heet het – inclusief uitroepteken. En trots waren ze, de beoogde wethouders, Leon Litjens (CDA), Kay Thijssen (Essentie), Roy Bouten (Leef) en Pieter Goedhart (VVD). De trots klotste tegen de plinten, golven van trots overspoelden de raadszaal, de lucht was zwanger van trots. Ook de schriftelijke weerslag van het akkoord barst van de trots. Lees mee:
‘We zijn trots op ons verhaal en vertellen dat ook waar nodig om bij te dragen aan onze ambities. Horst aan de Maas is een trotse gemeente. We zijn trots op de tientallen evenementen die van onderop georganiseerd worden. We investeren in kunst, cultuur en erfgoed als onderdeel van kwaliteit van leven, identiteit en trots op onze dorpen. Ondernemerschap zit in ons DNA en wij zijn trots op onze ondernemers. Horst aan de Maas is van nature ondernemend en daar zijn we trots op.’
Is er iets op tegen om trots te zijn? Nee. Maar als je telkens uitspreekt hoe trots je wel niet bent, raakt het aan jezelf moed inpraten, aan jezelf overschreeuwen. Krijgt het iets potsierlijks. Iets balkenendiaans.


Honderdtwintig ronkende bladzijden telt het bestuursakkoord. Het getuigt van torenhoge ambities en bevat honderden voornemens, plannen en beloftes. Veel teveel om hier gedetailleerd te bespreken. Mijn globale indruk is dat natuur en landschap er nogal bekaaid vanaf komen in het geweld van economie en (agrarisch) ondernemerschap. Typerende zin: ‘Onze economie steunt op een toekomstbestendige land- en tuinbouwsector. Dit is de basis voor ons ecosysteem en bepaalt ons DNA.’

Het lijkt erop alsof natuur en landschap vooral dienstbaar moeten zijn. Aan de economie, aan ondernemers, aan agrariërs, aan kwaliteit van leven, aan landbouw, aan recreatie, aan toerisme, aan gezondheid, aan leefbaarheid. Typerende zin: ‘Wij geloven in gebiedsgerichte aanpak waarin belangrijke natuur wordt beschermd, versterkt en verbonden, maar wel in samenhang met wonen en economie.’ Natuur en landschap onderworpen aan de wens van de mens – alsof natuur en landschap geen intrinsieke waarde hebben.


Enkele zaken die me wél aanspreken in het akkoord: openbaar vervoer vanuit elke kern naar station Horst-Sevenum, een pilot voor een burgerberaad, meer aandacht voor minderheden in de gemeenteraad, de ambitie om naoorlogse architectuur te behouden en te versterken, ruimte voor bijzondere architectuur, een onderzoek naar structurele bekostiging van kunst in de openbare ruimte.


Over vier jaar weten we hoe trots we kunnen zijn op dit college. Toch?