Posts tonen met het label Lidl. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Lidl. Alle posts tonen

zondag 25 januari 2026

Intermezzo – Boodschappenbriefje (15) | Boeren en ballen

(Vrijdag opgeraapt in het gebied tussen de winkelkarretjesstallingen van Lidl en Plus in Horst.)

mik. Geeft een leeftijdsindicatie. En een supermarktindicatie. Jongeren zijn geen mik-zeggers. Brood haal je bij elke supermarkt, mik bij Plus of desnoods bij Jumbo, maar niet bij Lidl.

Kip/vlees. Nog een leeftijdsindicatie. Jongeren zijn specifieker. Waarom kip apart vermelding verdient? Kip móet, bij het andere vlees komt het niet zo nauw. Sukadelappen, karbonade, schnitzel, gehakt, kalfsoesters: het kan en mag allemaal.

SAP. Behoeft geen nadere specificatie: sap is bij hem (‘hem’ ja – mannelijke intuïtie) sinaasappelsap. De tweede boog naar links in de S van SAP is nóg minder soepel dan die in de S van vlees.

BOEREN. Boer’n yoghurt. De overweging om Boer’n yoghurt vanwege die apostrof en ontbrekende e principieel links te laten liggen, komt niet bij ‘m op.

BOUiLLON. Ook vandaar misschien de kip. Of het vlees.

BALLEN. Voor in de BOUiLLON. ‘Balletjes’ krijgt ie niet uit z’n pen.

AFW. middel. Hij zou zich betrapt voelen als ie dat puntje na de W achterwege zou laten. Het puntje markeert ook de breuk met hoofdletters en de terugkeer naar kleine letters. Bovendien was wéér die lastige tweede boog naar links in de S van afwas geen aanlokkelijk vooruitzicht.

APPELAZIJN. De onverwacht snelle terugkeer naar hoofdletters.

Vermicelli. Voor de BOUiLLON met BALLEN. En weer terug naar kleine letters. Twijfelkont.

ZAKJES melk. Twee opties: of hij bedoelt koffiemelkcupjes of hij bedoelt plastic zakjes én melk. Dat tweede is het meest waarschijnlijk: briefje was al klaar toen ie zich bedacht dat er ook melk moest zijn. Daarom melk er snel nog aan toegevoegd, in kleine letters. De S van zakjes is al een heel stuk eleganter dan de S van vlees en van SAP.

WIJN. Rode. Maar dat weet ie wel.

DOOS. De definitieve bevestiging dat we van doen hebben met een Plus-klant. En een meesterlijke S die alle eerdere S’en in de schaduw stelt.

woensdag 16 april 2025

Intermezzo – Boodschappenbriefje (13)

Wat óók heel erg wordt onderschat als historische bron zijn boodschappenbriefjes. Elk boodschappenbriefje is een spiegel van zijn tijd. Onder meer aan de producten op het briefje, aan de spellingswijze van die producten, aan het papier waarop het briefje is geschreven, aan het handschrift waarin het is opgesteld en aan het materiaal waarmee het is beschreven, laat een boodschappenbriefje zich vrij eenvoudig dateren. 

Neem nu dit boodschappenbriefje, dat ik vorige week vond in een winkelwagentje van het Horster filiaal van Lidl:


Ik lees er dit in:
Banane, prei, sla, paprika
bulki
Hagel wit-bruin
chlor, kichen reiniger sprei!

Om te beginnen de inhoud van het briefje. De eerste regel behoeft geen uitleg. Dan bulki, een woord dat voorkomt in een hele reeks Slavische talen, onder meer in het Russisch, Oekraïens, Pools en Tsjechisch. Het betekent broodjes. Hagel wit-bruin moet gemengde hagelslag zijn, chlor is uiteraard chloor en kichen reiniger ongetwijfeld keukenreiniger. Resteert sprei. Dat sprei een beddensprei zou betekenen, lijkt me in deze context hoogst onwaarschijnlijk. Uiteindelijk kwam ik tot de slotsom dat de auteur met sprei welhaast zeker spray moet bedoelen: ‘Ik wil geen willekeurige keukenreiniger, maar een keukenreiniger die sprayt.’

Nu het briefje als spiegel van zijn tijd. Bananen kwamen pas kort na de Tweede Wereldoorlog op grote schaal naar Nederland, gemengde hagelslag en keukenspray nog enkele decennia later. Toch weerspiegelt dit briefje zijn tijd minder in de producten zelf dan in de schrijfwijze ervan. Die verraadt dat de auteur waarschijnlijk geen Nederlandse maar een Oost-Europese achtergrond heeft. Had ik dit briefje veertig jaar geleden gevonden dan zou het een absolute sensatie zijn geweest. Nu kijk je er nauwelijks van op. De opsteller zou zomaar een Oekraïense vluchteling, een Poolse arbeidsimmigrant of een Tsjechische kenniswerker kunnen zijn – een Russische spion lijkt me iets minder waarschijnlijk.

Duidelijk: dit briefje weerspiegelt vooral de huidige globalisering. Maar ook de intregratie. Wat het briefje namelijk extra bijzonder en indrukwekkend maakt, is dat het in het Nederlands is gesteld. Zelf zou ik er niet aan moeten denken te worden geparachuteerd in een land waarvan ik de taal niet beheers. Om er enigszins te kunnen functioneren zou ik me die vreemde taal eigen moeten maken. Stel dat me dat al zou lukken, zou ik dan ook in die taal gaan denken en mijn boodschappenbriefjes in die taal gaan schrijven? Denken in een andere taal zou me absoluut niet lukken, denk ik. Dat ik mijn boodschappenbriefjes ooit in een andere taal dan het Nederlands zou schrijven lijkt me bijzonder onwaarschijnlijk. Alle respect dus voor de schrijver van bovenstaand briefje.

P.S. Er dieper over nadenkend bedacht ik me dat het bij mezelf toch anders zit dan ik in eerste instantie dacht. Ik denk namelijk in het Horster dialect. Ik denk dus petatte, appelsiene, broëd, thië, snuupkes en wullewoepe. Maar mijn boodschappenbriefje ziet er in dat geval zo uit:


Waarom ik in het Horster denk maar in het Nederlands schrijf? Omdat het Horster weliswaar van kinds af mijn eerste spreektaal is, maar het niet mijn eerste schrijftaal was. Denk ik.

(Dit stukje verscheen vandaag in minder uigebreide vorm ook in Via Horst-Venray)

maandag 8 juli 2024

Intermezzo – Briefje

Briefjesopraper zijn is doorgaans geen bijzonder aantrekkelijk bestaan. Neem alleen al de besmeuring van het opgeraapte briefje met hondenpoep. Of kattenpis. Of allebei. Denk ook aan de verkeersgevaren die je dient te trotseren bij het oprapen. Beeld je de teleurstelling in als je iets speciaals meent te hebben gevonden en het vervolgens een ordinair kassabonnetje van de Action blijkt te zijn. Nog erger: een blanco blaadje. Maar heel af en toe ligt er op het wegdek, het trottoir, de parkeerplaats of in de heg een mooie beloning te wachten op de noest volhardende briefjesopraper. Ik smaakte dat genoegen gisteravond rond een uur of zeven. In de heg naast het verbindingspad tussen Afhangweg en Dentjesweg in Horst lag een verfrommeld briefje dat ik heel even aanzag voor de aankondiging van een buurtbarbecue. Voor de zekerheid raapte ik het toch op. Ik ontvouwde daarna dit juweeltje:


Eerst even over het aanzien van het briefje. Kan bijna niet, maar het lijkt wel alsof de auteur van dit briefje (een jongetje – boven elke discussie verheven) zijn kleurenpalet heeft afgestemd op het kleurenpalet van Xerox. Volmaakte eenheid.


Dan de inhoud. Gesneden koek voor iemand als ik die misschien nog wel meer voetbalplaatjesspaarder is dan briefjesopraper.



Zo moet het zijn gegaan: toen het jongetje nog maar elf van de 108 plaatjes miste uit zijn EK-voetbalplaatjesalbum van Lidl, besloot hij de ontbrekende nummers en de daarbij behorende namen maar eens te noteren op een blaadje. Twee ruilsessies met vriendjes en vriendinnetjes maakten dat hij twee keer vier nummers en namen kon wegstrepen: na de ene sessie de nummers 13, 16, 51 en 99; na de andere 14, 28, 48 en 74. Waardoor hij alleen nog de nummers 40 (Benjamin Sesko), 56 (Stanislav Lobotka) en 74 (Xherdan Shaqiri) dient te verkrijgen.


Zou het bij ruilsessies nog steeds gaan zoals in mijn jeugd? ‘Heb ik… heb ik… heb ik… heb ik… heb ik… heb ik… heb ik niet! Heb ik… heb ik… heb ik… heb ik… heb ik… heb ik… heb ik… heb ik… heb ik niet! Heb ik… heb ik… heb ik… heb ik niet! Heb ik… heb ik… heb ik niet! Heb ik… heb ik… heb ik… heb ik… heb ik… heb ik… heb ik… heb ik… heb ik niet!’


Inmiddels heb ik met grote dank aan vele vrienden en bekenden mijn eigen EK-voetbalplaatjesalbum van Lidl al voor twee derde gevuld (wat een gruwelijke bezigheid trouwens om die plaatjes in het juiste vakje gefrot te krijgen). En ben ik ook in het gelukkige bezit van de nummers 40 en 74. Mocht het jongetje die nog steeds missen, dan sta ik ze met alle liefde en plezier aan hem af.

dinsdag 6 april 2021

Intermezzo – Broclie


Broclie. Toegegeven: ik had zelf ineens ook een lichte twijfel hoe je het precies spelt. Broccoli toch? En geen broccolie? Inderdaad. Broccoli en champignons zijn ongetwijfeld de producten die op boodschappenbriefjes het vaakst verkeerd worden gespeld. Met dit verschil dat er voor broccoli misschien wel tien varianten bestaan en voor champignons slechts één, namelijk champions.


Alsof spelling er trouwens toe doet op boodschappenbriefjes. Tuurlijk niet. Al schrijf je het als broekolie, zolang jíj maar weet dat het om broccoli gaat, is het goed.


Het broclie-briefje, twee weken geleden opgeraapt op het trottoir voor de ingang van Lidl en Plus in Horst, is ook interessant omdat het een toonbeeld is van de spreekwoordelijke Hollandse zuinigheid. Mijn veronderstelling is dat het liefst drie keer is gebruikt om boodschappen te doen: één keer voor mik, spek en broclie, één keer voor witlof, wortels, ketjap, stokbrood en zalm en één keer, aan de achterzijde, voor slagersham, 2 mik, vis en pudding.


Betweters zouden kunnen opperen dat het gaat om één keer boodschappen doen bij drie verschillende winkels. Mij lijkt dat stug: waarom zou je mik bij twee supermarkten halen?


Resteert die ‘99’. Slagersham die 99 cent kost? Onwaarschijnlijk. ‘Niet vergeten nog eens dat heerlijke 99 van Toto af te spelen?’ Nog veel onwaarschijnlijker. 99 Luftballons dan? Iets minder onwaarschijnlijk. Maar neem van mij aan: 99 is het huisnummer van degene aan wie Jan vanmiddag zijn elektrische fiets heeft verkocht en die hij hem vanavond gaat bezorgen.


Wat betreft boodschappenbriefjes ontkom ik er ditmaal ook niet aan ongegeneerd reclame voor mezelf te maken. Op Horst-sweet-Horst gaat het altijd om boodschappenbriefjes uit Horst aan de Maas. In Venray gaat het om Venrayse boodschappenbriefjes. Dit in het kader van de door Odapark  georganiseerde kunstwandelroute in het kader van Het Laatste Avondmaal. (Wie deed eigenlijk de boodschappen voor het Laatste Avondmaal? Maria? Zou ze ook een boodschappenbriefje hebben gemaakt?)


Venrayse Boodschappen beslaat drie ruiten van Schoolstraat 26 en bestaat verder ook nog uit een Boodschappenbriefjesbrievenbus. Vergelijkbare brievenbussen staan ook in een aan aantal Venrayse supermarkten. Venraynaren konden en kunnen er hun boodschappenbriefjes in deponeren. Dat is de afgelopen weken al in ruime mate gebeurd.


Eén ruit van Schoolstraat 26 is beplakt met korte Whatsappdialogen over boodschappenbriefjes. De twee andere ruiten zijn beplakt met (Venrayse) boodschappenbriefjes én (wekelijks wisselende) commentaren op een aantal van die briefjes, onder het motto ‘Toon mij uw boodschappenbriefje en ik zeg u wie u bent’. Een en ander mondt uiteindelijk eind mei uit in zoiets als ‘Een typologie van het Venrayse boodschappenbriefje’. Oh ja, een Horster element is er natuurlijk ook: op de achtergrond klinkt het geluid van Horstenaren die Horster boodschappenbriefjes voorlezen.


Volg vooral ook de Venrayse Boodschappenpagina’s op Facebook en Instagram met telkens nieuwe foto’s en teksten: https://www.facebook.com/VenrayseBoodschappen en https://www.instagram.com/venrayseboodschappen/

vrijdag 7 augustus 2020

Intermezzo – Boodschappenbriefje | Liddel

Begin deze week een gedroomd boodschappenbriefje gevonden op de winkelwagentjesparkeerplaats van de supermarkten Lidl en Plus in Horst (klik op pijl om filmpje te starten):


 Op papier ziet het er zo uit:


zondag 18 februari 2018

Top 5 – In supermarkten in Horst aan de Maas verkrijgbare azijn

De afgelopen dagen is me duidelijk geworden dat sommige mensen deze ‘hele bozige, witte man’ zien als een azijnpisser, iemand met een hoog azijngehalte en iemand ‘die zijn pen doopt in azijn-zuur’. Of ik daar niet vreemd van opkijk? Nee, in het geheel niet. Ik bén namelijk een azijnpisser, ik héb een hoog azijngehalte en ik dóóp mijn pen sinds jaar en dag in azijnzuur. 


Ieder mens heeft recht op zijn eigen afwijking. Ik dus ook. Mijn afwijking heet azijn. Een dag zonder azijn is voor mij een dag niet geleefd. Heb ik al zo lang als ik me kan herinneren. Terwijl andere kinderen hun zondagsgeld besteedden aan salmiak, zure matjes of toverballen, gingen die drie kwartjes bij mij altijd op aan azijn (nou ja, dat is niet helemaal waar: ik reserveerde ook een klein deel van mijn budget voor voetbalplaatjes). Moet je nagaan: nog voordat m’n moeder de zondagse soep serveerde, had ik op z’n minst al een halve liter azijn achter de kiezen.

Die verslaving, want ik vrees dat het dat is, is nooit meer overgegaan. Niet in de puberteit, niet toen ik ging studeren en zelfs niet nu ik zo langzamerhand de pensioengerechtigde leeftijd begin te naderen. Het is me wel gelukt m’n azijngebruik enigszins te rantsoeneren: sinds een jaar of vijf houd ik het op een kwart liter per dag.

Onvermijdelijk gevolg van mijn azijnconsumptie is dat mijn azijngehalte doorgaans schommelt tussen 117,4 en 131,2. Onvermijdelijk gevolg daar weer van is dat mijn urine een azijnpercentage heeft dat ligt tussen 89,6 en 92,9. En dat dopen van mijn pen in azijnzuur? Doe ik sinds 12 november 1993. Die dag viel m’n pen geheel per ongeluk in de azijnfles. Nadat ik haar er weer had uitgevist bleek ze te schrijven als nooit tevoren. Schrijven kostte ineens geen enkele moeite meer, het ene na het andere woord vloeide als vanzelf uit m’n pen. Sindsdien zweer ik bij een in azijnzuur gedoopte pen.

Zonder arrogant te willen zijn, denk ik dat een en ander me bij uitstek geschikt maakt voor het samenstellen van een top 5 van in supermarkten in Horst aan de Maas verkrijgbare azijn. Hier komt ie:

5. Huismerk, Jumbo


Bocht, uitsluitend en alleen geschikt om je pen in te dopen.

4. Kühne natuurazijn, Jan Linders


De fruitige afdronk maakt deze azijn helaas eerder geschikt voor zoetekauwen dan voor zuurpruimen.

3. Kania natuurazijn, Lidl


Vreemde combinatie van een licht penetrant bouquet en een geurig depot.

2. Huismerk, Plus


Welhaast oxidatieve smaak, geseling voor de tong.

1. Huismerk, Albert Heijn


Onovertroffen smaaksensatie. Zo zuur als een karhengst.

maandag 22 december 2014

Top 5 – Horster boodschapervaringen

Boodschappen doen blijft een van de hoogtepunten uit het menselijk bestaan. De Horst-sweet-Horst top 5 van Horster boodschapervaringen van het afgelopen jaar (die Facebooklezers mogelijk soms bekend zal voorkomen):

5. 27 november 2014
Zolang Lidl zijn beloftes niet nakomt (‘Drie in de rij – kassa erbij’), crosst Horst-sweet-Horst bij bezoekjes aan het plaatselijke filiaal voor straf met een Plus-winkelkarretje door de winkel. #volkomennuttelozedaadvanverzetmaarjemoettochwat

4. 14 december 2013
Bij de HEMA. Eén lange rij voor twee geopende kassa’s. Mooi systeem: iedereen op z’n beurt, in de verkeerde rij staan is er hier niet bij. Toch is er altijd wel een 60+-vrouw die de zaak verziekt. Meestal wordt onwetendheid geacteerd (‘Oh, gaat dat hier zo?’). De 60+-vrouw van vanmorgen deed het anders. Aangesproken op haar voorkruipgedrag – niet door mij, daarvoor ontbeer ik de benodigde assertiviteit – koos ze frontaal de aanval: ‘Waarom achter in de rij aansluiten als hiervoor ook plaats is?’

3. 28 november 2013
‘Ik zie ál blie daat ik af en toe nao dörrep kán schoddere’, zei de ene bejaarde vrouw tegen de andere in de rij wachtenden voor de kassa van de plaatselijke HEMA. Mijn dag kon niet meer stuk. Schoddere. Ik geloof niet dat ik het woord ooit eerder had gehoord, maar uit de context viel onmiddellijk op te maken wat het betekent. Het kan bijna niet anders of er bestaat ook een zelfstandig naamwoord dat ervan is afgeleid. ‘Kiek, doa lüept daat vrommes wer. Daat is meej toch en schodder.’ Machtig.

2. 17 juli 2014
‘Twee kilo graag.’
‘Hebt u geen bakjes bij u?’
‘Bakjes? Nee.’
‘Nou, nou.’
‘Mevrouw, ik héb helemaal geen bakjes.’
‘Ja, ja …’
‘…’

(Waarom bedenk ik, sukkel, me dan altijd pas tien minuten later dat ik na dat ‘Ja, ja …’ had moeten zeggen: ‘Weet u wat u doet, mevrouw? Stop die bessen maar lekker in uw reet. En duw die bakjes d’r maar achteraan. En dit is na al die jaren en na al die honderden kilo’s de laatste keer dat u me hier hebt gezien.’)

1. 4 december 2014
Vaker dan strikt gezien noodzakelijk verkeert Horst-sweet-Horst dezer dagen bij het plaatselijke filiaal van Action. Dat wordt momenteel namelijk vooral bevolkt door bloeddorstigen van het type ‘mocht er godbetert een ellendeling in deze winkel rondlopen die het gore lef heeft voor te kruipen dan verslind ik ’m. Met huid en haar. Nu. Hier.’ Gelukkig is er altijd wel een dombo die de dreigende sfeer niet aanvoelt en het erop waagt. Waarop de roedel hyena’s zijn weerloze prooi bespringt en zijn bloederige werk doet. Ramptoeristisch gezien bevredigd maar desondanks een tikkeltje beschaamd gaat Horst-sweet-Horst vervolgens zijns weegs.

zaterdag 1 november 2014

Intermezzo – Accordeonist

Zaterdag 1 november 2014, 10.12 uur, pleintje bij ingang Lidl en Plus, Kerkeveld te Horst (klik op pijltje, afspelen met geluid aan):
(De ooit zo machtige catalpa (klik hier) op het pleintje bij de ingang van Lidl en Plus mag onlangs dan helaas zijn geveld, vanochtend constateerde Horst-sweet-Horst dat er iets heel moois voor in de plaats is gekomen: er is weer een accordeonist in town! Fantastisch!)

maandag 11 augustus 2014

Top 5 – Verheven Horster fietsen

Aan ideeën voor Horst-sweet-Horst-top 5-en geen gebrek. Wat publicatie vaak verhindert, is een stokkende teller. Zo zijn de top 5 van Horster borstbeelden en de top 5 van Horster cul-de-sacs nog altijd niet verschenen omdat ik er van beide vooralsnog slechts vier heb weten te verzamelen. Terwijl vijf toch wel het minimale aantal is (mensen die er verstand van hebben, beweren zelfs dat zes het minimale aantal is – zelf ben ik minder recht in de leer).

Een top 5 van verheven Horster fietsen stond al meer dan vijf jaar op mijn verlanglijstje. Alptraum van vroeger: je fiets niet kunnen vinden, tot de ontdekking komen dat-ie boven in een lantaarnpaal hangt, iedereen lachen, niemand die bereid is je een helpende hand toe te steken. ‘Voetbalhumor’ wordt het ook wel eens genoemd. Echt leuk is anders. Misschien wel daarom dat die top 5 van verheven fietsen zo lang op zich heeft laten wachten. Wat evenmin hielp waren mijn strenge criteria. Zo kon een liggende verheven Horster fiets, zoals hier bij de winkelwagentjesstalling van Lidl,
de toets der kritiek niet doorstaan: de verheven Horster fiets moest op z’n minst staan, maar liever nog hangen. Ook de verheven-Horster-fiets-als-kunstwerk, zoals hier in Broekhuizen, kon niet door mijn beugel.
Uiteindelijk is het er toch van gekomen, Horst-sweet-Horst hierbij proudly presents  de top 5 van verheven Horster fietsen:

5. Station Horst-Sevenum
Voordat de alles-moet-netjes-manie ook station Horst-Sevenum in haar greep kreeg, vielen daar zulke fascinerende tafereeltjes te aanschouwen. Benadert de niet door mijn beugel kunnende verheven-Horster-fiets-als-kunstwerk gevaarlijk dicht.  

4. Spoorstraat, Tienray
Naar verluidt heeft Maria even gegromd toen ze deze getormenteerde fiets in de smiezen kreeg.  

3. Meldersloseweg, Horst
Deze hangende Pelikaan ontving in januari van dit jaar de Horst-sweet-Horst maandprijs in de wedstrijd ‘Stabielst hangende fiets zonder framebreuk van Horst aan de Maas’.  

2. Veemarkt, Horst
Maandenlang stond deze Ragazzi in 2010 tegen een hek op de plek waar later De Smidse zou verrijzen. Ineens hing-ie en daarna was de vogel gevlogen.

1. Hombergerweg, Lottum
De foto die dit weekeinde de top 5 van verheven Horster fietsen compleet maakte. Zaterdag geschoten door Johan Kleuskens, met wiens toestemming ik de foto hier publiceer. Op Facebook lichtte hij toe: ‘Vanmiddag verkeersregelaar geweest bij de Rozenfeesten in Lottum. Op een onbewaakt moment stallen twee plebse personen hun fiets tegen een hek, dik slot erop en geen auto die er meer in of uit kan! Gelukkig was het slot van dusdanige kwaliteit dat we het probleem snel konden oplossen.’ Kunnen plebse personen het mee doen.

maandag 24 februari 2014

Klein mysterie 535 – Zondagsopening (4)

Zo, de afleveringen 317 en 318 van drama / komedie / tragikomedie (doorhalen wat niet van toepassing is) Zondagsopening hebben we ook weer achter de rug. Aflevering 317 behelsde de aankondiging van supermarkt Plus de deuren voortaan ook op zondag open te gooien. Een besluit tegen wil en dank, aldus bedrijfsleider Wil Lucassen in Dagblad De Limburger van vrijdag: ‘We zijn niet voor vrije opening, maar doordat onze concurrenten opengaan, kunnen wij niet anders dan meedoen.’
Aflevering 318 dateert van dezelfde dag: het voorstel (klik hier) van het gemeentebestuur winkels vrij te laten in het besluit hun nering op zondag al dan niet te openen. Een voorstel waar Jan Nabben, voorzitter van Centrummanagement Horst, (knarsetandend) mee instemt, zo bleek uit Dagblad De Limburger van zaterdag. Zijn akkoord is van groot belang omdat dit automatisch betekent dat de CDA-fractie het voorstel ook zal steunen (Jans wil is zoals bekend wet in het CDA) en het daarmee een meerderheid zal verwerven.
‘Een vergaande versnipperde zondags-openstelling leidt tot onduidelijkheid voor de
consument/toerist’, zegt het gemeentebestuur. Zit wat in. Maar het is dan wel heel vreemd om juist die conclusie als argument vóór het voorstel aan te voeren, zoals het gemeentebestuur doet. Als ik het wel heb, ontstaan er door het voorstel immers vijf categorieën: winkels die elke zondag open zijn, winkels die alleen op koopzondagen open zijn, winkels die op koopzondagen en een aantal andere zondagen open zijn, winkels die zo af en toe eens een keer op zondag open zijn en winkels die nooit op zondag open zijn. Zoek het maar uit, arme consument! Zoek het maar uit, nog armere toerist!
Voor het Centrummanagement Horst is de schone taak weggelegd het allemaal toch nog enigszins overzichtelijk te houden. Daartoe is een convenant opgesteld (klik hier) waarin het belang van  onderlinge samenwerking en afstemming tussen winkeliers wordt benadrukt. Want: ‘Dit komt de aantrekkelijkheid van Horst-centrum ten goede en leidt tot een positieve dynamiek.’ Altijd goed natuurlijk, ‘positieve dynamiek’ – als er ook nog negatieve dynamiek zou ontstaan, kun je de tent beter helemaal sluiten.
Winkeliers die het convenant ondertekenen, worden geacht hun zaak op koopzondagen te openen. Zijn ze ook op andere zondagen geopend, dan mogen ze dat niet aankondigen als ‘Koopzondag in Horst-centrum’, maar ‘b.v. als mededeling “wij zijn zondag open”’. En winkeliers die het convenant niet ondertekenen? Die staat het uiteraard vrij het precies andersom aan te kondigen of iets geheel anders te verzinnen. Tsja.
Kortom, één ding is absoluut duidelijk: ‘duidelijkheid’ kan nooit een overweging zijn om over te gaan tot vrije openstelling van winkels op zondag. 

maandag 11 februari 2013

Klein mysterie 421 – Kermisterrein (4)

Groot nieuws afgelopen week voor de lokale en regionale media: na, zoals het op de gemeentelijke website heet, ‘verschillende overlegmomenten’ is besloten dat er de komende jaren nagenoeg niets verandert aan de kermis in Horst-centrum.
De nadruk in de berichtgeving lag op het feit dat de kermis van zaterdag tot en met woensdag blijft plaatsvinden. Aan de locatie van de kermis wijdden zowel Dagblad De Limburger als Hallo Horst aan de Maas als Streekomroep Reindonk als InHorst precies één zin. Terwijl het échte nieuws toch is dat de kermis blijkbaar definitief niet verhuist naar de parkeerplaats achter Albert Heijn, Lidl en Plus.
Als anderen het om welke reden dan ook niet nodig vinden uw geheugen op te frissen, zal Horst-sweet-Horst deze taak maar op zich nemen (klik voor de details hier, hier en hier). Daar gaan we dan: in december 2007 maakte het gemeentebestuur bekend voornemens te zijn de kermis gedeeltelijk van het Wilhelminaplein naar voornoemde parkeerplaats te verhuizen. Daarvoor had het twee argumenten: het kon door de drukte de veiligheid op het Wilhelminaplein niet langer garanderen én het wilde met de verplaatsing de horeca op het Wilhelminaplein stimuleren.
Omwonenden en vooral de aan de parkeerplaats gevestigde ondernemers waren des duivels over het gemeentelijk plan. De kermis op de parkeerplaats zou leiden tot geluidsoverlast, rotzooi, parkeer- en bereikbaarheidsproblemen en verkeersonveiligheid. Het woord ‘inkomstenderving’ viel niet, hoewel niet geheel moet worden uitgesloten dat het wel door de hoofden van de dames en heren middenstanders spookte. Door het plegen van lijfelijk verzet wisten ze te voorkomen dat de meikermis van 2009 deels op de parkeerplaats zou plaatsvinden. Vooral een als dendrofiel te omschrijven eigenaar van een supermarkt manifesteerde zich in dezen nogal nadrukkelijk.
Om uiteenlopende redenen gingen vervolgens ook de septemberkermis van 2009 en de meikermis van 2010 aan de parkeerplaats voorbij. En daarna? Daarna werd het stil. Het Wilhelminaplein bleef onverminderd kermisplein; de parkeerplaats bleef onverminderd parkeerplaats. En afgelopen week bleek dus dat dat ook in de toekomst niet zal veranderen.
Hetgeen de vraag oproept wat er met het kermisverhuizingsplan is gebeurd. Verdwenen in een diepe ambtelijke bureaula en daar een stille dood gestorven? Of wordt er stiekem toch nog gewacht op de afbraak van de KPN-centrale die ruimte moet scheppen voor een kermisterrein op de parkeerplaats?
Hebben dendrofiele middenstanders het gemeentebestuur het plan uit het hoofd weten te praten? Hoe zit het trouwens met de veiligheid van het Wilhelminaplein die in 2007 niet langer gegarandeerd kon worden? En ziet de gemeente het niet langer als haar taak de horeca te stimuleren? Of wil de horeca niet worden gestimuleerd? Of heeft de horeca het hele verplaatsingsplan soms nooit zien zitten?

maandag 8 oktober 2012

Klein mysterie 382 – Boodschappenbriefje (5)

‘Eens kijken: gehakt … heb ik, streep erdoor; 6 lapjes vlees … heb ik, streep erdoor; ijsthee … heb ik, streep erdoor; water … heb ik, streep erdoor; cristel clear … heb ik, streep erdoor; suikerklontjes … heb ik, streep erdoor; grote zak chips kinderen … heb ik, streep erdoor.
Nou, dan heb ik het geloof ik allemaal wel zo’n beetje. Was weer een zware bevalling. Dat boodschappen doen gaat me steeds meer tegenstaan.
Hè verdomme, staat daar nou nog 1 mik? Zul je altijd zien. Terug de Lidl in? En dan weer een half uur in de rij bij de kassa? Dacht het niet! Hans dadelijk maar even sms’en dat ie die mik meeneemt op de terugweg van z’n werk. Hoewel … Gaat ie natuurlijk weer moeilijk doen. “Wit of bruin? Gesneden? Twee halfjes of een heel?” Altijd z’n mond vol over verantwoordelijkheid pakken, maar een simpele mik meenemen is teveel gevraagd. Soms word ik wel eens moe van ’m. Dan toch maar liever zelf terug. Misschien is het voor deze ene keer dan echt “Drie in de rij kassa erbij”.
Maar goed, dat briefje kan alvast weg. Vind ik nou het mooiste van boodschappen doen. Geeft altijd zo’n voldaan gevoel. De buit binnen en dan dat briefje weggooien. Wacht! Wacht!
Opkikker Peter. Hoe heb ik die nu kunnen vergeten? Sommige mannen vragen erom, maar die lieve Peter … Een heks is het. Na twaalf jaar. Met haar direct leidinggevende nota bene. Doe je toch niet? En Peter het nakijken geven met die twee kleintjes. De stakker. Als ik nou iemand een opkikker gun, is het Peter wel. Maar wat? Een kaartje? Beetje te onpersoonlijk. Iets te drinken? Verdooft wel, ja, maar opkikkeren? Een boek? De weg naar het geluk?
Ligt er misschien iets te dik bovenop. Een cadeaubon dan? Voor het thermaalbad in Arcen? Ja, waarom niet? Dat ik daar nou niet eerder op kwam! Heeft me er zelf toen ook bovenop geholpen. Doe ik! 20 euro? Is een beetje magertjes. Laat ik er 35 euro van maken. Moet ie maar kijken of ie iemand meeneemt. Stel nou dat ie mij … je kunt nooit weten … nee … stop, nou vooral niet mezelf het hoofd op hol brengen. Vlug, weg met dat briefje. Voor je het weet ziet Hans ’t en dan heb je de poppen helemaal aan het dansen. Zo, weg is weg.’