Posts tonen met het label tuinkabouters. Alle posts tonen
Posts tonen met het label tuinkabouters. Alle posts tonen

woensdag 12 januari 2022

Intermezzo – Wandelgang (22) | Bor en Joop Lucassen en Aukje van Dijk

Zondag 9 januari. Laatste dag van mijn kerstvakantie. Laatste wandeling in deze serie – denk ik dan nog. Ik heb het waarschijnlijk al eerder geschreven: elke wandeling is speciaal. Elke wandeling om een andere reden. Deze wandeling is alleen al speciaal omdat het – denk ik dan nog – de laatste is. Maar ook omdat ze in het teken staat van een van mijn bijzondere voorliefdes.


Op alwéér zo’n koude natte ochtend sta ik te wachten op de parkeerplaats bij natuurgebied het Ham aan de Hesselenweg als Bor Lucassen (5) en zijn ouders Joop (46) en Aukje (45) aan komen fietsen. Bor, voorop bij Aukje, heeft dikke pret als mama door een grote plas water fietst. De fietsen worden geparkeerd, we duwen het klaphek open en onze speurtocht naar de huisjes van David en Lisa kan beginnen. David en Lisa? De hoofdrolspelers van een geocache in het Ham! David en Lisa zijn kabouters (een van mijn bijzondere voorliefdes) en de bouwers van zeven kabouter-vogelhuisjes in het Ham. Uit de toelichting bij de cache: ‘Deze vogelhuisjes zijn kabouterhuisjes, die kun je goed herkennen omdat het gat waar de vogeltjes in kunnen vliegen dicht is. Bij elk vogelhuisje hoort een verhaaltje en over dit verhaaltje wordt een vraag gesteld.’


Aukje heeft deze kerstvakantie op een traject van in totaal 19 kilometer zes afvalzakken met zwerfafval verzameld. Totale gewicht: 22 kilo. Ook vandaag is Aukje ZAP-per (‘zwerfafvalpakker’) van dienst. Joop heeft een dubbelfunctie: hij is zowel navigator als voorlezer. Mijn rol blijft beperkt tot volgen, toehoren en als-het-maar-enigszins-kan-de-modder-mijden (wat maar zelden kan). Bor is de gedreven kabouter-vogelhuisjesjager. En de minstens even gedreven als-het-maar-enigszins-kan-midden-door-de-modder-loper.


De cache is niet louter voor de leuk, hij dient ook een natuureducatief doel. Medebewoner van het  vierde kabouter-vogelhuisje is bijvoorbeeld een everzwijn. Uit het bijbehorende verhaaltje: ‘Dit dier is een soort varken, en weet je dat een volwassen mannetje in Nederland wel 120 kg kan wegen!?? Het everzwijn zit graag in een bos waar ook modderpoelen zijn.’ Omdat er daarna een vraag volgt over het verhaaltje is de deelnemer, Bor in dit geval, gedwongen goed te luisteren. Toch vraag ik me af of het beklijft. Ik moet denken aan de legendarische Lei Coppus (‘meister Coppus’) die zestig, zeventig jaar geleden met zijn leerlingen de natuur introk en er ter plekke over doceerde. Die leerlingen van toen hebben het er nu nog over. Over beklijven gesproken. Maar dit terzijde.


Bij een wei met koeien aan de Reulsweg knijpt Bor zijn neus dicht: ‘Het stinkt hier.’ Verder vermaakt hij zich opperbest. Hoe onbegaanbaarder de paden worden, hoe meer hij geniet. Gebiologeerd staart hij naar een bijna doormidden geknaagde boom. Wie dat heeft gedaan? Bor: ‘Een bever.’ Het kan dus toch: natuureducatie die beklijft zonder dat Lei Coppus eraan te pas heeft moeten komen.


Aukje is eveneens in haar sas: aanvankelijk leek het erop alsof ze nog geen boterhamzakje gevuld zou krijgen met zwerfafval, maar geleidelijk blijkt dat ze er toch goed aan heeft gedaan een bigshopper mee te nemen. Drukt je met de neus op de feiten.


Bor heeft alle vragen goed beantwoord. Dat betekent dat het vinden van het einddoel, het Grote Huis, een fluitje van een cent is. Daar ligt een kleine beloning te wachten. Joop noteert de naam van Bor in het notitieboekje dat in het Grote Huis ligt. Bemodderd maar voldaan keren we terug naar de parkeerplaats. Bor, Joop en Aukje fietsen weg. Bor, ditmaal voorop bij Joop, heeft dikke pret als papa door een grote plas water fietst.


Dit was bedoeld als laatste aflevering van
Wandelgang, een serie wandelingen in de kerstvakantie met Horst-sweet-Horst (klik hier voor een toelichting). Totdat eergisteren bleek dat één (tijdige) aanmelding voor een wandeling in mijn spambox terecht was gekomen. Die wandeling heeft gisteren alsnog plaatsgevonden. Morgen of overmorgen het verslag daarvan.

woensdag 29 december 2021

Intermezzo – Wandelgang (2) | Hans de Rijck

Het miezert een beetje als ik op maandagavond aanbel bij Hans de Rijck in de Wittenhorststraat. Hij heeft me gemaild dat hij graag met me wil wandelen. ‘Waarom? Dat vertel ik je tijdens de wandeling.’ Ben benieuwd. Waarschuwing vooraf: ‘Ik heb een knie die weleens sputtert maar dat doen we allemaal wel eens.’ Precies. Hans (50) is APK1-keurmeester bij Nooteboom Trailers in Wijchen. We kennen elkaar niet.


Ik had toch gerefereerd aan Plekskes van (on)geluk? Inderdaad. Nou dan: zijn geheel naar eigen inzicht door zijn vrouw Reggie en hemzelf ingerichte en verbouwde huis is voor Hans een Plekske van geluk. Wat mij zelf als tuinkabouterliefhebber altijd opvalt als ik zijn woning passeer, is de fraai opgeschilderde overmaatse tuinkabouter bij de voordeur. ‘Van Poolse komaf’, onthult Hans als we door de Wittenhorststraat lopen. In de Gebroeders van Doornelaan houden we halt bij een tweede Plekske van geluk voor Hans. In het pand van Huidzorg Horst heeft hij sinds vorig jaar een ruimte waarin hij hypnotherapie en yagertherapie beoefent. Hypnotherapie en yagertherapie? Nooit van gehoord … ‘Maar je weet toch wel wat hypnose is, heb je Rasti Rostelli nooit op televisie gezien?’ Euhh … ja, ik heb wel een vaag idee van wat hypnose is en nee, ik heb Rasti Rostelli nooit op televisie gezien. Wandelend via Noordsingel, Deken Creemersstraat en Doolgaardstraat legt Hans me vervolgens vol overgave uit wat hypnose, hypnotherapie en yagertherapie zijn. En ook dat Rasti Rostelli voornamelijk showhypnose doet.


Hans onderbreekt zijn betoog voor een derde Plekske van geluk: de Doolgaardschool, de lagere school waar hij zes gelukkige jaren beleefde. Omdat zijn sputterknie gelukkig nog steeds niet opspeelt, lopen we verder via de Van Douverenstraat. Aan het einde daarvan gaan we linksaf het fietspad langs de A73 op. Hans doceert over hypnose, hypnotherapie en yagertherapie. Ik onderbreek hem zo nu en dan voor een verhelderende of kritische vraag. Ook bij World Kitchen nog steeds geen opspelende knie en er valt nog heel veel over hypnose te vertellen. Daarom nemen we niet de kortste weg terug, maar wandelen we verder via Venrayseweg, Lindweg en Gebroeders van Doornelaan. Als we weer in de Wittenhorststraat zijn, stel ik de vraag die me al een hele tijd op de lippen brandt en waarop ik het antwoord wel denk te weten: is het Hans zijn ideaal om ooit van hypnotherapie zijn beroep te maken? Inderdaad.


Na een uur en twintig minuten zijn we weer terug bij de woning van Hans. Alvorens we afscheid nemen laat hij me nog de houtsculptuur zien die kunstenaar Frank Kuntzelaers onlangs speciaal voor hem heeft gemaakt. Het beeld verduidelijkt hoe de zintuigen worden omgezet in gedachten. Gedachten die iedereen op zijn of haar eigen manier interpreteert: de ontvanger bepaalt wat hij of zij ontvangt en hoe hij of zij hiermee omgaat. De houtsculptuur zal een ereplaats krijgen in de praktijkruimte van Hans.


Ook een keer meewandelen met Horst-sweet-Horst? Dan ben je te laat … Tenzij je onder de veertig bent: in een poging de totaal scheve verhouding tussen 40-plussers en 40-minners met wie ik inmiddels een wandelafspraak heb gemaakt wat meer in balans te brengen, is aanmelding vanaf nu alleen nog mogelijk voor 40-minners. Dus ben je 40-minner en wil je met mij in de komende anderhalve week een keer door Horst wandelen? Stuur dan een mail naar horstsweethorst@gmail.com en we maken een afspraak.