Horst aan de Maas liefdevol, verontwaardigd, uitdagend, kritisch en verwonderd beschouwd
Posts tonen met het label Albert Heijn. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Albert Heijn. Alle posts tonen
vrijdag 23 januari 2026
Intermezzo – Error
vrijdag 11 juli 2025
Intermezzo – Boodschappenbriefje (14) | Riekske
Wat ook een eeuwigdurende bron van fascinatie blijft, is het dialect.
Gedachtevorming over het dialect begint bij mij geregeld bij opgeraapte
boodschappenbriefjes. Daarop tref ik wel eens woorden als appelsiene of petatte
aan. Op het vorige week bij Albert Heijn in Horst opgeraapte briefje van pasfotoformaat ging mijn aandacht in eerste instantie uit naar het woord mettler.
Nooit eerder gehoord of gelezen. Ineens viel me in dat het misschien hoorde bij
garen kleur 1457 van de regel erboven. Googelen. En precies zo was het.
Daarna viel mijn oog op snijworst. Vleesonnozel als ik ben, dacht ik dat
elke worst snijworst is. Googelen. Niet dus: snijworst is een specifiek soort
worst (dat ik graag aan me voorbij laat gaan).
Boven snijworst staat mik. Met mik
heb ik van oudsher een problematische verhouding. Ik ben een native
Horster dialectspreker. Mik is in het Nederlands een bepaald soort
brood, maar in het Horster dialect staat mik als ik het wel heb voor
brood in het algemeen. Net als wek. Terwijl ik ben grootgebracht met broëd.
Dan komt mik er niet meer in. Onvolkomenheidje in mijn opvoeding, waarop ik voor de rest weinig heb aan te merken.
Ik besloot de onvolprezen Dialectatlas van het Nederlands uit 2011 er
eens bij te pakken. Omdat ik dacht dat die een verspreidingskaart bevatte van
dialectwoorden voor brood. Niet dus. Al bladerend bleef ik vervolgens hangen
bij een kaart waarop de gangbare benamingen voor het woord vork in de
Nederlandse en Vlaamse dialecten is weergegeven. Wat blijkt? In Noord-Limburg
zou riekske de meest voorkomende benaming voor vork zijn. Riekske?
Verket zal je bedoelen! Riekske (‘kleine riek’) is een prachtig,
poëtisch woord, maar ik heb het nog nooit gehoord, ook niet als reekske,
zoals het in het Horster dialect zou luiden. In de woordenboeken van het
Horster, het Meerlo-Wanssums, het Venrays en het Venloos dialect kom ik riekske/reekske
ook niet tegen in de betekenis van vork. Maar zie daar, Sevenum zou Sevenum
niet zijn als het weer eens anders was. Uit het Sevenums woordenboek: ‘Rikske
– vork. “Met ’t riksken
aete, Riekske, nit met ’t vuûsje.”’
Om te verifiëren dat mik in het Nederlands inderdaad een bepaald soort brood is
en niet brood in het algemeen, pakte ik de Van Dale erbij. Inderdaad: ‘Brood
van fijn roggemeel.’ Andere betekenis van mik, volgens Van Dale: ‘Boomtak in de
vorm van een tweetandige vork.’ Een verket? Een reek/riek(ske)?
Nee, dat is dan weer een vörk in het Horster dialect. Enzovoort.
(Dit stukje verscheen deze week ook in Via Horst-Venray)
(Dit stukje verscheen deze week ook in Via Horst-Venray)
dinsdag 18 maart 2025
Intermezzo – Boodschappenbriefje (12)
Maar toen ging ik opzoeken waar de goede man en zijn metgezel ergens in het stadion hadden gezeten. En toen bleek dat de Arena wel een vak 111 en een vak 411 heeft, maar beslist geen vak 211. En toen kwam ik er achter dat de Ziggo Dome, honderd meter verderop, wel een vak 211 heeft, zelfs met rij 6 en de stoelen met de nummers 380 en 381. En toen vroeg ik me af of de man en zijn metgezel naar Lenny Kravitz gaan. Of naar Billie Eilish. Of naar Suzan & Freek. Of misschien toch in januari volgend jaar naar Frans Pollux en Lex Uiting?
woensdag 22 november 2023
Intermezzo – Verkiezingsdagdialoogjes
12.23 uur – bij stembureau Kantine Sporthal Dendron, Horst
‘Daag Wim!’
‘Daag Hay!’
‘Godde ok stemme?’
‘Oeteindelik vandaag wal enne kiër, jao.’
12.32 uur – bij stembureau Kapel De Schuilplaats, Horst
‘Godde ok ’t lánd redde?’
‘As daat zui kunne!’
‘As we niks dô, gebeurt d’r hiëlemaol niks.’
‘Precies.’
‘Fijnen daag!’
‘Gi-j ok!’
‘Ha Wim! Hoe is het?’
‘Nu nog goed.’
‘Hoe bedoel je?’
‘Vanavond niet meer.’
‘Oh zo. De verkiezingsuitslag…’
‘Inderdaad.’
‘Ik heb net gestemd. Ik schat in dat het niet aan mij ligt als je vanavond een slechte avond hebt.’
‘Ah, mooi! Heel goed om te horen!’
‘Je hebt er geen vertrouwen in vanavond?’
‘Nee. Verkiezingsuitslagen vallen altijd tegen. Rechts wint verdomme altijd.’
15.48 uur – in stembureau Gemeenschapshuis De Zaal, Griendtsveen
‘Billie, lig!’
‘…’
‘Néé, Billie!’
‘…’
‘Ha! Hedde óp de góje gestemd?’
‘Jaozeker!’
‘Hojje wà.’
‘Hojje.’
zondag 18 februari 2018
Top 5 – In supermarkten in Horst aan de Maas verkrijgbare azijn
De afgelopen dagen is me duidelijk geworden dat sommige mensen deze ‘hele
bozige, witte man’ zien als een azijnpisser, iemand met een hoog azijngehalte
en iemand ‘die zijn pen doopt in azijn-zuur’. Of ik daar niet vreemd van
opkijk? Nee, in het geheel niet. Ik bén namelijk een azijnpisser, ik héb een
hoog azijngehalte en ik dóóp mijn pen sinds jaar en dag in azijnzuur.
Die verslaving, want ik vrees dat het dat is, is nooit meer overgegaan. Niet in de puberteit, niet toen ik ging studeren en zelfs niet nu ik zo langzamerhand de pensioengerechtigde leeftijd begin te naderen. Het is me wel gelukt m’n azijngebruik enigszins te rantsoeneren: sinds een jaar of vijf houd ik het op een kwart liter per dag.
Onvermijdelijk gevolg van mijn azijnconsumptie is dat mijn azijngehalte doorgaans schommelt tussen 117,4 en 131,2. Onvermijdelijk gevolg daar weer van is dat mijn urine een azijnpercentage heeft dat ligt tussen 89,6 en 92,9. En dat dopen van mijn pen in azijnzuur? Doe ik sinds 12 november 1993. Die dag viel m’n pen geheel per ongeluk in de azijnfles. Nadat ik haar er weer had uitgevist bleek ze te schrijven als nooit tevoren. Schrijven kostte ineens geen enkele moeite meer, het ene na het andere woord vloeide als vanzelf uit m’n pen. Sindsdien zweer ik bij een in azijnzuur gedoopte pen.
Zonder arrogant te willen zijn, denk ik dat een en ander me bij uitstek geschikt maakt voor het samenstellen van een top 5 van in supermarkten in Horst aan de Maas verkrijgbare azijn. Hier komt ie:
5. Huismerk, Jumbo
4. Kühne natuurazijn, Jan Linders
3. Kania natuurazijn, Lidl
2. Huismerk, Plus
1. Huismerk, Albert Heijn
Labels:
Albert Heijn,
Jan Linders,
Jumbo,
Lidl,
Plus,
winkels
zaterdag 19 november 2016
Klein mysterie 727 – Boodschappenbriefje (9)
Dat handschrift! Zó kraakhelder, zó regelmatig, zó tot in de
lettertekens verzorgd. Waar heeft een simpel boodschappenbriefje (klik op de afbeelding om het te vergroten) dit in vredesnaam aan verdiend? Nog een geluk dat Franka Jakobs het, een jaar
of twee geleden, aan de achterzijde van het Horster filiaal van Albert Heijn
heeft opgeraapt en daarmee voor de vergetelheid heeft bewaard.
Plukken dezelfde Poolse vingers waarmee dit op papier is
gezet onder abominabele omstandigheden veertien uur per dag champignons,
aardbeien, tomaten of andere voortbrengselen van Horster bodem? Grote kans. Terwijl
dit van origine misschien wel aristocratenvingers zijn. Of notabelenvingers. Of
dan toch op z’n minst onderwijzersvingers. Geduldige vingers zijn het ook. Geen
24/7-vingers. Empathische vingers.
Hebben dezelfde vingers ook het briefje afgescheurd? Ten
enenmale onmogelijk! Iemand met zo’n handschrift scheurt een briefje niet zo
slordig af. Iemand met zo’n handschrift bepaalt nauwkeurig het midden van het papier,
vouwt het voorzichtig dubbel, scherpt de vouw met behulp van de duimnagel en
gaat vervolgens uiterst omzichtig te werk bij het afscheuren. Mocht dat
onverhoopt niet naar verwachting verlopen, dan gaat iemand met zo’n handschrift
geheid op zoek naar een schaar om de rafelrandjes bij te knippen.
Gaan dezelfde vingers straks ook de gyrossalade (sałatka gyros) en de tonijnsalade (sałatka z tuńczyka) klaarmaken? Ongetwijfeld.
Maar dan toch niet voordat die vingers in plastic handschoenen zijn gestoken. Allemaal
goed en wel met die paprika (papryka),
die Chinese kool (pekińska), die maïs
(kukurydza), die ingemaakte augurken
(ogórek korn.), die tonijn (tuńczyk), die eieren (jajka), dat gehakt (mięso mielone) en dat gefileerd vlees (mięso filet), van die hoogst sensibele vingers hebben ze af te
blijven.
En dan kan het feest beginnen. Want feest dat wordt het.
Anders ben je echt niet zo gek die kabanosy,
de meest exclusieve aller Poolse worsten, in huis te halen.
(Met bijzonder hartelijke dank aan Franka Jakobs voor de
foto van het briefje en aan Małgorzata Rzymyszkiewicz voor de vertaling.)
maandag 13 oktober 2014
Klein mysterie 595 – Boodschappenbriefje (8)
Elke gek z’n gebrek. Zo ben ik sinds enkele jaren opraper
van Horster boodschappenbriefjes. Hoewel ik mezelf niet als dwangmatig opraper
zou willen betitelen heb ik inmiddels wel een collectie opgebouwd die bestaat
uit meer dan honderd exemplaren. Met het interpreteren van die briefjes kun je
avonden vullen: zou de schrijver nou een bijstandsmoeder met drie kinderen of
een bankdirecteur zijn? Hoeveel gezinsleden hebben een bijdrage geleverd aan
het briefje? Leiden schrijvers van chaotische briefjes ook een chaotisch leven?
Is de auteur dialectspreker? U ziet, een vrij onschuldig vermaak, zonder enige
wetenschappelijke pretentie.
Het merendeel van de opgeraapte briefjes is niet heel
bijzonder. Iets in de trant van ‘1 pond suiker, 2 kroppen sla, 2 pakken
yoghurt, Pringles (paprika), 1 fles cola’ en dat was het dan. Valt niet zo heel
veel aan te interpreteren. Zo af en toe doe ik ook wel eens mooie vondsten.
Doemt er ineens ‘petatte’ op tussen de afbakbroodjes, de peperkoek en de
muntthee. Is ‘muziek’ verdwaald op een briefje met biogarde, brie en avocado.
Stuit ik op het prachtige ‘kluutjes’, zonder te weten wat de schrijver daarmee
zou kunnen bedoelen. Tref ik een klassieker als ‘champions’ aan in het
gezelschap van kougum, foolie en ertesoep.
Bijzonder zijn ook de niet in het Nederlands geschreven
briefjes. Zo bevinden zich in mijn collectie Duits-, Pools- (minder dan je
misschien zou verwachten) en Engelstalige briefjes. Absoluut pronkstuk in dit
genre is een briefje dat ik een jaar of twee geleden opraapte bij de ingang van
Albert Heijn:
Arabisch? Farsi? Omdat ik het opraapte bij Albert Heijn ging
ik er vanuit dat het een boodschappenbriefje is, maar voor hetzelfde geld zou
het ook een doktersrecept of spiekbriefje kunnen zijn. Bij gebrek aan iemand in
mijn omgeving die het Arabisch of Farsi machtig is, leidde het briefje twee
jaar lang een slapend bestaan. Totdat ik onlangs mijn kans schoon zag, toen ik dankzij
de 1e Horster Twittershow in contact kwam met Shatha Jahola –
Horsterse van Irakese afkomst. Kon zij het briefje misschien duiden? Jazeker! Shatha
was zelfs meteen bereid het uit het Arabisch in het Nederlands te vertalen
(waarvoor ik haar bij dezen graag mijn eeuwige dank betuig). Komt-ie:
5 Tonijn
4 Dressing
2 Zout
4 [doorgekrast]
4 [maar nu in het
Arabisch!] Dreft
pak melk
3 [in het Arabisch] olijfolie
2 [in het Arabisch] witte
kaas
1 [in het Arabisch] meel
Inderdaad een boodschappenbriefje! Fascinerend! En dan
bedoel ik niet zozeer de producten als wel de cijfers. Hoewel niet helemaal
valt uit te sluiten dat het om 5 tonijnen, 4 dressings enzovoort gaat, houd ik
het erop dat hier sprake is van een nummering. Is dat op zich al vrij uniek,
het feit dat de schrijver met de nummering ogenschijnlijk flink in de knoop is
geraakt, maakt dit briefje helemaal tot een topstuk in mijn collectie. Op 5 en 4 valt niets aan te merken. Daarna lijkt de auteur
de draad te zijn kwijtgeraakt: hij of zij laat de 4 volgen door een 2, begint
te krassen, schakelt van onze Arabische cijfers over op Arabisch-Indische, gebruikt
weer een 4, laat het pak melk ongenummerd en telt vervolgens doodleuk terug van
3 tot 1. Waarom trouwens beginnen bij 5 en eindigen bij 1? Andersom had toch
veeleer voor de hand gelegen? Volledig van het padje, deze meneer dan wel
mevrouw? Of bevat dit briefje een logica die te hoog is gegrepen voor deze
kaaskop?
maandag 24 februari 2014
Klein mysterie 535 – Zondagsopening (4)
Zo, de afleveringen 317 en 318 van drama / komedie /
tragikomedie (doorhalen wat niet van toepassing is) Zondagsopening hebben we ook weer achter de rug. Aflevering 317 behelsde
de aankondiging van supermarkt Plus de deuren voortaan ook op zondag open te
gooien. Een besluit tegen wil en dank, aldus bedrijfsleider Wil Lucassen in Dagblad De Limburger van vrijdag: ‘We
zijn niet voor vrije opening, maar doordat onze concurrenten opengaan, kunnen
wij niet anders dan meedoen.’
Aflevering 318 dateert van dezelfde dag: het voorstel (klik hier) van
het gemeentebestuur winkels vrij te laten in het besluit hun nering op zondag
al dan niet te openen. Een voorstel waar Jan Nabben, voorzitter van
Centrummanagement Horst, (knarsetandend) mee instemt, zo bleek uit Dagblad De Limburger van zaterdag. Zijn
akkoord is van groot belang omdat dit automatisch betekent dat de CDA-fractie
het voorstel ook zal steunen (Jans wil is zoals bekend wet in het CDA) en het
daarmee een meerderheid zal verwerven.
‘Een vergaande versnipperde zondags-openstelling leidt tot
onduidelijkheid voor de
consument/toerist’, zegt het gemeentebestuur. Zit wat in. Maar
het is dan wel heel vreemd om juist die conclusie als argument vóór het voorstel
aan te voeren, zoals het gemeentebestuur doet. Als ik het wel heb, ontstaan er door
het voorstel immers vijf categorieën: winkels die elke zondag open zijn,
winkels die alleen op koopzondagen open zijn, winkels die op koopzondagen en
een aantal andere zondagen open zijn, winkels die zo af en toe eens een keer op
zondag open zijn en winkels die nooit op zondag open zijn. Zoek het maar uit,
arme consument! Zoek het maar uit, nog armere toerist!
Voor het Centrummanagement Horst is de schone taak weggelegd
het allemaal toch nog enigszins overzichtelijk te houden. Daartoe is een
convenant opgesteld (klik hier) waarin het belang van onderlinge samenwerking en afstemming tussen
winkeliers wordt benadrukt. Want: ‘Dit komt de aantrekkelijkheid van
Horst-centrum ten goede en leidt tot een positieve dynamiek.’ Altijd goed
natuurlijk, ‘positieve dynamiek’ – als er ook nog negatieve dynamiek zou
ontstaan, kun je de tent beter helemaal sluiten.
Winkeliers die het convenant ondertekenen, worden geacht hun
zaak op koopzondagen te openen. Zijn ze ook op andere zondagen geopend, dan
mogen ze dat niet aankondigen als ‘Koopzondag
in Horst-centrum’, maar ‘b.v. als
mededeling “wij zijn zondag open”’. En winkeliers die het convenant niet
ondertekenen? Die staat het uiteraard vrij het precies andersom aan te kondigen
of iets geheel anders te verzinnen. Tsja.
Kortom, één ding is absoluut duidelijk: ‘duidelijkheid’ kan
nooit een overweging zijn om over te gaan tot vrije openstelling van winkels op
zondag.
maandag 3 februari 2014
Klein mysterie 529 – Zondagsopening (3)
En nou mogen ze toch weer op zondag open, de Horster supermarkten,
zo heeft het college van burgemeester en wethouders dinsdag in al z’n wijsheid
besloten. Wel – niet – wel – niet – wel. Even triest als lachwekkend. Zou de
gemeenteraad het college, of tenminste de winkelopeningstijdenwethouder, nog ter
verantwoording roepen of vindt men het allemaal wel goed zo?
Intussen ontpopt de Horster PvdA zich tot de ondernemersvriendelijkste
van alle partijen. In haar verkiezingsprogramma heet het (bladzijde 10): ‘Winkels mogen open zijn op zondag. Het is
niet meer aan de overheid om te bepalen of winkels op zondag open mogen zijn.
Ondernemers kunnen dat prima zelf regelen.’ De afgelopen dagen hebben Roy
Bouten (klik hier) en Richard van der Weegen (klik hier) dit standpunt met veel
omhaal van woorden toegelicht.
Vooral Roy Bouten houdt één grote lofzang op de ondernemer:
ondernemers stralen trots uit, ondernemers willen verantwoordelijk zijn voor
onze centra en onze gemeente, ondernemers hebben een groot maatschappelijk
besef, ondernemers hebben oog voor de leefbaarheid van onze kleine kernen.
Kortom: ‘Als Partij van de Arbeid hebben
we vertrouwen in onze ondernemers en willen we hen de ruimte geven om samen
invulling te geven aan het aanbod van koopzondagen in Horst.’ Want: ‘Als Partij van de Arbeid Horst aan de Maas
hebben we ondernemersbelang hoog in het vaandel staan.’ Ferdinand Domela
Nieuwenhuis, Pieter Jelles Troelstra, Joop den Uyl, Willem Vliegen en nog zo
wat socialistische en sociaaldemocratische coryfeeën draaien zich om in hun
graf.
Ach, het zal voor een deel misschien nog wel waar zijn ook.
Heus, ondernemers zijn lang niet altijd de beroerdsten. En natuurlijk mag je
het ondernemersbelang hoog in het vaandel hebben staan, zelfs als PvdA. Maar, naïef
als ik ben, had ik gedacht dat een ander belang nog net iets hoger in datzelfde
vaandel zou staan: het werknemersbelang. Dat blijkt teveel gevraagd. In de
bijdragen van bovengenoemde heren komen allerlei belangen voorbij: naast ondernemersbelang
ook consumentenbelang, maatschappelijk belang, gemeentebelang, dorpsbelang en
leefbaarheidsbelang. Over werknemersbelang geen woord. Telt dat dan niet meer
mee? ‘Jawel hoor, werknemersbelang telt zeker’, zegt Roy Bouten desgevraagd. Daaraan
voegt hij – vrij vertaald – toe: ‘Werknemersbelang = ondernemersbelang.’
Ik waag dit laatste te betwijfelen. Wat de PvdA ook beweert,
ondernemers zijn géén Barmhartige Samaritanen – en het is ze niet eens kwalijk
te nemen. Ondernemers kijken in de eerste plaats naar het belang van hun
onderneming. Is het in het belang van hun onderneming louter 20-jarigen in
dienst te hebben in plaats van 25-jarigen? Dan zouden ze 25-jarigen het liefst op
straat zetten. Is het in het belang van hun onderneming hun deuren zeven dagen
per week 24 uur per dag open te gooien? Dan zouden ze hun deuren het liefst
zeven dagen per week 24 uur per dag opengooien. Is het in het belang van hun
onderneming de werknemers de hele dag te laten touwtjespringen? Dan zouden ze
de werknemers het liefst de hele dag laten touwtjespringen. Is het in het
belang van hun onderneming de toeslag voor werk in de avonduren en in de
weekeinden af te schaffen? Dan zouden ze die toeslag het liefst afschaffen.
Dat in Nederland in het belang van werknemers grenzen zijn
gesteld aan de wensen van ondernemers is een groot goed. Dat is niet in de
laatste plaats te danken aan de PvdA en haar voorgangers. Door ondernemers zo
op het schild te heffen, laadt de (Horster) PvdA de ernstige verdenking op zich
haar wortels te verloochenen. (Al dient gezegd dat het persoonlijke standpunt
van Roy Bouten dat hij geen voorstander is van het afschaffen van toeslagen dan
toch weer een beetje hoopvol stemt.)
maandag 27 januari 2014
Klein mysterie 526 – Zondagsopening (2)
Dagblad De Limburger
16 november 2013:
Hallo Horst aan de
Maas 19 december 2013:
Dagblad De Limburger
9 januari 2014:
Dagblad De Limburger
11 januari 2014:
Dagblad De Limburger
16 januari 2014:
Dagblad De Limburger
22 januari 2014:
Een beetje vreemde oorlog is het wel, die Eerste Horster
Zondagsopeningsoorlog (2013-2014). Met het gemeentebestuur van Horst aan de
Maas en drie lokale supermarkten (Albert Heijn, Jan Linders en Jumbo) staan
namelijk twee partijen tegenover elkaar die precies hetzelfde nastreven:
winkels die elke zondag open mogen zijn.
Het leek allemaal zo klaar als een klontje, vanaf 1 januari 2014 zouden de winkels in Horst aan de Maas elke zondag hun deuren mogen opengooien. Het plannetje van verantwoordelijk wethouder Paul Driessen (Essentie) moest in de laatste vergadering van het jaar alleen nog even door de gemeenteraad worden gejast. Dat was buiten de waard gerekend: de gemeenteraad (lees Centrummanagement-voorzitter Jan Nabben) torpedeerde het voorstel en dwong de wethouder dit voorjaar met iets beters te komen. Leiden in last natuurlijk.
Het leek allemaal zo klaar als een klontje, vanaf 1 januari 2014 zouden de winkels in Horst aan de Maas elke zondag hun deuren mogen opengooien. Het plannetje van verantwoordelijk wethouder Paul Driessen (Essentie) moest in de laatste vergadering van het jaar alleen nog even door de gemeenteraad worden gejast. Dat was buiten de waard gerekend: de gemeenteraad (lees Centrummanagement-voorzitter Jan Nabben) torpedeerde het voorstel en dwong de wethouder dit voorjaar met iets beters te komen. Leiden in last natuurlijk.
De wethouder bedacht in eerste instantie een foefje, waardoor
de winkels desgewenst voorlopig toch op zondag open zouden kunnen blijven. Enkele
dagen later moest hij daar alweer op terugkomen. Tegenover Dagblad De Limburger verklaarde hij: ‘Het blijkt juridisch niet
haalbaar de winkels afzonderlijk te laten bepalen wanneer ze koopzondagen
inplannen. We hebben namelijk nog te maken met de oude regeling, waarin de
gemeente een twaalftal vaste koopzondagen moet vaststellen. Tot de koopzondagen
zijn vastgesteld, mogen de supermarkten niet zomaar op zondag open.’ De
wethouder kondigde aan op zondag 19 januari nog een oogje dicht te knijpen,
maar de zondag daarop toch écht in actie te komen.
Een
krachtdadig optreden van de wethouder was temeer gewenst omdat de woordvoerder van
de drie supermarkten, filiaalhouder Hans Martens van Albert Heijn, in Dagblad De Limburger de voorbije weken een
en ander maal liet blijken lak te hebben aan het gemeentebestuur. En het bleef niet
alleen bij woorden: gisteren waren Albert Heijn, Jan Linders en Jumbo ‘gewoon’
geopend. De beloofde actie van het gemeentebestuur bleef uit.
De arrogantie van de grootgrutter en z’n kompanen vraagt om
een afstraffing, los van de vraag of je nu voor of tegen de zondagsopening van
winkels bent. Immers niet Hans Martens, niet de supermarkten, niet het
Centrummanagement en zelfs niet Jan Nabben voeren in Horst aan de Maas de
regie, maar het gemeentebestuur. Als iemand een wietplant teveel in z’n tuin
heeft staan, vijf kilometer harder rijdt dan is toegestaan of ergens een tegen
een megastal bedoeld spandoek ophangt, wordt handhavend opgetreden. Mag van mij
allemaal (liever niet, hoor), maar doe het dan ook als je gezag daadwerkelijk
wordt aangetast. Het zal toch niet de beruchte macht van het kapitaal zijn die
adequaat handelen in de weg staat?
zondag 26 januari 2014
Klein mysterie 524 – Zondagsopening (1)
Altijd tuk op een verzetje spoedde Horst-sweet-Horst zich vanochtend
om elf uur naar Horst-centrum. Wethouder Paul Driessen had immers ‘handhavend
optreden’ in het vooruitzicht gesteld als de lokale filialen van Albert Heijn
en Jan Linders vandaag hun deuren, zoals aangekondigd, zouden openen. Maar waar
Horst-sweet-Horst hoopte op een gespannen sfeer, in der haast opgeworpen
barricades en cordons gehelmde, tot de tanden toe bewapende ME’ers, heerste de
stilte van de zondagmorgen, af en toe onderbroken door naar binnen schuifelende
supermarktbezoekers.
Want de deuren, die gingen gewoon open. Niks handhavend
optreden. Hoe ging dat spreekwoord van die blaffende honden ook alweer?
maandag 11 november 2013
Klein mysterie 497 – Appie (2)
La nostalgie n’est
plus ce qu’elle était. Nostalgie is ook niet meer wat het was. Deze
prachtige titel gaf de Franse actrice Simone Signoret mee aan haar in 1976 te
boek gestelde memoires.
Ik moest eraan denken toen ik me verdiepte in de jongste
actie van het lokale filiaal van Albert Heijn.
Nostalgische mokken van Horst. Daarbij denk ik aan vrouwen
met toeren, aan mannen op klompen, aan hoepelende kinderen met pofbroeken. Aan koetsen,
aan bakkers met bakfietsen, aan een heel enkele auto die slechts in beweging komt
na handmatig te zijn aangezwengeld. Aan gebouwen met sierlijk hekwerk, aan
ramen met roedeverdeling, aan fraai vormgegeven gevels zonder opsmuk.
Albert Heijn heeft een heel andere opvatting van (Horster) nostalgie:
neonreclame, kille metalen hekken, kunststoframen, schots en scheef geparkeerde
auto’s en ga zo maar door. Nostalgie is ook niet meer wat het was.
Wat heeft Albert Heijn gedaan? Het heeft de in 1980 door
Kring Horst van het Limburgs Geschied- en Oudheidkundig Genootschap (LGOG)
uitgegeven publicatie Dorpseigene Horst
als uitgangspunt genomen.
Dorpseigene bevat foto’s en summiere beschrijvingen van een aantal behoudenswaardige panden in het centrum van Horst. Albert Heijn heeft nu (met toestemming, hoor) foto’s van acht panden uit Dorpseigene op een mok afgedrukt. Foto’s uit 1980 (of kort daarvoor) welteverstaan. Dus figureren op de mok van het voormalige postkantoor – om die maar als voorbeeld te nemen – van die typische jaren zeventig auto’s. Links, bij het oor, is een fragment zichtbaar van het naoorlogse pand van groenteboer Janssen dat intussen heeft plaatsgemaakt voor De Smidse. De gats tussen postkantoor en voornoemd pand is afgesloten door een angstaanjagend hek.
Dorpseigene bevat foto’s en summiere beschrijvingen van een aantal behoudenswaardige panden in het centrum van Horst. Albert Heijn heeft nu (met toestemming, hoor) foto’s van acht panden uit Dorpseigene op een mok afgedrukt. Foto’s uit 1980 (of kort daarvoor) welteverstaan. Dus figureren op de mok van het voormalige postkantoor – om die maar als voorbeeld te nemen – van die typische jaren zeventig auto’s. Links, bij het oor, is een fragment zichtbaar van het naoorlogse pand van groenteboer Janssen dat intussen heeft plaatsgemaakt voor De Smidse. De gats tussen postkantoor en voornoemd pand is afgesloten door een angstaanjagend hek.
Allemaal nostalgie. Alleen anders dan de nostalgie die ik
aanvankelijk voor ogen had. Toch moet ik zeggen dat dit ook wel iets heeft. Die
vooroorlogse foto van het postkantoor in volle glorie met de ingang op de hoek,
met die drie jongens op de voorgrond en met die auto vóór het pand die
overduidelijk slechts in beweging komt na handmatig te zijn aangezwengeld, díe
foto die kent iedereen nu wel. De foto op de mok met de grauwe
jarenzeventiglelijkheid opent daarentegen weer heel nieuwe nostalgische
werelden.
Zou Albert Heijn het ook zo bedoeld hebben? Of moest er op
het laatste moment nog snel snel een eindejaarsactie worden bedacht? Ik hoop
het eerste – ik vermoed het tweede. In dat vermoeden word ik gesterkt door de
folder die de actie vergezelt. Die bevat behalve afbeeldingen van de
mokken ook korte beschrijvingen van de afgebeelde panden. Geen actuele
beschrijvingen, maar letterlijk uit Dorpseigene
overgenomen beschrijvingen (zonder dat dit vermeld wordt). Dat leidt bijvoorbeeld tot deze
tekst bij de mok van de Horsjoe Bar (klik op de afbeelding om haar te
vergroten):
‘Enkele jaren geleden gerestaureerd’? Vele jaren geleden al
afgebroken, zul je bedoelen! Nostalgie
pure!
Abonneren op:
Posts (Atom)











































