Posts tonen met het label sneeuw. Alle posts tonen
Posts tonen met het label sneeuw. Alle posts tonen

woensdag 7 januari 2026

Intermezzo – Schravele

Schravele. Woord van de dag, van de week. Correctie: werkwoord van de dag, van de week. Want schravele is werken, een bezigheid die inspanning vereist. Schravele is aan iets beginnen waarvan de uitkomst niet vaststaat, er is altijd een ongewisse factor in het spel. Heb je de ene hindernis overwonnen, dan doemt achter de volgende bocht het gevaar alweer op.


Wat is schravele volgens de dialectwoordenboeken? Venray: ‘Onzeker klauteren, stuntelig onzeker de weg zoeken over hinderpalen.’ Sevenum: ‘Zich onzeker of moeilijk voortbewegen, gehinderd door obstakels, ouderdom of een handicap.’ Horst: ‘Ni good vuroêt kome.’ Venlo: ‘Moeizaam voortbewegen.’ Meerlo-Wanssum: ‘Onzeker lopen.’ Grubbenvorst: ‘Strompelen, onrustig lopen.’


‘Ni good vuroêt kome’ en ‘moeizaam voortbewegen’ benaderen het meest mijn opvatting van schravele. Omschrijvingen met het woord ‘onzeker’ erin kunnen me niet helemaal bekoren: voor mijn gevoel heeft schravele meer te maken met doorzettingsvermogen, alertheid en het slechten van barrières dan met onzekerheid.


Moest ik voor één Nederlands woord kiezen dat hetzelfde betekent als schravele, dan zou dat inderdaad ‘strompelen’ zijn. ‘Ploeteren’ zou ook een optie kunnen zijn, maar dat mist het voortbewegingsaspect. In ‘sukkelen’ ligt de nadruk teveel op het tempo. ‘Schuifelen’ roept al te zeer het exclusieve beeld van een breekbare grijsaard op. Terwijl het niet uitsluitend de leeftijd of de lichamelijke conditie hoeven te zijn die iemand veroordelen tot het schravelaarschap.

Toen ie nao hoês schravelde en zich schrömde án en schruufke begós ut schriëpel jungske vurschrikkelik te schrowwe.

zondag 4 januari 2026

Intermezzo – Longing for Meterik


So near and yet so far. Meterik, met zijn molen, zijn kerk, zijn behaaglijkheid, is binnen handbereik. Maar hij is neergezegen aan de Sint Maartensweg. Gisteren of eergisteren moet-ie het leven hebben gezien. Navelstaren is ‘m vreemd, zijn verwekkers hebben ‘m begiftigd met de brede blik: meneer heeft zijn vizier gericht op het majestueuze Meterikseveld. Een verse lading sneeuw heeft de aandacht afgeleid van z’n iele armpjes. Heeft ‘m van zijn scherpe kantjes ontdaan. Heeft ‘m molliger, lieflijker, aanraakbaarder gemaakt. Evengoed is-ie gedoemd binnen enkele dagen te smelten. Het wrede lot van de sneeuwman.   

vrijdag 2 januari 2026

Intermezzo – Iglo

‘Mooie iglo!’
‘Bedankt.’


En daar stokt het gesprek al. Een jaar of 7, 8, zijn ze. Voor small talk hebben ze geen tijd. Dit zijn twee mannen met een missie. Geconcentreerd tot op het bot, opperste toewijding. Geen lachje kan er vanaf. Hier wordt serious business bedreven, een ambitie nagejaagd. Met succes. Architecten, bouwvakkers of metselaars in de dop, deze mannen.

donderdag 9 januari 2025

Intermezzo – Schravelende oudjes

Rond het middaguur zijn bij de supermarktkassa een vrouwelijke klant van middelbare leeftijd en een caissière met elkaar in gesprek.


Ik háj ma effe gewacht totdát ’t nimmer sniëjde.
Verstendig.
Ik háj gedócht dát ’t hee nou wal vul drukker zöj zie.
Nae, vámerge wao ’t juust vul drukker.
Toen ’t zò hárd sniëjde?
Jao, allemaol oudjes.
Dát mende ni!
Acht ván de tien maense óp de parkeerpláts waore aldere.
Dát háj ik noëit gedócht.
Da kunne ze wer gaon klage as ze valle.
Jao. Ik begriep die maense ni.
Ze halde d’r gewoën vá um te schravele.
Dát zal ’t zien.
Jao.
Hojje wàh.
Hojje.

woensdag 10 februari 2021

Top 5 – Horster kleine sneeuwbah’s

In tegenstelling tot de grote bah leidt de kleine bah doorgaans een vrij anoniem bestaan. Hij is er wel, maar je ziet ‘m zelden. Die relatieve onzichtbaarheid van de kleine bah maakt dat hij veel minder agressie oproept dan z’n grote broertje. Die neemt op lijstjes van grootste ergernissen van Nederlanders steevast de koppositie in – de kleine bah is nooit terug te vinden in de ergernisstatistieken.


Sneeuw verandert alles, ook de verhoudingen tussen de grote en de kleine bah. Nu is het ineens de kleine bah die voor het voetlicht treedt, terwijl de grote bah onder het sneeuwdek verdwijnt of zich daar vrij eenvoudig onder laat verstoppen. De kleine sneeuwbah heeft iets vertederends. Een minuscuul, gekleurd accentje in een verder witte wereld. Onnadrukkelijk, zich niet opdringend en toch onmiskenbaar aanwezig.


Met de bescheidenheid die hem eigen is weet de kleine bah de verleiding te weerstaan om in het toch vrij zeldzame geval van een sneeuwdek de grote jongen uit te hangen. Het is die eigenschap die de kleine bah zo buitengemeen sympathiek maakt. Een welverdiend eerbetoon is daarom op zijn plaats. En hoe zou dat beter kunnen dan in de vorm van een exclusieve Horst-sweet-Horst top 5 van Horster kleine sneeuwbah’s? Niet op basis van criteria, maar op gevoel, onderbuikgevoel. Komt ie:

5. Beekstraat, Horst


Om te zoenen zo mooi toch? Druipers leiden doorgaans tot de beste kleine sneeuwbahresultaten.

4. Sint Jansstraat, Meterik


De kleine sneeuwbah in carnavalssferen. De bloemetjes buitenzetten. We loaten ’t már goan.

3. Meterikseweg, Horst


Met 7,3 centimeter de diepste aangetroffen Horster kleine sneeuwbahkrater.

2. Weltersweide, Horst


Het lijkt er warempel op alsof de producent van de rechter kleine sneeuwbah heeft gepoogd de contouren van een hand te schetsen. Niet onverdienstelijk, hoewel ook niet helemaal geslaagd.  

1. Meterikseweg, Horst


Met een omtrek van 47,3 centimeter de grootste Horster kleine sneeuwbah. Om azijnzeikers voor te zijn: door Horst-sweet-Horst uitgevoerd geur- en sporenonderzoek heeft uitgewezen dat dit het resultaat is van één kleine bah en niet van meerdere kleine bah’s.

woensdag 30 januari 2019

Top 5 – Afgedekte voorruiten van Horster auto’s

Wat dezer dagen ook welig tiert – altijd leuk om die uitdrukking erin te kunnen gooien – is het afdekken van voorruiten van auto’s. Dit ter voorkoming van ijsvorming. Blijkbaar is niet iedereen even gevoelig voor de romantiek van het krabben met zo’n ijskrabbertje dat nooit scherp genoeg is en nooit alles raakt.


Afdekken dus. Huidige trends in voorruitafdekland zijn de voorruitfolie en de anti-ijsdeken. Voorruitfolie is lastiger te bevestigen en daardoor windgevoeliger. De anti-ijsdeken is duurder maar biedt meer afdekgemak dan voorruitfolie.


Hedenochtend uitgevoerd diepgaand onderzoek heeft me geleerd dat Jan Splinter in Horst overwegend door de winter komt met voorruitfolie. Daarbij dient opgemerkt dat het onderzoek bij daglicht werd verricht. Dit is mogelijk van invloed op de uitkomsten: niet geheel uit te sluiten valt dat anti-ijsdekengebruikers vroegopstaanders zijn en op het moment van onderzoek al onderweg waren naar hun plaats van bestemming, terwijl voorruitfolie-adepten misschien juist uitslapers zijn. Binnenkort uit te voeren nachtelijk onderzoek zal hierover duidelijkheid moeten verschaffen.  


Voor nu alvast de exclusieve Horst-sweet-Horst top 5 van afgedekte voorruiten van Horster auto’s, met zowel voor beginnende als gevorderde voorruitafdekkers enkele handige do’s en dont’s. Komt ie:

5. Vinkenstraat


Het gebruik van voorruitafdekmiddelen met een afbeelding van ijsberen in de sneeuw valt uitsluitend te tolereren als er sneeuw ligt.

4. Hof te Berkel


Dat bedoelen we nou met de windgevoeligheid van voorruitfolie: afgelopen nacht waaide het niet of nauwelijks en toch hangt de folie scheef.

3. Jan van Eechoudstraat


Geheel witte voorruitafdekmiddelen zijn gezien het kleurcontrast vooral aan te raden bij het ontbreken van sneeuw. Zij het niet bij witte of grijze auto’s.  

2. Prinses Beatrixstraat


Met de aloude deken is natuurlijk ook niets mis. En al helemaal niet als de deken ook nog is voorzien van een appetijtelijk kleurenpatroon.

1. Schansstraat


Karton! Zo simpel kan het dus ook zijn. Spotgoedkoop en windgevoeligheid ondervangen door ruitenwissers. Wel enige vraagtekens bij de duurzaamheid in geval van neerslag.

zondag 10 december 2017

Top 5 – Meterikse gaten van De Gatenman

Gisteren in Hegelsom de auto van De Gatenman zien staan. De Gatenman zelf was in geen velden of wegen te bekennen. Helaas, want ik had graag kennis met ‘m gemaakt. Om ‘m te vragen hoe dat nou is, Gatenman zijn. Of ie er als klein kind al van droomde Gatenman te worden of dat het Gatenmanschap gewoon toevallig op z’n weg is gekomen. Of ie niet gebukt gaat onder de last van het Gatenmansbestaan. Of het feit dat ie Gatenman is, ‘m populair maakt bij de vrouwtjes. Of het nou ook nog wat schuift om Gatenman te zijn. Of ie lid is van de Landelijke Vereniging van Gatenmannen. Of vrouwen ook Gatenman kunnen zijn. Of de robotisering van de samenleving een bedreiging vormt voor het Gatenmanschap. Enzovoort, enzovoort. Ja, u mag gerust weten dat ik vannacht heb wakker gelegen van De Gatenman.


Net nadat ik De Gatenman vanmiddag eindelijk uit m’n hoofd had weten te bannen, beging ik de blunder een sneeuwwandeling door Meterik te gaan maken. Terwijl ik me al sneeuwwandelend juist veilig waande voor De Gatenman: alle nog aanwezige gaten zouden toch wel zijn bedekt met een dikke laag sneeuw? Niet dus. Binnen de kortste keren was De Gatenman weer in volle hevigheid terug in mijn bovenkamer. En drong het tot me door dat ik De Gatenman in eerste instantie niet op waarde had geschat. En volkomen ten onrechte wat lacherig over hem had gedaan. En het vakmanschap, de toewijding en vooral de creativiteit en artisticiteit van De Gatenman ernstig had onderschat.


In ongekend heftige sneeuwjachten gaten van fenomenale kwaliteit en ontzagwekkende kunstzinnigheid produceren: ga er maar aan staan. Maar De Gatenman deed het, vanmiddag in Meterik, ik heb de resultaten met eigen ogen mogen aanschouwen. En ongetwijfeld zal men ook elders van z’n zegenrijke werk hebben geprofiteerd, want toen ik de goede man wilde complimenteren met z’n heldendaden was hij in geen velden of wegen meer te bekennen. Gelukkig hebben we de foto’s nog! Komt ie, de top 5 van Meterikse gaten van De Gatenman:

5.


4.


3.


2.


1.  

maandag 26 januari 2015

Intermezzo – Dikke DAF

Toen het zaterdagochtend hard sneeuwde, plaatste ik dit berichtje met foto op de Horst-sweet-Horst Facebookpagina:
‘In de strijd tegen de sneeuw is nu op diverse plaatsen in Horst aan de Maas het leger ingezet. Op bijgaande foto zijn de manschappen heroïsch in de weer aan de Meterikseweg in Horst.’
Dit leidde tot de volgende reactie van de in Melderslo geboren en opgegroeide Joost Claassens:
‘In de jaren zestig van de vorige eeuw kwam Het Leger vaker in Horst, op manoeuvre. De vervaarlijke tank op deze foto werd toen uitgebeeld door een Dikke DAF (voor de niet dienstplichtigen: een vrachtauto) aan beide zijden van bordkartonnen platen te voorzien, met daarop de zijkant van een tank geschilderd. Het geheel was ook nog van een kachelpijp voorzien, een tank moet toch ook een masculien geval als een kanon hebben! Verder is Het Leger ook nog te prijzen voor zijn inzet in een extreem droge zomer, koeien stonden zieltogend smachtend in de wei, enkel dor gras, tot er met een aantal Dikke DAF’s bietenloof uit Brabant werd aangevoerd. Dit heeft veel dierenleed voorkomen en het heeft de economie van Melderslo een ferme zet gegeven. Het Leger kan dus niet meer kapot.’
Prachtig toch? Op mijn vraag of hij geen foto had van die dikke DAF stuurde Joost me vervolgens een privébericht, dat nog veel prachtiger is dan zijn eerste reactie (klik op de tekeningen om ze te vergroten):
Geen foto, wel een tekening die ik in 1961 in klas 1 van het RK Lyceum voor Jongens Immaculatae Conceptionis der Paters Franciscanen te Venray heb gemaakt.
Het betrof een brand in 1959 waarvan de rook in Melderslo te zien was, naast de sensatie van de zich voortspoedende brandweerauto’s en later de Dikke DAF’s met soldaten van de kazerne in Venlo voldoende om ons op de fietsen naar de plek des onheils, vele hectaren bos, te spoeden. Ik heb er slechts een 7 1/2 voor gekregen van de fameuze meneer Min. Te zien zijn diverse technieken om bosbranden te blussen, zoals spuiten van water, vuurharken en graven van brandgangen. Er zit ook een grapje in: het waarschuwingsbord “voorzichtig met vuur” staat zelf in brand. Waar midden in het bos het water werd gehaald, zie de dikke slang in het midden, is mij een raadsel, misschien met een motorpomp uit het Schuitwater. Er staat ook een klein uitgevallen Dikke DAF op de tekening.
Als bonus uit dezelfde periode een “Groeten uit Melderslo” prentbriefkaart, met naast kerk, ruïne en het houten huis [Vlasvenstraat 20], ook de ruïne van de oude kerk.
Waarop ik Joost, na dankzegging voor beide tekeningen en het bijbehorende verhaal, liet weten dat die meneer Min dan wel fameus mocht zijn geweest, maar in dit geval in mijn ogen toch een lelijke uitglijer had gemaakt met dat lage punt. Wat zou Joost er trouwens van vinden als ik onze dialoog niet zou laten verdwijnen in de krochten van Facebook maar zou opwaarderen tot een volwaardig weblogstukje? Zijn reactie:
‘Lees hier het relaas van de brand, inclusief de brandweer van Horst en militairen uit Venlo en zelfs Roermond en Weert. Het was dus 1959, toen zat ik nog op de RK Lagere School te Melderslo. Ongetwijfeld zal ik in het tekencahier bij Meester van Rijswijck ook al geprobeerd hebben mijn ervaringen beeldend weer te geven, ik zag blijkbaar mijn kans schoon om meteen op de eerste klas in Venray een groter publiek te bereiken en dan krijg ik ook nog eens, zestig jaar later, via jou het podium van de wereld! Dus ga je gang!’
Bij dezen.


N.B. Joost liet me ook nog weten dat zijn verhaal op het punt van de legerinzet bij de droogte bij verificatie niet helemaal correct bleek: het veevoer werd gelost op het plein bij de Boerenbond in Melderslo en werd daar opgehaald door de boeren. Zie ook hier.

maandag 29 december 2014

Top 5 – Onvoltooid gebleven Norbertuswijkse sneeuwpoppen

Nu graag even uw zoals altijd hooglijk gewaardeerde aandacht voor een volkomen ten onrechte vaak verwaarloosde bevolkingsgroep: de bouwers van onvoltooid gebleven sneeuwpoppen.
Het sneeuwt. Primaire reactie van het merendeel der tienminners: ‘We gaan een sneeuwpop maken!’ Maar dan: de sneeuw blijkt te droog of juist te nat, papa en mama zijn onmogelijk af te brengen van hun voornemen nu toch eens eindelijk die oudtante te bezoeken, vingers en tenen beginnen al vrij snel te tintelen of het is kinderbedtijd (sneeuw valt zoals bekend meestal net voor het slapen gaan). Gevolg in alle genoemde gevallen: het zo ambitieus begonnen project ‘Sneeuwpop maken’ blijft onvoltooid.
De schade viel nog wel te overzien als het daarbij bleef. Maar helaas is er ook een kleine minderheid van vaak voor doorzetters versleten jeugdige strebers die hun project wel ten einde brengen, daarbij niet zelden geholpen door hun niet minder streberige ouders. Gevolg: dit grut krijgt allerwegen lof toegezwaaid en als beloning voor de verrichte heldendaad wordt het staand naast z’n creatie gefotografeerd. De trotse ouders zorgen vervolgens gretig voor de verspreiding van de afbeeldingen via Facebook dan wel Twitter, hetgeen weer leidt tot een nieuwe lawine aan loftuitingen.
Weet u wel wat dat op het schild hijsen van deze strebers betekent voor al degenen die het mes in het varken hebben (moeten) laten steken? Nee? Dan zal ik u dat eens even aan het verstand peuteren: die zitten opgezadeld met een minderwaardigheidscomplex van hier tot gunder waar ze in de meeste gevallen de rest van hun leven onder gebukt blijven gaan. Willen we dat? Nee, dat willen we niet! Daarom hierbij een welgemeend eerbetoon aan alle bouwers van ambitieus begonnen maar om wat voor reden dan ook onvoltooid gebleven sneeuwpoppen, in de vorm van de Horst-sweet-Horst top 5 van onvoltooid gebleven Norbertuswijkse sneeuwpoppen. Komt-ie:

5. Gebroeders van Doornelaan

4. Frans Halsstraat

3. Jan van Eechoudstraat

2. Gebroeders van Doornelaan

1. Prinses Marijkestraat

maandag 29 april 2013

Top 5 – Horster kroningsfeestontgoochelingen in 1948

Je hébt soms van die feestjes …
Op zaterdag 4 september 1948 deed koningin Wilhelmina afstand van de troon. Twee dagen later werd haar dochter Juliana ingehuldigd als nieuwe koningin. In het hele land was de troonswisseling aanleiding voor het organiseren van uitbundige festiviteiten. Zo ook in Horst, waar het lokale Oranjecomité een feestprogramma op touw zette dat enkele dagen duurde. Het klonk allemaal als een klok: ‘nationale liederen’ gezongen door schoolkinderen, een historische optocht met praalwagens, een voetbalwedstrijd, films voor de schoolgaande jeugd, een wielerronde, feeërieke verlichting van het gemeentehuis, een dansavond, optredens van mannenkoor en harmonie, verlichte en versierde straten en pleinen. Kom er vandaag de dag (of morgen) nog maar eens om. En toch krijg je bij het lezen van het verslag in De Echo van Noord-Limburg van 11 september 1948 (gereproduceerd in Oud Horst in het nieuws deel 7, p. 147) de indruk dat het paarlen voor de zwijnen waren. Mijn top 5 van Horster kroningsfeestontgoochelingen in 1948:

5. Ontgoocheling over het niveau van de optocht:

4. Ontgoocheling over de filmbelangstelling van de schoolvrije jeugd:

3. Ontgoocheling over de ietwat rijkelijke zegen van koning Pluvius:

2. Ontgoocheling over het gezeik over de toekenning van de prijzen voor de optocht:

 1. Ontgoocheling over de minachting voor het mannenkoor:

Ontgoocheling was er eveneens bij het gemeentebestuur, dat kon opdraaien voor een financiële strop van 402,09 gulden. En het kan niet anders of ook Juultje moet ontgoocheld zijn geweest over het gedrag van haar Horster onderdanen. Haar wraak liet slechts anderhalf jaar op zich wachten. Samen met Benno bracht ze op 25 april 1950 een bezoek aan Limburg. Ook Horst werd aangedaan en voor deze speciale gelegenheid gooide de vorstin het op een akkoordje met Boreas (zoek bijvoorbeeld hier maar eens op wie dat is).
Vanuit Sevenum zou het gezelschap om kwart over vijf in Horst arriveren. Het hele dorp was uitgelopen ter verwelkoming van het koninklijk paar. Maar wie zich om kwart over vijf ook in Horst vertoonde, geen Juultje en Benno. Pas tegen half zeven arriveerde de stoet. In de tussentijd had Boreas aan zijn verplichtingen voldaan en wachtend Horst gekweld met sneeuwbuien en bittere kou. Ooggetuigen verklaarden later dat de majesteit in haar vuistje lachte toen ze Horst werd binnengereden.

maandag 6 februari 2012

Intermezzo – Sneeuw (3)

Ondanks de meeste hoogachting voor Gé Peeters en z’n dochter(tje) blijf ik vooruitkijken toch mooier vinden dan achteromkijken:
Vorwärts und nicht vergessen! – ook in de Horster sneeuw.

Noteer overigens dat voetstappen in de sneeuw als 28e zijn geëindigd in de Natuurgeluiden Top 40 van Vroege Vogels.

maandag 30 januari 2012

Intermezzo – Sneeuw (2)

Knetterverse sneeuw, de eerste van het seizoen. Is het dan vreemd dat ik op zo’n dag als vandaag aan m’n moeder en Martin Bril moet denken? Grotere sneeuwliefhebbers waren er bij mijn weten niet.
M’n moeder had een hele hoop voor op Martin Bril (die ik overigens alleen van z’n werk en mediaoptredens ken), maar al had ze nog duizend jaar geleefd, het zou haar vermoedelijk nooit zijn gelukt het genot van verse, nog onbetreden sneeuw zo mooi onder woorden te brengen als Martin Bril: ‘Ik zette mijn eerste voetstap. Ach, hoe schitterend kraakte en knerpte de sneeuw onder mijn schoen. Nog een stap, en nog mooier was het geluid, lieflijk, maar ook stoer. Een geluid uit duizenden. Ik begon te lopen, duizelig van stom geluk.’ (De Volkskrant 26 november 2008, klik hier voor een langer citaat uit hetzelfde stukje.)
Mijn eigen versesneeuwgenot weet ik vrij aardig achter een masker van nuchterheid te verbergen. Daarom bent u hier aan het verkeerde adres voor lyrische bewoordingen waarin ik de verrukkingen van verse sneeuw probeer te vangen. Wel heb ik, ter verhoging van de sneeuwpret en als eerbetoon aan m’n moeder en Martin Bril, iets anders proberen te vangen. Namelijk het geluid van verse Horster sneeuw. Preciezer: het geluid van voetstappen in verse Horster sneeuw. M’n eigen voetstappen. Leek me nog niet zo’n heel eenvoudige exercitie omdat het geluid van de A73 alom en permanent tegenwoordig is in Horst. Maar gelukkig zit niet altijd alles tegen. Dus laat spijs en drank aanrukken, draai de volumeknop helemaal open, vlei u neer op de bank en laat u betoveren door het magische geluid van mijn voetstappen in de verse sneeuw van de Kasteelse Bossen:
(Zo, zijn die wandelaars die zich tijdens de opnamen bezorgd afvroegen wat er met me aan de hand was ook meteen gerustgesteld.)

maandag 21 november 2011

Klein mysterie 292 – Zout

‘Een appèl aan inwoners om het eigen stoepje schoon te houden.’ Zo betitelde een woordvoerder afgelopen donderdag in Dagblad De Limburger de actie van de gemeente Horst aan de Maas om huis aan huis een brief met een zakje zout te bezorgen. Dit onder het motto ‘Neem de gladheidsbestrijding niet met een korreltje zout’.
Zout in de pap voor Horst-sweet-Horst? Had je gedacht. Wie op deze plaats een portie ongezouten kritiek verwacht op dit jongste gemeentelijk initiatief, zal van een zoute kermis thuiskomen. Ik heb brief en zakje namelijk helemaal niet ontvangen. Heb je het ooit zó zout gegeten? Bewust overgeslagen om te voorkomen dat Horst-sweet-Horst de gemeente weer eens ongezouten de waarheid zou zeggen? Mocht dat zo zijn, dan heb je het zout aan het dansen, dat lijkt me zo zout als een korreltje. Zouter moet het allemaal niet worden, zeg!
‘Je moet ook niet op alle slakken zout leggen’, zult u zeggen. Maar dan strooit u zout in een open wonde. Want voor iemand die het zout in de pap niet verdient, is elk zoutkorreltje meegenomen. Ik het zout in de pap niet waard? Hoe durft u? Opzouten! Ook ik stel er eer in niet pas met het zout te komen als het ei op is. En dan kunt u wel weer zeggen dat een zoutkorrel nog geen winter maakt, maar mag ik u dan beleefd vragen of u zich erbuiten wilt houden? Veel koks verzouten immers de brij. Ok? Zout erover dan!
Zouteloos stukje? Hoe zou dat nou toch komen?


P.S. (d.d. 22 november) Kijk eens wat ik gisteren in de brievenbus vond: