Posts tonen met het label wieldoppen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label wieldoppen. Alle posts tonen

zondag 30 juni 2019

Top 5 – Norbertuswijkassociaties in het DAF-kunstwerk

De Norbertuswijk is mijn favoriete Horster wijk. Kan ermee te maken hebben dat ik er vijftig jaar heb gewoond. Sinds gisteren is de Norbertuswijk er nog mooier op geworden. Gisteren werd aan de Gebroeders van Doornelaan namelijk Zonder versnelling vooruit onthuld, een prachtig kunstwerk van Jeu van Helden. Zonder versnelling vooruit is zowel een eerbetoon aan de gebroeders Van Doorne als aan de inmiddels zestigjarige Norbertuswijk.


De respectievelijk in America en Griendtsveen geboren Hub (1900-1979) en Wim van Doorne (1906-1978) waren de oprichters van de DAF (Van Doorne’s Automobielfabriek). Hub, de techneut van de gebroeders, was de uitvinder van de revolutionaire Variomatic (‘het pientere pookje’), de automatische versnellingsbak.


Zonder versnelling vooruit bestaat uit drie silhouetten van de iconische DAF-jes. Het is uitgevoerd in staal dat is opgespoten in drie van de meest typische DAF-kleuren. In de silhouetten zijn oorspronkelijk handgeschreven woorden uitgefreesd. Die woorden zijn de antwoorden van een groot aantal (ex-)wijkbewoners op de vraag welke associaties de Norbertuswijk bij hen oproept.


Op de zes wieldoppen van de drie autootjes valt meer te lezen over de gebroeders Van Doorne en de totstandkoming van het kunstwerk. (Mocht een van die wieldoppen ooit verloren worden, dan is dus meteen duidelijk waar het ding thuishoort.)


Zonder versnelling vooruit is een kunstwerk waar je nooit op uitgekeken raakt. En ook niet op uitgelezen en over uitgepraat. Dat komt vooral door al die woorden en de herinneringen en beelden die ze oproepen. Mijn top 5 van Norbertuswijkassociaties in het DAF-kunstwerk:

5.

Bescheidenheid siert de mens, dus mijn eigen bijdrage slechts op plaats 5. Stoeprante. Begin jaren zeventig. Zegersstraat en Westerholtstraat. Zalige zomers lang. Felle discussies over de puntentelling. Snelsnel een boterham en een appel en dan weer door.

4.

Komt ook voor als


maar ik prefereer Luukeze. Uitgesproken met een heel lange u. Geen idee meer wie Luukeze (= Lucassen) is/was.

3.

Trapveldjes. Behalve stoeprante was het natuurlijk ook voetballen, voetballen, voetballen. Viel er op het ene trapveldje niks te voetballen, dan op naar het andere. Trapveldjes in overvloed in de Norbertuswijk. Kom daar maar eens om in andere Horster wijken.

2.

Beej Grubben (minisupermarkt). En in één adem:


Gezusters Coumans (groenteboerinnen). En eigenlijk zouden Beurskens (drogisterij) en Kunzeler (stoffen) daar ook nog bij moeten horen. Legendarisch rijtje uit de jaren zeventig. Middenstandspioniers aan de Van Doornelaan. Het beoogde winkelcentrum is er nooit van gekomen. Opvolgers hebben de pioniers nooit gekregen.  

1. 

Snoepautomaat. De snoepautomaat van Jac van den Munckhof. Die tevens een wasserette bestierde in het pand waarin nu het Chinees restaurant is gevestigd. En een snoeploket. Dat ook op zondagmorgen geopend was. Waar je ook felroze waterijsjes aan twee stokjes kon krijgen. En niet te vergeten de voetbalplaatjes van Van der Hout.


P.S. Niet uit te sluiten valt dat ik de komende tijd nog eens terugkom op het kunstwerk en de woorden die het herbergt – er valt zó veel over te zeggen.    

maandag 27 mei 2019

Intermezzo – Ode aan de verloren wieldop: Horst-sweet-Horst goes Holthees

Verloren wieldoppen zijn de verschoppelingen van de wegberm. Volkomen ten onrechte: verloren wieldoppen doen geen vlieg kwaad, niemand heeft er last van en ze mogen dan verloren zijn, het blijven wel wieldoppen. Alleen hebben verloren wieldoppen hun waardigheid verloren. Die waardigheid krijgen ze niet terug door ze links te laten liggen, ze nog verder in de put te duwen, ze de vernieling in te trappen. Die waardigheid krijgen ze wel terug door ze overeind te helpen, ze te omringen met liefde, ze te omarmen, ze te koesteren.


In mijn hoedanigheid van regiobestuurder van het Gilde der Verlorenwieldoprechtopzetters ga ik vanaf donderdag vier dagen lang een ode brengen aan de verloren wieldop. En wel in Holthees, tijdens de Kunstroute Holthees-Smakt. Waaruit die ode bestaat? Vooruit dan, een tipje van de sluier: een grote hoeveelheid verlorenwieldopfoto’s,


een verzameling al dan niet curieuze krantenberichten over verloren wieldoppen,


een aantal verlorenwieldoptegeltjeswijsheden


en – altijd handig met de vakantieperiode in aantocht – de vertaling van ‘verloren wieldop’ in tal van voornamelijk Europese talen.


Uiteraard laat ik deze unieke gelegenheid ook niet voorbij gaan om propaganda te maken voor het zegenrijke werk van het Gilde der Verlorenwieldoprechtopzetters. Een optreden gisteren in Venray heeft me eens te meer duidelijk gemaakt dat de kennis omtrent het verlorenwieldoprechtopzetten nog altijd schrikbarend tekortschiet. Vandaar dat ik in Holthees ook vier dagen lang op gezette tijden stoomcursussen verlorenwieldoprechtopzetten zal verzorgen, aan de hand van uit het leven gegrepen voorbeelden. Deelname gratis, duur zo’n twintig minuten en je leert er alles over de do’s en don’ts van de kunst van het verlorenwieldoprechtopzetten. Startpunt is het adres Broek 6, 5824 AC in Holthees, waar van donderdag tot en met zondag dagelijks van 11.00 tot 17.00 uur ook de ode aan de verloren wieldop te zien is.


Zoals gezegd is mijn bijdrage onderdeel van de Kunstroute Holthees-Smakt. Deze tweejaarlijkse manifestatie heeft ditmaal als thema ‘Op de grens van zien’ (klik hier en hier). Meer dan vijftig kunstenaars nemen deel, onder wie Safia Boulghalgh en Frank Schijven uit Melderslo, Helmie van de Riet uit Hegelsom en de in Maashees woonachtige maar uit Horst afkomstige Jacqueline Hanssen. Dus mochten de verloren wieldoppen je om de een of andere onbegrijpelijke reden niet interesseren, dan is er nog genoeg om wel van te genieten. En om de entree hoef je het ook al niet te laten, die is er namelijk niet. Hopelijk tot ziens!

vrijdag 16 maart 2018

Intermezzo – Een nieuwe lente, een nieuw geluid

Ik ben geen lid van een politieke partij, maar – het zal trouwe Horst-sweet-Horst-lezers niet vreemd in de oren klinken – ik heb natuurlijk wel mijn voor- en nakeuren. En daarin zitten dan ook nog verschillen tussen landelijke en lokale politiek. Zo heb ik meer op met het plaatselijke D66 en de plaatselijke SP dan met hun landelijke varianten. GroenLinks heeft zowel landelijk als plaatselijk mijn sympathie. Een en ander maakt dat ik niet lang na hoefde te denken toen me de vraag bereikte om mee te werken aan een manifestatie die D66+GroenLinks zondag tussen 13.00 en 17.00 uur organiseert in ’t Gasthoês. Zeker omdat die bijeenkomst mede in het teken staat van, veelal geëngageerde, kunst en muziek. Waarmee het iets wordt waarbij ook degenen die niet meteen sympathiseren met D66+GroenLinks aan hun trekken kunnen komen.  


Wat er te beleven valt op Een nieuwe lente, een nieuw geluid? Nou, Frank Schijven zal bijvoorbeeld de hele middag in de weer zijn met zijn confronterende rvaarobject.


Verder zijn van deze multikunstenaar uit Melderslo een aantal video’s te zien die even indringend als poëtisch zijn. Safia Boulghalgh toont schilderijen die zich kenmerken door hun uitbundige en warme kleurgebruik. Marleen Wijnen exposeert haar eerder in boekvorm verschenen prachtige foto’s van het Groot Veld tussen Sevenum en Kronenberg (waarover ik hier tot mijn grote schande nog steeds niet heb bericht).


Kirsten Schoeber geeft met een stemmige zwartwit fotoserie van het Poolse winkeltje in Meterik een uniek inkijkje in een wereld die velen vreemd zal zijn, maar die wel om de hoek ligt. Kirsten ontwierp overigens ook het geweldige affiche voor Een nieuwe lente, een nieuw geluid. 


Joan, Maikel & Bo, een trio dat elkaar kent van de Muzikantine, zorgen om 13.15 uur en om 15.00 uur voor een muzikale bijdrage. Ze spelen akoestische pop, soul en blues. Dj Keezus Christus, de dj met de vetste naam aller dj’s, sluit de middag vanaf 16.15 uur af. Keezus Christus? U weet wel, die dj die zichzelf er op z’n Facebookpagina op beroemt dat hij door de politie wordt gezocht voor het slopen van meerdere dansvloeren!


En ik? Ik mag liefst twee bijdragen leveren. Om 14.00 uur debuteer ik als quizmaster. En wel met de Grote Horster Verkiezingsquiz. Daarbij draait het om de vraag of we onze gemeenteraadskandidaten wel zo goed kennen als we denken ze te kennen. Iedereen kan meedoen en er zijn vette prijzen te winnen. En als regiovertegenwoordiger van het Gilde der Verlorenwieldoprechtopzetters grijp ik om 15.45 uur de kans om de aanwezigen de do’s en dont’s van het verlorenwieldoprechtopzetten bij te brengen.


Uiteraard is er ook volop de gelegenheid om kennis te maken met de raadskandidaten van D66+GroenLinks. Sowieso is er alle ruimte voor ontmoeting en gesprek, dus mensen die nog een appeltje te schillen hebben met Horst-sweet-Horst zijn zondag ook van harte welkom in ’t Gasthoês (zou dus wel eens druk kunnen worden). De toegang is gratis en alsof het allemaal niet op kan zijn er ook nog eens gratis biologische koekjes.   

zondag 4 maart 2018

Top 5 – Voltooiingen van het zinsdeel ‘Horst, de belangrijkste plaats …’

Gisteren plaatste Reinjan Mulder deze afbeelding op zijn Facebookpagina (klik ook hier):


Helaas is het tot dusver bij deze ene afbeelding gebleven. Zó frustrerend, want ik wil zó graag weten wat de eerste woorden op de volgende bladzijde zijn.

Of wacht, is het werkelijk zo frustrerend? Is het eigenlijk niet veel leuker om te gissen? Hier komt ie, de Horst-sweet-Horst top 5 van voltooiingen van het zinsdeel ‘Horst de belangrijkste plaats’:


5. ‘Horst, de belangrijkste plaats in de geschiedenis van de verbreiding van de zeemeerminextensie.’

4. ‘Horst, de belangrijkste plaats tussen de buurtschappen Lull en Kuttingen.’

3. ‘Horst, de belangrijkste plaats waar Jan Peter Balkende ooit heeft vertoefd.’

2. ‘Horst, de belangrijkste plaats op het gebied van verlorenwieldoppenrechtopzetten.’

1. ‘Horst, de belangrijkste plaats op aarde.’


Wellicht iemand met andere/betere suggesties?

vrijdag 8 september 2017

Intermezzo – Wieldoppen (3)

Tip vorige week: ‘Er staat een verloren wieldop bij de rotonde Stationsstraat-Westsingel in Horst.’ Daar wil je als regiobestuurder van het Gilde der Verlorenwieldoprechtopzetters natuurlijk wel even voor op je fiets springen om er een foto van te gaan maken!
Op Facebook plaatste ik vervolgens dit bericht: 
‘Het Rotondologisch Genootschap zal er misschien anders over denken, maar het Gilde der Verlorenwieldoprechtopzetters is geen groot voorstander van het rechtopzetten van verloren wieldoppen op rotondes. En al helemaal niet op deze manier.’
Waarom ‘al helemaal niet op deze manier’? Nou, bijvoorbeeld omdat de blik van de oplettende automobilist op een rotonde never nooit niet op het middeneiland is gericht. En wat als de automobilist onverhoopt toch wat minder oplettend is en zijn verloren wieldop op het middeneiland ontdekt? Hoe moet hij dan zonder kleerscheuren weer in bezit komen van zijn rechtmatig eigendom? (Dat de rechtopzetter van deze verloren wieldop zijn leven in de waagschaal heeft gesteld met zijn heldendaad vervult het Gilde overigens met diep respect.)
Het Gilde was aangenaam verrast door de reactie van het Rotondologisch Genootschap op het Facebookbericht: ‘Het genootschap onderschrijft de bevindingen en vraagt horst-sweet-horst om een richtlijn dienaangaande te ontwikkelen.’ Hoewel geen sinecure voldoet Horst-sweet-Horst, of liever gezegd deze regiobestuurder van het Gilde der Verlorenwieldoprechtopzetters, graag aan het verzoek van het Rotondologisch Genootschap om een richtlijn. De praktijk wijst immers uit dat het droef is gesteld met het verlorenwieldoprechtopzetten nabij rotondes. Ter illustratie drie praktijkvoorbeelden uit respectievelijk Grubbenvorst, Horst en Sevenum:


Grootste probleem is dat op een rotonde doorgaans van alles hengelt naar de aandacht van de automobilist: andere verkeersdeelnemers, richtingwijzers, ondoorgrondelijke kunstwerken, vishengels, hekwerken, benzinepompen en noem allemaal maar op. Grote kans dat zelfs een deugdelijk rechtopgezette wieldop het onderspit delft in die genadeloze concurrentieslag. Vandaar dat het Gilde der Verlorenwieldoprechtopzetters bij dezen de volgende richtlijn uitvaardigt: 
Een verloren wieldop bij een rotonde hangt men op aan een stok of paal en verbindt men vervolgens met een benzinemotortje, waardoor de wieldop gaat draaien en bijgevolg gegarandeerd de zozeer gewenste aandacht van de automobilist zal trekken.
Vergelijk het met het aloude windmolentje van de kermis.
In het zeldzame geval dat de vinder van de verloren wieldop geen benzinemotortje voorhanden heeft – maar wie heeft er tegenwoordig nou géén benzinemotortje in z’n kofferbak liggen of in z’n fietstas zitten? – rest hem/haar weinig anders dan handmatig de opgehangen verloren wieldop draaiende te houden. Eeuwige verlorenwieldoprectopzettersroem zal hem/haar ten deel vallen.

Merk overigens op dat het verticale roteren van de wieldop (zowel in het motorisch als handmatig aangedreven geval) fraai contrasteert met het horizontale roteren van de auto’s op de rotonde!

woensdag 23 augustus 2017

Top 5 – Meest memorabele WaaRomney-momenten

Nauwelijks veertien dagen zaten er tussen droom en daad. Feitelijk gekkenwerk, maar de droom was zo sterk dat ie zich niets gelegen liet liggen aan ge-ja-maar. En dus vond afgelopen zondagmiddag WaaRomney plaats. In en om de nog net leegstaande voormalige tuinbouwloods, een zogeheten romneyloods, aan de Speulhofsbaan in Meterik. Beeldende kunst, muziek, performance, poëzie, fotografie, video, installaties, voornamelijk door en van professionals uit Horst aan de Maas en directe omgeving. Tegen de verwachting in enorm druk bezocht. In het garen gehangen door Sanne Aben, Helmie van de Riet en ondergetekende.
Omdat ik mezelf de hele middag onledig heb gehouden met het verzorgen van (broodnodige, zo bleek weer eens) stoomcursussen verlorenwieldoprechtopzetten en ik daardoor van het festival zelf niet zo heel veel heb meegekregen, géén top 5 van WaaRomney-kunstwerken (hetgeen me ook een hoop ongemakkelijke keuzes bespaart). Wel een top 5 van mijn meest memorabele WaaRomney-momenten. Komt-ie:
5. zondag 20 augustus, 16.37 uur – meteen aan het begin van mijn zoveelste stoomcursus verlorenwieldoprechtopzetten krijgt een mevrouw uit Tilburg met Geleense roots de slappe lach. Als ik de stoomcursus een kwartiertje later afsluit, is ze nog steeds niet uitgelachen.
4. donderdag 10 augustus, 14.57 uur – 'Nee hoor, gaat niet, u had acht weken geleden een vergunning moeten aanvragen.' De flexibiliteit van een loden deur, de totale onwil om tot een oplossing te komen: om van te gruwen. Maar ook gemeentelijke bureaucratie kan de droom niet dwarsbomen. Dan maar geen vergunning.
3. woensdag 16 augustus, 7.58 uur – met een tractor komt Micky Verhaeg de binnenplaats naast de loods oprijden. Daags voor zijn vertrek naar Lowlands bouwt deze held, vakkundig geassisteerd door T., in drie uur een palletkunstwerk dat vijf dagen lang blikvanger van WaaRomney zal zijn.
2. vrijdag 18 augustus, 19.32 uur – magisch moment: na vele, vele uren van trial and error lukt het Sanne Aben en haar vader Toon eindelijk om het door Sanne zo vurig gewenste watergordijn in de loods te creëren. Nu kan het nauwelijks nog misgaan: een filmpje maken en dat vervolgens beamen op het watergordijn gaat nu ongetwijfeld ook lukken. En inderdaad staat er twee dagen later een fantastische installatie, waarover ik een bezoeker hoor zeggen dat het op de documenta in Kassel niet zou misstaan. Gelijk heeft ie. 
1. dinsdag 8 augustus, 20.43 uur – telefoontje met Twan Goemans, eigenaar van het perceel waarop de romneyloods staat. Of we er een keer een soort van festival mogen organiseren? Alsof het de normaalste zaak van de wereld is, zegt de sympathiekste palletproducent van het westelijk halfrond zonder er een seconde over na te denken: 'Natuurlijk, waarom niet? Over dat soort dingen moet je niet te moeilijk doen.' Alleen wel graag vóór 21 augustus, want daarna komt er een betonnen vloer in de loods te liggen en wordt ze geleidelijk geschikt gemaakt voor de productie van pallets. Vóór 21 augustus? Maar dat is volgende week zondag al! De rest is inmiddels geschiedenis ...

maandag 8 augustus 2016

Intermezzo – Verschnaufpause (10)

Bijna twee weken in Frankrijk geweest. Veel gezien, veel gedaan, veel genoten. Zoveel gezien, zoveel gedaan, zoveel genoten dat Horst-sweet-Horst er bij inschoot. Wat in Horst tot verontrusting leidde, zo begreep ik op enig moment. Nota bene voormalig wethouder Leon Litjens verklaarde zelfs openlijk zich ‘zorgen, grote zorgen’ te maken over mijn lot (klik ook hier):
‘Al jaren zit ik elke maandagavond vol spanning te wachten op nieuwe artikelen op Horst Sweet Horst. Nooit ben ik teleurgesteld tot afgelopen maandag. Geen nieuwe artikelen! Dan denk ik nog: “Dat kan de beste overkomen”. Echter het is nu bijna dinsdag 24.00 uur en nog steeds niets. Zou het liggen aan mijn PC, mijn IPad, mijn IPhone of mijn andere PC. Echter op elk apparaat krijg ik hetzelfde resultaat. Maar snel naar mijn ouders, schoonouders, schoonzussen, eigen broers en vrienden gereden maar ook daar hetzelfde resultaat nl geen nieuwe artikelen. Nu slaat de bezorgdheid mij echt om het hart!’
Diepe ontroering overviel me toen ik deze woorden las op een aftandse camping in Mélisey (departement Haute-Saône). Je zou namelijk verwachten dat iemand die jarenlang mikpunt is van Horst-sweet-Horst-hoon, -spot en -kritiek, blij is als hij eindelijk lijkt te zijn verlost van zijn kwelduivel. Bij Don Leon is het tegendeel het geval: ‘Ik maak mij echt zorgen: volgens mij is Wim ontvoerd. Help! Hopelijk vind iemand hem snel.’ Zó lief … Maar terwijl ik nog doende was een traantje weg te pinken, volgde de mokerslag: ‘Vindersloon is gesteld op 5 euro.’
Of ik ook nog wat heb opgestoken in Frankrijk? Uiteraard. Bijvoorbeeld dat, getuige allerlei uitingen in de openbare ruimte, ook daar op het moment een behoorlijk gure wind waait. Verder trek ik uit de staat van de wegen de conclusie dat voor een beetje bedreven wegdekdroedelaar fortuinen vallen te verdienen in Frankrijk.
Qua putdeksels valt in andere Europese landen meer te beleven dan in Frankrijk. Met de vormgeving van de Franse putdeksels is weinig mis. Bezwaar is alleen het gebrek aan variëteit: in elke plaats kom je dezelfde deksels tegen. Wat al te zeer doorgeschoten uniformiteit, maar dat hoeft misschien geen verbazing te wekken in het land dat het metriek stelsel heeft uitgevonden.
L’Isle-sur-le-Doubs heeft wat Horst aan de Maas al vele jaren node mist: een openbaar toilet, dat ook nog eens enigszins appetijtelijk oogt. Wat Horst aan de Maas minder node mist, zijn openbare telefooncellen. In Frankrijk zie je ze nog overal, dus ook in Fresnes-en-Woëvre:
Een intrigerende vraag is verder of het gemeentebestuur van Léoncel deze hoog opgetaste strobalen net als de Horster vroede vaderen (klik hier) als een (vergunningsplichtig) bouwwerk beschouwt.
Ten slotte het grootste raadsel van deze Verschnaufpause: hoe kan het dat ik heel veel Franse wegen van héél dichtbij heb gezien, maar dat ik geen enkele verloren wieldop ben tegengekomen? Zijn de Franse wieldopbevestigers vakkundiger dan hun Nederlandse collega’s? Heeft elke Franse gemeente haar eigen verlorenwieldopopruimbrigade die onmiddellijk in actie komt na de melding van een verloren wieldop? Zijn Franse auto’s voorzien van een alarm dat begint te loeien op het moment dat een wieldop aan zijn keurslijf dreigt te ontsnappen?

maandag 7 december 2015

Top 5 – Confrontatiespiegels

Een ernstig probleem dat ook zwaar wordt onderschat is het dumpen van afval bij rinkelpijpen (in de volksmond ook wel ‘glasbakken’ genoemd). Gelukkig wordt het probleem inmiddels onderkend door de gemeente Horst aan de Maas. Die begint binnenkort met het project Schone glasbakken. Dit bestaat vooralsnog uit drie proeven om illegale afvaldumping bij rinkelpijpen tegen te gaan, zo berichtte Hallo Horst aan de Maas deze week (klik hier):
1. stickers op de rinkelpijpen met informatie over afval dat er al dan niet in mag;
2. het ophangen van verkeersspiegels;
3. borden met een tekst in dialect die gebruikers erop wijst de omgeving schoon te houden.
‘De interventies zijn gericht op de onbewuste beïnvloeding van de gebruikers van de glasbak’, heet het in een gemeentelijk document (klik hier, ga naar ‘Raadsinformatiebrieven’ en klik op RIB 15.132).
Het bord met een tekst in dialect komt aan bod in een apart Horst-sweet-Horst-stukje (klik hier). Hier aandacht voor de verkeersspiegels die bij enkele glasbakken komen te hangen. Toelichting van een gemeentelijk woordvoerder in Hallo: ‘Mensen zien zichzelf in deze spiegel en worden zo geconfronteerd met hun eigen handelingen.’
Afvaldumpers krijgen dus letterlijk een spiegel voorgehouden. Briljant! Als ze zich tenminste niet in de dode hoek van de spiegel ophouden. Of hun afval achter de spiegel dumpen. Of de spiegel aan gruzelementen slaan. Dan heb je het gedonder helemaal in de glazen (de scherven vervolgens in de rinkelpijp deponeren leidt wel tot strafvermindering, zo beweren betrouwbare bronnen).
Maar goed, zo’n vaart zal het allemaal wel niet lopen. Sterker, Horst-sweet-Horst voorspelt een gouden toekomst voor spiegels die mensen confronteren met hun eigen handelingen. De Horst-sweet-Horst top 5 van confrontatiespiegels:
5. verlorenwieldopconfrontatiespiegels
Ter bevordering van het rechtopzetten van verloren wieldoppen.

4. neuspeuterconfrontatiespiegels
Vooral aan te brengen op motorkappen van auto’s.

3. olifantenpaadjesmijdersconfrontatiespiegels
Aan begin en eind van elk olifantenpaadje een confrontatiespiegel. Dat zal ze leren, die olifantenpaadjesmijders.

2. bejaarden-met-elektronische-fiets-confrontatiespiegels
Beseffen die oudjes wel welk leed ze aanrichten bij conventionele fietsbezitters als ze die met een triomfantelijke blik in hun ogen met een noodgang passeren?

1. voorkruipconfrontatiespiegels
Een voorkruipconfrontatiespiegel zou tot de standaarduitrusting van elke vrouw op leeftijd dienen te behoren.

dinsdag 6 oktober 2015

Intermezzo – Café De Verbeelding (1)

Hilarische selfies, een adembenemend lied met draaiorgelbegeleiding (klik hier), de Gezond-Verstand-Burger, do’s en don’ts van het rechtopzetten van verloren wieldoppen, de Nieuwe Verlichting, Joost Zwagerman, de formule vin=va, een stoplicht dat maar niet op groen wil springen. 
Wereldleed en ander klein ongemak: het kwam op 10 september allemaal voorbij tijdens de première van Café De Verbeelding. Er werd uitbundig gelachen, ademloos geluisterd, geanimeerd nagetafeld. Er werden wenkbrauwen gefronst, tranen gelaten, tenen gekromd. Café De Verbeelding liet kortom geen van de aanwezigen onberoerd – en dat was precies de bedoeling. 
Ik kan niet ontkennen dat ik samen met drie anderen achter de schermen een rolletje speel bij Café De Verbeelding, geesteskind van Jan Duijf, uitbater van café Cambrinus. Ondanks die nauwe betrokkenheid valt het nog niet mee uit te leggen wat Café De Verbeelding nu precies is. Laten we zeggen dat het ergens het midden houdt tussen een open podium, Speakers’ Corner en – in de woorden van Jan himself – ‘een ontmoetingsplaats voor mensen die zich bekommeren om de wereld, voor friskijkers, andersdenkers en geïnteresseerden in een avond uit met inhoud’. Met als kernwoord: verbeelding (zie ook hier).
U tast nog steeds in het duister? Geen probleem, de redding is nabij. Zéér nabij zelfs: overmorgen, donderdag 8 oktober, is de tweede aflevering van Café De Verbeelding. Vanaf 20.00 uur, café Cambrinus (Venrayseweg 93 Horst), toegang gratis. Programma? Is er niet en komt er niet. Gewoon afwachten wie en wat zich aandient. Inderdaad, dat maakt elke editie van Café De Verbeelding in zekere zin tot een ongewis avontuur. Maar daarin schuilt nu juist een groot deel van de charme.
Beleef het donderdag mee en laat u verrassen. Tussendoor en na afloop is er meer dan genoeg gelegenheid voor het nuttigen van al dan niet alcoholische consumpties. En mocht het u onverhoopt niet aanstaan, dan mag u op elk gewenst moment het café verlaten. Maar ik garandeer u: zover zal het niet komen. Tot donderdag!