Posts tonen met het label Bruna. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Bruna. Alle posts tonen

zondag 21 februari 2016

Intermezzo – Twan Huys

Horst-sweet-Horst heeft een primeur: Twan Huys, ózzen Twan Huüs, komt naar Horst! Nou neem ik aan dat Twan gezien z’n Zaerums-Hoarsterse wortels wel vaker in Horst aan de Maas vertoeft, maar ditmaal betreft het een openbaar optreden inclusief signeersessie. En wel bij Bruna. Op maandag 7 maart, ergens in de avonduren. Heb ik uit doorgaans uiterst betrouwbare bron vernomen.
Aanleiding is natuurlijk De Clintons, het door Twan geschreven, onlangs gepubliceerde boek over Bill en Hillary Clinton. Ik heb het nog niet gelezen (weet zelfs niet of ik het wel ga lezen), dus verwacht er van mij geen oordeel over. Het zal me wel benieuwen of Twan op 7 maart (het begin van) een antwoord kan geven op de vragen die Jan Terlouw gisteren stelde over de Clintons in een memorabel interview in De Volkskrant:  
‘Neem die Clintons. Tweehonderdduizend dollar voor een lezing. Wat is dat voor moraal? Waarom denk je dat je dat waard bent? Hoe wil je nou president worden van de Verenigde Staten als je zo met geld omgaat?’
Of ik zelf ook aanwezig ben op 7 maart? Weet ik nog niet. Misschien sta ik wel op de zwarte lijst van Twan of Bruna na het licht kritische Horst-sweet-Horst-stukje van vorige week (klik hier) en wordt me de toegang ontzegd. Zou trouwens interessant zijn als Twan wat dieper wil ingaan op vorige week – ook al in De Volkskrant – gedane uitspraken als ‘Ik wilde niet eindigen tussen de aspergevelden in Limburg’ of ‘Limburgers lijden een beetje aan een Calimero-complex’.
Intussen heb ik uit doorgaans uiterst betrouwbare bron eveneens vernomen dat het gerucht als zou Bruna uit Horst verdwijnen na de renovatie van winkelcentrum Kloosterhof, niet meer dan een gerucht is. Gelukkig maar. Ik weet, ook over Bruna heb ik me in het verleden wel eens licht kritisch uitgelaten (klik hier), maar laten we ons gelukkig prijzen met in elk geval één boekhandel (of iets dat daar dicht bij in de buurt komt) in Horst. En laten we ons vooral ook gelukkig prijzen met het deskundige en enthousiaste personeel in het Horster filiaal en de bijzondere activiteiten die het met enige regelmaat organiseert.

maandag 14 december 2015

Intermezzo – Horstensia (2) / Willems en Rietjens

Object: zak
Afmetingen: 41,5 x 43,5 cm.
Materiaal: plastic
Datering: omstreeks 1985 (?)
‘Is de Horster Bode er al?’
Hoe eerbiedwaardig het Horster weekblad De Echo van Horst en zijn voorganger De Echo van Noord-Limburg ook mochten zijn, de naam Echo heeft hier in huis nooit ingang gevonden. Het was de Horster Bode. En het bleef Horster Bode. Totdat De Echo in december 2010 ter ziele ging. Hallo Horst aan de Maas is gewoon ‘de Halló’ of, iets minder gewoon, ‘de Hállo’.
Horster Bode was de naam van een voorganger van De Echo, verschenen tussen 1932 en 1941. Wie zegt het de Horster Bode na, ook zeventig jaar na het verscheiden nog een plaatsje in het collectieve geheugen? Kantoorartikelenfabrikant Veneka in elk geval niet. Ruim tien jaar geleden gefuseerd met CIB en zelfs digitale sporen zijn nog maar moeilijk te vinden. Naam van het gefuseerde bedrijf: Quantore. Een naam die schreeuwt om een allesvernietigende implosie.
Wie zegt het de Horster Bode na, ook zeventig jaar na het verscheiden nog een plaatsje in het collectieve geheugen? Willems & Rietjens misschien? De voormalige boek- en kantoorboekhandel is in elk geval al een aardig eind op weg. Willems & Rietjens vestigde zich (denk ik) in 1976 in winkelcentrum(pje) Kloosterhof. Naar schatting tien jaar later verdween ‘& Rietjens’ van het toneel en bleef Willems over. Tien jaar geleden ging Willems met pensioen en werd Willems Bruna. En toch is Willems & Rietjens blijven voortleven. Misschien nog wel meer dan Willems. Niemand die je meewarig aankijkt als je zegt dat je naar Willems & Rietjens gaat. Hoe lang nog? 

maandag 5 mei 2014

Intermezzo – Karin Slaughter

Stel dat Lionel Messi het in z’n hoofd zou halen naar Nederland af te reizen, bereid zou zijn tot een handtekeningensessie bij zeven verschillende voetbalclubs her en der in den lande en dat mede dankzij uw inspanningen uw vereniging een van de zeven uitverkorenen zou zijn. Zou u dan trots zijn of zou u dan trots zijn?
Een vergelijkbare trots proefde ik afgelopen zaterdag toen de boekverkoopster van de lokale Bruna me toevertrouwde dat Karin Slaughter voor een signeersessie naar Horst komt. Want Dagblad De Limburger mocht diezelfde dag dan wel berichten dat de thrillerschrijfster op 24 mei Sittard zal aandoen,
ze komt toch echt éérst naar Horst. De Horster Bruna is een van de zeven Nederlandse Bruna-vestigingen waar Slaughter een signeersessie houdt. Waarom juist Horst? Vanwege de aardige mensen? De asperges? De overheerlijke kersenkruimelvlaai van bakkerij Gerards-Steeghs? Omdat het op de route ligt? Het zal waarschijnlijk allemaal meespelen, maar wat zeker ook een rol heeft gespeeld zijn de inspanningen van de boekverkoopster en haar collega’s, zoveel werd me zaterdag wel duidelijk, de bescheidenheid van de boekverkoopster ten spijt.
Dat het binnenhalen van Slaughter voorwaar iets is om trots op te zijn, drong pas echt goed tot me door toen ik me na thuiskomst overgaf aan enig gegoogle. Want veel meer dan dat Karin Slaughter een gevierd thrillerschrijfster is, wist ik nu ook weer niet: ik heb geen letter van haar werk gelezen – trillers zijn nu eenmaal niet my cup of tea.
Er zijn een hele hoop manieren om literatuur te beoordelen, maar als je louter op de cijfers afgaat, mag je Slaughter (Atlanta 1971) gerust de ‘Messi van de thriller’ noemen. Zo zijn alleen al in Nederland meer dan twee miljoen exemplaren van haar werken verkocht. En er hoeft maar een nieuw boek van haar hand te verschijnen of het staat binnen de kortste keren hoog genoteerd op de bestsellerlijsten. In het afgelopen decennium belandden zelfs tien van haar boeken op enig moment in de top 5 van de Nederlandse Bestseller 60. Opdat u er maar van overtuigd bent dat het een absolute grootheid is die Horst op 24 mei met een bezoek vereert.
Karin Slaughter, Aafjesavond: als je niet beter wist zou je warempel nog gaan denken dat het wat wordt met de literatuur in Horst. Maar het eeuwige gedoe met de bibliotheek en de steeds beperktere sortering van de plaatselijke Bruna (ongetwijfeld ook tot leedwezen van genoemde boekverkoopster en haar collega’s) zetten je weer met beide benen op de grond.

maandag 8 juli 2013

Klein mysterie 459 – Bruna

Vorige week vrijdag (28 juni) moest ik met de trein vanaf station Horst-Sevenum naar Maastricht. De twintig minuten overstaptijd in Venlo benutte ik voor een bezoekje aan de stationskiosk. Mijn oog viel op een boek waarvan ik het bestaan nog niet kende:
Ik ben dan zo dat ik dat boek per se wil hebben. Liefst meteen. Omdat Tim Parks een geweldig schrijver is, omdat Italië een geweldig land is, omdat sporen een geweldige manier van reizen is. Hoewel ik een boekenbon op zak had, kon ik de verleiding van een onmiddellijke aanschaf weerstaan: het regende dat het goot en zo waterdicht was mijn tas nou ook weer niet. Bovendien had ik op de terugweg in Venlo andermaal twintig minuten overstaptijd, ruim voldoende om het boek dan alsnog tot het mijne te maken. Helaas ging die vlieger niet op: bij terugkomst in Venlo (18.58 uur) bleek de kiosk al gesloten.

Ik kon twee dingen doen: het boek via internet bestellen zodat ik het maandag in huis had óf hopen dat de enige Horster boekhandel, Bruna, het gewoon in de winkel had staan, zodat ik het zaterdag al tot mij kon nemen. Ik koos voor laatstgenoemde optie, mede omdat ik de plaatselijke boekhandel en zijn medewerkers een warm hart toedraag en het belangrijk vind dat ie blijft voortbestaan.
Zaterdag. Bruna heeft het boek godverdegodver niet in de winkel staan. Het warme hart indachtig besluit ik het dan maar te bestellen.
‘Mooi, dan ligt het donderdag voor u klaar.’
‘Donderdag!?’
‘Ja, vanwege bezuinigingen wordt er in plaats van driemaal nog slechts tweemaal per week geleverd.’ 
Het warme hart zit me te zeer in de weg om de bestelling alsnog te annuleren.
Donderdag. ‘Goeiemiddag. Ik kom Italië op het spoor van Tim Parks ophalen.’
‘Even kijken … ja, is binnengekomen. Alleen zit het nog ingepakt en u moet weten: er is vanmorgen een hele pallet met boeken binnengekomen die allemaal moeten worden uitgepakt.’
‘Maar wanneer kan ik het dan komen ophalen?’
‘Dat zal vandaag niet meer lukken. Ik vind het heel vervelend, maar het is niet anders.’  
Ondanks het warme hart verzucht ik dat ik het boek al lang in huis had gehad als ik het via bol.com of nota bene de webshop van Bruna had besteld. De verkoopster kan dat slechts beamen.  
Vrijdag is het boek er dan eindelijk. Bijna een week voor een heel gangbaar boek – zelfs 25 jaar geleden was dat al lang. Warm hart of niet, de volgende keer doe ik het beslist anders: gewoon meteen via bol.com of een andere digitale boekenboer bestellen.

De hele gang van zaken heeft me doen beseffen dat de plaatselijke boekhandel toch ten dode is opgeschreven. Het erge is dat het er alle schijn van heeft dat (het concern) Bruna daar geen traan om laat. Steeds legere planken en een steeds minder breed aanbod wezen de afgelopen jaren al in een bepaalde richting die door bovenstaande ervaring alleen maar wordt bevestigd: alle ballen op de bestsellers en laat de rest maar stikken. Winst is het enige waar het om draait, het doet er niet toe of die nu wordt behaald met boeken, printerpatronen of sigaretten. Dat de medewerkers van het Horster filiaal er tegen de stroom in nog het beste van proberen te maken valt te prijzen, maar geloof me, uiteindelijk zal het geen zoden aan de dijk zetten.

Gelukkig is het boek net zo geweldig als ik al vermoedde, anders zou ik er nog gefrustreerd van raken ook.