Posts tonen met het label hondenpoep. Alle posts tonen
Posts tonen met het label hondenpoep. Alle posts tonen

zondag 25 mei 2025

Intermezzo – Tuinrenner


‘Klopt, jullie rennen inderdaad niet door onze tuinen. Waarom eigenlijk niet? Er zijn massa’s tuinen die helemaal zouden opfleuren van een regelmatig bezoek van de tuinrenner. In Frankrijk heeft nagenoeg elke tuin een tuinrenner. ‘Il faut cultiver son coureur du jardin’, is daar het motto. Verzeker je van de diensten van een tuinrenner en je bent gegarandeerd verlost van slakken. Wat veel mensen ook niet weten is dat het zweet van de tuinrenner de plantengroei bevordert. Er zijn tuinmannen die zich hebben bekwaamd in het tuinrennen, maar zij vormen doorgaans geen sieraad voor hun beroepsgroep. Weet je, ik ken een dwangmatige dagelijkse tuinrenner wiens parcours diep is uitgesleten. Geeft dat ooit zo aangeharkte, keurig gemillimeterde gazon een heel bijzondere uitstraling kan ik je verzekeren. Persoonlijk prefereer ik de flierefluitende tuinrenner. Dan zie je ‘m wekenlang niet en dan raust ie dag in dag uit met een noodgang door de tuin, willekeurig als een straalpistool hoppend van bloemperk naar struikgewas. En dan heb je natuurlijk ook nog de tuinrenners die de kantjes er vanaf lopen. Gouden gozers! Waar je trouwens wel voor moet uitkijken zijn de beunhazen onder de tuinrenners, die graven meer dan ze rennen. Hé, kijk! Daar zal je ‘m hebben! Onze tuinrenner! Hij komt uit een echt tuinrennersgeslacht. Wist je dat hij vorig jaar brons heeft behaald op het NK Tuinrennen Artistique?’

maandag 3 maart 2025

Intermezzo – Aso

Inderdaad focking irri dat een of andere leipo z’n doggo hier z’n kaka-drelie heeft laten zetten. Niet verwonderlijk dus dat de auteur van deze schriftelijke mededeling z’n aggro de vrije loop heeft gelaten. Meer nog dan in het woord aso uit die aggro zich in de liefst vijf vraagtekens waarmee de schriftelijke mededeling eindigt.


Een aso is volgens Van Dale een asociaal iemand. Ensie vermoedt dat het midden jaren tachtig van de vorige eeuw is ontleend aan het Duits en stelt dat het vooral populair is onder jongeren, politiemensen en welzijnswerkers. Of dat hier ook het geval is?


Camiel Hamans promoveerde in 2021 op het ontstaan en de geschiedenis van woorden als Indo, homo, aso, provo, Afro, alto, dumbo, weirdo, lesbo, Brabo, Limbo, lullo, positivo. NRC vroeg hem vervolgens naar de systematiek achter deze woorden. Hamans:
‘De oudste woorden van dit type zijn Indo, homo en provo. (…) In alle drie zat die o al in het oorspronkelijke woord: Indonesisch, homoseksueel, provoceren. Het zijn tweelettergrepige woorden geworden, met de klemtoon op de eerste lettergreep. En het zijn heel informele woorden, Indo en homo hadden zelfs ooit een negatieve lading. Goed, wat denkt de taalgebruiker vervolgens? Die ziet telkens die -o, die toevallig in die woorden zit, en concludeert dan dat die -o een bepaalde betekenis heeft: het gaat om personen, het is altijd informeel, en doorgaans negatief.  Die -o wordt opeens een soort uitgang, waarmee je nieuwe woorden kunt maken: informele woorden over personen. Door telkens van bepaalde woorden de eerste lettergreep te nemen en daar een -o achter te plakken. Afrikaans: Afro. Alternatief: alto. Lesbisch: lesbo. Dat ontwikkelt zich vervolgens verder. Op een gegeven moment kan het ook zonder afkorten. Je neemt dan gewoon een eenlettergrepig woord, lul, duf, bril en zet daar een o achter: lullo, duffo, brillo. Een brillo is een brildrager.’
Ozo! Terug naar het bordje, of liever: de bordjes. Ik trof er namelijk twee aan, vorige week in Berkelsbroek in Horst.


Wat naast de tekst zeker ook aandacht verdient, is de ingenieuze manier waarop beide bordjes staande worden gehouden. Telkens vier stokjes, twee aan elk van beide zijden van het bordje, verrichten het wonder. Dat die stokjes allemaal van een ander formaat zijn en ook allemaal anders gepositioneerd zijn ten opzichte van het bordje, verleent het geheel iets aangenaam frivools.


En nu maar hopen dat de aso (zou het een Limbo of een Brabo zijn?) opkaast of anders de bruine truien van z’n doggo voortaan in een bagga doet.

zaterdag 11 maart 2023

Gone but not forgotten – Fritske

- Het gaat heel slecht met Fritske. Hij eet en drinkt al een paar dagen niet meer, moet braken en strompelt dag en nacht rond, botst overal tegenaan. Dementie volgens de dierenarts. Vanmiddag om 17.30 komt ze om Fritske in te laten slapen.
- Wat triest. Maar volgens mij had Fritske bij zijn geboorte nooit kunnen denken dat hij zijn leven lang zou worden omringd door zulke lieve mensen …
- Danke. Gelukkig hebben we dit iconisch verhaal van jou nog!
- Zou Fritske het waarderen als ik dat verhaal op Horst-sweet-Horst publiceer?
- Enorm!!

Zo gezegd, zo gedaan. Onderstaand stukje verscheen in 2019 in de publicatie Norbertuswijk, 60 jaar samen leven in het sjemdörp. De foto’s zijn van Hub Vermeeren, die ik hierbij graag dank zeg voor het hergebruik ervan.


Van alle wijkbewoners kent Fritske (14) de Norbertuswijk misschien wel het beste: minstens driemaal per dag maakt hij een wandelingetje door de wijk. En dat al z’n hele leven lang.

De laatste sneeuwresten zijn nog net niet verdwenen op deze waterkoude middag. Fritske begint aan zijn tweede wandeling van de dag. Met tegenzin, zo lijkt het. Hollen is er niet bij, stilstaan des te meer. Een bekend patroon, volgens zijn vaste wandelmaatje Mart van den Munckhof: ‘Een wandeling met Fritske is een vorm van psychologische oorlogsvoering. Fritske is altijd waers.’

Dat vele stilstaan heeft een reden: Fritske is gebiologeerd door alles wat hij tegenkomt, elke wandeling weer. Hij voelt zich met name aangetrokken tot straatgoten en bladkorven: Mart: ‘Fritske is altijd op zoek naar eten. En dat bevindt zich vooral in straatgoten en rondom bladkorven. Je komt er daardoor wél achter wat mensen allemaal weggooien.’


Erg spraakzaam is Fritske tijdens deze wandeling niet, hij produceert geen enkel geluid. Mart: ‘Dat is gebruikelijk. Ik vraag hem wel eens wat er allemaal door hem heengaat tijdens zo’n wandeling. Of wat hij ruikt. Maar hij geeft geen kik. Nooit.’ Fritske communiceert vooral non-verbaal door overal geursporen achter te laten.

Met zijn wiebelkontje dribbelt Fritske parmantig een stukje door. Totdat hij opnieuw iets eetbaars vindt. Even later hurkt hij neer bij een heg om een grote boodschap van uiterst bescheiden omvang te doen. Aan Mart de schone taak het zaakje in een zwart zakje te stoppen: ‘Tja, dat hoort bij onze rolverdeling. Echt ergerlijk dat zoveel andere wandelmaatjes dat niet in hun takenpakket hebben zitten.’


Uiterst elegant stapt Fritske van de stoeprand om de straat over te steken. Contact met buurtgenoten heeft hij tijdens deze wandeling niet. Mart: ‘Dat laat hij meestal aan mij over. Maar goed ook. Fritske komt namelijk zo nu en dan behoorlijk agressief uit de hoek. Sommige katten kan hij wel schieten. Z’n belangstelling voor de konijnen bij de Twister neemt soms ook ongezonde vormen aan. En gisteren heeft hij een grote hond gebeten.’

Vandaag geen spoor van agressie, integendeel: als de wandeling er bijna opzit, bejegent hij buurman Binky uiterst vriendelijk op het trapveldje tussen Prinses Beatrixstraat en Prins Bernhardstraat.

Eenmaal thuis nestelt Fritske zich op de bank. Nog geen minuut later verkeert hij in dromenland. 

donderdag 2 maart 2023

Intermezzo – Hondentoilet (2)

Tishe! is een van mijn favoriete documentaires (klik hier om Tishe! te bekijken). Uit het raam van zijn appartement in het centrum van Sint Petersburg filmde regisseur Victor Kossakovsky een jaar lang wat zich allemaal afspeelt in zijn straat. Running gag zijn de mannen die telkens weer aan een gat in de straat komen werken.


Afgelopen maand heb ik regelmatig aan Tishe! moeten denken. Ik was namelijk in het gelukkige bezit van een plaats op de eerste rang bij de werkzaamheden die gepaard gingen met het verwijderen van een hondentoilet pal voor mijn deur (klik ook hier). De brief die ik medio februari ontving van de gemeentelijke afvalcoach over het verwijderingsproces schepte door zijn prettige mate van detaillering al hoge verwachtingen. De werkelijkheid overtrof die verwachtingen.

Het verwijderingsproces begon op 16 februari. In het verloop ervan meen ik acht stappen te hebben waargenomen (ik sluit niet uit dat ik de een of andere stap heb gemist) die, met uitzondering van de processtappen 6 en 7, allemaal op verschillende dagen plaatsvonden en werden uitgevoerd door telkens andere gemeentelijke medewerkers:

1. verwijdering van de ronde palen die onderdeel van het hondentoilet vormden
2. verwijdering uit het hondentoilet van het gele zand en de aanwezige hondenontlasting, inclusief afvoer hiervan
3. verwijdering en afvoer van de bekisting van het hondentoilet en afvoer van de ronde palen
4. vlak maken van het voormalige hondentoilet met zwart zand
5. verwijdering van de struiken in de buurt van het voormalige hondentoilet met behulp van een op een vrachtwagen aangevoerde minigraver
6. (ochtend) aanvoer van nieuwe beplanting door twee gemeentelijke medewerkers. Van het voorgenomen aanplanten komt het niet omdat de grond bevroren is. Ze vertrekken onverrichterzake
7. (middag) alsnog aanplanting van de nieuwe beplanting in de nu onbevroren grond
8. vervangen van de gele (hondenpoep) prullenbak door een groene prullenbak



Het heeft er alle schijn van dat het op 16 februari begonnen feest vandaag met processtap 8 tot een einde is gekomen, al hoop ik vurig dat er nog een afterparty zit aan te komen. 

donderdag 9 februari 2023

Intermezzo – Hondentoilet (1)

De een heeft vanuit zijn huiskamer zicht op een eindeloze rij geparkeerde auto’s. Een ander op een idyllisch park. Weer een ander op de betoverende skyline van een dorp of stad. Verschil moet er zijn. Het uitzicht vanuit mijn woning bestaat uit (van links naar rechts) een hondentoilet, een lantaarnpaal, een luiercontainer en een bladkorf. Medelijden is volstrekt misplaatst: ik heb me altijd bijzonder gelukkig geprezen met dit uitzicht. Sterker nog, ik voel me geprivilegieerd. Omdat ik het sterke vermoeden heb dat ik weleens de enige Nederlander zou kunnen zijn met een dergelijk ensemble voor zijn deur. Ik acht het zelfs niet geheel uitgesloten dat ik de enige persoon op de hele wereld ben die het genoegen smaakt tegelijkertijd zowel een hondentoilet als een lantaarnpaal als een luiercontainer als een bladkorf in zijn blikveld te hebben.


Ik verbeeld me altijd dat mijn uitzicht model zou kunnen staan voor heel veel dat Nederland tot Nederland maakt. Denk aan de onbedwingbare behoefte om de openbare ruimte tot op de vierkante centimeter volledig gestructureerd te willen inrichten. Denk ook aan het opmerkelijke fenomeen dat Nederland waarschijnlijk meer openbare toiletten voor honden dan voor mensen heeft. Denk ook aan de verkokering waaronder Nederland lijdt: hondentoilet, luiercontainer en bladkorf worden elk door afzonderlijke bedrijven of instellingen op afzonderlijke tijdstippen schoongemaakt dan wel geleegd. Denk verder aan het gebrek aan schaamte waarop Nederland prat gaat. Ik kan me tenminste niet voorstellen dat er veel andere landen zijn waar incontinente ouderen in het zicht van de hele buurt hun volle luiers in een container moeten dumpen.

Héél vreemd lijkt het me daarom niet dat mijn luiercontainer figureert in een boek met de titel Typisch Nederland. Maar dat terzijde.

Wat het hondentoilet en de bladkorf voor hebben op de lantaarnpaal en de luiercontainer is dat het ontmoetingsplekken zijn. Terwijl de hond zijn gevoeg doet en Piet staat te wachten totdat Truus haar kruiwagen heeft geledigd ontstaan hier dialogen. Over het weer, over de staat van bepaalde voortuintjes in de buurt, over de plas- en poepgewoonten van Bello, over de prestaties van Oranje. Contact tussen buurtgenoten! Spontaan ook nog! Sociologen, dorpsverbinders, buurtwerkers en hun soortgenoten likken hun vingers er bij af. En wat doet de gemeente Horst aan de Maas? Die gaat alle 31 hondentoiletten die de gemeente rijk is op de kortst mogelijke termijn verwijderen. Onbegrijpelijk.

(Dit stukje verscheen gisteren ook in Via Horst-Venray) 

zondag 19 december 2021

Top 5 – Meterikse hondenpoepverbodsbordjes in beukenhaag

De romantiek is er een beetje vanaf, van de hondenpoepverbodsbordjes. Internet is dodelijk geweest voor de creativiteit in dezen: terwijl de hondenpoepverontwaardigde pre-internet zelf in de weer moest met pen/viltstift/verf en papier/karton/hout om z’n frustratie in woord en/of beeld te uiten, volstaat vandaag de dag een half minuutje googlen om iets geprefabriceerds tevoorschijn te toveren. Printen, desgewenst nog even lamineren en, hup, je bent het mannetje dan wel vrouwtje. Enige ambachtelijkheid is ver te zoeken.


Prachtige oudhollandse traditie naar de gallemiezen? Valt mogelijk toch te bezien: in Meterik heeft men een niet onverdienstelijke poging gedaan de zogenaamde vooruitgang een halt toe te roepen. De beukenhaag die het lokale schoolplein scheidt van de openbare weg is er namelijk behangen met handgeschreven en -geschilderde hondenpoepverbodsbordjes. Dat het hier een gecoördineerde actie betreft, uitgevoerd door leerlingen van de school, staat buiten kijf. Hoe mooi dat kinderen hier onderwezen worden in de edele kunst van het vervaardigen van het handgemaakte hondenpoepverbodsbordje! Jong geleerd is immers oud gedaan. Hoop gloort aan de horizon, nog is niet alles verloren.

Een rangschikking aanbrengen in iets dat kinderen hebben geschapen is altijd een hachelijk iets. Voor je het weet is de tere kinderziel voor eeuwig beschadigd. En dat is natuurlijk niet de bedoeling. Zeker niet in dit geval. Daarom telt de exclusieve Horst-sweet-Horst top 5 van Meterikse hondenpoepverbodsbordjes in beukenhaag uitsluitend nummer 1’s. Komt ie:

1.


Broer en zus

1.

 Je zult ‘m maar moeten opruimen, een grote bah van zulke immense omvang

1.

Prachtig hondenlijf in twee tinten bruin

1.

Zó goed dat ‘kak’ en ‘zak’ in plaats van het bagatelliserende ‘kakje’ en ‘zakje’ van tegenwoordig


Compositorische overeenkomsten met z’n voorganger


Compositorische overeenkomsten met z’n voorganger

1.


Kunstenaars in de dop, fabuleus kleurgevoel en oog voor detail

woensdag 10 februari 2021

Top 5 – Horster kleine sneeuwbah’s

In tegenstelling tot de grote bah leidt de kleine bah doorgaans een vrij anoniem bestaan. Hij is er wel, maar je ziet ‘m zelden. Die relatieve onzichtbaarheid van de kleine bah maakt dat hij veel minder agressie oproept dan z’n grote broertje. Die neemt op lijstjes van grootste ergernissen van Nederlanders steevast de koppositie in – de kleine bah is nooit terug te vinden in de ergernisstatistieken.


Sneeuw verandert alles, ook de verhoudingen tussen de grote en de kleine bah. Nu is het ineens de kleine bah die voor het voetlicht treedt, terwijl de grote bah onder het sneeuwdek verdwijnt of zich daar vrij eenvoudig onder laat verstoppen. De kleine sneeuwbah heeft iets vertederends. Een minuscuul, gekleurd accentje in een verder witte wereld. Onnadrukkelijk, zich niet opdringend en toch onmiskenbaar aanwezig.


Met de bescheidenheid die hem eigen is weet de kleine bah de verleiding te weerstaan om in het toch vrij zeldzame geval van een sneeuwdek de grote jongen uit te hangen. Het is die eigenschap die de kleine bah zo buitengemeen sympathiek maakt. Een welverdiend eerbetoon is daarom op zijn plaats. En hoe zou dat beter kunnen dan in de vorm van een exclusieve Horst-sweet-Horst top 5 van Horster kleine sneeuwbah’s? Niet op basis van criteria, maar op gevoel, onderbuikgevoel. Komt ie:

5. Beekstraat, Horst


Om te zoenen zo mooi toch? Druipers leiden doorgaans tot de beste kleine sneeuwbahresultaten.

4. Sint Jansstraat, Meterik


De kleine sneeuwbah in carnavalssferen. De bloemetjes buitenzetten. We loaten ’t már goan.

3. Meterikseweg, Horst


Met 7,3 centimeter de diepste aangetroffen Horster kleine sneeuwbahkrater.

2. Weltersweide, Horst


Het lijkt er warempel op alsof de producent van de rechter kleine sneeuwbah heeft gepoogd de contouren van een hand te schetsen. Niet onverdienstelijk, hoewel ook niet helemaal geslaagd.  

1. Meterikseweg, Horst


Met een omtrek van 47,3 centimeter de grootste Horster kleine sneeuwbah. Om azijnzeikers voor te zijn: door Horst-sweet-Horst uitgevoerd geur- en sporenonderzoek heeft uitgewezen dat dit het resultaat is van één kleine bah en niet van meerdere kleine bah’s.

maandag 9 november 2015

Top 5 – Begroetingsmogelijkheden voor hondenbezitters met twee volle handen

Hoe groet je elkaar als hondenbezitter als je in de ene hand een hondenlijn hebt en in de andere een vol hondenpoepzakje? Deze belangwekkende vraag wierp PvdA-gemeenteraadslid Roy Bouten afgelopen week op tijdens de gemeenteraadsvergadering (klik hier en ga naar 1.10.40).
Er zijn mensen, raadsleden zelfs, die daar meewarig over doen en meteen in de kunnen-ze-hun-kostbare-tijd-niet-beter-besteden-reflex schieten. Ik zeg daarentegen: begint sociale cohesie niet bij elkaar groetende hondenbezitters? De vraag van Roy verdient alleen al daarom serieuze reflectie. Een uitdaging waaraan de gemeenteraad zich niet durfde te wagen, maar die Horst-sweet-Horst graag aangaat. Laten we eerst vaststellen dat Roy het misschien ingewikkelder maakt dan het is als hij zegt: ‘Aangezien de aangelijnde hond de ene hand bezet houdt en in de andere vaak een vol poepzakje bungelt ontstaat een geheel eigen lichaamsbeweging om elkaar te groeten.’ Hij ziet hierbij twee zaken over het hoofd:

1. een lichaamsbeweging is niet per se vereist om elkaar te groeten. Met een verbale groet (‘Hallo’, Môgge’, ‘Goedenavond’), een gefloten groet of een geblafte dan wel gegromde groet kom je ook een heel eind. Een groet met een van de organen van het hoofd kan eveneens wonderen doen. Denk aan de uitgestoken tonggroet, de opgetrokken wenkbrauwgroet, de snuifgroet, de zijwaartse oorlelgroet en de knipooggroet. En ook de minzame hoofdknikgroet blijft natuurlijk te allen tijde mogelijk.

2. waarom zou je de aangelijnde hond in de ene en het poepzakje in de andere hand moeten houden? Ik heb zelf de proef op de som genomen en wat blijkt? Lijn en zakje gaan prima samen in één hand!
Maar ook als Roy per se wil vasthouden aan een lichaamsbeweging én lijn en zakje in afzonderlijke handen, zijn er meer dan voldoende mogelijkheden. Zoveel zelfs dat ik er een top 5 van heb kunnen samenstellen. Komt-ie, de Horst-sweet-Horst top 5 van begroetingsmogelijkheden voor hondenbezitters met twee volle handen:

5. De zithoudingbegroeting

4. De stabiele zijliggingbegroeting

3. De rugliggingbegroeting

2. De plankbegroeting

1. De omgekeerde wereldbegroeting

maandag 12 januari 2015

Top 5 – Horster potloden

Behalve de week van twee lokale hoogwaardigheidsbekleders die gestoken in een ‘Je suis Charlie’-shirt een statement maakten op een carnavalszitting (klik hier), was de afgelopen week natuurlijk ook de week van het potlood. De glorious return van het potlood mogen we gerust zeggen, na vele jaren van marginalisatie teweeggebracht door pc, tablet, laptop, iphone en wat dies meer zij. Ik moet eerlijk bekennen dat het potlood ook bij mij wat uit beeld was geraakt. Hoe kan ik het potlood het beste rehabiliteren? Natuurlijk door middel van een top 5 van Horster potloden! De samenstelling daarvan viel om de dooie drommel nog niet mee, zo heel veel openbare potloden kent Horst aan de Maas nou ook weer niet. Bovendien is het nogal eens lastig onderscheid maken tussen een potlood en een pijl. Dit bordje bijvoorbeeld heeft alle uiterlijke kenmerken van een potlood,
maar gezien het opschrift lijkt het toch eerder bedoeld als pijl dan als potlood. Enfin, uiteindelijk is het toch gelukt met die top 5. Komt-ie:   

5. Recht tegenover de vorige week hier besproken palm (waarover we deze week in Hallo Horst aan de Maas zo teleurstellend weinig méér te weten zijn gekomen) ontdekte ik vorige week bij een Hang On geheten bedrijf warempel een potlood met een vlijmscherpe (zo zien we potloden het liefst) punt:

4. Van Dale vermeldt als vijfde betekenis van potlood ‘penis’. Bij potloodventer staat ‘exhibitionist’. Bij exhibitionist staat ‘persoon die lijdt aan exhibitionisme’. Bij exhibitionisme staat ‘psychische stoornis gekenmerkt door het ontlenen van seksuele opwinding aan het vertonen van de geslachtsdelen aan onbekenden’. Aan de Wittebrugweg, van Horst uit gezien net vóór het A73-viaduct, zat jarenlang een potloodventer met een behoorlijk stijf potlood op een fiets (klik op de afbeelding om haar te vergroten):

3. Nu we toch in de buurt van de A73 zijn: het grootste Horster potlood staat in de Kasteelse Bossen. Het is ook wel eens aangeduid als ‘de Eiffeltoren van Horst’
 (Parijs!!), maar daarmee doe je dit potlood tekort:

2. Het verkiezingspotlood mag uiteraard niet ontbreken in deze top 5. Gelukkig beschik ik over een fraaie collectie papieren verkiezingspotloden. Om nostalgische redenen heb ik gekozen voor het oudste, daterend uit 1966 (als u op de afbeelding klikt om haar te vergroten én als u een respectabele leeftijd heeft herkent u wellicht de potloodvasthouders):

1. Gisteren zag ik het ineens hangen, aan het hek van een paardenwei aan de Melatenweg:
Eveneens een statement? Of hangt het er al jaren maar ben ik er altijd achteloos aan voorbijgegaan?

maandag 13 januari 2014

Klein mysterie 517 – Niet poepen (7)

De Maelderse bök
die schiete zò duk
Ze vrkoëpe de stroant
vur en kwártje ut poand
Ja, ja, schijten daar kunnen ze wat van in Melderslo. ‘Ach, een spotdicht ontsproten aan het brein van enkele zieke Horster geesten’, zou u kunnen denken. Maar ook uit een onverdachte, namelijk Melderslose, bron blijkt een preoccupatie met excrementen: de digitale nieuwsbrief van Stichting Geschiedenis Melderslo van april 2012 (klik hier, klik vervolgens in het menu links op ‘nieuwsbrief’, klik vervolgens bij ‘Nieuwsbrief gemist?’ op ‘hier’ en klik ten slotte op ‘April 2012’). Centraal in die nieuwsbrief staan de door Ger Nellen (1919-1999) in 1983 op schrift gestelde aftelrijmpjes, spotgedichten en nonsensversjes uit zijn Melderslose jeugd. Drie van die nonsensversjes:
Ozze vader
scheet in ’t water
haalde n’m d’r oet
pötje kerboed
Piet
Schiet
Drie oore wiet
Drie oore lank
Haj zien ganse vot verbrand
Als men iemand nariep met ‘Hei!’ en hij of zij keek om, dan zei men:
Vergefs gekeke
In bed geschete
Fielefak
Stroontzak
Scheet, schiet, geschete en stroontzak. Ik zei het toch? (Dit even los van het feit dat deze versjes uniek materiaal zijn en we dankbaar mogen zijn dat ze zijn overgeleverd.)
De Melderslose obsessie met uitwerpselen lijkt zich nu te hebben uitgebreid tot hondenpoep. Want in mijn lange carrière als hondenpoepfrustratiebordjesspotter heb ik al veel meegemaakt, maar acht bordjes op één grasveld heb ik zelfs aan de Van Stepraethstraat in Sevenum nooit gezien.
Het gaat om het grasveld dat de Melderslose kerk aan drie zijden omgeeft. Acht bordjes, met als gemene deler een oproep aan lokale hondenbezitters hun lieveling niet op het gras te laten schijten. Het mooie is dat de bordjes veel, heel veel zelfs, op elkaar lijken, maar dat er desondanks niet twee hetzelfde zijn. Bekijk en vergelijk ze maar en zoek de verschillen, ze sieren alle acht dit stukje op. De bordjes vormen het levend bewijs voor mijn al vaker geponeerde stelling dat hondenpoep het beste naar boven brengt in de creatieve mens.
Voor de Melderslose kinderen – zouden er geen volwassenen over dat grasveld lopen? – hoop ik natuurlijk dat de bordjes de gewenste uitwerking hebben. Van de andere kant: dat grasveld rondom de kerk biedt het zo door poep gefascineerde Melderslo ook een unieke kans bij te dragen aan de vooruitgang van de wetenschap. Dat zit zo: in De Volkskrant zette Ronald Veldhuizen zaterdag vraagtekens bij een Duits onderzoek naar het poepen en plassen van honden. De viervoeters zouden volgens de onderzoekers een ingebakken kompas gebruiken om hun behoefte te doen: ze poepen meestal langs de richting van het aardmagnetisch veld.
Veldhuizen en anderen hebben daar zo hun twijfels bij. Ze vragen zich bijvoorbeeld af of in het onderzoek wel altijd de juiste richting is bepaald. En juist dat mag in Melderslo geen enkel probleem zijn: in de wetenschap dat de kerk, zoals elke kerk, op het oosten is gericht, moet het bepalen van de juiste zitrichting van de poepende hond hier een fluitje van een cent zijn.
Daarom, geachte inwoners van Melderslo: mochten de bordjes niet het gewenste effect hebben, help dan in elk geval de wetenschap vooruit en noteer de zitrichting van de schijtende Bello’s, Blacky’s en Tessa’s.