Posts tonen met het label Schadijkse Bossen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Schadijkse Bossen. Alle posts tonen

vrijdag 7 augustus 2026

Intermezzo – Naar het wit neigende hert-achtigen

Soms geloof je je ogen niet. Lopend door de Schadijkse Bossen nabij het noordelijke uiteinde van de Silvesterweg meende ik enkele jaren geleden honderden meters verderop een wit ree of hert te zien. Ik geloofde m’n ogen niet. Op de foto die ik met m’n telefoon maakte was niet meer dan een vage schim te zien. Te grote afstand, te slechte telefoon. Ik hield het erop dat m’n ogen me hadden bedrogen, te meer omdat uit enig gegoogel bleek dat witte reeën of herten uiterst zeldzaam zijn.

Fietsend van America richting Meterik over het fietspad langs de Meteriksebaan geloof ik vanmorgen om twaalf uur opnieuw m’n ogen niet. Twee naar het wit neigende hert-achtigen op een meter of vijf afstand, grazend aan de bosrand. Kan toch niet? Zijn het niet twee opgeschoten honden? Nee. Ook op het tweede gezicht zijn het hert-achtigen. Van de eerste verbazing bekomen stap ik af, in de verwachting dat de dieren nog voordat m’n voeten de grond hebben geraakt, verdwenen zullen zijn in het bos. Dus niet. Onaangedaan grazen ze verder. Foto.


Terwijl twee fietsende dames naderen, maken ze aanstalten om de Meteriksebaan over te steken. Foto.


Doodgemoedereerd kuieren ze over het fietspad, de dames zijn inmiddels afgestapt. Foto.


Even doodgemoedereerd kuieren ze over de Meteriksebaan richting de bosrand aan de overzijde. Foto.


Een auto passeert stapvoets. Foto.


Langzaam verdwijnen ze uit beeld. Foto.


Het tafereel duurt nauwelijks een minuut. De vredigheid, de sereniteit, het al dan niet vermeende wegvallen van alle geluiden blijven me nog wel een tijdje bij. Betoverende, droomachtige sfeer, die me doet denken aan On body and soul, een van mijn favorietste films. Twee herten spelen er een belangrijke bijrol in. Andere gedachte die opkomt: was het wel gezichtsbedrog, enkele jaren geleden aan de Silvesterweg?
     
Ik fiets verder. ‘Gelukt met de foto’s?’, vraagt een van de dames als ze me elektrisch aangedreven inhaalt.
‘Volgens mij wel.’
‘Was bijzonder.’
‘Kan je wel zeggen, ja. Ze waren absoluut niet schuw, misschien zijn het exotische dieren die zijn ontsnapt uit een hertenweide.’
‘Zou je bijna denken, ja.’

Misschien iemand een andere, betere verklaring?

donderdag 9 april 2026

Intermezzo – Opheffing blokkade Straat van Zoeaaf

America, 9 april – Een resultaat van de onderhandelingen dat tot dusverre enigszins onderbelicht is gebleven, is dat de Americanen ermee akkoord zijn gegaan de blokkade van de Straat van Zoeaaf de komende twee weken op te heffen. De Straat van Zoeaaf, die de Schikse Laagten doorsnijdt, verbindt de Golf van Smulders met de Kannegietse Bocht en is een belangrijke doorvoerroute voor de internationale scheepvaart.


De eerste schepen die meer dan een maand voor anker lagen in de Golf van Smulders hebben inmiddels koers gezet richting Kannegietse Bocht. Premier Jetten heeft verklaard dat Nederland bereid is de scheepvaart in de Straat van Zoeaaf te beveiligen. Jetten zei anti-piraterijmissies met Nederlandse deelname te overwegen: ‘De stremming van de scheepvaart raakt de hele wereld. De vrije doorvaart van de Straat van Zoeaaf is van groot belang, ook voor het internationaal recht.’

vrijdag 15 november 2024

Intermezzo – Bergen

Als kleuter was een bezoekje aan de Gaelen Bérg in de Schadijkse Bossen in Meterik een van mijn favoriete uitjes-binnen-handbereik. Zalige middagen heb ik er doorgebracht, berghutten bouwend van gevonden takken, van boven de boomgrens dalwaarts rollend, woeste bergrivieren creërend met behulp van een schepje en een fles water, imposante zandkastelen bouwend op de flanken van de berg.


Veel hoger dan een meter of tien is de Gaelen Bérg, die officieel Sint-Martinusberg heet en volgens mij ook wel eens Witten Bérg wordt genoemd, niet. Toen we enkele jaren later op vakantie gingen naar Luxemburg, moet voor het eerst tot me zijn doorgedrongen dat ‘berg’ een rekbaar begrip is.


Het afgelopen weekend bracht ik voor een groot deel door in het charmante Heerlen. Op het programma: een bezoek aan het Dutch Mountain Film Festival. Vijf documentaires en speelfilms gezien die zich in het hooggebergte afspelen. Maar zondag ook deelgenomen aan een onderdeel van het flankerend programma van het festival: een wandeling van ruim twintig kilometer van Aken naar Heerlen. Een stuk van de route voerde over de Dutch Mountain Trail. Deze langeafstandswandeling door Zuid-Limburg en het Belgische en Duitse grensgebied doet zeven bergen aan. De top van de hoogste, de Schneeberg, ligt 257 meter boven NAP. Terwijl ik de Wilhelminaberg (225 meter) beklom, werd ik me opnieuw bewust van de rekbaarheid van het begrip ‘berg’.


Is het hoogmoedswaanzin om een verhoging in het landschap van 10, 257 of 225 meter tot berg te bestempelen? Maar hoe hoog moet een berg dan wél zijn om ‘m berg te kunnen noemen? Valt een berg überhaupt te definiëren aan de hand van een bepaalde hoogte? In elk geval volgens Wikipedia niet. Dat noemt een berg ‘een landvorm die uit een beperkt gebied bestaat dat duidelijk hoger is dan de omgeving’. Als je het op die manier bekijkt, getuigt het juist van een minderwaardigheidscomplex als je niet elk bultje in een verder vlak landschap ‘berg’ zou noemen. Geen hoogmoedswaanzin dus maar gezond zelfbewustzijn.


Net voor het bereiken van de top van de Wilhelminaberg kwam ik zo ineens tot het waanzinnige inzicht dat ik, zonder het te beseffen, al mijn hele leven bewoner van een berggebied ben, met behalve de Gaelen Bérg, in mijn onmiddellijke nabijheid onder meer ook de Homberg, de Lichtenberg, de Reulsberg, de Peelbergen, de Kreitenberg, de Kronenberg (‘Monte Corona’), de Genenberg, de Nieuwenberg en niet te vergeten de Zuringsberg, waarvan de top op 56 meter boven NAP ligt.


En het mooie was: volgens een op aandringen van mijn medewandelaars geconsulteerde arts bleek ik als nieuwbakken bergbewoner niet aan hoogteziekte dan wel verstandsverbijstering te lijden.

(Dit stukje verscheen eerder deze week in iets andere vorm ook in Via Horst-Venray)

donderdag 26 augustus 2021

Intermezzo – Dwarsdoorsnede (4)

Vierde etappe van een wandeling van Vredepeel naar Grubbenvorst, diagonaal door de gemeenten Venray en Horst aan de Maas. De etappe van vandaag begint bij de Lollebeek, op de grens van beide gemeenten, en eindigt bij het Sint-Annakapelletje in Horst.

Passage van de Lollebeek, de grens tussen Venray en Horst aan de Maas. Even een onbelemmerd zicht op de wijde omgeving totdat de Schadijkse Bossen opdoemen. ‘De Schaak’ in dialect. Erkend eldorado voor mountainbikers. Vandaag houden ze zich schuil. Zoals deze hele wandeling al nagenoeg mensenvrij is. Ook wel eens aangenaam.


Doorkruisen van de bossen en dan het majestueuze uitzicht over het immense Meterikseveld. Eeuwenoud cultuurlandschap, waaraan is en wordt geknabbeld maar dat toch min of meer heeft weten te overleven. Zonde dat vrijwel niemand nog in staat is dit landschap te lezen: kennis vergroot het draagvlak voor behoud.


Aan de Sint Maartensweg bevochtigt een sproeimachine een klein stukje akker. Plus de weg over de hele breedte en een lengte van wel honderd meter. Plus de beide wegbermen. Plus een weiland aan de overzijde van de weg. Agrarische arrogantie ten top. Waag het niet er iets van te zeggen, want dan belemmer je de boer in zijn bedrijfsvoering. Waanzin. Op een drafje deze uiterst lokale stortbui weten te doorstaan.


Diagonale oversteek van het Meterikseveld. Aan de Afhangweg, op de grens van Meterik en Horst, het Sint-Luciakapelletje. Meer kapelletjes dan mensen op deze wandeling. Deze is uit 1783, toegewijd aan Lucia, beschermheilige tegen besmettelijke ziekten. Toen tegen dysenterie, ook wel bloedloop geheten. Werkt het trucje met beschermheiligen nog steeds? Heeft het ooit gewerkt? Getuige de aangebrachte devotionalia zijn het vooral Poolse arbeidsmigranten die er nog in geloven. Of op hopen.


Langs de Kabroeksebeek richting centrum van Horst, de enige dorpskern die mijn diagonale lijn van Vredepeel en Grubbenvorst doorsnijdt. Zelfs het Horster centrum oogt uitgestorven. Tussen ’t Gasthoês (links) en de Mèrthal (rechts) door. Opgevangen gerucht: de Mèrthal gaat plaatsmaken voor woningbouw. Het zal toch niet?


Industrieterrein. Met een Poolse auto garage. Teken des tijds. Blijkbaar is er een markt voor. Over tien, twintig jaar nog steeds? Dan het volgende kapelletje, het Sint-Annakepelke. Oud, heel oud. Gelegen op een terp, omringd door linden. Nauwelijks vijftig jaar geleden torende het kapelletje nog fier boven de omringende akkers uit. Nu is het weggestopt. Daarover klagen mag niet, wees blij dat het er überhaupt nog is. Jaja.


(Dit stukje verscheen gisteren ook in Via Horst-Venray, zij het zonder foto’s. Klik hier, hier en hier voor de eerste drie etappes van deze wandeling.)

dinsdag 29 maart 2016

Intermezzo – Johan

7 augustus 1976. Een zaterdag. Dat betekent met buurtgenoten en hun vaders voetballen op het trapveldje midden in de Schadijkse Bossen. Zoals elke jaren zeventigzaterdagmiddag. Buigen of barsten, weer of geen weer. ’s Zomers om vier uur, ’s winters een uur eerder. Eén keer is daarvan afgeweken: op 24 augustus 1974, toen laat in de middag het nieuwe Horster gemeentehuis officieel werd geopend en enkele vaders daar ambtshalve bij aanwezig moesten zijn en pogingen van die vaders om de opening te verplaatsen naar een andere dag, of tenminste een ander tijdstip, vruchteloos waren gebleven. Vandaag wordt de tweede keer. 

VVV, het twee maanden eerder naar de ere-divisie gepromoveerde VVV, speelt aan het einde van deze zaterdagmiddag een oefenwedstrijd tegen Barcelona, dat onder leiding staat van Rinus Michels en Johan I en Johan II in zijn gelederen heeft. Vaderlijke pogingen om VVV en Barcelona te bewegen de wedstrijd te verplaatsen naar een andere dag, of tenminste een ander tijdstip, zijn achterwege gebleven – de betreffende vaders staan niet bekend om hun nederigheid maar in dit uitzonderlijke geval kenden ze hun plaats. Het wekelijkse potje voetbal wordt daarom enkele uren vervroegd en de gebruikelijke mokkastick na afloop bij ’t Hukske wordt voor één keer overgeslagen. Net zoals de derde helft aan de Meterikseweg.
Snel in bad en met de hoar nag naat de Eend in, op naar De Koel. De barstensvolle Koel, de nog nooit eerder zo volle Koel zelfs. VVV is hotter than hot. In tegenstelling tot Johan Cruijff. ’s Werelds beste voetballer van dat moment is in Nederland uitgekotst. Wordt weggezet als geldwolf en praatjesmaker. De dramatische EK-nederlaag eerder die zomer tegen Tsjechoslowakije, met een constant tegen de scheidsrechter zeikende Cruijff, heeft de deur helemaal dichtgedaan. Nederland heeft het wel gehad met de eeuwige querulant Cruijff.
En dus wordt Cruijff uitgefloten in De Koel. Bij elke balaanraking. Totdat Asensi, een vaardige, langharige adjudant van de maestro, een bloedende hoofdwond oploopt en het spel even stil komt te liggen. De meeste spelers maken van deze ongeplande pauze gebruik om wat te keuvelen en vocht tot zich te nemen. Zo niet Cruijff. Bij de dug-outs, precies tegenover mijn gekoesterde plaatsje onderaan het hek bij het reclamebord van Nederlandse Draadindustrie Blerick, staat een blond jongetje op krukken. Cruijff loopt op het jongetje toe en geeft hem een handtekening. Achttienduizend mensen klappen hun handen stuk.

maandag 27 juli 2015

Klein mysterie 663 – Leesplankje (7)

Verder met de volgende drie woorden van het Horster Laesplaenkske die door Toon Jenniskens van een hoogstpersoonlijke toelichting zijn voorzien. Geniet van de Meterikse bijnamen, de ‘kwakelwiefkes vanne Hei’ en de ‘blauw vuus’ na het moelbaere plukken!

Roepen de behandelde woorden herinneringen of reacties bij u op? Deel die dan met andere Horst-sweet-Horst-lezers! En klik hier voor de eerste drie door Toon geduide woorden van het Laesplaenkske.

Kwekvôrs
Vuraal dór de koêle in de wêije, die dinde ás drênkpláts vur ’t vië (wao ge inne weenter ok good óp kós liêre schátse!), wemelde ’t âchter ánne Miëterik van de kwekkers, zoëás weej die biëste numde. In ’t ènkelvoud zâgte we troewes kwekvôrs, realizeer ik meej noow… ’s Aoves, ás die kwekkers begóste te kwake óp de koele va Houben Tinus, Giesse Sjang, Crómmentoens Hândrie, béj ós (béj Giesse Piet), béj Giërtjes Bernard, béj Riêkels burke, béj Klöskes Jan en béj Mártes Sef ós naobere en doënste naobere, dá waas ’t duk en hels kabaal, má wál en dát ge ów laeve ni miër verget! Ás ózze Frâns en ik dá nag lang mèt mekaar im bèd laoge te vertèlle, reep ós mooder, die doew duk zeek óppe ópkamer ónder de jóngeskamer laog, dát we móste gao slaope en dá kwákte we trug dát dát ni góng vawaege de kwekkers.

Kwakel
Noëit zal ik de ‘kwakelwiefkes’ vergaete die ovver de greendwaeg vur ós hoês fietste mèt enorme jutezek óppen draeger. Die zek rákte ám beids kânte has de groond en woge nammenânt niks. De erme meense vanne Hei (’t gehuch tussen de Miëterik ennen Haegelsum; noow hèt dát vort Veur-Amaerica) hájje béj de boore vanne Miëterik enne Schaak gevragd af ze kwakels en tekskes mógde rape inne Miëtrikse en Schákse bös. Mèt dát grei mákte ze ’t fernuus á. Hôlt mógde ze ni mèjneme, ok gè valhôlt, má ós vader háj zien viêf zwaogers vanne Hei wál de kâns gegaeve in ós bös (ik hèb die geôrve) te gao poeste. Dá ginge ze mèt en schup en en áks de bókse (de puust) van de umgehowde buëm oet de groond plare en i klötskes zage. Die bókse waore doew vul hoëger ás tèggewaorig, want de bös ánne Miëtrik en ánne Schaak waore in 1941 óp bevel vanne Pruusse dór dwangarbeiders gekapt vur mienhôlt en die meense hájje zich neturlek ni miër gebukt ás nuëdig waas. D’r woordte wál drek néje buëm gepat en ás ik dao noow roondloëp, wiët ik dát die buëm krek aeven âld zie ás ik… ok oet 1941. ’t Is wál ópmêrkelek, dát zovveul meense ’t verscheel ni m’r kènne tussen eikels en kwakels…

Moelbaer
Jaomer genóg is de ‘klassieke’ moelbaer ‘ntreent verdwene oet de bös, má ik zaog dát dór de zoore raegen van de âfgeloëpe decennia (di zörgt vur bemisting van de magerem bosgroond) d’r zich ál wir en decimaeter dikke humeslaog haet gevörmd i mien bös. Dao blief noow ok vort álles ligge wát na oonder vèlt. Ik hèb dao hee en da ok wir moelbarestruukskes zi gröjje. Moelbaere plukke mógde weej inne Moelbaerembos, umdát ós vader kammeraod waas va Jeurisse Kuëb, de grotvader van en dèl preense vannen Dreumel en de schonvader van ózze Jaer din dao ennem bos háj. Dát plukke waas en biëstig nut wêrk, umdát ge doën béj de groond mós zie wodde wát oëgste. Duk kneepte de wát riêpe moelbaere kepot, zoëdát ge daag lânk blauw vuus hád. En de wilde moelbaer is zo klein, má wál verrekkes lekker! Weej bakte d’r thoês vuraal kook en flaaje va.

maandag 29 juni 2015

Top 5 – Locaties uit mijn ijsjesverleden

Onlangs gekocht in Dortmund, toen ik daar J. en I. van het vliegveld moest halen. Thuisgekomen had ik al snel spijt van m’n aankoop omdat de prijssticker niet te verwijderen bleek (het op boeken en cd’s en dvd’s plakken van prijsstickers is een criminele handeling die zou dienen te leiden tot jarenlange eenzame opsluiting). Toen ik eenmaal in het boek begon, was die spijt weldra verdwenen: Axel Hacke schetst in Deutschlandalbum een indringend portret van Duitsland en de Duitsers.
Eén stuk is getiteld ‘Eis’ en begint zo:
‘Man müsste in Deutschland mal eine Umfrage machen: Menschen fragen nach ihrem ersten Eis. Wie es hieß, wie sein Geschmack war, wo man es holte … Wahrscheinlich könnte man überhaupt eine Geschichte des Landes schreiben mit Hilfe dieser Frage: Was jeweils wann und für wen das erste Eis war. Mein erstes Eis hieß Capri.’
Onvermijdelijk gevolg van het lezen van deze passage was dat ik in mijn eigen, weinig imposante ijsverleden begon te graven. Of de hiernavolgende weerslag daarvan bijdraagt aan eine Geschichte des Landes, waag ik te betwijfelen. Laten we het houden op een voetnoot bij de Horster geschiedenis van de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw. Hier komt-ie, de top 5 van (Horster) locaties uit mijn ijsjesverleden:

5.
Meteen maar een bekentenis: erg heiß auf Eis ben ik nooit geweest. Lekker hoor, maar niet iets waar ik me voor verhang. En dan meteen ook maar een tweede bekentenis: verpakt ijs en softijs hebben me altijd meer kunnen bekoren dan vers ijs. Verwacht van mij dus geen lyrische recensies van het Clevers- of Passi-ijs. Dan nog eerder van Heldro, de 2CV onder de ijzen: zonder overbodige toeters en bellen, maar ongemeen lekker. In Horst sinds jaar en dag onder meer verkrijgbaar bij tankstation De Kamp.

4.
Een waterijsje was het eerste (zie nummer 1), maar niet uitgesloten is dat mijn eerste softijs een Jan Joosten-softijs was. Kleinste formaat hoorntje waarschijnlijk, verkrijgbaar aan het raam aan de Jacob Merlostraat dat nu met rolluiken zo hermetisch gesloten is. Voor een dubbeltje extra kreeg je er een laagje chocola op. Dat helaas meteen hard werd.
   
3.
Op dinsdag stond op de markt, vóór wat nu De Smidse is, altijd een oudere, wat norse man met bril en strohoed. Hij verkocht verpakt ijs uit wat denk ik een ijscobrommer heet. De man heeft waarschijnlijk al lang geleden het tijdelijke met het eeuwige verwisseld, maar wat zou er van zijn brommer zijn geworden?

2.
Vaste prik: op zaterdagmiddag voetballen in de Schaak en daarna op kosten van mijn vader een ijsje bij ’t Hukske in Meterik. Mijn vader steevast een mokkastick, ik meestal een vanille- of bananenstick, anderen een waterijsje, chocoladestick of split. Behalve X. Terwijl iedereen genoegen nam met een ijsje van veertig of maximaal vijftig cent, koos X altijd voor de TV-pak, een groot blok vanille-ijs van 1,50 gulden in een roodwitblauwe verpakking die een tv moest suggereren.    

1.
Waar nu Chinees-Indisch restaurant New Fong Shou is gevestigd, zetelde omstreeks 1970 de wasserette van Jac van den Munckhof. Je kon er ook snoep en ijs krijgen. En voetbalplaatjes. Zelfs op zondagmorgen. Ik weet zeker dat ik hier mijn eerste voetbalplaatjes heb gescoord. Nog geen Panini, maar Vanderhout (waarom geen Geschichte des Landes aan de hand van ieders eerste voetbalplaatjes?). Het zou me niet verbazen als ik hier ook mijn allereerste ijsje heb genuttigd. Een waterijsje, roodoranje, bevestigd aan twee stokjes die al snel plakkerig werden van het naar beneden druppelende gesmolten ijs. Naam? Merk? Al sla je me dood.

P.S. Het staat iedereen natuurlijk vrij zijn of haar (al dan niet Horster) ijsverleden met andere Horst-sweet-Horst-lezers te delen. 

maandag 4 mei 2015

Intermezzo – De tragische rol van Jacques Schreurs

Iedereen van pakweg 45 en ouder moet er wel iets van hebben meegekregen: de televisieserie Dagboek van een herdershond. Zestien delen, uitgezonden door de KRO, razend populair tussen 1978 en 1980. Met Jo De Meyere als jonge kapelaan Erik Odekerke en verder onder meer Kees Brusse als engelbewaarder en Ko van Dijk jr. als Nicolaas Bonte. Gebaseerd op het eerste deel van de trilogie Kroniek eener parochie, tussen 1941 en 1948 geschreven door priester-dichter/schrijver Jacques Schreurs. Diezelfde Schreurs, in 1893 geboren in Sittard en in 1966 overleden in Weert, speelde in augustus 1943 ongewild een tragische rol bij het verraad van een groep onderduikers en verzetsmensen in Meterik.
Schreurs verrichtte vanaf 1941 of 1942 verzetswerk. Tijdens een verblijf in het Sint-Theresiaklooster in Meterik raakte hij betrokken bij het plaatselijke verzet. In juni 1943 kwam hij in contact met Antonie Damen, een jonge scheepswerktuigbouwkundige die voor de Duitse inlichtingendienst werkte zonder dat dit in verzetskringen bekend was. Schreurs vertrouwde Damen volledig en introduceerde hem bij de Meterikse kapelaan Antoon Hubert Adams, Toon Steeghs en de Horster veldwachter Mathieu Starren. Zij behoorden tot een verzetsgroep die onderduikers, studenten en piloten had ondergebracht in twee kampen in de Schadijkse Bossen. Damen infiltreerde in de groep en lichtte zijn Duitse superieuren in. Op grond van zijn aanwijzingen kwam de Sicherheitspolizei, ondersteund door leden van de Grüne Polizei, op 19 augustus 1943 in actie. Ze kamde de Schadijkse Bossen uit en verrichtte zestien arrestaties. Onder de arrestanten bevonden zich Jacques Schreurs en Mathieu Starren. Kapelaan Adams en Toon Steeghs wisten de dans te ontspringen.
De arrestanten werden na indringende verhoren eerst verspreid over verschillende kampen en gevangenissen in Nederland en later op transport gesteld naar Duitsland. Mathieu Starren overleefde het niet: hij overleed op 31 mei 1945 in Bergen-Belsen. Jacques Schreurs belandde via gevangenissen in Maastricht en Haaren uiteindelijk in de beruchte gevangenis van Scheveningen. Daaruit werd hij op 11 februari 1944 plotseling ontslagen. Pas na de oorlog werd hem duidelijk dat hij dit te danken had aan een medewerker van de Duitse inlichtingendienst met wie hij in de jaren dertig had kennisgemaakt.
Antonie Damen werd na de bevrijding na een aanvankelijk levenslang veroordeeld tot twintig jaar gevangenisstraf. Jacques Schreurs huldigde na de oorlog het standpunt dat collaborateurs geholpen moesten worden. Dit gold bijvoorbeeld voor zijn uitgever Albert Kuyle en dichter Martien Beversluis, overtuigde nationaalsocialisten. Het motto ‘genade voor de zondaar’ strekte zich zelfs uit tot Anton Mussert, schreef Schreurs in weekblad De Linie. Veel publieke steun voor dit standpunt ondervond hij niet.

(Dit stukje is gebaseerd op A.P.M. Cammaert, Het verborgen front (Leeuwarden-Mechelen 1994) 313-315; Loe Derix, Oud Horst in het nieuws. 6: 1943-1946 (Horst 1994) 48-53; Theo Schouw, De krekel op de harp. De priester-dichter Jacques Schreurs (Sittard 1993) 44-61.)

maandag 13 april 2015

Flop 5 – Schaakse stamstapels

Onlangs zijn aan weerszijden van de Schadijkerweg, aan de oostzijde van de Schadijkse Bossen in Meterik, enkele flinke bospercelen rigoureus gedund. En waartoe leidt rigoureuze dunning van flinke bospercelen? Juist: stamstapels!
De stamstapels aan de Schadijkerweg en omgeving waren een buitenkansje voor Horst-sweet-Horst om eens te kijken hoe het heden ten dage nog is gesteld met de noble art of stamstapeling in deze contreien. Nou, ik kan u vertellen dat ik me rot ben geschrokken. Als de stamstapels aan de Schadijkerweg en omgeving representatief zijn voor de huidige staat van ons vaderlands stamstapelen, dan ziet het er beroerd uit. Allerbelabberdst zelfs. Neem, zo lang het nog kan, het puinzooitje zelf maar eens in ogenschouw. Zorg wel voor genoeg zakdoeken want u zult tranen met tuiten huilen.
Zelfs de meest elementaire beginselen van stamstapeling zijn hier met voeten getreden door de verantwoordelijke bosarbeiders – het heeft er alle schijn van dat elke vorm van stamstapelscholing aan hen is voorbijgegaan. Speciaal voor de meelezende ongeschoolde stamstapelende bosarbeiders roep ik de vijf vuistregels van stamstapeling graag nog eens in herinnering:
1. De opbouw van de stamstapel verloopt gelijkmatig.
2. De stamstapel is symmetrisch.
3. De stamstapel heeft een afgevlakte top.
4. De stamstapel krijgt nimmer de proporties van een kolos.
5. De stamstapelaar stelt een eer in een verzorgde afwerking van de beide uiteinden van de stapel.
Een uit het juiste hout gesneden stamstapelaar roept eerst en vooral het kind in hemzelf wakker en laat zich bij zijn handelen leiden door de vraag ‘Hoe zou een zesjarige een stamstapel bouwen?’. Zo niet, dan leidt dat tot de treurigstemmende taferelen zoals die momenteel aan de Schadijkerweg en omgeving vallen te aanschouwen. De Horst-sweet-Horst flop 5 van Schaakse stamstapels: 

5.
Niks mis met opbouw en symmetrie. Op de afwerking van de uiteinden is al evenmin veel aan te merken. Bepaald storende dissonanten zijn evenwel de uitstekende, net niet op maat gezaagde stammen.

4.
Dit is wat ik bedoel met een stamstapel met ‘de proporties van een kolos’. Veel te groot om ’m op z’n merites te kunnen beoordelen, laat staan om ’m frontaal te kunnen fotograferen.

3.
Géén symmetrie, linker uiteinde te steil opgebouwd, opbouw vanaf de rechterzijde vertoont enkele storende haperingen.

2.
En dit is dus wat ik bedoel met ‘puinzooitje’. Elk woord dat hier verder nog over wordt gezegd is er één teveel.

1.
Dat de PVV hier maar eens Kamervragen over stelt! 

maandag 6 oktober 2014

Klein mysterie 593 – Schadijkse Bossen

Aan het Horster Twitterfirmament is vorige week een nieuwe ster verrezen: https://twitter.com/schadijkse. Een vrij curieuze ster mogen we wel zeggen. Het betreft een Twitteraccount over de Schadijkse Bossen, overwegend in het Engels! Met tweets als ‘How beautiful it is in the #schadijksebossen #indiansummer #october #nature #photography #beautiful #afternoon #NL’ en ‘Beautiful sky over #schadijksebossen’ worden de Schadijkse Bossen wereldwijd op de kaart gezet. Idyllische foto’s van schapen, slakken, opmerkelijk gevormde bomen, optrekkende mist, de ondergaande zon en de Meterikse kerktoren vervolmaken het geheel. Pure Horst-aan-de-Maas-promotie!
Reeën zijn duidelijk de lievelingetjes van de beheerder(s) van dit Twitteraccount. Bij tweets met foto’s van reeën zijn kwalificaties als ‘such a beautiful lady’, ‘such grace, what a lady’ en ‘precious ladies’ niet van de lucht. En een foto van twee parende reeën levert deze romantische tekst op: ‘After waiting for hours this summer we saw this handsome Guy mate with this beautiful Lady!#schadijksebossen #summer’.  
Toch is het niet alles goud wat er blinkt. Naast de honderden tweets die de lof zingen van de Schadijkse Bossen zijn er ook tientallen die daarmee in fel contrast staan. Het zou me niets verbazen als juist achter die dissonanten de ware aard van dit Twitteraccount verborgen zit. Of nee, eigenlijk weet ik dat wel zeker. Want tussen alle tweets met schattige foto’s van fazanten, herfstbladeren, uitgebloeide korenbloemen, veertjes, spinnenwebben en dennenappels duiken er ook op met teksten als ‘DOG OFF LEASH! Exactly where a RoeDeer with her Baby roams in the Woods - Disrespect for nature #schadijksebossen’ en ‘We do see the hunters on daily basis in #schadijksebossen for our Deer - Happy to see them on http://direkte-aktie.net/jachtkaart/’.
Beroemdheden als Ricky Gervais en Leonardo di Caprio worden in (inmiddels verwijderde?) tweets opgeroepen zich uit te spreken tegen de jacht op ‘this beautiful lady’: ‘This beautiful Lady hunted by humans,she and her kind r a 'danger' to the enviroment. PLZ Be her voice! @LeoDiCaprio.’ En voor wie nog mocht twijfelen: het volgende, fantastische filmpje van Kamagurka gaat vergezeld van de woorden ‘Zulke jagers hebben we nodig in #schadijksebossen #LOL #satire’.
De plaatselijke boswachter wordt aangesproken op de vele jachtobjecten in de Schadijkse Bossen. Gemeenteraadslid Thijs Coppus, Marianne Thieme en de Limburgse afdeling van de Partij voor de Dieren worden opgeroepen zich te verzetten tegen die jachtobjecten. En zo kunnen we nog wel even doorgaan. Het mag duidelijk zijn: achter dit Twitteraccount gaat geen jachtliefhebber schuil. Alleen al daarom heeft het mijn sympathie. Toch is er één ding wat me steekt: zaterdag werden (inmiddels verwijderde?) foto’s van een mij onbekende Schaakse hoogzit getwitterd. Voelt als een nederlaag dat ik die tot dusverre over het hoofd heb gezien. Tot overmaat van ramp lukt het me niet aan de hand van de foto’s de locatie van die hoogzit te traceren. Kan de twitteraar(ster) daarover in een tweet of een e-mail (horstsweethorst@gmail.com) misschien een tipje van de sluier oplichten?
(Voor alle duidelijkheid: de foto’s bij dit stukje zijn Horst-sweet-Horstfoto’s van eigen waarnemingen in de Schadijkse Bossen en zijn dus niet gegapt van bovenvermeld Twitteraccount.)

maandag 15 september 2014

Top 5 – Door gevoeligheid bedreigde Horster straatnamen

Weekblad Hallo Horst aan de Maas berichtte deze week dat het paadje tussen de Steenstraat en de nieuwe parkeerplaats in Horst-centrum Bôtterpedje gaat heten (klik hier). Een voorstel om het paadje naar Toos Buijssen, van 1989 tot 1994 de eerste vrouwelijke wethouder van de voormalige gemeente Horst, te noemen, werd door het gemeentebestuur in de wind geslagen. Waarom? ‘Een vermelding van een wethouder [is] lastig, omdat er veel wethouders zijn geweest en omdat er een politieke gevoeligheid mee zou spelen’, zo vernam Hallo van het gemeentebestuur.
Bullshit natuurlijk. Inderdaad zijn er heel veel wethouders geweest, maar slechts één was de eerste vrouwelijke. En politieke gevoeligheid? Toos Buijssen was bij mijn weten geen lid van de NSB en zelfs niet van de CPN. Nee, Toos Buijssen was lid van de PvdA, een – of je het nu met haar standpunten eens bent of niet – eerbiedwaardige partij, iets links van het midden (vroeger tenminste). En Toos Buijssen zelf was minstens even eerbiedwaardig. Lees bijvoorbeeld hoe toenmalig burgemeester Romé Fasol haar in 1999 kort na haar overlijden in de gemeenteraadsvergadering herdacht (klik hier en ga naar bladzijde 78): ‘Een meer dan uitstekend lid van het college van burgemeester en wethouders. Integer omgaand met de middelen van onze gemeenschap. Collegiaal als weinig anderen. Zo was ze ook. Met wie zij optrok, kon op haar bouwen. Ik laat zeker niet onvermeld dat zij ook wethouder was voor personele aangelegenheden. Daarin kon ze haar genegenheid voor haar medemens evenzeer kwijt. Rechtvaardigheidsgevoel en waardering voor de inzet van medewerkers maakten haar geliefd in dit huis.’ Me dunkt.

Sowieso zou die eventuele straatnaam niets van doen hebben met de politieke kleur van Toos Buijssen en alles met het feit dat ze de eerste vrouw in deze functie was. Voor hetzelfde geld was het het Riet Geurtspaadje of Mien Hofmanpaadje geworden.

Als gevoeligheid overigens ook een criterium is dat een rol speelt bij straatnaamgeving, dan zit het er dik in dat een groot deel van de Horster straatnamen binnenkort het veld moet ruimen. Daar komt-ie, de Horst-sweet-Horst top 5 van door gevoeligheid bedreigde Horster straatnamen:

5.
Oei! En Sparta’18, GFC, SVEB en al die andere Horster voetbalclubs dan? Voetbalclubgevoelig!

4.
Oei! En de moskee, de synagoge, de boeddhistische tempels en al die andere religieuze gebouwen dan? Religieus gevoelig!

3.
Oei! En Servaas Huijs, Raymond Knops, Truus Kok en al die andere Horster Tweede Kamerleden dan? Tweede Kamerlidgevoelig!

2.
Mevrouwsbosweg. Oei! En Moelbaerenbos, Doêvenbos, Schadijkse Bossen en al die andere Horster bossen dan? Bosgevoelig!

1.
Oei! En Glenn Hoddle, Paul Gascoigne, Danny Blanchflower en al die andere Tottenham Hotspur-cracks uit het verleden dan? Spursgevoelig!