Posts tonen met het label OJC Niks. Alle posts tonen
Posts tonen met het label OJC Niks. Alle posts tonen

woensdag 1 juni 2022

Intermezzo – De Vriendenreünie

Ik las De Vriendenreünie, het onlangs verschenen boek van Joep Dohmen en Paul van der Steen over de Limburgse bestuurscultuur in de afgelopen twee decennia. Bladzijde na bladzijde waaide een geur van bederf me tegemoet. Het stinkt in Limburg. In Maastricht. In Echt. In Susteren. In Roermond. In Horst aan de Maas. In Venray. En als het er nu niet meer stinkt, stonk het er, lang en heftig.


Nee, veel spectaculaire nieuwe onthullingen bevat De Vriendenreünie niet. De meeste in het boek beschreven bestuurlijke strapatsen waren al genoegzaam bekend. Die aan het licht gebrachte ontsporingen verspreidden destijds telkens een luchtje. Verzameld in het boek verspreiden al die luchtjes samen nu een ondraaglijke stank. Ontluisterend en verontrustend.


De arrogantie van de macht spat er vanaf. Net als de decadentie van de macht. En de zelfgenoegzaamheid van de macht. Maar wat vooral bijblijft na het lezen van De Vriendenreünie: de klefheid van de Limburgse macht. Het ons kent ons, het elkaar baantjes en opdrachten toespelen, het ritselen, het elkaar dekken, het samen in de kroeg regelen van wat niet geregeld zou mogen worden, het jij-doet-wat-voor-mij-dan-doe-ik-wat-voor-jou. En dat allemaal gecombineerd met het deprimerende aroma van nestgeur vermengd met spruitjeslucht.  


Het regent nu afleidingsmanoeuvres. Ger Driessen, Raymond Knops, Ger Koopmans, Jan Loonen: allemaal schreeuwen ze moord en brand over de berichtgeving en het boek van Dohmen en Van der Steen. Terecht? Daar moet de rechterlijke macht zich maar over uitspreken. Maar ook als er geen vuur mocht zijn: er is wel rook. Heel veel rook. En ook rook stinkt. Dat is misschien nog wel het meest verontrustende dat uit het boek spreekt: een slecht functionerend of zelfs geheel ontbrekend moreel kompas bij veel Limburgse bestuurders. ‘Alles wat niet verboden is, mag’, luidt de titel van een van de hoofdstukken. Het had ook de titel van het boek kunnen zijn. Het gebrek aan moreel besef, gekoppeld aan een gebrek aan tegenmacht en tegenspraak, leidt ertoe dat een grootgrondbezitter wethouder kon worden met grondzaken in zijn portefeuille, dat een gedeputeerde commissaris kon zijn bij een baggerbedrijf dat opdrachten krijgt van de provincie.


Laat je niet afleiden door de afleidingsmanoeuvres. Vraag je af waar deze bestuurscultuur vandaan komt. Bedenk wat eraan te doen valt. Waag je aan een bespiegeling over de vraag of dit slechts het topje van de ijsberg is. Koop dat boek. Zet een wasknijper op je neus. Lees dat boek.


Of kom volgende week woensdag, 8 juni, naar OJC Niks in Horst (Doolgaardstraat 34). Daar gaat filosoof en schrijver Lotte Spreeuwenberg namelijk met Joep Dohmen en Paul van der Steen in gesprek over De Vriendenreünie. Daaraan voorafgaand houdt commissaris van de koning Emile Roemer een inleiding over de Limburgse bestuurscultuur. Verdere gasten op deze door BiblioNu georganiseerde avond zijn voormalig SP-raadslid Michael van Rengs uit America en Teun Heldens uit Meijel, lid van Provinciale Staten en gemeenteraadslid in Peel en Maas namens de VVD. 

De gratis toegankelijke avond begint om 20.00 uur. De zaal is open vanaf 19.30 uur. Vanwege de beperkte capaciteit is aanmelding noodzakelijk: klik hier.

(Een ingedikte versie van dit stukje verscheen vandaag in Via Horst-Venray)

donderdag 13 januari 2022

Intermezzo – Wandelgang (23) | Egbert Derix

Ik: ‘Dag Egbert, Je zult wel hebben gedacht “Ik had me op tijd aangemeld, waarom reageert die klootzak niet?” Maar dat heeft een reden: je bent om de een of andere reden in mijn spambox verzeild geraakt. Jouw geluk is dat ik om de een of andere voor mijzelf onverklaarbare reden zojuist iets deed wat ik normaliter nooit doe: in mijn spambox kijken. Dus vergeef me. Zullen we alsnog een afspraak maken?’

Egbert: ‘Ik dacht al zoiets. Lijkt me leuk een wandeling te maken langs het Östenriekske, de Vlies, de JoHo, Steppin In, Desperado, Zopo of wat daar nog allemaal van over is.’

Ik: ‘Een kroegentocht! Leuk! “Is de cirkel rond”, zou Louis van Gaal zeggen: de serie begon met Geert (klik hier) bij de Nieuwe Lind en eindigt dan met jou bij een aantal andere verdwenen kroegen. Er zullen tijdens de wandeling ook nieuwe werelden opengaan voor mij: geloof het of niet, in geen enkele van de gelegenheden die je noemt, ben ik ooit geweest.’


Egbert Derix (51) is pianist, componist en docent aan Fontys Rockacademie in Tilburg. Hij woont al zijn hele leven in Horst, ik ken hem van jongs af aan. We hebben op dinsdagavond afgesproken bij De Leste Geulde, voorheen het Östenriekske. Egbert: ‘Het Östenriekske was mijn eerste uitgaansgelegenheid. Op vrijdagavond, voor vijfde- en zesdeklassers van de Sint-Jozefschool. Er zat destijds een bepaalde opbouw in de uitgaansmogelijkheden voor de jeugd, gerelateerd aan je leeftijd. Na het Östenriekske ging je naar JoHo, vervolgens naar De Vlies en daarna was je oud genoeg om naar Zopo of het café te gaan. Het sterke aan JoHo en De Vlies was dat de begeleiders maar een paar jaar ouder waren dan de bezoekers. Zij hadden een natuurlijk overwicht en dat zorgde voor een ontspannen sfeer.’ Deze uitgaanscultuurinfrastructuur bestaat al lang niet meer. We concluderen dat dit een verlies is en mijmeren over de mogelijke oorzaken. We komen er niet uit.


De Vlies is nu een kerk. Egbert herinnert zich dat De Vlies tijdens de nieuwbouw onderdak vond aan de overzijde van de straat, in de ook al lang geleden verdwenen Tuinbouwloods. Onderweg naar Zopo, het huidige OJC Niks, gaat het over corona. Egbert zag zijn optredens drastisch teruglopen. Lesgeven aan de Rockacademie doet hij nu online, met uitzondering van de eindexamenleerlingen. Hij bespeurt een almaar toenemende moedeloosheid onder zijn studenten.


Op weg naar het dorpscentrum hebben we het over school. Egbert heeft gelezen dat ik het Boschveldcollege – ook zíjn middelbare school – verschrikkelijk vond. Hij verbaast zich daarover. Zelf vond hij het wel meevallen. Ook de gymnastiekleraar op Boschveld komt weer ter sprake – de man is zo langzamerhand uitgegroeid tot de running gag van deze serie wandelingen.


We houden halt voor Gossimijne. Ooit was hier café Desperado gevestigd. Egbert: ‘Ik kwam daar maar zelden.’ Dat was anders met het ook al verdwenen Steppin In, schuin tegenover Desperado aan de huidige Jan ván Tenggats: ‘Steppin In was jarenlang mijn stamkroeg. Met het mooiste terras van Horst, onder de plataan.’


Verder gaat het, naar het begin van de Schoolstraat, waar in de voormalige bioscoop ooit het roemruchte Modern zetelde. Egbert: ‘Hier kwam ik veel toen ik een jaar of 16, 17 was, vrijdag, zaterdag en zondag. En later vaak bij het Happy Hour, vroeg op de avond.’ Via de Molenstraat belanden we op de Venrayseweg. Op de kruising met de Noordsingel bevond zich ook jarenlang een café. Namen die ons daarbij te binnenschieten: Aquarius, De Koets, Liesbeth.


Verderop ligt Cambrinus, na de sluiting van Steppin In Egberts nieuwe stamkroeg, totdat die in 2018 zijn deuren sloot. Zowel het eerste als het laatste muzikale optreden in Cambrinus werd verzorgd door Egbert. Het Horster cafébezoek van Egbert beperkt zich sindsdien vooral tot Liesbeth’s Grand Café.


Door de straten van onze jeugd in het Neej Dörrep wandelen we terug naar De Leste Geulde. Egbert wil nog één ding van mij weten: mijn wandeling met Kay Thijssen (klik hier) riep bij hem de vraag op of ik soms de Horster politiek in wil gaan. Haha, nee hoor, dank je feestelijk! En al zeker niet bij Essentie, ondanks de veren die ik Kay in zijn achterste stak.

Ten slotte: hoewel het voorgaande misschien een andere indruk wekt, heb ik niet het idee dat Egbert een probleemdrinker of alcoholist is of was. Zullen we het op kroegtijger houden?


Hiermee eindigt
Wandelgang, een serie van 23 wandelingen met Horst-sweet-Horst. Klik hier voor een toelichting op deze serie. 

zondag 13 juni 2021

Intermezzo – Horstensia (9) | Nikspack Vaccin

object: flesje (330 ml) Nikspack Vaccin
afmetingen: 22 (hoogte) x 5,5 (maximale diameter) cm
gewicht: 193 gram
materiaal: glas
ingrediënten: bamischijven, halve leo, pony’s, sneeuwitje [sic] met haar 7 dwergen, vleugje corona, je waardigheid, stoempjoekels, geraspte parmezaanse kaas, liefde
producent: OJC Niks
datering: mei 2021
ontvangen: 12 juni 2021


De kleur van deze vloeistof doet vermoeden dat je in de maling wordt genomen met al die ingrediënten. Dat dit een geintje met een hoog studentikoos gehalte is. Dat dit het resultaat is van een ordinaire blaaslediging.


Maar neem een slok, wals die in je mond en verdomd als het niet waar is. Je proeft de wilde frisheid van stoempjoekels. Het exotisch aroma van bamischijven. De adembenemende fruitigheid van een vleugje corona. De stevige bite van Sneeuwwitje met haar zeven dwergen. De mondklevende grasachtigheid van een gebraden halve leo. De mierzoete kleverigheid van pony’s. De naar een tikkeltje ranzigheid tenderende geurigheid van geraspte parmezaanse kaas.


Je proeft ook de ietwat bittere smaak van je verschrompelde waardigheid. Maar wat je vooral proeft is liefde. De liefde, de lol, het plezier waarmee dit brouwsel tot stand is gekomen en in de markt is gezet. ‘Helpt zeker niet tegen corona, helpt wel met een leuke dag.’ De uiterste houdbaarheidsdatum? ‘Gewoen drinken dieke kut.’

Verkrijgbaar op het terras van OJC Niks. Ook aan te bevelen na memorabele wandelingen van ruim 25 kilometer. 

donderdag 16 mei 2019

Intermezzo – 25 jaar OJC Niks (4) / Top 5 Niksiaanse keldertekeningen

(Laatste aflevering in een reeks van vier naar aanleiding van het 25-jarig bestaan van het Horster jongerencentrum Niks; klik hier, hier en hier voor de eerdere afleveringen) 


Geschiedenis kun je op allerlei manieren vastleggen: in boeken, op foto’s, in documentaires. Maar je kunt geschiedenis ook vastleggen op de muren en het plafond van een kelder. Precies dat is wat in Niks is gebeurd. Elke maffe tekst, elke tekening, elke kreet, elke naam op de muren en het plafond van de kelder staat voor een bepaald moment uit de 25-jarige geschiedenis van Niks.


Wat zou het niet mooi zijn die geschiedenis van Niks te schrijven aan de hand van al die uitingen op keldermuren en -plafond. Van Nirvana tot Kensington, van ‘Don’t fuck with me’ tot ‘Yo dude … I’m way high man!’, van ‘Korfbal’ tot ‘Kom zoepe, flikkers’, van Silent Runners tot Radical Retard, van ‘Communism will rise’ tot ‘Fuck the system’: het is er stuk voor stuk terug te vinden en het roept stuk voor stuk herinneringen op – aan bands, aan vrienden, aan optredens, aan een periode uit een mensenleven.


Waar dient de Niks-kelder eigenlijk voor? Michel Vissers, mijn contactpersoon en al jarenlang vrijwilliger bij Niks: ‘De kelder wordt gebruikt voor de opslag van oude decoratie die we nog willen gebruiken en spullen die mogelijk van pas kunnen komen als toekomstige decoratie. Daarnaast doet de kelder heel af en toe bij feestjes met veel artiesten dienst als tweede backstage. De kelder wordt ook vaker gebruikt door vrijwilligers als een plek om muziek te maken. Verder staan er de biertanks. De tekstjes en tekeningen zijn door de jaren heen aangebracht door vrijwilligers van Niks en door artiesten voor wie de kelder als backstage diende.’


Eergisteren de top 5 van Niksiaanse kelderteksten (klik hier), vandaag de top 5 van Niksiaanse keldertekeningen. Komt ie:

5.

Van de ene kant zonde dat die verfijnde tekening van een op een tak zittende vogel langzaam ten onder gaat. Van de andere kant hoort het ook gewoon zo te gaan. Is dat ‘tsjilp, tsjilp, tsjilp’ trouwens een hommage aan Jan Hanlo?

4.

Ik zal me niet beter voordoen dan ik ben: ik had nog nooit gehoord van N.O.A.P. (Noisy Act Of Protest). Waardoor het kon gebeuren dat ik pas toen het te laat was in de gaten kreeg dat tekening en tekst bij elkaar horen, waardoor u hier twee foto’s aantreft in plaats van één. Tekening en tekst zijn overigens aangebracht op het plafond, hetgeen mijn bewondering alleen maar groter maakt.
    
3.

Tja, dan is er ook nog Tampe. Kwam Tampe op vier verschillende plaatsen tegen in de kelder. Tampe is niet voor fijnproevers. Gelukkig bestaat de wereld niet louter uit fijnproevers.


2.

Ik zal me niet beter voordoen dan ik ben: ik had nog nooit gehoord van de Silent Runners. Deze prachtige tekening zette me op hun spoor. Intussen een beetje fan geworden.

1.

RIAGG? Ria GG? Wtf! Briljant!

woensdag 15 mei 2019

Intermezzo – 25 jaar OJC Niks (3) / Niksiaans aquarium

(Derde aflevering in een reeks van vier naar aanleiding van het 25-jarig bestaan van het Horster jongerencentrum Niks; klik hier voor aflevering 1 en hier voor aflevering 2)
 

I wish I was a fish is een lino van kunstenaar Frank Schijven uit Melderslo. Ik weet niet of die titel een persoonlijke wens van hem uitdrukt. Wat ik wel weet, is dat ik zelf nooit naar een vissenbestaan heb verlangd. Vis zijn lijkt me gruwelijk saai; aap of vogel zijn komt me aanzienlijk fijner voor. Misschien speelt in mijn negatieve oordeel over vissen trouwens ook wel mee dat ik ‘vis’ altijd automatisch associeer met ‘goudvis’ en ‘goudvis’ met ‘trieste kom’.


Ik kom op deze bespiegelingen omdat ik tijdens m’n derde bezoek aan Niks achter de bar een zachtblauw verlicht aquarium zag staan. Gevuld met drie vissen, een ‘No fishing’-bordje én een SpongeBob-poppetje. Zat, bij gebrek aan persoonlijke Niks-herinneringen, in dat aquarium misschien een Horst-sweet-Horst-stukje? Wist Michel Vissers, mijn contactpersoon en al jaren vrijwilliger bij Niks, misschien iets over het aquarium en de vissen te vertellen? Nee, Michel niet, maar hij bracht me wel in contact met Bram Vermeulen. Die bleek niet iets, maar alles te weten over aquarium en vissen! Een diepte-interview.


Sinds wanneer heeft Niks vissen?
‘De eerste vissen kwamen omstreeks 2008 in het aquarium. De allereerste heette Visje. De vrijwilligers vonden het zielig dat Visje alleen was. Om het gezelliger voor hem te maken, hebben ze toen een vriendje voor hem gekocht. Helaas overleed Visje al vrij snel daarna.’
En toen?
‘Na het overlijden van Visje zijn er twee vissen bijgekocht. Daardoor kwam het totaal op drie.’
Welke namen hadden zij?
‘Ze hadden niet specifiek een naam. Al wordt een van de drie vaak Kasper genoemd. Alleen is niet precies duidelijk welke, want de vissen verliezen snel hun kleur in ons aquarium.’
Na Visje nog meer sterfgevallen te betreuren geweest?
‘In de afgelopen acht jaar is slechts één vis overleden. Om de gaten die hij in ons hart achterliet te vullen, hebben we voor hem een vervanger gekocht.’


Knap dat die vissen het zo lang volhouden!
‘Ja, ze hebben in die ongeveer tien jaar in het aquarium van OJC Niks al heel wat stormen moeten doorstaan. Zo zijn er wel eens aangeschoten vrijwilligers die bier in het aquarium gooien om te zien of de vissen ook dronken kunnen worden. En jawel hoor, één vis is inmiddels alcoholvist.’
Wordt het aquarium ook geregeld schoongemaakt?
‘Jazeker! In het verleden gebeurde dit altijd door Hans Huijs. Nu hij niet meer werkzaam is bij OJC Niks wordt dit geregeld door vrijwilligers. Grof geschat wordt het eens per maand schoongemaakt.’
En de vissen krijgen ook voer?
‘Wat dacht jij dan? Sinds een half jaar wordt het voeren geregeld via een voedschema dat boven het aquarium hangt. Hoe dit in het verleden gebeurde is een beetje een mysterie, maar waarschijnlijk door vrijwilligers die het voer zagen staan en er maar wat in gooiden.’

dinsdag 14 mei 2019

Intermezzo – 25 jaar OJC Niks (2) / Top 5 Niksiaanse kelderteksten

(Tweede aflevering in een reeks van vier naar aanleiding van het 25-jarig bestaan van het Horster jongerencentrum Niks; klik hier voor aflevering 1)
 
Het verzoek (klik hier) om aandacht te schenken aan het dit weekend te vieren 25-jarig bestaansjubileum van OJC Niks kwam op 23 januari. Wat mij betreft rijkelijk vroeg. Dus berichtte ik Michel Vissers, mijn contactpersoon: ‘Ik kom er op terug, maar als het te lang duurt, moet je me er even aan herinneren ...’


Op 25 april, drie maanden later en nauwelijks drie weken voor de jubileumviering, had het Michel lang genoeg geduurd: ‘Hey, ik vroeg me af of je nog op een leuk idee was gekomen.’
Ik: ‘Niet echt. Ik dacht dat wc-deurteksten misschien interessant zouden kunnen zijn, maar ik begreep dat ze bij Walhalla veel beter zijn. Is het misschien iets om binnenkort een keer bij Niks af te spreken om te zien of ik daar inspiratie op kan doen?’
Michel: ‘Ja klopt, onze deuren zijn ook niet zo heel lang geleden vervangen. We hebben wel nog een kelder die vol tekeningen staat haha. Maar ik kan wel een keer afspreken om de Niks open te gooien.’


Twee weken later. Michel gooit de Niks voor me open, doet hetzelfde met de poort die toegang geeft tot de kelder en knipt het licht aan. Samen dalen we af, de kelder in. Ik kan m’n ogen niet geloven, kom ogen tekort.


Nog geen vierkante millimeter netheid. Netheid, dat vreselijke synoniem van bekrompenheid. Verzoent je zelfs met de geur, stank eigenlijk, van verschaald bier. Hier wordt geleefd, is in elk geval geleefd. Chaos, wanorde, troep. Heerlijke chaos, heerlijke wanorde, heerlijke troep. Lege bierflesjes. Halflege bierflesjes.


Overal stickers, teksten, affiches, tekeningen, namen, kreten. Op muren, buizen, ventilatoren, kasten, radiatoren, tafels, stoelen, plafonds. Hemel of hel? Onzinnige vraag.


Donderdag de Horst-sweet-Horst top 5 van Niksiaanse keldertekeningen (en meer over de functie van de kelder), vandaag de Horst-sweet-Horst top 5 van Niksiaanse kelderteksten. Komt ie:

5.

[Aangebracht op het plafond] Bij gebrek aan zwaartekracht vrees niet, het plafond is zacht
Maakte me al ernstige zorgen, maar dit is een uitermate geruststellende mededeling.

4.

Moet ik me op m’n ouwe dag dan toch laten omscholen?

3.

Duldt zo te zien weinig tegenspraak, dus dat zullen we dan maar geloven.

2.

[Met het oog op de AVG heb ik de naam met uitzondering van de eerste letter uitgegumd]
De tekst is sterker dan de tekening, daarom beland in de top 5 van kelderteksten en niet in de top 5 van keldertekeningen. Zou ‘= lellik’ later door iemand anders zijn toegevoegd? Met andere woorden is de auteur van ‘De tiet van M’ en de tekening misschien juist verliefd op de tiet?

1.

Hoezo schrijft iedereen “ae” als je duidelijk “ea” zegt?
Hoezo denkt iedereen dat zo’n kelder volgeklad zou zijn met ongein en vunzigheid en dat er geen ruimte zou zijn voor hoogst serieuze vragen op spellinggebied?

maandag 13 mei 2019

Intermezzo – 25 jaar OJC Niks (1) / Herinneringen

‘Hallo, vanaf september 2018 bestaat OJC Niks 25 jaar, nu wordt dit gevierd op 17 en 18 mei met een groot feest. Wij vroegen ons af of u het interessant lijkt om een stukje te plaatsen over ons 25-jarige bestaan in een van de weken voorafgaande aan het festival? Mocht u nog vragen hebben, wij horen graag van u!’


Doe ik zo ontzettend goed m’n best om hip, cool en chill te zijn, word ik nóg aangesproken met ‘u’. Pijnlijk. Van de andere kant: blijkbaar word ik toch hip, cool en chill genoeg bevonden om een stukje te schrijven over het jubileum van jongerencentrum Niks. Toch een soort van (‘soort van’ – überhip) erkenning. Dus zijn het vier stukjes over Niks geworden in plaats van één: vandaag deel 1, morgen, overmorgen en donderdag de andere drie. Waarna vrijdag en zaterdag het grote feest (klik hier) kan losbarsten.


Niks is de opvolger van ZOPO. Dus zou het logisch kunnen zijn deze korte serie te beginnen met het roemruchte jongerencentrum van weleer. Dit temeer omdat ik aan het uiteinde zit van een generatie Horstenaren die warme herinneringen koestert aan ZOPO. Maar uitgerekend ik koester geen warme herinneringen aan ZOPO. Überhaupt geen herinneringen. Ik ben namelijk nooit in ZOPO geweest. Want ik mag dan wel ontzettend goed m’n best doen om hip, cool en chill te zijn, ik bén het niet. Nooit geweest ook. Wel saai, vreselijk saai: ‘lam’ is voor mij een dier, ‘een lijntje’ een dunne kalklijn op een voetbalveld, ‘hard gaan’ een tussenstand van 3-0 na vijf minuten.


Na het voorgaande hoeft het niet te verbazen dat ik ook geen warme herinneringen aan Niks koester. Tot voor kort was ik er slechts één keer geweest. Ik weet nog wel precies wanneer: op 1 maart 2012, iets na vijven. Job Cohen was een week eerder afgetreden als PvdA-partijleider en Diederik Samsom voerde campagne om diens opvolger te worden. ‘En dus maakte Diederik even na vijven z’n opwachting in OJC Nix’, schreef ik enkele dagen later (klik hier). ‘Nix’ – onvergeeflijke blunder.


M’n tweede bezoek aan Niks dateert van 23 maart jongstleden. Voor een stukje over de deurschildering bij Witveld (klik hier) had ik met Elle van Lier, een van de makers, afgesproken in Niks. Behalve over de deurschildering ging het vooral ook over Niks, waarvan Elle bestuurslid is en waarover ze met aanstekelijk enthousiasme vertelde. M’n derde bezoek aan Niks was op 27 april, toen ik kennismaakte met Michel Vissers, een van degenen die bij Niks is belast met de programmering. Dankzij Michel deed ik inspiratie op voor de drie stukjes die deze week zullen volgen.


M’n vierde bezoek aan Niks was vorige week maandag. Doel: een nieuwe fotosessie. Ik was anderhalve week eerder namelijk zó opgegaan in het gesprek met Michel dat de foto’s die ik tegelijkertijd aan het maken was, nagenoeg allemaal mislukt bleken te zijn. Doodzonde: al het prachtigs dat ik had aangetroffen, verdiende betere foto’s. Wat dat prachtigs dan wel is? Daarover de komende dagen meer ...