Posts tonen met het label fietspaden. Alle posts tonen
Posts tonen met het label fietspaden. Alle posts tonen

vrijdag 17 juli 2020

Intermezzo – Venray – Horst

Dit jaar geen roadtrip, geen exclusief resort, geen jungletocht, geen overvol strand, geen backpacken. Wél de ideale zomer voor een ander type reis: een sentimental journey. Horst – Venray, eind jaren zeventig, begin jaren tachtig van de vorige eeuw. Vorige week heen (klik hier), vandaag terug.


De dagelijkse Boschveldkwelling zat er weer op, nu met gezwinde spoed huiswaarts. Een beetje tempo maken nadat de zoemer was gegaan betekende dat je de fietsfile voorbleef en een tijdwinst boekte die tot wel tien minuten kon oplopen. Voor sommigen was het cafetaria aan de Albionstraat (prachtige straatnaam) in Leunen een vaste pleisterplaats. Was het niet vernoemd naar de (Zuid-Limburgse?) eigenaars, iets in de trant van Theo & Thea? Ik beperkte me tot heel af en toe een softijsje. Een stukje verderop aan de andere kant van de straat een donker winkeltje waar snoep en waarschijnlijk nog wel meer werd verkocht. Uitgebaat door een ouder, zeg maar gerust bejaard, echtpaar. Ook hier kwam ik slechts hoogstzelden. Nadat de winkelbel was gegaan duurde het een eeuwigheid voordat een der echtpaarhelften zich vertoonde. Naar verluidt misbruikte deze of gene die eeuwigheid wel eens voor een illegale greep uit de snoepvoorraad.

Voorbij Leunen weer het fietspad op, aan de verkeerde kant van de weg. Altijd opletten voor de tegemoetkomende jongens uit Venray die in Hegelsom op de biologische school zaten. Geen types om héél graag mee in botsing te komen. Bij het Schoor oversteken, rechts en meteen links De Vliegert op. Bij het enige huis daar nog steeds dezelfde gribus als ’s ochtends, dezelfde gribus als altijd. Dan, afhankelijk van m’n fietsgezelschap, rechtsaf de Oosterbosweg op of rechtdoor richting de Pès. Voor nu rechtdoor, met al snel aan de rechterkant een enorme appelboomgaard. In de oogsttijd liep er in de berm voorbij de boomgaard een heel spoor van appels waarin twee of drie keer was gebeten – de kick van het schume was groter dan de smaaksensatie.

Aan het einde van De Vliegert linksaf en meteen rechts, de Middelijkseweg op, de Pès in. Altijd weer die huivering bij het passeren van het pad waar zich enkele jaren eerder een man had verhangen. Nu alleen nog de Molengatweg trotseren en de dagelijkse beproeving was weer doorstaan.

donderdag 9 juli 2020

Intermezzo – Horst – Venray

Dit jaar geen roadtrip, geen exclusief resort, geen jungletocht, geen overvol strand, geen backpacken. Wél de ideale zomer voor een ander type reis: een sentimental journey. Horst – Venray, eind jaren zeventig, begin jaren tachtig van de vorige eeuw. Vandaag heen, volgende week terug.


Het Boschveldcollege was zes jaar lang de bestemming, het toen nog van gras voorziene plein achter de kerk in Meterik het vertrekpunt. Al snel rechtsaf, de Schadijkerweg op. Ter hoogte van de molen kwam een fietsgenoot op woensdag 9 december 1980 met het droeve nieuws dat John Lennon was vermoord. John Lennon? Nooit van gehoord! Een voetballer kon het niet zijn: ik kende destijds alle voetballers die waar dan ook ter wereld actief waren. Muziek was nog onontgonnen gebied.

Na de molen kilometers niets. Bij de altijd stinkende nertsenfokkerij rechtdoor, de in de eerste jaren nog onverharde Oosterbosweg op. Aan het einde links, De Vliegert op. Rechts een nieuwbouwwoning met loods en op het erf veel, héél veel, onbestemde objecten. Een gribus. Aan het einde van De Vliegert rechts en dan meteen links, de Horsterweg oversteken en via een olifantenpaadje het fietspad op. Vanaf hier één lange fietsfile tot Boschveld. Inhalen bijkans onmogelijk, de eerste jaren zelfs spelen met je leven omdat er, bij gebrek aan een fietspad aan beide zijden van de weg, ook tegemoetkomend (brom)fietsverkeer was. Dappere brugklassertjes die het er toch op waagden liepen bovendien het risico dat hun schooltas van de drager werd geschopt. Van rugzakken had nog niemand gehoord.

In de bocht bij het Schoor de chincillakwekerij; bij het bereiken van Leunen al snel slachterij Verkoeijen. Gerede kans dat ons binnen een kilometer een wandelende man met baardje tegemoet zou komen die op basis van zijn onverzorgdheid het stempel ‘zwerver’ had gekregen. Was hij dakloos? Had hij een bijnaam? Ongetwijfeld, maar welke?

Stilaan naderde nu de hel. Altijd de angst dat de fietsfile niet genoeg vaart maakte, waardoor een aankomst op school vóór de tweede zoemer buiten bereik kwam. Dat betekende dat we en masse zouden zijn overgeleverd aan de grillen van Pluto, bij wie je dan met lood in de schoenen een briefje moest zien te versieren. Waarschijnlijk juist daarom arriveerde de fietsfile doorgaans net op tijd. De dagelijkse kwelling kon beginnen.

(Dit stukje verscheen gisteren ook in Via Horst-Venray)

donderdag 17 augustus 2017

Intermezzo – Mijn wielerloopbaan

De fascinerende barsten in het wegdek van de Erdbrugweg in Sevenum. De samenstelling van de bermflora aan de Kannegietweg in Meterik. De microkosmos in de goot van de Ger Wijnhovenstraat in Tienray. Ik moet de eerste nog tegenkomen die er gedetailleerder over kan verhalen dan ondergetekende. En dat allemaal dankzij mijn gerevitaliseerde wielerloopbaan.
Veelbelovender dan de mijne kan een wielerloopbaan nauwelijks beginnen: als tweejarige liet ik in mijn eigen Horst op mijn driewieler al mijn concurrenten achter me in Trapwerk Rond De Kerk, de jaarlijkse semiklassieker in de Sint-Norbertusparochie. Was dan eindelijk de opvolger van de lokale wielerheld Crooijmans opgestaan? Nee dus. Want tja, hoe gaat dat? Je wordt ouder en allerlei verlokkingen liggen op de loer. Ik viel voor de avances van het lederen monster. Veelbelovende wielerloopbaan in de knop gebroken.

Veertig jaar lang bleef ik achter een bal aanhollen, soms wel vier dagen per week. Maar tja, hoe gaat dat? Je wordt ouder en allerlei blessures liggen op de loer. Ergens tussen kuit en achillespees vond mijn veelbewogen voetballoopbaan haar Waterloo.

Lonkende geraniums ten spijt besloot ik mijn wielerloopbaan nieuw leven in te blazen. Trapwerk Rond De Kerk was alweer een decennium of drie geleden afgevoerd van de wielerkalender. Een waardig opvolger was er nooit gekomen. Waardoor ik was veroordeeld tot trainingsrondjes. Louter trainingsrondjes! Kunt u zich voorstellen wat dat doet met de moraal van een voormalig winnaar van een semiklassieker?

Weerstand bieden aan de lonkende geraniums werd met de dag lastiger. Een zachte dood dreigde voor mijn wielerloopbaan. Totdat een lekke band, opgelopen aan de Erdbrugweg in Sevenum, redding bracht. Daar sta je dan, de bandplakkunst volkomen onmachtig. Er zat weinig anders op dan het thuisfront te bellen voor vervangend vervoer. Wachten, wachten, wachten. En toen ineens: de gewaarwording hoe godsgruwelijk fascinerend het barstenlandschap in de Erdbrugweg wel niet is.
Lekke banden deden me eveneens de bermflora aan de Kannegietweg en de microkosmos in de goot van de Ger Wijnhovenstraat ontdekken. En trouwens ook de in het asfalt verzonken fietsbellen van de De Cocq van Haeftenstraat in Meerlo. En de wegdekdroedels aan de Zwarte Plakweg in America. En de hoogst opmerkelijke hoeveelheid vogelpoep op de Kogelstraat in Hegelsom. Kortom, hele nieuwe werelden gingen voor me open dankzij al die lekke banden.
Mijn wielerloopbaan bloeit als nooit tevoren. En op momenten dat ze weer in het slop dreigt te geraken wil de punaise, zonder welke ik nooit meer van huis ga, nog wel eens wonderen doen.

(in iets andere vorm eerder gepubliceerd in D’r op en d’r over. Wielerverhalen uit Noord-Limburg (Venray 2016))

zondag 29 mei 2016

Intermezzo – Huisje

Stel u stapt in een trein of bus. Zowel ter linker- als ter rechterzijde (vanuit de rijrichting gezien) van het middenpad zijn nog ruim voldoende lege zitplaatsen. Zowel ter linker- als ter rechterzijde heeft u geen last van de zon. Zowel ter linker- als ter rechterzijde is het uitzicht fantastisch. Gaat u dan op een willekeurige bank zitten? Of neemt u welbewust aan de linker- dan wel rechterzijde plaats?
Bij mij dwingt een onzichtbare hand me altijd naar de linkerzijde, zelfs als de omstandigheden ter rechterzijde aantoonbaar beter zijn. Geen idee waarom dit zo is. Maar de voorbije naar schatting twee maanden deed zich op het treintraject Blerick – Horst-Sevenum iets vreemds voor: mijn nieuwsgierigheid overwon de dwingende hand en ik nam plaats ter rechterzijde. Het Shell tankstation aan de Eindhovenseweg in Blerick, takel- en bergingsbedrijf Broekmans aan de Columbusweg, de nog vrijwel ongeschonden blik op Sevenum ter hoogte van de Berghemweg: tijdelijk liet ik ze allemaal links liggen. Opdat ik maar goed zicht had op de vorderingen van een bouwactiviteit ter rechterzijde van het spoor, van Blerick uit gezien circa honderd meter vóór de plek waar de Greenport Lane en de spoorweg elkaar kruisen. Mobiel bouwplaatstoerisme schijnt de wetenschappelijke naam te zijn voor deze afwijking.
Aanvankelijk dacht ik aan een elektriciteitskastje. Toen enkele treinreizen verder duidelijk was dat het bouwwerk de proporties daarvan te boven ging, drong zich de gedachte aan een kapelletje op. Geleidelijk begon ik daar toch weer aan te twijfelen: nergens viel iets te bekennen dat op een ingang duidde. Toen ik het vanuit de trein ook nog eens een stuk hoger zag groeien dan het doorsnee kapelletje wist ik het ineens: een trafohuisje!
Mijn nieuwsgierigheid was bedwongen, de dwingende hand voerde me ook op het traject Blerick – Horst-Sevenum als vanouds naar een zitplaats ter linkerzijde en ik constateerde tot mijn genoegen dat het Shell tankstation, Broekmans en de ongeschonden blik op Sevenum nog geheel intact waren.
Totdat afgelopen vrijdag ineens alles weer heel anders werd. Op de Greenport Bikeway onderweg van Venlo naar Horst besloot ik het trafohuisje eens aan een inspectie van nabij te onderwerpen. Wat blijkt: hier, pal op de grens met Venlo (of er misschien wel net over), is geen trafohuisje maar een heuse vleermuistoren verrezen.

maandag 20 juli 2015

Klein mysterie 659 – Fietspadverlichting

‘Verkiezingspropaganda.’
‘Puur een leugen.’
‘We schieten in een kerktorenreflex.’
‘Een loze belofte.’
‘Een paarse krokodildiscussie.’
‘Is dat populisme? Dan ben ik maar een populist.’

Was dat even genieten, dinsdag tijdens de gemeenteraadsvergadering! Er gebeurde namelijk iets dat in Horst aan de Maas slechts hoogstzelden gebeurt: de emoties gierden door de raadszaal. Bij Roy Bouten (PvdA) meende ik op een gegeven moment zelfs wolkjes stoom uit z’n oren te zien komen.
Over de verlichting van het fietspad tussen Horst en Tienray ging het. Een al jarenlang gekoesterde wens. Door de bevolking van Tienray, Meerlo en Swolgen. En door de voltallige gemeenteraad. Alleen: het fietspad ligt langs een provinciale weg en dus is de gemeente niet aan zet. Dat was altijd het verhaal. Totdat Provinciale Staten onlangs een motie aannamen die erop neerkomt dat de provincie geld beschikbaar stelt voor veiliger fietspaden, mits gemeenten bereid zijn ook een financiële bijdrage te leveren. ‘Grijpen dat buitenkansje!’, zo redeneerden CDA en SP in Horst aan de Maas. Samen (!) dienden ze een motie in. Ze hadden berekend dat aanleg van fietspadverlichting tussen Horst en Tienray om en nabij de drie ton kost. Als Horst aan de Maas nu eens vijftig duizend euro reserveerde, dan zou die verlichting er toch wel komen?       
‘Precies de verkeerde aanpak’, aldus de overige partijen. Bram Hendrix (Essentie): ‘Over de inhoud verschillen we niet van mening, het gaat puur om hoe we dit aanvliegen. Eerst denken, dan doen. Niet andersom.’ En Roy Bouten: ‘We moeten dit in de goede volgorde doen: eerst de knelpunten in de hele gemeente inventariseren en niet nu 50 duizend euro op tafel leggen.’ En waarom waren de 1200 handtekeningen die het CDA voor de fietspadverlichting ophaalde nu ineens een argument, terwijl eerdere handtekeningenacties (Nieuw Gemengd Bedrijf, zwembad) dat nooit waren? En wat als de gemeentelijke bijdrage geen 50 duizend maar 150 duizend zou dienen te bedragen? En wat als er nog tien vergelijkbare knelpunten in de gemeente blijken te zijn? Zouden CDA en SP dan nog steeds bereid zijn de geldbuidel te trekken? Zo niet, dan maakten ze Tienray en omstreken nu blij met een dode mus.
Anthony van Baal (SP): ‘Wij willen ook kijken naar andere knelpunten. Maar we willen óók eindelijk iets aanpakken. Eindelijk kunnen we iets bieden. Is dat populisme? Dan noem me maar een populist.’ En Henk Weijs (CDA): ‘We reageren op nieuw beleid. Daar sorteren we op voor. We moeten de kans die er ligt nu verzilveren.’
En zo hakketakten ze nog een hele tijd door, zonder elkaar te kunnen overtuigen. En dus werd de motie aangenomen, CDA en SP hebben immers een raadsmeerderheid. Mijn mening? Euhhh … lastig, lastig, voor beide standpunten valt wel iets te zeggen. Uiteindelijk neig ik geloof ik toch meer naar D66, Essentie en PvdA. Ik kan niet ontkennen dat daarin ook de angst meespeelt dat mocht de verlichting er komen, het CDA dit succes – volkomen ten onrechte – zal claimen. Bekrompenheid van schrijver dezes? Ongetwijfeld. Toch zou ik er niet van staan te kijken als de stoomwolkjes uit de oren van Roy Bouten dezelfde voedingsbodem hadden.

maandag 27 april 2015

Klein mysterie 639 – Waers (2)

Een jaar geleden wijdde ik een stukje aan het begrip waers, dat in een aantal Limburgse dialecten voorkomt (klik hier). ‘Hoe vertaal je waers in het Nederlands?’, luidde de vraag. Met koppig? Dwars? Tegendraads? Onwillig? Recalcitrant? Ik kwam er niet uit en verwees ten slotte maar naar een foto (klik hier) die het begrip waersigheid moest illustreren.
De enige serieus te nemen reactie op het stukje kwam uit Sevenum. Dat verbaasde me niets: als het ergens stikt van de ervaringsdeskundigen op het gebied van waersigheid, dan wel in Sevenum (inderdaad, met dit stukje gaat Horst-sweet-Horst aldaar weinig vrienden maken). Zie de recente weigering van het lokale kerkbestuur om zich aan te sluiten bij Horst. Zie het 66 jaar lang naast elkaar bestaan van twee concurrerende coöperatieve banken en boerenbondsafdelingen. Zie de gewoonte om de lendendoek van de corpussen van de veldkruisen blauw op te schilderen (klik hier). Zie de wijze waarop de lokalo’s er hun fiets stallen.
En zo zou ik nog wel even door kunnen gaan. Het grappige is dat de Sevenummers de Horstenaren van oudsher van hetzelfde beschuldigen. Zo beklaagden ze zich al in 1833 over Horst ‘dat altijd moeilijkheden oplevert’, terwijl zij, Sevenummers, gezegend zouden zijn met ‘eenen zagten en vreedzamen aard’. Geloof het alsjeblieft niet, een typischer gevalletje eigen straatje schoonvegen kom je zelden tegen.
Het jongste staaltje Sevenumse waersigheid doet zich voor bij de laatste fase van de aanleg van de Greenport Bikeway. De hele aanleg van het flitsfietspad tussen station Horst-Sevenum en station Venlo dat in overbodigheid concurreert met de Greenport Lane verloopt al met horten en stoten. De laatste fase vormt daar geen uitzondering op. Dat valt nog het beste te illustreren aan de hand van een filmpje dat ik onlangs maakte vanuit de trein. Het begint ter hoogte van Heierhoeve en eindigt net voor aankomst op station Horst-Sevenum. De eerste 57 seconden loopt het rood geasfalteerde fietspad evenwijdig aan de spoorlijn Venlo-Eindhoven. Maar kijk wat er dan gebeurt:
Tussen 0.57 en 1.15 minuut is er ineens geen spoor meer van het fietspad te bekennen. 18 seconden Zaerumse waersigheid! Ergens in de krochten van de website van Greenport Bikeway heet het (klik hier):
‘Ter hoogte van de Grubbenvorsterweg wordt vooralsnog een extra lus van 300 meter gerealiseerd. In verband met grondverwerving kan Greenport Bikeway hier nog niet worden doorgetrokken. Dit is een tijdelijke oplossing, waarvan de fietser weinig hinder ondervindt.’ 
‘Grondverwerving’? Waersigheid zul je bedoelen!
‘Een tijdelijke oplossing’? Hoe lang duurde dat tijdperk van die twee concurrerende coöperatieve banken en boerenbondsafdelingen ook alweer?

maandag 23 maart 2015

Klein mysterie 633 – Fietsers (3)

Horster verkeerssituaties. Met speels gemak zou ik er wekelijks een stukje over kunnen schrijven. Maar er valt warempel nog wel meer te beleven in Horst aan de Maas dan vreemde, onmogelijke, ondoorgrondelijke, trieste en lachwekkende verkeerssituaties. Bovendien is het eind van het liedje meestal hetzelfde: iedereen verwijt elkaar roekeloos verkeersgedrag.
Dat gezegd hebbend, toch nog maar eens terugkomen op de in oktober vorig jaar gewijzigde voorrangssituatie bij de A73-afslag Horst-Noord. Op 20 oktober schreef ik er al uitvoerig over (klik hier) en enkele weken later bekeek ik de situatie ter plekke met verkeersdeskundige Jeroen Smedts (klik hier). Mijn conclusie: de veranderde voorrangsregels hebben het er voor fietsers vooral bij de opritten aanzienlijk onveiliger op gemaakt.
De nieuwe situatie liet ook de gemeenteraad niet onberoerd. Met name de fractie van D66 beet zich er in vast. Tot op heden stelde ze er al 24 schriftelijke vragen over. Lees die vragen en antwoorden desgewenst rustig door (klik hier en hier en ga naar raadsinformatiebrief 15.037). Voor nu wil ik vraag 8 van 19 januari eruit pikken:   
‘U beweert dat het zicht voor de fietsers is verbeterd. Wij komen echter tot de volgende constateringen:
- bij de afritten is het zicht voor de fietsers niet beter;
- bij de opritten is het zicht verslechterd. De fietser moet als een “slangenmens” achterom kijken om het verkeer dat achterop komt te zien.
Waar is uw bewering dat fietsers nu beter zicht hebben op het gemotoriseerde verkeer op gebaseerd?’
‘Slangenmens.’ Mooie, toepasselijke vondst, die herinneringen wakker roept aan Rob Rensenbrink (wie kent hem nog?). Dat terzijde. Dit is het antwoord van het gemeentebestuur op vraag 8:
‘De hoek van de fietspaden en de rijbaan is circa 90 graden geworden waardoor fietsers niet meer over hun schouder hoeven te kijken. Voorheen was de hoek groter waardoor het voor fietsers lastiger was om verkeer dat de oprit oprijdt, te waarnemen. Bovendien is de afstand van het fietspad tot de kruisende weg groter geworden waardoor auto’s niet “ineens” de bocht om rijden.’
Het antwoord op deze en de andere vragen is opgesteld door R. Beunen. Ik ken R. Beunen niet. Ik weet niet of R. Beunen een man of een vrouw is. Ik weet niet of R. Beunen in Horst woont of elders. Ik weet niet of R. Beunen zijn of haar tanden poetst met Prodent of met Colgate. Ik weet niet of R. Beunen het liefst hagelslag of pindakaas op de boterham heeft. Wat ik wel zeker denk te weten is dat R. Beunen sinds oktober nooit meer per fiets de opritten van de A73-afslag Horst-Noord is overgestoken. 

maandag 10 november 2014

Top 5 – Met Jeroen Smedts bekeken en besproken Horster verkeerssituaties

Contacten met beleidsbepalers en -uitvoerders probeer ik zoveel mogelijk te vermijden. De kans dat ik begrip krijg voor hun handelen ligt dan immers levensgroot op de loer. Toch valt soms niet aan zo’n contact te ontkomen. Neem nu Jeroen Smedts. Besloot zijn uitvoerige reactie op mijn tweede stukje over de veranderde voorrangssituatie bij de op- en afritten van A73-afslag Horst-Noord (klik hier) met de woorden ‘Een heel interessant onderwerp waar ik desnoods zo nog een keer over door wil spreken’. Wat doe je dan? Iemand neemt de moeite uit te leggen hoe het zit, hint op een gesprek en die hint zou ik dan moeten negeren omdat ik het vermoeden heb dat hij beleidsbepaler dan wel -uitvoerder is? Zou wat al te kras zijn. Dus maakten we een afspraak. Zaterdag was het zover. Eerst een kennismakingsrondje met koffie, thee en gebak, daarna de weg op!
Mijn vermoeden bleek in elk geval juist te zijn: na een studie ruimtelijke ordening en planologie is Jeroen nu als verkeersdeskundige werkzaam bij een grote gemeente in het zuiden van onze provincie. Mijn vrees dat contact met beleidsbepalers- en uitvoerders leidt tot begrip bleek evenzeer gerechtvaardigd. Jeroen vertelde vol passie over de indeling van wegen in drie categorieën, over de ASVV, over de vaak lastige afweging tussen veiligheid en doorstroming, over het zo nu en dan moeten kiezen tussen twee kwaden, over het vooraf niet altijd helemaal kunnen overzien van de consequenties van bepaalde ingrepen, over de zestien miljoen verkeersdeskundigen die Nederland telt, over het eigenzinnige gedrag van fietsers en voetgangers en de onmogelijkheid (en soms ook onwenselijkheid) daarop te anticiperen. Verhelderend en leerzaam! Zo kweek je dus zelfs bij mij begrip, moet ik met enige tegenzin bekennen.
Waarna we een aantal bij mij vragen oproepende Horster verkeerssituaties ter plekke aanschouwden. Daaruit is deze Horst-sweet-Horst top 5 van met Jeroen Smedts bekeken en besproken Horster verkeerssituaties voortgevloeid (gerangschikt naar de mate waarin ze vragen bij mij opriepen):  

5. Sint-Josephstraat, Horst
Was er geen sprake van koudwatervrees bij de St. Josephstraatbewoners toen ze vorig jaar zo luidruchtig protesteerden tegen het gemeentelijk voornemen het doorgaand verkeer uit het centrum van Horst voortaan deels via hun straat te leiden (klik hier)? Jeroen, vurig aanhanger van een verkeersluw Gasthoêsplein, is het wel met me eens. De verkeersafwikkeling vanuit het centrum van Horst verloopt immers voornamelijk via de Americaanseweg. Als dan ook nog van de Sint-Josephstraat een eenrichtingsstraat wordt gemaakt, voorziet hij nauwelijks overlast, onder meer omdat de straat dan waarschijnlijk wordt versmald en het verkeer dus verder van de woningen af komt te rijden.

4. fietsstrook, Loevestraat, Horst
Is het niet vreemd dat de Loevestraat tussen Sint-Lambertusplein en Harrie Driessenstraat slechts aan één zijde een fietsstrook heeft? Fietsers uit de richting Sint-Lambertusplein maken geregeld gebruik van de fietsstrook, hetgeen uitdrukkelijk niet de bedoeling is. Jeroen zegt zich ook vaak over deze situatie te hebben verbaasd. Nu hij er nog eens nadrukkelijk naar kijkt, komt hij tot de conclusie dat gegeven de omstandigheden (een smalle straat) is gekozen voor de meest logische oplossing.  

3. aansluiting fietspad op rijweg, Broekhuizerdijk, Melderslo
De aanleg van een fietspad tussen Horst en Broekhuizen moest de veiligheid voor fietsers bevorderen, maar is op dit punt niet het omgekeerde het geval? En had de aansluiting op het fietspad voor fietsers uit de richting Horst niet vloeiender gemoeten (klik hier)? Jeroen ziet geen veiligheidsprobleem, zeker als fietsers uit de richting Broekhuizen zich aan de regels houden en geen gebruikmaken van het olifantenpaadje. En het verleggen van de grens van de bebouwde kom heeft de veiligheid bevorderd.
Wel is Jeroen het met me eens dat voor fietsers uit de andere richting de aansluiting op het fietspad vloeiender had gemogen.  

2. rotonde Jumbo, Sevenum
Is het niet volstrekt onlogisch dat rechtdoorgaande fietsers hier voorrang dienen te verlenen? ‘Nee, geen discussie mogelijk’, aldus Jeroen, ‘hier zijn gewoon de regels toegepast: buiten de bebouwde kom heeft gemotoriseerd verkeer op rotondes voorrang op fietsers.’ Hij vindt het wel vreemd dat fietsers geen voorrang genieten op de binnen de bebouwde kom gelegen rotondes Westsingel – Stationsstraat en Stationsstraat – Venloseweg – Meldersloseweg.

1. op- en afritten A73 afslag Horst-Noord
Is de situatie er door de veranderde voorrangsregels niet veel onveiliger op geworden? Als het gaat om fietsers die verkeer dat de autosnelweg verlaat voorrang moeten geven, ziet Jeroen weinig problemen. Anders is het met verkeer dat de autosnelweg oprijdt. Dat leidt voor de fietser tot een situatie waarin je ’m niet zou moeten willen brengen. Een oplossing heeft Jeroen zo 1, 2, 3 ook niet paraat. Drempels zijn hier sowieso uit den boze en ook van stoplichten is hij op voorhand niet erg gecharmeerd.
Ook Jeroen sneed overigens een in zijn ogen absurde verkeerssituatie aan. Daarover een volgende keer. En verder hebben we de afspraak gemaakt een keer samen door het centrum van Horst te lopen, waarbij Jeroen z’n stedenbouwkundige bril zal opzetten. Veel verder wil ik niet gaan in m’n contacten met beleidsbepalers en -uitvoerders.

maandag 27 oktober 2014

Klein mysterie 599 – Fietsers (2)

Het stukje van vorige week over de veranderde voorrangssituatie bij de op- en afritten van A73-afslag Horst-Noord (klik hier en hier) heeft nogal wat losgemaakt: duizenden keren gelezen, tientallen reacties, veel bijval voor mijn standpunt (‘Voor fietsers is het er aanzienlijker onveiliger op geworden’), maar ook de nodige kritiek.
Opmerkingen over en weer over het (vermeend) roekeloze verkeersgedrag van automobilisten of fietsers laat ik voor wat ze zijn. Neem van een ervaringsdeskundige als ik aan: tegenover elke roekeloze automobilist staat een roekeloze fietser en andersom.
Verder pik ik er een paar kritische reacties uit. Om te beginnen die van een fiets- en brommerbestuurder, die zegt: ‘In de oude situatie werd ik bijna dagelijks van mijn fiets/brommer gereden. Nu het veranderd is, is het overzichtelijker, en krijg ik al 2dgn achter elkaar voorrang van de automobilist. Het is raar, maar werkt wel degelijk!’ Als fietser onderweg van en naar Aardbeienland heb ik afgelopen week tot tweemaal toe dezelfde ervaring opgedaan. Inderdaad bizar: je krijgt pas voorrang als je geen voorrang hebt. Het vervelende is alleen dat je nooit weet of elke automobilist er zo over denkt. Derhalve lijkt het me als fietser in de nieuwe situatie toch raadzaam te allen tijde te stoppen.
Dan de uitvoerigste reactie, van een zekere Jeroen, van wie het me niet zou verbazen als hij op de een of andere manier zijn brood verdient in de infrastructuur. Volgens Jeroen is het er voor fietsers niet onveiliger op geworden. ‘Het fietsverkeer uit de voorrang halen zorgt ervoor dat een auto die met volle snelheid van de snelweg afkomt, niet zo snel in conflict komt met een fietser die net op dat moment dezelfde afrit oversteekt. Deze automobilist is al met zoveel handelingen tegelijk bezig dat het in die situatie wenselijk is zo min mogelijk conflictpunten tegen te komen. De verantwoording wordt nu bij de fietser neergelegd die alleen maar hoeft te kijken of er iets uit de richting van de snelweg komt.’ Jeroen zou misschien gelijk hebben als het uitsluitend ging om verkeer dat de A73 verlaat. Maar hij vergeet voor het gemak dat het probleem juist het grootst is bij verkeer dat de A73 oprijdt. Dan moet de fietser zowel alert zijn op voertuigen die uit z’n rug komen als op voertuigen die hem van voren naderen. Bovendien moet hij een juiste inschatting maken van hun snelheid. Geef het de fietser maar te doen! De automobilist is hier veel beter voor geëquipeerd. Nogmaals: leg aan het begin van de opritten een drempel en de automobilist wordt wel gedwongen op z’n hoede te zijn voor fietsers. Pas als dat niet zo mocht zijn, zou wat mij betreft de oplossing aan de orde zijn die gemeenteraadslid Henk Weijs (CDA) deze week per tweet suggereerde: stoplichten (klik hier).
Terug naar Jeroen. Die gaat ook in op mijn bezwaren tegen het wijzigen van de voorrangsregels bij de rotonde bij Jumbo in Sevenum: ‘Dat de fietser bij de rotonde Jumbo uit de voorrang is gehaald is conform de richtlijnen die hieraan zijn gesteld (CROW): in de bebouwde kom in de voorrang, buiten de bebouwde kom uit de voorrang. In het kader van eenduidigheid en uniformering van rotondes. Inderdaad minder fijn voor fietsers, maar komt ten goede aan de verkeersveiligheid.’ Het mag conform de richtlijnen van CROW zijn, ik geloof er om dezelfde reden als hierboven geen snars van dat de situatie bij de betreffende rotonde ten goede is gekomen aan de verkeersveiligheid van fietsers. En die eenduidigheid en uniformiteit van CROW? Waarom hebben fietsers dan bijvoorbeeld op de binnen de bebouwde kom van Horst gelegen rotonde Venloseweg – Meldersloseweg – Stationsstraat géén voorrang?
Over de Greenport Bikeway schrijft Jeroen ten slotte: ‘Past helemaal in het kader van duurzaam veilig: stimuleren van de fiets, snel, veilig en comfortabel.’ Geloof ik graag, alleen is de Greenport Bikeway in mijn ogen volstrekt overbodig, althans op z’n minst het gedeelte tussen station Horst-Sevenum en Blerick.
Conclusie: het is Jeroen (en anderen) niet gelukt mij de logica van dit alles aan het verstand te peuteren. Waarmee niet is gezegd dat dit aan Jeroen ligt, misschien zijn mijn verstandelijke vermogens wel gewoon ontoereikend.

Overigens wel nog een correctie: gezeten in de trein ontdekte ik een dezer dagen dat de volstrekt overbodige Greenport Lane ’s avonds niet baadt in het licht (zoals ik vorige week beweerde). Maar gezeten in diezelfde trein ontdekte ik tevens dat de volstrekt overbodige en nog niet eens geopende Greenport Bikeway ’s avonds wel baadt in het licht. Mag u raden wat ik daarvan vind.  

maandag 20 oktober 2014

Klein mysterie 597 – Fietsers

Tot de vele Horster verkeersonbegrijpelijkheden hebben voor mij altijd de drempels bij de A73-afslag Horst-Noord behoord. Geen drempels bedoeld voor auto’s, maar fietspaddrempels.
Rechtdoorgaand fietsverkeer op dezelfde weg, afdraaiend autoverkeer. Het leek me zo klaar als een klontje: die drempels waren op de verkeerde plaats geland, ze zouden niet op het fietspad moeten liggen maar op de op- en afritten van de A73. Ter beteugeling van de snelheid van het autoverkeer en ter vergroting van de veiligheid van het toch al zo kwetsbare fietspadverkeer.
Groot was dan ook mijn vreugde toen ik onlangs las dat de A73-afslag Horst-Noord twee achtereenvolgende weekeinden zou worden afgesloten vanwege werkzaamheden aan de op- en afritten: na vele, vele jaren zou deze grove misstand dan eindelijk worden rechtgezet.
Ik had het kunnen weten: weer eens volstrekt verkeerd gedacht. Terwijl ik hoopte op vermindering van het aantal Horster verkeersonbegrijpelijkheden, hebben de werkzaamheden juist geleid tot een vermeerdering. Het (rechtdoorgaand) fietspadverkeer dient voortaan voorrang te verlenen aan het (afdraaiend) autoverkeer.
De Heilige Koe wéér wat hoger op haar voetstuk gezet. De omgekeerde wereld natuurlijk. Druist in tegen alle logica. Maakt het er voor het fietspadverkeer alleen maar nóg onveiliger op. Fietspaddrempels zouden wellicht nog een heel klein beetje soelaas hebben kunnen bieden, maar geloof het of niet: die zijn nu juist weggehaald!
Schrijnend om te zien hoezeer ruim baan wordt gemaakt voor die volstrekt overbodige Greenport Bikeway, terwijl fietsers op plaatsen waar het er werkelijk toe doet, zoals hier, maar ook bij de rotonde nabij Jumbo in Sevenum, het onderspit delven. Schrijnend ook om te zien hoe die volstrekt overbodige Greenport Lane baadt in een zee van licht, terwijl fietspaden als die tussen Horst en Tienray, tussen Horst en Venray en tussen Horst en Venlo het zonder lantaarnpalen moeten stellen. Schrijnend ook om te zien hoezeer in het centrum van Horst de rode loper wordt uitgelegd voor de parkerende auto, terwijl de fietser maar moet zien waar-ie z’n vehikel kan neerkwakken.
Kan iemand me misschien eens de logica van dit alles aan het verstand peuteren?    

maandag 8 september 2014

Intermezzo – Prijsvraag (2)

Zo, die Ferrari California kan dus mooi op stal blijven. Precies nul (0) reacties kwamen binnen op de prijsvraag (klik hier) die Horst-sweet-Horst vorige week uitschreef! Ter herinnering: het ging om deze drie vragen: 1. Welke drie figuren zijn, naast een kerk, nog meer in gestileerde vorm in de Horster bestrating weergegeven? 2. Waar liggen ze? 3. Wat is de link met de betreffende locatie?
Waren mijn vragen, me ingefluisterd door gemeenteambtenaar Roel de Jong, wellicht te moeilijk? Was u te lui? Had u het net als Mart van den Munckhof te druk? Of dacht u ‘Die prijs zal wel weer niets voorstellen, laat anderen de kastanjes maar uit het vuur halen en dan zie ik volgende week wel wat de juiste antwoorden zijn’? Had ik dan misschien expliciet moeten vermelden dat de hoofdprijs een gloednieuwe Ferrari California was? Enfin, doet er verder allemaal niet meer toe. Al zit ik natuurlijk nog wel met die Ferrari opgescheept. Misschien toch maar weer automobilist worden, temeer omdat ik ook al niet ben uitgeroepen tot ambassadeur van Greenport Bikeway, ondanks een sollicitatiebrief waarvoor ik alles uit de kast had gehaald (klik hier en hier).
Ik zou u natuurlijk kunnen straffen door die drie elementen, hun locaties en hun link met de betreffende locaties niet prijs te geven. Maar zoals al vaker gezegd ben ik heus de beroerdste niet. Dus ik weet het goed gemaakt met u en onthul bij dezen de drie locaties: de T-splitsing Gasthuisstraat-Hoofdstraat, de T-splitsing Loevestraat-Groenewoudstraat en de kruising Herstraat-Americaanseweg-Kloosterstraat. Aan u de schone taak te achterhalen welke figuren op de betreffende plekken in de bestrating zijn weergegeven en wat de link is met hun locatie. Mail uw reactie uiterlijk 14 september naar horstsweethorst@gmail.com. En ik mats u helemaal, want ondanks uw apathie van vorige week verloot ik onder de juiste inzenders (of de inzenders die de juiste antwoorden het dichtste benaderen) een toepasselijke prijs, al is het ditmaal niet meer iets in de orde van grootte van een Ferrari California.
Nu ik toch bezig ben met prijsvragen ook maar meteen de volgende. Werd me eveneens ingefluisterd door Roel de Jong en heeft opnieuw betrekking op een figuur dat is aangebracht in de bestrating. Roel mailde me daarover: ‘Wim, je vindt deze creatie in een nieuw dorp waar de inwoners zich met carnaval naar een vierpotig dier noemen. Zelf ben jij ook al ter plaatse geweest voor een van de top vijfs die je in 2010 gepubliceerd hebt. De figuur heeft direct betrekking op het thema van je top vijf ...’ Bleek een stuk eenvoudiger dan de vorige opgave, voor de oplossing hoefde ik zelfs de hulp van neef T. niet in te roepen. Maar wat denkt u? Mail uw antwoord naar horstsweethorst@gmail.com en ook hierbij verloot ik onder de juiste inzenders een prijsje. En reacties of niet: volgende week de oplossingen plus de weergave van een gesprek dat neef T. en ik hadden met de bedenker van de Horster creaties. 

maandag 18 augustus 2014

Intermezzo – Greenport Bikeway

Horst, 18 augustus 2014

Betreft: sollicitatie ambassadeurschap Greenport Bikeway

Geachte heer/mevrouw,

Met veel interesse las ik op uw website dat u op zoek bent naar enthousiaste ambassadeurs van Greenport Bikeway. Bij dezen wil ik u mijn belangstelling voor deze eervolle functie kenbaar maken.

Voorheen verstokt autorijder, beweeg ik me sinds ruim anderhalf jaar voornamelijk per fiets voort. Filestress, bumperkleefterrorisme en stoplichtfrustratie hebben bij mij plaatsgemaakt voor stoemperlust, onthaastingsvreugde en trapgenot. Zelf bekeerling zijnde, zou ik deze geneugten als ambassadeur maar wat graag overbrengen op onverbeterlijke autoadepten.
U vraagt om enthousiaste en positieve mensen. Welnu, dan bent u bij ondergetekende precies aan het juiste adres. Mijn enthousiasme is welhaast spreekwoordelijk en positivisme stroomt door mijn aderen. In dit verband zou ik u willen wijzen op mijn weblog Horst-sweet-Horst waarop ik voornoemd positivisme al zes jaar lang wekelijks praktiseer. Een half leeg glas zult u bij mij nooit aantreffen: ik bekijk de zaken altijd liever van de zonnige kant. Niets is zo slecht of er is ook wel wat goeds aan, negativiteit is er al veel te veel op deze wereld.
Uiteraard sta ik ook helemaal open om een interview te geven aan de redactie van uw prachtige website voor een lofzang op de vele zegeningen van die fantastische Greenport Bikeway. En het lijkt me een buitengewone uitdaging op de sociale media in vele toonaarden de loftrompet te mogen steken over al het fraais dat op en rondom de Greenport Bikeway valt te bewonderen. Voorts kijk ik er nu al naar uit op mijn werk en op verjaardagen anderen deelgenoot te mogen maken van leuke weetjes over de Greenport Bikeway. Dat zal ongetwijfeld de bekendheid van de Greenport Bikeway opstuwen tot ongekende hoogten en tevens bijdragen aan verdere verhoging van mijn werkvreugde en verjaardagsgenot. Ook verheug ik me al bij voorbaat op de ongetwijfeld prettige samenwerking met de dames van het Greenport Bikeway Promoteam.
Dat ik als ambassadeur een eigen boom krijg in het plukbos aan de route en een vipuitnodiging ontvang voor alle events in het kader van Greenport Bikeway waardeer ik hooglijk, doch uiteraard is het mij daarom niet te doen. Wel wil ik niet verhelen dat de Groene Greenport Bikeway Fiets bijzonder welkom zou zijn, ook al betreft het dan slechts een bruikleen voor een jaar. Deze confidentie vloeit mede voort uit enige zorg over de gesteldheid van mijn Batavus Bato, mijn hondstrouwe gespaakte vriend, die naar ik vrees niet het eeuwige leven heeft.
Graag ben ik bereid bovenstaande in een persoonlijk gesprek toe te lichten.

In afwachting van uw ongetwijfeld positieve reactie verblijf ik,
   
Met vriendelijke groet, uw wannabe ambassadeur,

Wim Moorman

maandag 23 juni 2014

Klein mysterie 568 – Fietspad (2)

Geheimtipp voor olifantenpaadjesliefhebbers: sinds kort is een prachtexemplaar te vinden aan de Broekhuizerdijk in Melderslo, van Horst uit gezien iets voorbij motorcamping D’n Toerstop, aan de rechterkant van de weg.
Olifantenpaadjes zijn praktijkcorrecties van de tekentafelwerkelijkheid. Als één olifantenpaadje deze stelling perfect illustreert, dan dit wel. Ter oriëntatie: het paadje bevindt zich aan het begin én het einde – afhankelijk van welke kant je het bekijkt – van het onlangs aangelegde tweerichtingsfietspad aan de zuidelijke zijde van de Broekhuizerdijk.
Ik zou het voor de aardigheid eens moeten turven, maar ik heb het sterke vermoeden dat het vooral uit de richting Horst afkomstige fietsers zijn die het olifantenpaadje (eerst) hebben geschapen en (nu) onderhouden. De voorgeschreven route heeft er namelijk zo’n scherpe bocht dat fietsers nagenoeg tot stilstand komen.
En aan niets hebben fietsers een grotere hekel dan aan tot stilstand komen. Tot stilstand komen impliceert immers dat ze zich ook weer op gang moeten trekken – een krachtenslopende handeling. Het olifantenpaadje voorkomt dit: niks scherpe bocht, niks tot stilstand komen, niks krachtenslopende handeling, alleen even uitkijken voor tegemoetkomende fietsers. Dat de weginrichter hier niet op heeft geanticipeerd, is onbegrijpelijk. Beslist geen fietser. 
Tot zover de fietsers uit de richting Horst. Nu hun collega’s uit de richting Broekhuizen. Voor hen is het olifantenpaadje minstens zo uitnodigend. En ook voor hen geldt dat ze tot stilstand komen liefst vermijden. Ten opzichte van hun collega’s uit de richting Horst kampen zij evenwel met het nadeel dat ze de drukke, door de bomen onoverzichtelijke Broekhuizerdijk moeten oversteken. Tegemoetkomend verkeer is niet zozeer het probleem: dat kijken ze recht in de ogen. Anders is het met achteropkomend verkeer: dat kunnen ze bij gebruik van het paadje slechts waarnemen als ze achterstevoren op hun fiets gaan zitten en ook nog tussen de bomen door weten te kijken, een handeling die niet geheel van gevaar ontbloot is.
Risicomijders kunnen dus maar beter de voorgeschreven route nemen (al zullen ze ook daar hun best moeten doen door de bomen de weg te zien). Probleem is alleen dat de meest frequente gebruikers van het fietspad, scholieren, doorgaans geen risicomijders zijn. Waarmee we met het fietspad tussen Broekhuizen en Melderslo van de regen in de drup zijn beland: de aanleg van het fietspad moest de veiligheid voor fietsers juist bevorderen, maar op dit punt lijkt eerder het omgekeerde het geval. Werk aan de winkel dus voor de weginrichter. Mijn voorspelling: de bomen op deze locatie hebben hun langste tijd gehad.