Posts tonen met het label Roy Bouten. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Roy Bouten. Alle posts tonen

maandag 8 juni 2026

Intermezzo – Trots!

‘Laten we blij zijn met elkaar! Laten we optimistisch zijn! Laten we zeggen: “Nederland kan het weer!” Die VOC-mentaliteit! Over grenzen heen kijken! Dynamiek! Toch?’
Aldus Jan Peter Balkenende in 2006. Dagen, weken, maanden, jaren zelfs, gingen voorbij zonder dat ik ook maar een moment aan onze voormalige minister-president (2002-2010) moest denken. Afgelopen week was het eindelijk weer eens zo ver. CDA, Essentie, Leef en VVD presenteerden hun bestuursakkoord voor Horst aan de Maas voor de komende vier jaar (klik hier). Trots! heet het – inclusief uitroepteken. En trots waren ze, de beoogde wethouders, Leon Litjens (CDA), Kay Thijssen (Essentie), Roy Bouten (Leef) en Pieter Goedhart (VVD). De trots klotste tegen de plinten, golven van trots overspoelden de raadszaal, de lucht was zwanger van trots. Ook de schriftelijke weerslag van het akkoord barst van de trots. Lees mee:
‘We zijn trots op ons verhaal en vertellen dat ook waar nodig om bij te dragen aan onze ambities. Horst aan de Maas is een trotse gemeente. We zijn trots op de tientallen evenementen die van onderop georganiseerd worden. We investeren in kunst, cultuur en erfgoed als onderdeel van kwaliteit van leven, identiteit en trots op onze dorpen. Ondernemerschap zit in ons DNA en wij zijn trots op onze ondernemers. Horst aan de Maas is van nature ondernemend en daar zijn we trots op.’
Is er iets op tegen om trots te zijn? Nee. Maar als je telkens uitspreekt hoe trots je wel niet bent, raakt het aan jezelf moed inpraten, aan jezelf overschreeuwen. Krijgt het iets potsierlijks. Iets balkenendiaans.


Honderdtwintig ronkende bladzijden telt het bestuursakkoord. Het getuigt van torenhoge ambities en bevat honderden voornemens, plannen en beloftes. Veel teveel om hier gedetailleerd te bespreken. Mijn globale indruk is dat natuur en landschap er nogal bekaaid vanaf komen in het geweld van economie en (agrarisch) ondernemerschap. Typerende zin: ‘Onze economie steunt op een toekomstbestendige land- en tuinbouwsector. Dit is de basis voor ons ecosysteem en bepaalt ons DNA.’

Het lijkt erop alsof natuur en landschap vooral dienstbaar moeten zijn. Aan de economie, aan ondernemers, aan agrariërs, aan kwaliteit van leven, aan landbouw, aan recreatie, aan toerisme, aan gezondheid, aan leefbaarheid. Typerende zin: ‘Wij geloven in gebiedsgerichte aanpak waarin belangrijke natuur wordt beschermd, versterkt en verbonden, maar wel in samenhang met wonen en economie.’ Natuur en landschap onderworpen aan de wens van de mens – alsof natuur en landschap geen intrinsieke waarde hebben.


Enkele zaken die me wél aanspreken in het akkoord: openbaar vervoer vanuit elke kern naar station Horst-Sevenum, een pilot voor een burgerberaad, meer aandacht voor minderheden in de gemeenteraad, de ambitie om naoorlogse architectuur te behouden en te versterken, ruimte voor bijzondere architectuur, een onderzoek naar structurele bekostiging van kunst in de openbare ruimte.


Over vier jaar weten we hoe trots we kunnen zijn op dit college. Toch?

donderdag 19 maart 2026

Intermezzo – Duidingsdebat (2)

Het was het proberen waard, een Duidingsdebat (klik hier), maar toch niet voor herhaling vatbaar. ‘Openbare gedachtewisseling’ luidt de definitie van debat. Dat was het niet. Wat het wel was? Een bijeenkomst van uitgeputte mensen voor wie – zo leek het – dit niet per se had gehoeven. Felicitaties over en weer (zelfs voor de verliezers), wat platitudes, goede voornemens.

Slechts één nieuwsfeitje: op voorstel van CDA-fractievoorzitter Leon Litjens komen er twee informateurs, één van CDA-huize en één van PvdA-huize. Zij moeten na gesprekken met alle partijen vóór 1 april komen met een voorstel voor het vervolg. Dit was overigens al voorgekookt, bleek uit de woorden van Leef-fractievoorzitter Roy Bouten, die meteen ook liet weten dat zijn partij graag een andere weg had bewandeld:
‘Wat ik niet met de heer Litjens eens ben, en dat wist ie van tevoren al, is dat wij het liefst hadden gezien dat we niet met een informateur hadden gewerkt maar dat we hadden geprobeerd om tot een raadsakkoord te komen. Dat hadden wij in dit duidingsdebat dan ook liefst met elkaar verkend, maar ook wij kunnen tellen.’
Alle andere partijen gingen voetstoots akkoord met het voorstel van Litjens.


De namen van de twee informateurs wilde Litjens nog niet prijsgeven omdat een van hen nog niet definitief had toegezegd. Heel mooi! Dat opent namelijk de weg voor twee exclusieve Horst-sweet-Horst top 5’s. Eerst de exclusieve Horst-sweet-Horst top 5 van mogelijke informateurs van PvdA-huize:

    5. Arie Stas
    4. Arie Stas
    3. Arie Stas
    2. Arie Stas
    1. Arie Stas

De exclusieve Horst-sweet-Horst top 5 van mogelijke informateurs van CDA-huize:

    5. Jan Loonen
    4. Ger Driessen
    3. Raymond Knops
    2. Camiel Eurlings
    1. Ger Koopmans

woensdag 12 juni 2024

Intermezzo – Buitenspeeldag

Landelijke Buitenspeeldag vandaag. Zeven terzijdes daarbij.


1. Buitenspeeldag roept bij mij, de buitenspeelleeftijd ruimschoots voorbij, in de eerste plaats nostalgische gevoelens op. Buiten spelen was trefbal, snelsnel een boterham naar binnen werken en weer verder met trefbal. Buiten spelen was ook stoepranden, hinkelen, knikkeren, verstoppertje. Maar buiten spelen was vooral voetbal. Op allerlei trapveldjes, hele middagen en zomeravonden lang. Buitenspelen was ook ooit één keer beursje trekken. Bij gebrek aan de benodigde bravoure bleef het daarbij. Zelfde verhaal met belletje trekken. Bij gebrek aan territoriale ambities was buiten spelen voor mij zeker geen landverovertje (heette dat zo?).

2. Iedereen kan het rijtje buitenspelbedervers wel opdreunen: auto, televisie, telefoontjes. Het Venrayse weekblad Peel en Maas haalde al in 1957 instemmend de bisschop van Shrewsbury aan. Die waarschuwde voor de fnuikende invloed van de televisie: ‘Trouwens, zegt hij tegen de ouders, laat de kinderen liever gezond buiten spelen, dan dat ze hun ogen en wat dies meer zij bij de televisie bederven.’


3. Aanvulling: politie en boefje, een tikspelletje, stond ook af en toe op het repertoire van mijn buitenspeelactiviteiten.

4. Tegen betaling buiten spelen in een speeltuin kan ook. De eerste en misschien wel enige tegen betaling toegankelijke speeltuin van Horst lag bij De Oude Lind (tegenwoordig Horst World Kitchen geheten). Uit de Nieuwe Venlosche Courant van 31 maart 1934: ‘Behalve de verleden jaar geplaatste wip en schommel zijn er thans verschillende dubbele schommels aangebracht, alsmede ’n roetsbaan en komen er nog bij een caroussel, draaiende wip, enz. zoodat de kinderen dezen zomer zich naar hartenlust kunnen vermaken.’ Roetsbaan. Mooi woord. Toch is glijbaan mooier.


5. In Horst werd het Sint-Lambertusplein op deze Buitenspeeldag omgetoverd in een speeltuin. Maar, zo viel te lezen op de gemeentelijk website, ‘mocht het slecht weer zijn, dan gaan de buitenspeelactiviteiten op het Lambertusplein niet door’. Wat is me dat nou? Sowieso is ‘slecht weer’ een multi-interpretabel begrip. Los daarvan: improviseren is een wezenskenmerk van buiten spelen. De ware buitenspeler verzint wel iets bij slecht weer. Opties te over: van modderworstelen tot waterballet en van schipper mag ik overvaren tot een wedstrijdje badeend blazen.


6. De VVD Horst aan de Maas ging vijf dagen voor Buitenspeeldag al buiten spelen. De partij die om het hardst schreeuwt om herinvoering van 130 op de snelweg, schafte namelijk een lasergun aan die ze inzet voor snelheidsmetingen op plaatsen waar mensen last hebben van hardrijders. Sevenum had zaterdag de primeur van dit politie en boefje spelen. Tja. Je moet toch wat als politieke partij als landverovertje niet meer blijkt te lukken.


7. Vanmiddag om 13.30 uur was er ondanks een waterig zonnetje nog weinig kinderlijke animo voor de buitenspeelactiviteiten op het Sint-Lambertusplein. ‘Toch te slecht weer?’, vroeg ik de toevallig passerende wethouder Roy Bouten. ‘Nee hoor, buiten spelen is niet aan weer gebonden.’ En zo is het. En passant nodigde de wethouder me uit om later op de middag mee te doen aan een touwtjespringwedstrijd. Bij gebrek aan sprongkracht heb ik die uitnodiging vriendelijk doch gedecideerd van de hand gewezen.

(Dit is een sterk gewijzigde en uitvoerigere versie van het stukje dat vandaag verscheen in Via Horst-Venray)

donderdag 12 januari 2023

Intermezzo – Asielzoekers (8)

De worst van Horst die burgemeester Ryan Palmen een groep van 24 bewoners van de crisisnoodopvanglocatie in de Kasteelse Bossen voorhield, bleek uiteindelijk een dode mus, zo betoogde Marij Moorman dinsdag tijdens de gemeenteraadsvergadering. Bovendien vroeg ze zich af wat de door de burgemeester beloofde ‘warme overdracht’ van de asielzoekers aan de gemeente Landgraaf eigenlijk inhield (klik hier voor haar hele betoog).


Normaliter verziet het protocol van de raadsvergadering er niet in dat de burgemeester of wethouders reageren op iemand die gebruikmaakt van het Burgerpodium, zoals Marij. Om ondoorgrondelijke redenen was het ditmaal anders. Burgemeester Palmen was ergens aan het skiën, maar wethouder Roy Bouten (PvdA) nam wel het woord. Zij het uitsluitend over de worst en niet over de warme overdracht.


De worst die burgemeester Palmen 24 asielzoekers in december voorhield, was een langer verblijf in Horst aan de Maas. Uiteindelijk bleek het niet om asielzoekers maar om statushouders te gaan (een zeer wezenlijk verschil) en niet om een aantal van 24, maar eerst van 23, toen van 15, toen van 7 en uiteindelijk slechts van 5. Wethouder Bouten reduceerde het onjuist gebruik van de termen ‘asielzoeker’ en ‘statushouder’ tot een spraakverwarring. Dat uiteindelijk slechts vijf en niet zoals toegezegd 24 bewoners van de crisisnoodopvang in Horst aan de Maas kunnen blijven, verweet hij het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers (COA). Dat had volgens hem zijn zaakjes niet op orde. Wel erkende de wethouder dat de gemeentelijke communicatie beter had gekund. (Een geluid dat al jarenlang in bijna elk dossier altijd wel weer een keer klinkt – misschien toch eens tijd om er aan te gaan werken.)

Desgevraagd (de familielijntjes zijn kort) reageert Marij (die tijdens de raadsvergadering die gelegenheid niet had): ‘Het verwijt van Roy Bouten aan het COA is terecht. Maar het was helemaal niet nodig geweest het COA vooronderzoek te laten doen. Hoe kan het dat niemand wist dat sommige gezinnen referenten (een gezinslid, een zoon of dochter of vader of moeder) in Nederland hadden? Hoe kan het dat locatiemanagers en ambtenaren dit na zo’n lange tijd met mensen gewerkt te hebben zelf niet in de gaten hadden? Er werd niet mét bewoners gesproken, er werd alleen óver bewoners gesproken. Daar zit de kern van het probleem. De bewoners waren geen mensen, maar nummers.’


En de gemeenteraad? Die deed er grotendeels het zwijgen toe. Met uitzondering van Hilde Spreeuwenberg (Perspectief). Zij constateerde dat ‘de gemeente een groot communicatieprobleem heeft’ en toonde zich ook verder uiterst kritisch over de handelwijze van het gemeentebestuur. Dit wekte dan weer de woede van Bram Hendrix (Essentie). Hij noemde het ‘kwalijk’ en ‘heel erg gemakkelijk’ dat Spreeuwenberg ‘alle schuld bij het gemeentebestuur neerlegt’. Geen woord van Hendrix over de valse hoop die het gemeentebestuur een aantal vluchtelingen heeft gegeven. Zijn uitsmijter: ‘We gaan hier allemaal politiek van maken, ik vind dat echt heel erg zonde.’ Zonde? Een gemeenteraadslid dat het zonde vindt dat een gemeenteraad politiek bedrijft, moet zichzelf misschien toch eens afvragen of hij wel op zijn plaats is in de gemeenteraad.

woensdag 11 januari 2023

Intermezzo – Asielzoekers (7)

Afgelopen maandag vertrokken de overgebleven bewoners van de crisisnoodopvang voor asielzoekers in de Kasteelse Bossen naar Landgraaf. Gisteravond maakte Marij Moorman, vanaf het prille begin als vrijwilliger betrokken bij de crisisnoodopvang, gebruik van het Burgerpodium tijdens de gemeenteraadsvergadering om haar ongenoegen over enkele zaken te uiten. Dit is wat ze zei (bekijk en beluister het ook hier en ga naar 15.30 minuten):  


Geachte gemeenteraad,

Bij de uitvoering van de crisisnoodopvang in de Kasteelse Bossen ging heel veel mis. Ik wil hier twee schrijnende missers uitlichten: de beloofde warme overdracht die helemaal niet zo warm was, en de valse belofte dat 24 niet-statushouders aan Horst gekoppeld zouden worden.

Om met laatstgenoemde misser te beginnen: op 16 december vond een gesprek plaats tussen burgemeester Palmen, drie vrijwilligers en twee bewoners. De heer Palmen zei in dit gesprek onder meer dat hij er veel waarde aan hecht als betrouwbare overheid gezien te worden. Verder zei hij dat het zeventig procent zeker was dat 25 bewoners  in Horst konden blijven wonen. Hij noemde daarbij een specifieke groep bewoners en verifieerde of de twee aanwezige bewoners tot deze groep behoorden.

Deze belofte van de burgemeester wekte onze bevreemding: het was helemaal niet logisch dat juist deze groep in Horst kon blijven.

Tijdens de raadsvergadering van 20 december liet de burgemeester weten dat er nu honderd procent zekerheid was dat inmiddels 24 asielzoekers aan Horst zouden worden gekoppeld. Latere gesprekken met burgemeester en wethouder namen onze reserves weg. Het leek toch echt waar te zijn!

Op 22 december bleken onze twijfels toch terecht. Tot onze grote schrik was het nog helemaal niet zeker dat 24 mensen mochten blijven. Erger nog: de groep mensen die door de burgemeester werd genoemd als kanshebber om in Horst te mogen blijven, bleek dat juist NIET te zijn. De groep mensen die Palmen eerder de ‘worst van Horst’ had voorgehouden, bleek JUIST de groep te zijn die zeker naar Landgraaf gaat.

Wie ging hen dat vertellen? Wie ging hen vertellen dat ze geen enkele kans maakten om in Horst te blijven, en daarmee een versnelde procedure te krijgen? Dat dat betekende dat ze tóch van school af moesten? Dat ze hun kinderen pas over anderhalf jaar zouden zien in plaats van heel binnenkort? Wie ging hen vertellen dat de stellige belofte van de burgemeester niet bleek te kloppen? De burgemeester, de wethouder of dan toch tenminste een ambtenaar? U raadt het misschien al: ik sprak eergisteren, één dag voor sluiting van de opvang, nog mensen die nog steeds niet hadden gehoord of ze in Horst konden blijven of toch naar Landgraaf moesten...

Uiteindelijk zijn gisteren zo’n vijftig mensen naar Landgraaf vertrokken. En slechts zeven van de beloofde 24 mensen zijn aan Horst gekoppeld... Waarom deed de burgemeester deze belofte eigenlijk? Waarom in godsnaam mensen blij maken met een dode mus?

De burgemeester bleef maar steeds herhalen hoe belangrijk het is dat de overheid betrouwbaar is. Maar, om een bewoner te citeren: ‘The mayor kept saying how important it is that he is reliable. But with his false promise, he showed just the opposite: he showed that he is unreliable’.

En inderdaad, de heer Palmen heeft zijn eigen punt bewezen: het is belangrijk om als overheid betrouwbaar te zijn. Ben je dat niet, dan veroorzaak je, zoals in dit geval, een hele hoop onnodige ellende bij een groep mensen die het toch al bepaald niet makkelijk heeft! Het had hem gesierd als hij dat tenminste had willen erkennen en de bewoners zijn excuses had aangeboden.

Vorige week hebben wij als vrijwilligers contact gezocht met maatschappelijk werk in Landgraaf. Samen met drie medewerkers uit Landgraaf hebben we met bewoners besproken hoe de opvang in Horst verliep en wat er in Landgraaf beter kan. We hebben besproken wat individuele bewoners kunnen en willen doen, of ze bijvoorbeeld behoefte hebben aan werkervaringsplekken of een plek om zelf te koken, etc. Dat is wat wij verstaan onder een warme overdracht.

Wij zijn benieuwd wat de heer Palmen onder een warme overdracht verstaat. En hoe de door hem beloofde warme overdracht eruit heeft gezien. Vooral ook gelet op het feit dat de medewerkers op locatie in Horst de bewoners niet kenden. Gelet op het feit dat ook geen enkele ambtenaar van de gemeente Horst aan de Maas de bewoners kende. Een locatiemanager verwoordde het heel treffend: ‘Ik ken geen namen, ik ken alleen nummers.’

Een reactie van burgemeester Palmen bleef gisteren uit: volgens plaatsvervangend voorzitter Eric Brouwers was de burgemeester aan het skiën. Wethouder Roy Bouten en diverse raadsleden reageerden wel. Daarover morgen meer.

woensdag 28 september 2022

Intermezzo – Asielzoekers (1)

Sinds augustus hebben 160 asielzoekers onderdak in de crisisnoodopvang voor asielzoekers in de Kasteelse Bossen in Horst. Vanaf eind deze week worden zestig alleenstaande minderjarige asielzoekers opgevangen in het Gr8-hotel in Sevenum. In tegenstelling tot het merendeel van de andere Nederlandse gemeenten neemt Horst aan de Maas wel zijn verantwoordelijkheid bij de opvang van asielzoekers en vluchtelingen. Dat valt zeer te prijzen, hoeveel er ook valt aan te merken op het Nederlandse asielbeleid en op de uitvoering daarvan, óók in Horst aan de Maas.


Gisteravond sprak de Horster gemeenteraad uitvoerig over de opvang van asielzoekers (klik hier en ga naar 21.10 minuten). Schokkend was het om te horen hoe generaliserend en stigmatiserend BVNL en vooral de VVD spraken over met name alleenstaande minderjarige asielzoekers. ‘Andere opvoeding, andere mentaliteit, wat onze fractie betreft heeft gastvrijheid een grens’, aldus Imke Emons (BVNL). VVD’er Peter Lalieu deed daar nog een aantal scheppen bovenop. Hij bleef tot in den treure herhalen: die jongeren zijn opgegroeid in andere culturen, hebben andere normen en waarden, zorgen voor problemen, vertonen ongewenst gedrag, gaan de omgeving verkennen. En wat als het misgaat? ‘Kunnen we dan stoppen? Kunnen we dan nog terug? Hoe snel kunnen deze mensen als het misgaat naar elders worden verplaatst?’


Wat dan weer wel goed deed, was de verontwaardiging die de woorden van Emons en Lalieu opriep bij de wethouders Roy Bouten (PvdA) en Eric Beurskens (Essentie) en bij de overige gemeenteraadsfracties. Roy Bouten: ‘Dat hier 2352 amv’ers [alleenstaande minderjarige vreemdelingen] die nu in Nederland worden gehuisvest op een bepaalde manier worden weggezet en wordt vergeten dat er ook heel veel kinderen zijn die gewoon voor oorlog en geweld zijn gevlucht, raakt mij.’ Eric Beurskens: ‘Ik zit me hier echt op te vreten van boosheid. Ik vind het van de zotte dat u hier stigmatiserend bezig bent en aan bangmakerij doet.’ Kay Thijssen (Essentie): ‘Als raad moeten we stoppen met het stigmatiseren van bepaalde groepen.’ Salwa Sohbat (PvdA): ‘Wij storen ons ontzettend aan dit gesprek. We missen het menselijke aspect in deze discussie. Het doet pijn dat we hier over kinderen durven te spreken die zwaar getraumatiseerd zijn en van wie al bij voorbaat een beeld wordt geschetst zonder dat we hen kennen. We moeten ons afvragen: hoe gaan we deze kinderen helpen?’


Winst van deze avond is dat het kaf van het koren is gescheiden en dat een grote raadsmeerderheid luid en duidelijk steun heeft betuigd aan het gemeentestuur en, belangrijker nog, de opvang van asielzoekers in Horst aan de Maas.       

zondag 17 juli 2022

Intermezzo – Transparantie (5)

Dinsdag sprak de gemeenteraad over de zaak Tegels (klik hier en ga naar 52.14 minuten). Twee uur lang. Ik had viif dagen nodig om er van bij te komen. Er valt een boek over te schrijven. Later misschien. Ik beperk me nu tot elf observaties plus mijn commentaar daarop. (Vanavond of morgen een stukje waarin ik nog eens terugkom op mijn eerder getrokken conclusies over de zaak Tegels.)


I
Helemaal aan het begin van de raadsvergadering maakt burgemeester Ryan Palmen bekend dat een motie van treurnis tegen hem is ingediend. Een motie van Perspectief naar aanleiding van de handelwijze van de burgemeester in de zaak Tegels.
Niet te bevatten. Hoe fout de burgemeester ook mag hebben gehandeld in de ogen van Perspectief, wat is de noodzaak om nog voordat hij zich heeft kunnen verdedigen al een motie van treurnis in te dienen?

II
Plaatsvervangend voorzitter Jos Gubbels: ‘De heer Tegels heeft de gelegenheid te baat genomen om een schriftelijke verklaring af te leveren en hij heeft mij verzocht om deze voor te lezen.’ Tegels in die verklaring: ‘Ik dank de gemeenteraad voor de uitnodiging om een verklaring af te leggen.’
Wat is dit nu weer? Hoezo heeft de gemeenteraad Rudy Tegels uitgenodigd een verklaring af te leggen? Vanavond is de gemeenteraad toch aan zet, de voormalig wethouder heeft van onderzoeksbureau Hoffmann toch ruim voldoende gelegenheid gekregen zijn visie te geven? Heeft de gemeenteraad ook andere hoofdrolspelers uitgenodigd een verklaring te geven? Waarom (niet)?


III
Rudy Tegels in zijn verklaring: ‘Zoals reeds aangegeven, was het wellicht beter geweest wanneer ik de wederzijdse gevoelens die er waren, eerder had gemeld.’
Cruciaal is hier ‘wellicht’. Anderen (de burgemeester, BVNL, Perspectief) voor rotte vis uitmaken en wat jezelf betreft niet verder komen dan ‘wellicht’.

IV
John Jenniskens, fractievoorzitter van het CDA: ‘Wellicht had Rudy Tegels zijn prille relatie vanuit het collegiale beginsel binnen het college moeten melden.’
Cruciaal is hier ‘wellicht’. Anderen (de burgemeester, het college van burgemeester en wethouders, BVNL, Perspectief) voor rotte vis uitmaken en zelf niet verder komen dan ‘wellicht’.


V
John Jenniskens, fractievoorzitter van het CDA: ‘Hoe snel is de stap gezet om iemands politieke carrière compleet kapot te maken?’
Twee dagen later wordt bekend dat Rudy Tegels lid wordt van Provinciale Staten.

VI
Bram Hendrix, fractievoorzitter van Essentie: ‘Van ons kunt u vandaag geen zware inhoudelijke bijdrage verwachten. Ik denk ook niet dat dit de avond is om nog eens precies te gaan duiden hoe het nu precies zit.’
Pardon? Waarom is hij dan überhaupt gekomen, waarom doet hij dan überhaupt mee? 


VII
Maarten Voesten, fractievoorzitter van D66-GroenLinks: ‘Partijen geven aan dat ze het rapport onvolledig vinden. Een reden hiervoor is met name dat de medewerkster wegens ziekteverlof en op advies van de bedrijfsarts niet is gehoord. Wij vinden dat we een onafhankelijk onderzoek moeten kunnen vertrouwen.’
En dat een van de hoofdrolspelers niet is gehoord en dat drie van de vier onderzoeksfases niet zijn uitgevoerd door Hoffmann doet dus niet ter zake?  

VIII
Burgemeester Ryan Palmen in reactie op de vraag of hij een werk-privérelatie en de daarmee gepaard gaande risico’s als een integriteitskwestie beschouwt: ‘Ik heb dat in eerste aanleg niet zo gezien en ik worstel nog steeds met de vraag of dat zo is. Ik weet het op het moment nog niet, maar ik heb wel begrip voor de mensen die zeggen dat het zo is. Net zoals ik begrip heb voor mensen die zeggen “Op zichzelf hoeft dat geen integriteitskwestie te zijn”.’
Huh? Ook na ruim vier maanden nog steeds worstelen met het antwoord op die vraag, terwijl al het ingewonnen deskundig advies steeds in dezelfde richting (‘Ja, het is een integriteitskwestie’) wijst?

IX
Wethouder Roy Bouten (PvdA) zegt dat er geen sprake is van een vertrouwensbreuk tussen voormalig wethouder Tegels en de overige leden van het college van burgemeester en wethouders. Wel heeft Tegels het vertrouwen geschaad, aldus Bouten. ‘Dat is echt wat anders dan het vertrouwen opzeggen.’
Opmerkelijk. Tweespalt in het college dan blijkbaar. Waarom heeft burgemeester Palmen anders goedgevonden dat Hoffmann in zijn rapport wel degelijk rept van ‘een vertrouwensbreuk tussen de heer Tegels en het college van Burgemeester en Wethouders’?

X
John Jenniskens in reactie op de bijdrage van Perspectief: ‘We hebben niet de behoefte overal inhoudelijk op in te gaan.’
Waarvoor is dit dan allemaal bedoeld? En intussen wel gewoon blijven doorgaan met het uitdelen van sneren naar vooral Perspectief.


XI
Nathalie Rozendaal (Perspectief) stelt in de tweede termijn enkele vragen en kondigt aan nog verdere vragen te hebben. De gestelde vragen worden niet beantwoord. De aangekondigde vragen mogen van de overige fracties niet worden gesteld. John Jenniskens: ‘We gaan de vragen niet behandelen, niet relevant. Niet hier vanavond en ook niet een volgende keer.’
En wel gewoon allemaal vrome woorden blijven bezigen in de trant van ‘We moeten samen verder’. Waar haal je het lef vandaan?

********

Voor iedereen die een afgewogen oordeel over deze hele zaak wil vellen, zit er maar één ding op: léés het onderzoek van Hoffmann Bedrijfsrecherche (klik hier), léés de door Capra Advocaten opgestelde tijdlijn (klik hier) en bekijk de raadsvergadering. 

vrijdag 25 februari 2022

Ingezonden – Provincie kleurt Horst aan de Maas oranje rood

Horst-sweet-Horst ontving onderstaande ingezonden bijdrage van Peter Janssen uit America. Overigens stopt Horst-sweet-Horst vanaf nu met het publiceren van ingezonden bijdragen. Het plaatsen van reacties blijft uiteraard wel gewoon mogelijk op dit blog en op Facebook.

Provincie kleurt Horst aan de Maas oranje rood

Oranje rood. De mooie kleuren van de zonsondergang. Voor Horst? De Provincie oordeelt over Horst aan de Maas ook met oranje rood. Een ondergang of beter, afgang. Hoe hemels klinkt de regiovisie, hoe droef blijkt het bestuur. Hoe hemels is de omgevingsvisie. Hoe droef het participatieproces. Als je de roze bril nooit afzet zie je geen oranje rood. Zo stak de gemeente jaren de kop in het zand.

De stand van zaken?

Gemeentelijk erfgoed wordt door wethouder Han Geurts slecht beheerd vindt de Provincie. Code  Oranje rood. Bedreigend voor onze gemeente. Oranje rood. Verscherpt toezicht.

Jarenlange waarschuwingen vanuit inwoners over willekeur in handhaving. Gebrek aan lerend vermogen. Niet juist beheren en actualiseren van vergunningen. Wettelijke taken verwaarlozen. Willekeur en ongelijke behandeling. Een antwoord weigerende wethouder Tegels treedt de structuurvisie met voeten. Oordeel van de Provincie over zijn beleid. Oranje rood. Verscherpt toezicht.

Jarenlang uitdelen van kraaltjes en spiegeltjes. Korte termijn electoraat plezieren, niet dienen en ordenen.

De meeste afdelingen onder verscherpt toezicht. Een zware reprimande. Ga maar op de gang staan. Falend beleid: het zwembad, geschrapt omdat wethouder Geurts de gaten van het Gasthoes moest stoppen. Grepen in de onderhoud pot. Resultaat? Een scootmobiel kan niet in de lift. Het gebouw is niet af. En ook een sporthal kwam er verre van democratisch in Meterik. Alles centraliseren richting Horst. En het te verwachten exploitatieoverzicht kan de raad krijgen na de verkiezingen. Slecht democratisch bestuur en America in de steek gelaten.

Wat met spiegeltjes en kraaltjes onder Kees van Rooij verwaarloosd is moet nu weer opgebouwd worden. De prijs van een jarenlange overheersing van één partij.

Ook de raad treft blaam. Gebrek aan kritische houding van coalitiepartijen hield een zwak bestuur in stand. Wij stellen de kaders, zeggen Essentie, CDA, PvdA en ook D66+GL met regelmaat. Door boterzachte kaders kon het Gasthoes uit de hand lopen. Ook bij de omgevingsvisie slappe kaders. Een dure lege huls verkocht als visie veehouderij. Kritisch onderzoek van een rekenkamer had kunnen helpen. Maar de coalitie liet de rekenkamer inslapen. Zo bleven spiegeltjes en kraaltjes leidend. Een kritisch onderzoek over het Gasthoes houdt wethouder Geurts met een fabeltje geheim. De doofpot van Han. Democratisch Oranje rood. En de organisatie het ondergeschoven kindje.

Horst aan de Maas verdient een sterk gemeentelijk apparaat dat zijn burgers volgens de regels eerlijk kan bedienen. Het gehele college en vooral falende politiek verantwoordelijke wethouders Kuipers, Beurskens, Bouten, Geurts en Tegels is dit manco aan te rekenen. Spiegeltjes en kraaltjes partij. Jarenlange hegemonie. Oranje rood.


De foto toont de houding van die overheersende partij. Wij zijn er voor jou . Echt? Een rolstoel wordt geblokkeerd. De in zijn ogen belangrijke wethouder eist zijn plaats. De inwoner moet zich maar schikken. De gemeente als obstakel. Oranje rood!! Oranje rood!!

Het college kijkt liever naar de borstklopperij in haar promotiefilmpje. Maar de werkelijkheid is oranje rood. Verscherpt toezicht!!!!

Voor wie werkt u college? En Rudy, ga aan de kant!!

Peter Janssen, America

woensdag 23 februari 2022

Ingezonden – PvdA

Om wat voor reden dan ook verschenen afgelopen week geen bijdragen van de lokale politieke partijen in Hallo Horst aan de Maas. Om in deze leemte te voorzien heeft Horst-sweet-Horst alle aan de gemeenteraadsverkiezingen deelnemende partijen eenmalig de ruimte geboden om hier een stukje te publiceren: het stukje dat normaalgesproken in Hallo zou verschijnen of iets anders. Als zevende en laatste de PvdA.  


Politiek moet gaan over oplossingen

We lezen veel over wat er allemaal mis gaat. En ik lees de stukken allemaal. Want daar waar mensen boos of teleurgesteld zijn is iets mis gegaan. En daar moeten we van leren. Om dezelfde fouten in de toekomst te voorkomen. Ik mis te vaak waar politiek volgens mij over moet gaan. Oplossingen.

Als wethouder heb ik honderden mensen leren kennen. Mensen die me allemaal hebben geraakt en geïnspireerd. Mensen als Marcel. Die op zijn dieptepunt 3 gram coke en twee kratten bier gebruikte. Per dag. Samen met hem willen we een zelfhulpgroep opzetten. Met zijn moeder een naastenhulpgroep. En we werken keihard aan een nieuwe leefstijlaanpak.

Of een van de slachtoffers van de toeslagen affaire. Die ten onrechte 45.000 euro moest betalen en plastic flessen verzamelde om van het statiegeld brood voor haar kinderen te kopen. Zij heeft ons geleerd hoe kwetsbaar het vertrouwen in de overheid is. Haar verhaal inspireert ons om ons participatiebeleid om te vormen. Met vertrouwen als basis.


En de ondernemers die ik heb mogen spreken. Die elke lockdown hun pensioenpotje zagen krimpen en schulden zagen groeien. Hun uitdaging maakt dat we de komende weken, maanden en jaren extra aandacht voor deze belangrijke werkgevers moeten hebben. Of de zorgmedewerkers en leerkrachten. Die al twee jaar op hun tandvlees lopen. We willen actieplannen voor de tekorten in die sectoren. En we moeten onze zorg anders inrichten.


En zo kan ik tientallen verhalen noemen. Met bemoeizorg en politie op pad. Verhalen achter voordeuren. Van mensen die geen hulp durven of willen vragen en de hulp zo goed kunnen gebruiken. Mensen met een taalachterstand. Met schulden. In eenzaamheid. Mensen die zich zorgen maken om hun leefomgeving of gezondheid. Maar ook de mooie verhalen. Van de vele actieve inwoners die opkomen voor hen die het nodig hebben.


We moeten de problemen benoemen. We moeten ze bespreken en bediscussiëren. Maar we moeten er vooral van leren. Hoe we er oplossingen van maken voor de toekomst. Ik ben trots op een aantal resultaten die we hebben geboekt. Een ontwikkelcampus voor mensen die wat extra ondersteuning nodig hebben. Een aanpak om scheefwonen tegen te gaan. Een parapluplan huisvesting arbeidsmigranten om arbeidsmigranten en omwonenden te beschermen. Een leefstijlaanpak voor een gezonde jeugd. En ik sta te popelen om dit nog vier jaar te doen. Als wethouder of als raadslid. Samen met iedereen die met me mee wil doen!

Roy Bouten, wethouder en lijsttrekker PvdA

maandag 26 april 2021

Intermezzo – Arbeidsmigranten (3)

Na de gemeenteraadsvergadering van vorige week ging nogal wat aandacht uit naar de al dan niet vermeende belangenverstrengeling van VVD-raadslid Yvonne Douven (klik hier). Niet meer dan terecht. Toch mag dit niet afleiden van waar het anderhalf uur lang eigenlijk om ging: de huisvesting van arbeidsmigranten (klik hier en ga naar 24.20 minuten).


Voor de verandering liep er nog eens een klassieke links-rechts-scheidslijn door de raadszaal. Yvonne Douven kwam vooral op voor het belang van de ondernemer. Ze riep verontwaardigd uit: ‘We geven bijna het signaal af dat we in Horst aan de Maas tegen de boeren zijn.’ Daar tegenover stonden D66+GroenLinks, PvdA en SP, die zich vooral sterk maakten voor de belangen van de inwoners en de arbeidsmigranten. Eveline Baas (D66+GroenLinks): ‘Draag zorg voor de internationale werknemers die hier komen. Zolang we die zorg niet kunnen garanderen, zeggen wij: verstrek als gemeente geen nieuwe vergunningen meer aan bedrijven voor het huisvesten van arbeidsmigranten. Het beleid is te veel gericht op de ondernemer zelf en te weinig op de maatschappelijke effecten en de arbeidsmigranten zelf.’ Sonja van Giersbergen (SP): ‘Het kan beschaafder en eerlijker.’ Jan Wijnen (PvdA): ‘We mogen niet accepteren dat internationale werknemers structureel kwetsbaar zijn in hun werk en huisvesting. De huisvesting van arbeidsmigranten is te vaak te slecht, te duur en te onzeker door de afhankelijkheid van de werkgever. Het geluid van de internationale werknemers zelf wordt te weinig gehoord.’’


Klassiek is ook dat links vervolgens toch weer onderling verdeeld is. D66+GroenLinks stemden uiteindelijk tegen het voorliggende plan. De PvdA stemde ondanks de doorwrochte analyse en het kritische betoog van Jan Wijnen voor. Jan Wijnen: ‘Dit plan gaat de goede richting op. De huisvesting loskoppelen van de werkgever zien we als stip op de horizon.’ Hij werd in deze opvatting gesteund door verantwoordelijk wethouder Roy Bouten (PvdA): ‘We zetten een goede stap in het belang van de arbeidsmigranten.’


Als Jan Wijnen en Roy Bouten dit 25 jaar geleden hadden gezegd, zou ik er mogelijk mee hebben kunnen leven. Maar na decennia van misstanden die maar blijven voortduren, is de fase van stippen op de horizon en stappen in de goede richting wel voorbij. Zeker nu het erop lijkt dat de gemeente er de komende jaren nog vele duizenden arbeidsmigranten bij krijgt. De praktijk heeft – hoe voorspelbaar – afdoende uitgewezen dat aan wonen bij de werkgever allerlei bezwaren kleven. Stop daar dan ook mee. Vandaag, morgen of desnoods overmorgen, maar niet op een datum ergens aan de horizon. Neem als gemeente gewoon zelf de verantwoordelijkheid voor de huisvesting van arbeidsmigranten en dwing ondernemers daaraan mee te betalen. Dakloosheid, uitbuiting, woekerprijzen, discriminatie en speculatie op de woningmarkt wil, kan en mag je als gemeente toch niet tolereren?

woensdag 13 januari 2021

Top 5 – Van top 5’en van meer of minder memorabele uitspraken gedaan tijdens de gemeenteraadsvergadering van 12 januari 2021

De exclusieve Horst-sweet-Horst top 5 van top 5’en van meer of minder memorabele uitspraken gedaan tijdens de voorbereidende gemeenteraadsvergadering van de gemeente Horst aan de Maas van 12 januari 2021:

5.


4.

3.

2.

1.

vrijdag 6 november 2020

Intermezzo – Afval

‘Komend weekend wordt een weekend met veel reacties lezen’, schreef Roy Bouten vorige week vrijdag op zijn Facebookpagina (klik hier). De wethouder van afvalzaken voelde de bui al aankomen. Vrijdag maakte het gemeentebestuur namelijk bekend andere tarieven te willen gaan hanteren voor het ophalen van huisvuil. De wethouder heeft zich inderdaad niet hoeven te vervelen: de aankondiging leidde tot vele honderden reacties op diverse sociale media.


Hoezeer ik me ook over van alles en nog wat kan opwinden, dit thema laat me betrekkelijk koud. Eerlijk gezegd ben ik alleen maar blij dat ik zoiets onoplosbaars als het afvaltarievenprobleem niet hoef op te lossen. Voor elk zinnig argument valt wel een zinnig tegenargument te bedenken en met het oplossen van het ene probleem creëer je het volgende. Je doet het nooit goed, kunt het nooit goed doen.


Als je er zo relaxed in zit – om het maar eens populair uit te drukken – wordt het lezen van die stortvloed aan reacties vanzelf een feestje. Vanzelf ga je de reageerders ook indelen in categorieën. Zo heb je de alternatiefaandragers: ‘Maak een milieustraat’, ‘Laten ze eens beginnen om niet 2, maar 1 keer per week de die kleine groene kutemmetjes te laten ophalen’. Dan zijn er ook de defaitisten: ‘Dan kan men net zo goed alles bij elkaar gooien’, ‘Schandalig, dat vraagt om problemen door zwerfvuil’. De cynici zijn eveneens rijk vertegenwoordigd: ‘Zullen we nog meer rotzooi in de bossen gaan vinden. Goed bezig Horst aan de Maas.‘ Complotdenkers zijn er uiteraard ook: ‘Verbouwing gasthoes zal toch betaald moote weure. Zakkevullers!!!!’ Vergeet verder niet de we-gaan-er-meteen-maar-wat-andere-dingen-bijhalers: ‘En dan hebben ze het nog niet over die blauwe emmerdumpingen van drugsafval.’ Ook de we-worden-weer-eens-genaaiders ontbreken niet: ‘Het is net de belastingdienst hebben hebben hebben.’


Wat ik me altijd weer afvraag bij reacties op sociale media: hoe representatief zijn ze? Als reacties in overgrote meerderheid negatief zijn, betekent dit dan automatisch dat de gehele bevolking in overgrote meerderheid negatief is? Honderden reacties mag voor een gemeente als Horst aan de Maas een aanzienlijk aantal zijn, veel meer dan enkele procenten van de totale bevolking is het nu ook weer niet. Zal het die 95 procent die niet van zich laat horen worst wezen? Staan ze achter de plannen? Of hebben ze het moede hoofd in de schoot gelegd en denken ze ‘Mijn mening doet er toch niet toe’?

(Dit stukje verscheen eergisteren in iets andere vorm in Via Horst-Venray)

donderdag 5 november 2020

Intermezzo – Californië 2

2 uur, 12 minuten en 15 seconden. Zo lang sprak de gemeenteraad van Horst aan de Maas vorige week dinsdag over bestemmingsplan Californië 2. Zeker gezien de huidige situatie waarin vertier niet voor het oprapen ligt, zou ik u dringend willen adviseren die 2 uur, 12 minuten en 15 seconden uit te gaan zitten (klik hier en ga naar 1.33.05) en vervolgens zelf een oordeel te vellen. Hier alvast wat inleidende beschietingen.


Waar gaat het om? Californië 2 is een gebied van 68 hectare dat ruwweg wordt begrensd door Dijkerheideweg, Sint Jorisweg en Grubbenvorsterweg. Een grote groenteverwerker waarvan de naam niet mag worden genoemd, met een adviseur waarvan de naam niet mag worden genoemd, wil er een bedrijf vestigen. Dit gaat bestaan uit glastuinbouw, groenteverwerking en huisvesting van arbeidsmigranten. Voordat het zover is moet eerst een bestemmingsplan worden vastgesteld. Dit gebeurt in de raadsvergadering van komende dinsdag. Vorige week besprak de gemeenteraad het alvast oriënterend.


Verkeersafwikkeling, landschap, natuur, kwaliteit van werkgelegenheid, aantasting van woongenot, energievoorziening, huisvesting van arbeidsmigranten, verdozing: zo maar wat aspecten die buurtbewoners en gemeenteraadsleden te berde brachten. De wethouders Eric Beurskens (Essentie) en Roy Bouten (PvdA) beantwoordden de voor hen bestemde vragen naar genoegen van in elk geval de raadsleden. Hoe anders was het, andermaal, met wethouder Rudy Tegels (CDA). Om te beginnen zette hij de buurtbewoners weg als een onbetrouwbare gesprekspartner. Zelfs als dat al zo zou zijn (wat nog maar de vraag is, gezien de heftige reactie van de insprekende buurtbewoner) dan nog kun je je afvragen of een iets diplomatieker optreden uiteindelijk niet constructiever is.


Maar de wethouder schoffeerde ook de gemeenteraad door vragen niet of onvolledig te beantwoorden en door steeds weer argumenten voor zijn uitspraken achterwege te laten. Er kwamen geen adequate antwoorden op volstrekt legitieme vragen als ‘Kunt u uitleggen waarom dit bedrijf geen kwantitatieve maar een kwalitatieve toevoeging is?’, ‘Waarom kunnen de drie activiteiten van het bedrijf niet op drie verschillende locaties plaatsvinden?’, ‘Waarom wordt via een achterdeur mogelijk toch plaats geboden aan logistieke bedrijven in dit gebied?’, ‘Waarom kan dit plan niet op een later moment in behandeling worden genomen?’. De reactie van de wethouder kenmerkte zich telkens door een heel hoog we-doen-dit-zo-omdat-we-dit-zo-doen-gehalte. Verder bleef hij maar benadrukken dat het om een uniek bedrijf gaat.


De hele beschamende vertoning roept de vraag op wie hier eigenlijk de regie voert: de gemeente? Of de groenteverwerker waarvan de naam niet mag worden genoemd met de adviseur waarvan de naam niet mag worden genoemd?  


Kan de wethouder nu z’n borst nat maken voor de raadsvergadering van komende dinsdag? Mwah, dat valt nog te bezien. Hoezeer Kay Thijssen (Essentie) en Richard van der Weegen (PvdA) de wethouder ook onder vuur namen, ik ga er vanuit dat ze genoegen zullen nemen met hier en daar wat aanpassingen en toezeggingen. Voor de felste criticasters, Henk Kemperman en Thijs Lenssen (D66+GroenLinks), kon dat wel eens anders liggen. De SP stemt sowieso tegen lijkt me, CDA en VVD vóór. Komt dus wel goed voor de wethouder. Helaas.

donderdag 29 oktober 2020

Intermezzo – Huisartsenpost

In 1968 opende in Horst een gloednieuw ziekenhuis zijn deuren. In 1973, nauwelijks vijf jaar later, dreigde alweer sluiting. Horst en omgeving kwamen massaal in opstand. De actiegroep Ziekenhuis Horst Moet Blijven zag het licht, het ziekenhuis werd bezet, de gemeenteraad stond op z’n achterste poten, er werden tienduizend handtekeningen opgehaald (in een gemeente van vijftienduizend inwoners) en nagenoeg elke auto werd voorzien van protestleuzen. Baten deed het allemaal niet: per 31 december 1979 was het Horster ziekenhuis verleden tijd. 


Ook het ziekenhuis in Venray wacht een wisse dood. Het is al vele jaren bezig aan een tergend langzaam verlopend stervensproces. Tot overmaat van ramp staat nu de huisartsenpost in Venray ook nog op de nominatie om te verdwijnen. Net als destijds in Horst: commotie en hevige verontwaardiging alom, van de gemeenteraad en het gemeentebestuur tot de Tweede Kamer. Hallo Horst aan de Maas bericht vandaag dat ook de Horster politiek zich verzet tegen de sluiting van de huisartsenpost in Venray. Wethouder Roy Bouten: ‘Onze dorpen en wijken krijgen steeds meer uitdagingen. Daarom vindt het college dat kwalitatieve zorg dichtbij en bereikbaar moet worden georganiseerd. Daar hoort wat ons betreft een actieve huisartsenpost in Venray bij.’


Het mag duidelijk zijn: zeldzame politieke eensgezindheid. Het vervelende is alleen dat de politiek hier bitter weinig over te zeggen heeft. Ze heeft zelf het heft uit handen gegeven. Afgelopen zondag was Marcel Levi te gast in Buitenhof. Levi is arts, voormalig bestuursvoorzitter van het AMC en huidig CEO van University College London Hospitals. Hij hekelde de marktwerking in de zorg: ‘Een gemeenteraad heeft helemaal niets te vertellen over de sluiting van een ziekenhuis. Dat is het systeem dat we gebouwd hebben. In Nederland is niemand de baas over de gezondheidszorg. We hebben de verzekeraars en de ziekenhuizen en daarnaast een overheid die al jaren zegt “Wij gaan er niet over. De markt moet het maar oplossen.” In de tussentijd neemt niemand een beslissing.’ Levi pleitte voor minder markt en meer zeggenschap van burgers bij de inrichting van de zorg: ‘In Scandinavische landen is het heel anders georganiseerd, met veel meer inbreng van lokale en regionale overheden. Dat werkt daar prima.’


Of je het nu eens bent met de woorden van Levi of niet (ik wel), ze zijn niet van invloed op de toekomst van het Venrayse ziekenhuis en de huisartsenpost. Die toekomst is een uitvloeisel van het huidige systeem. De sleutel voor verandering van dat systeem ligt bij ons, burgers. Wij hebben de macht om de tucht van de markt een halt toe te roepen en de politiek de zeggenschap over de gezondheidszorg terug te geven. Hoe? Door op 17 maart volgend jaar op de juiste partijen te stemmen.

(Een kortere versie van dir stukje verscheen gisteren in Via Horst-Venray)

zaterdag 17 oktober 2020

Intermezzo – Ryan (4)

‘Horster burgemeester biedt excuses aan’, kopt dagblad De Limburger vandaag. Aanleiding voor de excuses was de corona-videoboodschap van de Horster burgemeester Ryan Palmen van afgelopen woensdag (klik hier). Ontvanger van de excuses was Antoin Scholten, voorzitter van de Veiligheidsregio Limburg-Noord. Waarvoor de burgemeester precies z’n excuses heeft aangeboden is me ook na vier keer lezen van het artikel niet helemaal duidelijk. Excuses voor wat hij heeft gezegd? Of excuses voor de commotie die zijn woorden hebben opgeroepen? Ik vrees eerlijk gezegd het laatste. Uit het artikel blijkt namelijk dat hij niets terugneemt van wat hij woensdag heeft gezegd.  


‘Palmen schaart zich volledig achter het coronabeleid van het kabinet’, zegt de krant. Zelf zegt hij: ‘Het is niet mijn intentie om de nieuwe coronamaatregelen van het kabinet in twijfel te trekken.’ Het mag misschien niet zijn intentie zijn de nieuwe coronamaatregelen in twijfel te trekken, hij deed het woensdag in zijn videoboodschap wel en hij doet het vandaag in de krant opnieuw. De Limburger: ‘Zo vraagt hij zich zelf ook af hoe logisch het is dat de koopavonden zijn geschrapt. Als winkels langer open zijn, is het gemakkelijker om klanten te spreiden, stelt de burgemeester.’ De burgemeester zelf: ‘Waarom mag er eigenlijk geen alcohol verkocht worden na acht uur ’s avonds? Ik kom elke dag mensen tegen die zeggen dat ze dit soort regels niet snappen. Ik kan de logica van sommige zaken ook niet zien.’


Als dit niet de nieuwe coronamaatregelen in twijfel trekken is, wat is het dan wel? Wat houden de excuses van de burgemeester dan eigenlijk in? En hoe oprecht zijn ze? Opnieuw verkondigt hij vandaag in de krant een dubbele boodschap. Daarmee zaait hij twijfel, wakkert hij onvrede aan, maakt hij zichzelf ongeloofwaardig en bevordert hij juist niet wat hij zegt te willen: ‘Dat iedereen de regels dient na te leven.’


Dat het ook anders kan, bewijst wethouder Roy Bouten. Ook hij schrijft op Facebook regelmatig over corona en coronamaatregelen. Hij weet doorgaans een goede balans te vinden tussen enerzijds begrip voor onbegrip en anderzijds de noodzaak van bepaalde maatregelen en de noodzaak om je aan die maatregelen te houden. Bij de burgemeester is die balans ver te zoeken.

zaterdag 15 augustus 2020

Intermezzo – Arbeidsmigranten

‘Limburg wil Polen juist niet kwijt’, luidde de kop boven een artikel in de Volkskrant van 4 juni 2011. Horst aan de Maas speelde daarin een hoofdrol: ‘Koploper bij het verleiden van arbeidsmigranten is fusiegemeente Horst aan de Maas, die van plan is huizen die al lang te koop staan op te kopen en te verhuren aan Oost-Europeanen. De woningcorporatie draagt bovendien bij in de kosten voor een taalcursus Nederlands voor Poolse huurders.’ Martin Delhij, toenmalig teamleider van Wonen Limburg in Horst: ‘Het scheiden van werk en wonen is belangrijk om ze te laten blijven. De navelstreng met de werkgever moet worden doorgeknipt. Wonen is in onze opvatting ook deelnemen aan de samenleving, meedoen. Voor ons is de Pool een gast en geen last’. Toenmalig burgemeester Kees van Rooij: ‘We hebben ze keihard nodig om ons welvaartsniveau op peil te houden.’


Hoe staan de zaken een kleine tien jaar later? Polen en andere Oost-Europeanen zijn nog altijd nodig om ons welvaartsniveau op peil te houden. Maar leegstaande huizen opkopen en aan Oost-Europeanen verhuren? Scheiden van wonen en werk? Taalcursussen? Deelnemen aan de samenleving? Mooie woorden die stuk voor stuk niet zijn waargemaakt.


De praktijk is nog altijd dat arbeidsmigranten een speelbal zijn van hun werkgever. Werken onder mensonwaardige omstandigheden, veel te lange dagen moeten maken en geen toeslagen ontvangen voor overwerk en werk op onregelmatige tijden zijn nog altijd schering en inslag. Ziek of slachtoffer van een arbeidsongeval? De werkgever probeert zich zo snel mogelijk te ontdoen van zijn werknemer.


De almacht van de werkgever wordt nog vergroot door het feit dat hij doorgaans nog steeds de huisvester is van zijn personeel. Ongestraft kan hij woekerprijzen vragen voor het recht op een bed en voor het gebruikmaken van een wasmachine en andere faciliteiten. Werknemers delen veelal een kamer. Van privacy is geen moment sprake, ook al vanwege het alomtegenwoordige cameratoezicht. Taalcursussen en integreren zijn niet in het belang van de werkgever, dus waarom zou hij daarin investeren? Bovendien: waar zouden zijn werknemers de tijd en de energie vandaan moeten halen om na al dat werken ook nog eens een nieuwe taal te leren en te integreren?    


Wie bijvoorbeeld z’n Facebookposts van de afgelopen maanden volgt, weet dat verantwoordelijk wethouder Roy Bouten (PvdA) barst van de ambities wat betreft arbeidsmigranten. Wat zou het mooi zijn als hem gaat lukken waarin al zijn voorgangers de afgelopen 25 jaar faalden.


Wat niet bij voorbaat optimistisch stemt, is hoe de wethouder een misstand denkt aan te pakken waarop hij onlangs stuitte (klik hier): de schuilplekken in deze gemeente – ‘van bepaalde stukken bos tot een lege champignonkelder’ – waar dakloze arbeidsmigranten onder mensonterende omstandigheden verblijven. De wethouder ziet het als opdracht voor de gemeente het Rijk te blijven aansporen om toezicht te houden op naleving van de huisvestingsplicht (de plicht van een werkgever om een arbeidsmigrant nog twee weken na ontslag huisvesting aan te bieden). Dat duidt op een wel héél magere ambitie. Het is immers de gemeente die telkenmale vergunning verleent voor het bouwen van al dan niet grootschalige huisvesting voor arbeidsmigranten door werkgevers. Dat feit alleen al maakt de gemeente medeverantwoordelijk.


Waarom neemt de gemeente bijvoorbeeld niet de huisvestingsplicht over zo lang werkgevers blijven verzaken en het Rijk niet kan of wil toezien op die plicht? Is dat niet het minste wat we kunnen doen voor mensen die keihard nodig zijn om ons welvaartsniveau op peil te houden?