Posts tonen met het label Café De Verbeelding. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Café De Verbeelding. Alle posts tonen

dinsdag 30 november 2021

Gone but not forgotten – Jan Duijf

Verdomme, Jan.


Ja, ook ik kende Jan. Wie in Horst kende Jan niet? Tientallen jaren lang was Jan een passant in mijn leven, zoals je honderden passanten in je leven hebt. Al van jongs af aan wist ik globaal wie hij was (alternatieve jongere, vormingswerker, kroegbaas). Andersom wist hij, vermoed ik, globaal wie ik was (zoon van Jun, broer van Marij, voetballer). Ik neem aan dat we elkaar groetten als we elkaar tegenkwamen, ik herinner me niet dat we met elkaar praatten. In Cambrinus kwam ik nooit.

Alles veranderde tien jaar geleden. Met een groot aantal buurtgenoten organiseerde Jan een driedaags kunstfestival op de Venrayseweg, Cambrinus, kunst en de buren. Terwijl ik me op Horst-sweet-Horst bij voortduring beklaagde over het kunstklimaat in Horst, schitterde ik daar door afwezigheid. Dat kwam me – terecht – op een ingezonden brief van Jan te staan (klik hier). Geen reprimande, toch leidde het bij mij tot een schuldgevoel. Niet fijn, dus toen ik een maand later het plan opvatte een olifantenpaadjesavond te organiseren, vroeg ik Jan of dat misschien bij Cambrinus zou kunnen. Dat kon. Natuurlijk kon dat! Het werd een gedenkwaardige avond. Zoals er tot de sluiting van Cambrinus in 2018 nog vele andere gedenkwaardige avonden zouden volgen (zoek op Horst-sweet-Horst op ‘Cambrinus’ en je komt ze allemaal tegen).

Onderschat vooral niet wat Jan voor Horst (aan de Maas) en omstreken heeft betekend. Hij bediende een publiek dat hier voorheen nauwelijks werd bediend. Donker Horst ligt nog vers in het geheugen, maar ik roep bijvoorbeeld ook Café De Verbeelding (‘Een ontmoetingsplek voor frisdenkers’ in zijn eigen woorden) in herinnering. Wat Jan tot stand bracht, wat Jan organiseerde, maakte Horst tot een nóg mooiere, betere, aantrekkelijkere en gevarieerdere plaats. Samen met Henny ontwikkelde hij Cambrinus tot een oase in de woestijn, een lichtpunt in de duisternis.  

Kritisch, eigenwijs, op de troepen vooruitlopend, volhardend, strijdbaar, eigenzinnig, overtuigd van zijn gelijk. Jan was het allemaal. Lef had hij ook, hij durfde zijn nek uit te steken, af te wijken van de gebaande paden. Zoals in 2016, toen hij tijdens de vluchtelingencrisis luid en duidelijk de onverschilligheid van het Horster gemeentebestuur hekelde. Denk ook aan zijn kruistocht tegen het gewauwel tijdens concerten. Maar wat me vooral zal bijblijven zijn zijn zorgzaamheid, zijn gastvrijheid, zijn voorkomendheid (ik schrijf ‘zijn’, maar ik bedoel ‘hun’: dit geldt ook allemaal voor Henny). In zíjn herberg was altijd plaats.

Verdomme, Jan.

woensdag 2 oktober 2019

Intermezzo – Rolpatroon (2)

En dan was er natuurlijk nog de belangwekkende kwestie van de wc-rol. Hang je die op met het papier afrollend aan de muurzijde (achterhangen) of met het papier afrollend aan de potzijde (voorhangen)? In januari 2017 wijdde ik – achterhanger sinds mensenheugenis – er al eens een stukje aan (klik hier) en hield er in Café De Verbeelding zelfs een anonieme schriftelijke enquête over. Ik beloofde destijds ‘de hoogst opzienbarende resultaten’ te publiceren op Horst-sweet-Horst. Maar hoe gaat dat? Andere dringende zaken, andere prioriteiten en toen raakten het rolpatroon en de enquête uit mijn blikveld. En nu zijn ze daar ineens weer terug. Met dank aan een fervente voorhanger, nota bene een voornaamgenoot.


Die enquête dus. Ingevuld door vijftien vrouwen en acht mannen. De mannen: allemaal voorhanger! Bij de vrouwen: twaalf voorhangsters, twee achterhangsters, één die er tussenin hangt: ‘Ik ben beide omdat ik deze keuze niet wil maken.’ Confronterend voor ondergetekende achterhanger.


Gevraagd naar het waarom van hun voorkeur houden sommigen zich op de vlakte. Ze zijn voorhanger omdat ‘het zo moet voor mijn gevoel’, omdat ‘dat zo uitkomt’, omdat ‘het voor mij de juiste hang is’, omdat ‘dit de enige juiste hangwijze is’, omdat ‘mijn leven op orde wordt gehouden door vaste regels, deze is er daar één van’, omdat ‘ik het handiger vind’, omdat ‘daarom’. Eén man is voorhanger ‘uit overtuiging’.


Opmerkelijk is dat zowel voor- als achterhangers het scheurgemak aanvoeren als argument voor hun rolpatroon. Een voorhanger: ‘Het papier hoeft niet van de muur te worden geschraapt.’ Voor één voorhanger speelt ook de afstand een rol: ‘Het is dichterbij.’ Verder is bij voorhangers hygiëne een veelgehoord argument. Een voorhangende man: ‘Als je onverhoeds bij velletje 1 door het papier drukt met je vinger is de kans op vervuiling van de muur kleiner.’ En dan heb je natuurlijk ook nog het veiligheidsargument. Voorhangende man: ‘De muurkant is dermate ruw dat ik vrees heb op lichte verwondingen.’


Drie voorhangsters grepen de enquête aan voor wat meer diepgaande beschouwingen die ik u niet wil onthouden. Een vrouw met schoenmaat 40 en blauwe ogen is voorhangster omdat:
‘Ik degene ben die het papier altijd ophangt. Omdat het de enige juiste wijze van ophangen is! Voor ons huishouden is er dus géén discussie over! Omdat vrouwen (bijna) altijd gelijk hebben! Poep zeer regelmatig > dus ervaren!’
Een blonde Duitse, schoenmaat 39, hangt voor omdat:
‘Het makkelijker te pakken is, makkelijker rolt en mooier uitziet. En überhaupt, wie hangt de rol nu achterstevoren op? We hebben 2 wc’s, maar ik & mijn man hebben de kinderen goed opgevoed: we hangen allemaal voor!’
Ten slotte een vrouw met onbekende schoenmaat. Zij hangt voor omdat:
‘Ik dat zo geleerd heb van zuster Theresita die dit behandelde in de les huishoudelijk beheer op de leraressenopleiding N XIX. Dit staat voor landbouwhuishoudlerares.’

Hoogst opzienbarend toch allemaal? Zó opzienbarend zelfs dat ik er binnenkort nog een keer op terugkom.

maandag 16 januari 2017

Klein mysterie 730 – Rolpatroon (1)

Druk bezig met verhuizen (geen zorgen, ik blijf binnen de gemeentegrenzen). Valt niet mee, zeker als je 43 jaar geleden voor het laatst bent verhuisd. Verhuizen is vooral keuzes maken, heb ik ontdekt. Laminaat of vloerbedekking? Witte of paarse wanden? Boekenkasten in of uit het zicht? Rol- of schuifgordijnen? Stuk voor stuk kwellingen voor iemand die nu niet meteen uitmunt in besluitvaardigheid. Uiteindelijk is het allemaal toch min of meer gelukt. Slechts één wezenlijke keuze resteert: die van het rolpatroon. Moet ik het rolpatroon blijven hanteren waarmee ik ben grootgebracht? Of is de tijd rijp voor verandering? Moet ik er misschien – CDA-achtige tussenoplossing – mee gaan variëren? Om de maand van rolpatroon wisselen? Of het rolpatroon afstemmen op het vermoedelijke rolpatroon van het te verwachten bezoek?
Wat dat eigenlijk is, ‘het rolpatroon’? Peter van Straaten, de onlangs overleden tekenaar en schrijver, heeft op 26 oktober 2012 in NRC Handelsblad een even informatief als subjectief stukje met tekening (die ik hier om auteursrechtelijke redenen niet zal weergeven) gepubliceerd over het rolpatroon. Enkele citaten daaruit:

‘Al jaren woedt er in ons huis een stille strijd over het juiste ophangen van de wc-rol. Mijn vrouw hanteert systeem B,
waar ik een fervente voorstander ben van systeem A. 
Als de rol naar mijn gevoel verkeerd hangt pleeg ik corrigerend op te treden en andersom gebeurt dat ook door mijn vrouw, zonder dat er een woord over gewisseld wordt. In mijn bekeringsdrift ga ik zelfs zover dat ik ook in andermans wc’s voortdurend bezig ben de rollen om te draaien.’

‘Als ik mijn vrouw vraag waarom dit haar voorkeur heeft, zegt ze „dat het handiger afscheurt”. Het tegendeel is waar. Bij systeem B schuurt je hand tegen de vaak ruwe muur. Het voordeel van systeem A is dat, terwijl de rechterhand scheurt, de linkerhand op de rol kan rusten om het scheuren te vergemakkelijken.’
Van Straaten verhaalt vervolgens over een etentje met vier vrouwen, waarop alle vrouwen tot zijn verbazing hun voorkeur uitspreken voor wat hij ‘systeem B’ noemt: ‘Dat brengt mij tot de theorie dat alle vrouwen het verkeerde systeem hanteren en alle mannen het enig juiste.’ En daar nu zit ‘m voor mij de pijn: ik, man, ben al mijn hele leven fervent aanhanger en toepasser van rolpatroon B.
Van Straaten besluit zijn stukje met de opmerking dat wetenschappelijk onderzoek naar de verschillen in rolpatroon wenselijk is. Het gelukkige toeval wil dat Horst-sweet-Horst over een wetenschappelijk bureau beschikt. Dat gaat het hoe en waarom van de verschillende rolpatronen voor mij in kaart brengen. Op basis van de uitkomsten besluit ik vervolgens mijn rolpatroon al dan niet aan te passen. Vooruitlopend op dit grootschalig rolpatroononderzoek heb ik afgelopen donderdag al de bezoekers van Café De Verbeelding – onder waarborging van hun anonimiteit – onderworpen aan een vragenlijst over hun rolpatroon. Met hoogst opzienbarende resultaten. Daarover (en over het onderzoek) een dezer dagen meer.

vrijdag 9 december 2016

Intermezzo – Café Damascus

Mooie avond beleefd gisteren in het voor de gelegenheid in Café Damascus omgedoopte café Cambrinus. Hoofdact van de avond waren Rezkar Deraki en Mahmoud Baravi. Allebei afkomstig uit Damascus, allebei muzikant, allebei gevlucht voor het oorlogsgeweld in Syrië, allebei verblijvend in het asielzoekerscentrum in Blitterswijck. Dáár leerden ze elkaar nog niet zo lang geleden kennen. Gisteren gaven ze hun eerste gezamenlijke concert. Rezkar zang en ud, Mahmoud (met z’n jas nog aan – ‘koud’) keyboard. Twee sets van een half uur; behalve twee nummers van Guus Meeuwis – de favoriete Nederlandse zanger van Rezkar – vooral Syrische traditionals. Althans dat veronderstel ik, gezien de reacties (ritmisch klappen, zingen, dansen) van de aanwezige Syriërs (klik op de pijl om het filmpje te starten).
‘Café Damascus is geen café vol oorlogsverhalen’, zo had organisator Jan Duijf van tevoren aangekondigd. Wat niet wegneemt dat de oorlog wel degelijk aanwezig was, bijvoorbeeld in een minuut stilte aan het begin van de avond en ook in een bijdrage van Geert van den Munckhof (klik hier).
Geen café vol oorlogsverhalen – wat dan wel? Opnieuw in de woorden van Jan Duijf: ‘Een plek waar nieuwe ontmoetingen plaatsvinden, tussen Syriërs en Syriërs, tussen Syriërs en Nederlanders als nieuwe landgenoten.’ Mag misschien wat verheven klinken, het pakte wel precies op die manier uit. Wat daarbij meehielp was dat Café Damascus bomvol was, waardoor het publiek (niet alleen afkomstig uit Nederland en Syrië, maar ook uit Irak, Soedan, Polen, Eritrea en Spanje en misschien nog wel meer landen) bijna letterlijk bij elkaar op schoot kwam te zitten. En probeer dan maar eens niet in gesprek te raken.
Vandaag nog eens diep nagedacht over de vraag waarom ik het eigenlijk zo’n bijzondere avond vond. Welnu, ik geloof dat voor mij het bijzondere was dat het zo gewoon was. En dat is best bijzonder als het erom gaat geboren Nederlanders in contact te brengen met mensen die hier wonen maar in een ander land zijn geboren. Zulke ontmoetingen hebben bijna altijd iets geforceerds, iets opgelegds, iets verantwoords, vaak ook iets plechtigs, met toespraken van hotemetoten over de hoofden van de mensen heen. Ongetwijfeld goede bedoelingen te over, maar het beklijft nooit.
Hotemetoten waren gisteren in geen velden of wegen te bekennen. Café Damascus had ook niets plechtigs. Café Damascus was informeel, ongedwongen, spontaan. De goede bedoelingen waren er wel, maar spatten er niet vanaf. Van alles liep anders dan van tevoren bedacht – niemand die erom maalde. Omdat Café Damascus lééfde, omdat Café Damascus écht was.

zondag 19 juni 2016

Intermezzo – Café De Verbeelding (2)

Geschuddebuikt van het lachen. De tenen gekromd van plaatsvervangende schaamte. Ademloos van bewondering. Tegen het plafond gevlogen van ergernis. Gevochten tegen tranen van ontroering. Dat, en nog veel meer is me het afgelopen seizoen overkomen bij Café De Verbeelding.
Wat Café De Verbeelding ook alweer is? Lastig te omschrijven. Geestelijk vader Jan Duijf heeft het (klik hier) ooit ‘Een soort Facebook maar dan live’ en ‘Een ontmoetingsplek voor friskijkers’ genoemd. Wat behoorlijk vaag is. Misschien moet ik dan toch voor deze ene keer mijn toevlucht nemen tot het vreselijke neologisme ‘je ding doen’: Café De Verbeelding is een plek waar je je ding kunt doen. Een lied. Een statement. Een sprookje. Een pleidooi. Een gedicht. Een dansje. Een miniquiz. Een film. Het kan en mag allemaal. Iedereen kan en mag het allemaal. Rijp en groen. Elke tweede donderdag van de maand (behalve in juli en augustus). Een minuut, vijf minuten, tien minuten, twintig minuten, desnoods een half uur. In een volkomen ongedwongen sfeer.
Café De Verbeelding vindt plaats in café Cambrinus. Natuurlijk vindt Café De Verbeelding plaats in café Cambrinus. Waar anders in Horst aan de Maas zou Café De Verbeelding kunnen plaatsvinden dan in café Cambrinus? Muziek in nagenoeg alle genres, toneel, theater, speelfilm, muziek, documentaire, discussieavond, poëzie, literatuur, olifantenpaadjes, garageboxen: waarvoor kun je eigenlijk niet terecht bij Cambrinus?
Of er nu een groot of een klein publiek voor is doet er nooit zo heel veel toe. En ook niet of er nu veel of weinig geld aan te verdienen valt. Bepalender zijn het enthousiasme, de gedrevenheid, de intensiteit waarmee het gedaan of gemaakt wordt. Dat leidt tot een eigenzinnige programmering, waarbij de automatische piloot altijd uitgeschakeld blijft. Dat schept ook ruimte voor experiment en vernieuwing. Broodnodige ruimte, die elders in Horst aan de Maas nauwelijks is te vinden.
Disclaimer – U had het al gemerkt: dit stukje was een ongegeneerde lofzang op Café De Verbeelding en café Cambrinus en zijn uitbaters Jan Duijf en Henny Smits. Mochten er lezers zijn die dit als klefheid betitelen omdat Jan nooit onder stoelen of banken steekt dat hij groot fan van Horst-sweet-Horst is, dan zij dit maar zo.

maandag 1 februari 2016

Intermezzo – Jan Duijf (Kloosterstraat Horst)

‘Als het konijn hangt, zet mijn vader een aantal stappen achteruit, neemt het konijn als een beeldhouwer in ogenschouw, steekt een Virginia Cross sigaret aan, rookt die rustig en kalm op, trapt de peuk op de grond uit, loopt vervolgens vastberaden terug naar het dier en zet een eerste weloverwogen snee.’
Carnaval voor en carnaval na, dezer dagen in de lokale en regionale media. Waardoor het echte nieuws hopeloos ondergesneeuwd raakt. Zoals? Zoals het feit dat een kort verhaal van Jan Duijf (Kloosterstraat Horst) is gepubliceerd in de bundel Raadselige Roos 2015. Een niet te onderschatten prestatie: de Raadselige Roos is een jaarlijkse schrijfwedstrijd, georganiseerd door het Literair Café Venray, waarvoor ditmaal 38 verhalen werden ingezonden (klik hier). Slechts acht daarvan haalden de bundel, waaronder ‘Onderweg naar het kerstdiner’ van Jan.
Onderweg naar het kerstdiner zijn een kerstkonijn, een vader en een nog vrij jeugdige zoon (de ik-figuur). Alle drie verliezen ze iets: het kerstkonijn het leven, de vader een beetje van zijn gezag en de zoon een beetje van zijn onschuld. Sleutelzin in dit verband: ‘Een knagende twijfel aan de autoriteit van vader en godsdienst sluipt, nog onbegrepen, mijn leven binnen.’ Maar het zijn wat mij betreft vooral de beeldende beschrijvingen – zoals die waarmee dit stukje opent – die het ’m doen. Voor trouwe lezers van Horst-sweet-Horst kan dit nauwelijks een verrassing zijn (zie in de rechterkolom onder het kopje ‘Ingezonden door Jan Duijf’). Voor trouwe bezoekers van Café De Verbeelding nog minder: de afgelopen maanden heeft Jan daarin tot twee keer toe met veel succes een kort verhaal van eigen hand voorgedragen. 
Resteert de vraag waarom de Venrayse vakjury Jan geen prijs heeft toegekend voor zijn verhaal. Niet uit te sluiten valt dat in de kleine lettertjes van het reglement staat vermeld dat deelname aan de wedstrijd weliswaar openstaat voor Horstenaren maar dat ze zijn uitgesloten van de prijzen (al heeft de jury in 2007 en 2014 dan wel tegen die regel gezondigd door respectievelijk Marieke Vullings en Stefan Hoeijmakers een prijs toe te kennen). Wat ook wel eens een belemmering kan zijn geweest is dat de deken van Venray, Harrie Smeets, zitting had in de jury. En dan helpt het uiten van geloofstwijfel niet bij het in de wacht slepen van een prijs. Of zou het dan toch zo zijn dat Jan is afgerekend op de voetbaldaden van zijn vader Lei (op de foto met karakteristieke haarband), die namens Wittenhorst in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw zoveel Venraynaren pijn heeft gedaan?
N.B. De bundel Raadselige Roos 2015 met daarin het verhaal van Jan is voor 10 euro verkrijgbaar bij boekhandel Van den Munckhof, Kaffee Met en boekhandel Koops.

dinsdag 12 januari 2016

Top 5 – Café De Verbeeldingposters

Overmorgen, donderdag 14 januari, 20.00 uur Café Cambrinus, Venrayseweg 94: nieuwe aflevering van Café De Verbeelding, toegang gratis. Ik heb al twee keer eerder proberen uit te leggen wat Café De Verbeelding is (klik hier en hier) en ga nu echt geen derde poging wagen. Wat ik wel wil zeggen: je doet jezelf beslist tekort als je Café De Verbeelding aan je voorbij laat gaan.
Café De Verbeelding kan je van je stoel doen vallen van het lachen. Café De Verbeelding kan je buiten zinnen doen raken van woede. Café De Verbeelding kan je zo aan het denken zetten dat je wereldbeeld ervan kantelt. Café De Verbeelding kan je een traan doen laten van ontroering. Café De Verbeelding kan je mond doen openvallen van verwondering. Café De Verbeelding kan je tenen krom doen trekken van plaatsvervangende schaamte. Café De Verbeelding kan je sprakeloos maken van bewondering. Café De Verbeelding kan je doen blozen van opwinding. 

Kan Café De Verbeelding ook iets niet met je doen? Jazeker: Café De Verbeelding kan je niet onberoerd laten.  
En dan levert Café De Verbeelding ook nog eens prachtposters op, ontworpen door de waard himself, Jan Duijf. Komt-ie, de Horst-sweet-Horst top 5 van Café De Verbeeldingposters (klik op de afbeeldingen om ze te vergroten):

5.

4.

3.

2.

1.

dinsdag 6 oktober 2015

Intermezzo – Café De Verbeelding (1)

Hilarische selfies, een adembenemend lied met draaiorgelbegeleiding (klik hier), de Gezond-Verstand-Burger, do’s en don’ts van het rechtopzetten van verloren wieldoppen, de Nieuwe Verlichting, Joost Zwagerman, de formule vin=va, een stoplicht dat maar niet op groen wil springen. 
Wereldleed en ander klein ongemak: het kwam op 10 september allemaal voorbij tijdens de première van Café De Verbeelding. Er werd uitbundig gelachen, ademloos geluisterd, geanimeerd nagetafeld. Er werden wenkbrauwen gefronst, tranen gelaten, tenen gekromd. Café De Verbeelding liet kortom geen van de aanwezigen onberoerd – en dat was precies de bedoeling. 
Ik kan niet ontkennen dat ik samen met drie anderen achter de schermen een rolletje speel bij Café De Verbeelding, geesteskind van Jan Duijf, uitbater van café Cambrinus. Ondanks die nauwe betrokkenheid valt het nog niet mee uit te leggen wat Café De Verbeelding nu precies is. Laten we zeggen dat het ergens het midden houdt tussen een open podium, Speakers’ Corner en – in de woorden van Jan himself – ‘een ontmoetingsplaats voor mensen die zich bekommeren om de wereld, voor friskijkers, andersdenkers en geïnteresseerden in een avond uit met inhoud’. Met als kernwoord: verbeelding (zie ook hier).
U tast nog steeds in het duister? Geen probleem, de redding is nabij. Zéér nabij zelfs: overmorgen, donderdag 8 oktober, is de tweede aflevering van Café De Verbeelding. Vanaf 20.00 uur, café Cambrinus (Venrayseweg 93 Horst), toegang gratis. Programma? Is er niet en komt er niet. Gewoon afwachten wie en wat zich aandient. Inderdaad, dat maakt elke editie van Café De Verbeelding in zekere zin tot een ongewis avontuur. Maar daarin schuilt nu juist een groot deel van de charme.
Beleef het donderdag mee en laat u verrassen. Tussendoor en na afloop is er meer dan genoeg gelegenheid voor het nuttigen van al dan niet alcoholische consumpties. En mocht het u onverhoopt niet aanstaan, dan mag u op elk gewenst moment het café verlaten. Maar ik garandeer u: zover zal het niet komen. Tot donderdag!

dinsdag 8 september 2015

Top 5 – Uitspraken van Jan Duijf (Venrayseweg Horst) over Café De Verbeelding

Niet dat Jan Duijf (Kloosterstraat Horst) me gaat vervelen, maar er zijn meer Jan Duijfen die de aandacht verdienen. Zoals Jan Duijf (Venrayseweg Horst). Kastelein, muziek- en theaterprogrammeur, cultureel ondernemer, ijveraar voor stilte bij concerten, filmvoorstellingen mogelijkmaker, gastheer bij Horst-sweet-Horst-activiteiten en zo nog wat dingen meer. Alsof dit allemaal nog niet genoeg is, komt Jan nu met een nieuw initiatief: Café De Verbeelding. Een café dat voorlopig één keer per maand op donderdagavond is geopend. Om te beginnen komende donderdag. Locatie: café Cambrinus, Venrayseweg 94 in Horst. Opening: 20.00 uur. Entree: gratis.
Café De Verbeelding wordt dus een café in een café. Wat precies moeten we ons er bij voorstellen? Jan heeft zich de afgelopen weken blaren op de tong gepraat en zijn vingers blauw geschreven om opzet en bedoelingen van Café De Verbeelding aan den volke te verklaren. Dat vraagt natuurlijk om een Horst-sweet-Horst top 5 van uitspraken van Jan Duijf (Venrayseweg Horst) over Café De Verbeelding. Komt-ie:

5. ‘Het wordt een platform voor het pleidooi. Iemand kan “de verbeeldingsklok” luiden en krijgt hiermee van het café de volle aandacht om zijn of haar verhaal te doen. Dit kan over de meest uiteenlopende dingen gaan. Over een internationale kwestie, maar ook over iets lokaals. Van kwesties als vluchtelingen tot iets ogenschijnlijk kleins om de hoek. Er kan een praatje gehouden worden, maar een filmpje of opvoering mag ook. De enige huisregel is dat de persoon die de klok luidt ook alle aandacht krijgt.’ (Hallo Horst aan de Maas, 27 augustus 2015)
4. ‘Een ontmoetingsplaats voor mensen die zich bekommeren om de wereld, voor friskijkers, andersdenkers en geïnteresseerden in een “avond uit met inhoud”.’ (Facebook, 22 augustus)

3. ‘Een soort Facebook maar dan live.’ (Dagblad De Limburger, 4 september)
2. ‘Waar klokkenluiders elders in de wereld hun leven niet zeker zijn, daar is degene die hier aan de bel trekt verzekerd van een luisterend gehoor. In Café de Verbeelding bestaat het aanbod uit gedachten, uit vragen, uit verwonderingen die men wil delen. Het gaat er om statements die toelichting verdienen, om veronderstellingen die om toetsing vragen, om onbegrip dat begrip verdient.’ (Facebook, 22 augustus)

1. ‘Een ontmoetingsplek voor friskijkers.’ (Dagblad De Limburger, 4 september)
Geen idee wat we ons nu precies moeten voorstellen bij Café De Verbeelding, maar mijn nieuwsgierigheid én mijn verbeelding zijn meer dan voldoende geprikkeld, dus ik vervoeg me donderdag om 20.00 uur bij Café De Verbeelding in café Cambrinus. Moet u ook doen!

Overigens ben ik van mening dat het altijd zo proactieve gemeentebestuur van Horst aan de Maas zich als de wiedeweerga en met inzet van al zijn vermogens moet inspannen om te stimuleren dat mensen die vaak worden aangeduid als ‘asielzoekers’, ‘gelukszoekers’, ‘migranten’ of ‘vluchtelingen’, in deze fraaie gemeente worden gehuisvest (en de lokale bevolking en politieke partijen van links tot rechts moet overtuigen van nut en noodzaak hiervan, mocht dit tegen de verwachting in nog nodig zijn).