Posts tonen met het label konijnen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label konijnen. Alle posts tonen

zaterdag 15 december 2018

Ingezonden – Onderweg naar het kerstdiner

Onder het motto ‘Het weblog kan wel wat vers bloed gebruiken’ (shame on me) ontving ik van Jan Duijf (Kloosterstraat Horst) het volgende kerstverhaal:

ONDERWEG NAAR HET KERSTDINER

In de week voor Kerst is het bij mij thuis een komen en gaan van kennissen, buren en familie. De bezoekers leveren onwetende en onvrijwillige kandidaten af voor de traditionele ereplaats op de feestmaaltafel. De meegebrachte konijnen zijn misschien niet meer de puur heidense offerdieren uit vervlogen tijden, maar vormen wel degelijk een onmisbare schakel in het dichterbij brengen van de vrede op aarde. En dat lukt in ons katholieke stukje wereld toch het beste met een volle bolle buik na een copieuze maaltijd, met konijn als hoofddis.

Het is in ons dorp van oudsher de gewoonte dat de gezinnen zelf konijnen voor de slacht houden. Een nuttige erfenis uit een armoedig verleden. Veel konijnenfokkers zijn te lui of te laf om zelf hun vetgemeste moer of rammelaar te slachten, daarom is mijn vader in de donkere decembermaand de onbezoldigde, brute konijnenslager van het Kerkhofpaadje.

Pap fokt zelf konijnen, en het is mijn taak om de dieren van groenvoer te voorzien: klaver en ‘stoebe’, de bladeren en wortels van de paardenbloem. Met veel liefde en geduld steek ik de planten op het terrein van de Katholieke Jeugd Vereniging. Ik gebruik hiervoor een gekarteld broodmes met een zwart kunststoffen handvat. Mijn vader fokt de konijnen om ze op te eten. Ik voer de Hollanders en Vlaamse reuzen, omdat ik van ze houd.

Al die kerstkonijnen worden door pap vakkundig met een genadeloze karateklap achter de oren kasje wijlen gemaakt. De beesten geven geen kick. ‘Ze lijden geen pijn’, zegt mijn zorgzame en blauwogige moeder. Nee mam, behalve dan dat ene zwart-witte: mijn eigen lievelingskonijn. Een felle siddering schiet door mijn lijf als het diertje door mijn vader wordt vermoord. De scherpe en nare konijnengil gaat bij mij door merg en been. Ik heb nog nooit eerder een konijn welk geluid dan ook horen voortbrengen. De konijnenschreeuw galmt bij mij na in een jarenlang aanslepende, bedorven kerstbeleving.

In plaats van een scalpel gebruikt pap een met engelengeduld geslepen aardappelschilmesje. Vlijm en vlijmscherp moet dat zijn. Tussen het slijpen door voelt vader voorzichtig tastend met zijn vingertoppen of het ‘petattemeske’ al scherp genoeg is. Als een volleerd slijper benut hij een aantal hoekstenen in de deuropening van de waskeuken om die perfecte conditie te bereiken. De slijpsporen in de muur zijn nu nog zichtbaar als een ingekerfd verleden.

Het slachten zelf verloopt volgens een vast ritueel. De Hollander wordt eerst met ruw bonentouw pootje voor pootje opgehangen aan de onderste tak van de oude suikerperenboom op de binnenplaats. Op de plek waar anders onze kinderschommel hangt, vallen nu schommelen en bungelen, leven en dood samen.


Als het konijn hangt, zet mijn vader een aantal stappen achteruit, neemt het konijn als een beeldhouwer in ogenschouw, steekt een Virginia Cross sigaret aan, rookt die rustig en kalm op, trapt de peuk op de grond uit, loopt vervolgens vastberaden terug naar het dier en zet een eerste weloverwogen snee. Het konijnenlichaam wiegt dan zachtjes mee op de sneden die vader gevoelvol en precies in het dier aanbrengt.

Mijn vader trekt het konijn vervolgens kundig de zachte bontjas uit, en als een geboortewonder, als een plotselinge, onaangekondigde metamorfose, komt tevoorschijn: een nog in de winterkou na-dampend, doorschijnend lichaam; een lichtroze huid met duizenden bloedadertjes; vage orgaancontouren en duidelijke skeletvormen. Het beestje hangt dan dood te wezen. Er is bijna geen druppel bloed gevloeid.

Een zoete, weeïge geboortegeur verspreidt zich in de koude buitenlucht en dringt langzaam mijn neus binnen. Ik voel me misselijk worden, maar blijf met ingehouden adem kijken. Licht zwetend, angstig en dapper tegelijk, kijk ik met een mengeling van afschuw, boosheid en bewondering naar de soepele slachtvaardigheid van mijn vader. Mijn dierbare konijn is gevild. Waar is dat voor nodig? Een eerste, nog onbegrepen, twijfel aan de autoriteit van vader en godsdienst sluipt mijn leven binnen. Ik weiger voortaan om konijn te eten.

Het lieve konijntje heeft de bontsokjes nog aan.

Jan Duijf (Kloosterstraat Horst)

maandag 1 februari 2016

Intermezzo – Jan Duijf (Kloosterstraat Horst)

‘Als het konijn hangt, zet mijn vader een aantal stappen achteruit, neemt het konijn als een beeldhouwer in ogenschouw, steekt een Virginia Cross sigaret aan, rookt die rustig en kalm op, trapt de peuk op de grond uit, loopt vervolgens vastberaden terug naar het dier en zet een eerste weloverwogen snee.’
Carnaval voor en carnaval na, dezer dagen in de lokale en regionale media. Waardoor het echte nieuws hopeloos ondergesneeuwd raakt. Zoals? Zoals het feit dat een kort verhaal van Jan Duijf (Kloosterstraat Horst) is gepubliceerd in de bundel Raadselige Roos 2015. Een niet te onderschatten prestatie: de Raadselige Roos is een jaarlijkse schrijfwedstrijd, georganiseerd door het Literair Café Venray, waarvoor ditmaal 38 verhalen werden ingezonden (klik hier). Slechts acht daarvan haalden de bundel, waaronder ‘Onderweg naar het kerstdiner’ van Jan.
Onderweg naar het kerstdiner zijn een kerstkonijn, een vader en een nog vrij jeugdige zoon (de ik-figuur). Alle drie verliezen ze iets: het kerstkonijn het leven, de vader een beetje van zijn gezag en de zoon een beetje van zijn onschuld. Sleutelzin in dit verband: ‘Een knagende twijfel aan de autoriteit van vader en godsdienst sluipt, nog onbegrepen, mijn leven binnen.’ Maar het zijn wat mij betreft vooral de beeldende beschrijvingen – zoals die waarmee dit stukje opent – die het ’m doen. Voor trouwe lezers van Horst-sweet-Horst kan dit nauwelijks een verrassing zijn (zie in de rechterkolom onder het kopje ‘Ingezonden door Jan Duijf’). Voor trouwe bezoekers van Café De Verbeelding nog minder: de afgelopen maanden heeft Jan daarin tot twee keer toe met veel succes een kort verhaal van eigen hand voorgedragen. 
Resteert de vraag waarom de Venrayse vakjury Jan geen prijs heeft toegekend voor zijn verhaal. Niet uit te sluiten valt dat in de kleine lettertjes van het reglement staat vermeld dat deelname aan de wedstrijd weliswaar openstaat voor Horstenaren maar dat ze zijn uitgesloten van de prijzen (al heeft de jury in 2007 en 2014 dan wel tegen die regel gezondigd door respectievelijk Marieke Vullings en Stefan Hoeijmakers een prijs toe te kennen). Wat ook wel eens een belemmering kan zijn geweest is dat de deken van Venray, Harrie Smeets, zitting had in de jury. En dan helpt het uiten van geloofstwijfel niet bij het in de wacht slepen van een prijs. Of zou het dan toch zo zijn dat Jan is afgerekend op de voetbaldaden van zijn vader Lei (op de foto met karakteristieke haarband), die namens Wittenhorst in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw zoveel Venraynaren pijn heeft gedaan?
N.B. De bundel Raadselige Roos 2015 met daarin het verhaal van Jan is voor 10 euro verkrijgbaar bij boekhandel Van den Munckhof, Kaffee Met en boekhandel Koops.

maandag 3 oktober 2011

Top 5 – Prijsnominaties gemeente Horst aan de Maas

Weer kommer en kwel gisteren in De Koel. Waar moet het heen als zelfs voetbalgod Michael Uchebo niet voor een wending kan zorgen?
Mijn misère zette zich vanochtend voort met een ternauwernood afgewende voordringpoging bij de NS-kaartjesautomaat, een vertraagde trein (dit ondanks het feit dat het woord ‘vertraging’ uit het NS-vocabulaire is gebannen), een overvolle trein en een gestresste Maastrichtse buschauffeur die me bijna van de sokken reed (dit ondanks het feit dat de stad verlost is van Gerd Leers en MVV weer tekenen van leven vertoont).
Door al dit onheil zou je nog bijna vergeten dat er weer eens iets te vieren valt in onze prachtgemeente. Horst aan de Maas wordt deze week namelijk samen met Geldermalsen, Maasdriel en Tiel benoemd tot Borstvoedingsvriendelijke Gemeente van Nederland. Steken we Wester-Koggenland, Achtkarspelen en Tytstjerksteradiel toch maar mooi de loef mee af. En dan te bedenken dat we het afgelopen jaar ook al werden uitgeroepen tot Wandelgemeente van Nederland
en op een na MKB-vriendelijkste Gemeente van Limburg. En laten we vooral ook niet vergeten dat we slechts op het nippertje werden voorbijgestreefd door Grootegast in de race om de titel Kampeerautovriendelijkste Gemeente van Nederland. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen: Horst aan de Maas paradijs op aarde! Horst-sweet-Horst!
Nog mooier: als de voortekenen niet bedriegen, staat ons de komende maanden nog een hele reeks aan feestjes te wachten. Uit doorgaans betrouwbare bron heeft Horst-sweet-Horst namelijk vernomen dat de gemeente genomineerd is voor nog eens zeventien prijzen. Mijn top 5 van prijsnominaties voor de gemeente Horst aan de Maas:

5. Plakbandvrije Gemeente van Nederland. Door een actief anti-plakband-in-de-openbare-ruimtebeleid tref je in de gemeente Horst aan de Maas slechts heel sporadisch plakbandresten aan.

4. Konijnenkeutelvriendelijke Gemeente van Limburg. De BLK (Belangenvereniging van Limburgse Konijnen) prijst Horst aan de Maas als gemeente waar de konijnenkeutels wel willen gedijen.

3. Gemeente met de Beste Geoutilleerde Spelersbus op Tweede Klas Amateurniveau. Het Koninklijk Nederlands Verbond van Voetbalspelersbusexploitanten is vooral ingenomen met het aanbrengen van koersborden op de nieuwe spelersbus van Wittenhorst.

2. Mooiste Zuidzuidwestenwind van de Noordzeelanden. De European Association of Beautiful Weather Conditions Lovers komt na jaren van vergelijkend onderzoek tot de conclusie dat Horst aan de Maas behoort tot de vijf West-Europese gemeenten met de mooiste zuidzuidwestenwind.

1. Dompelpompvriendelijke Gemeente van het Zuiden. De Stichting tot Bevordering van de Dompelpomp constateert tot haar genoegen dat het dompelpompenklimaat in Horst aan de Maas met het jaar beter wordt.

zaterdag 16 juli 2011

Intermezzo – Jachthut (16)

Mijn oordeel over jagen en jagers was tot afgelopen donderdag voornamelijk gebaseerd op een tafereel uit mijn jeugd dat zich jaarlijks aan het begin van de herfst herhaalde. Op een naburige akker was het kneuzen (heerlijk woord) van maïs in volle gang. Konijnen, fazanten en patrijzen vluchtten alle kanten op. Aan de rand van de akker stonden een stuk of tien jagers. Die knalden de weerloze konijnen, fazanten en patrijzen genadeloos neer. Was de maïs eenmaal gekneusd, dan trokken de jagers triomfantelijk verder, omhangen met konijnen-, fazanten- en patrijzenlijkjes. Als je er iets van zei, werd je afgesnauwd.
‘Broëdjaegers, volkomen achterhaald, komt tegenwoordig niet meer voor’, zo reageerde J. toen ik hem donderdag dit tafereel schetste. Waarop hij me gedetailleerd uit de doeken deed hoe het er vandaag de dag wel aan toegaat. Lukraak jagen op wild en gevogelte is er niet meer bij. Alles is strikt gereguleerd, wordt nauwkeurig geregistreerd en streng gecontroleerd. ‘Jacht’ is trouwens een term van vroeger, ‘wildbeheer’ is de huidige benaming. Pas als er een overschot van een bepaalde soort is of als de soort voor overlast of schade zorgt, komt de wildbeheereenheid in actie. (Zo zei wethouder Van Rensch twee weken geleden tijdens de gemeenteraadsvergadering dat hij overweegt het jachtverbod voor de Wittenhorstvelden tijdelijk op te heffen vanwege een konijnenplaag.) Verder zijn wildbeheerders ook verantwoordelijk voor de plaatsing van wildspiegels.
Kortom, jagers (wildbeheerders) zijn niet de beulen waarvoor ik ze altijd heb aangezien.
Goed, maar die maïskolven dan, die ik in december aantrof bij een jachthut? Dat is toch lokvoer, bedoeld om dieren stuk voor stuk af te schieten? Mis, aldus J.: ‘Op plaatsen waar lokvoer is neergelegd, kunnen de jagers beter het wild beoordelen (aanspreken) op leeftijd en conditie van het dier. Zieke of kreupele dieren worden altijd het eerst geschoten.’
Weet u? Ik geloof J. op z’n woord. Als hij zegt dat hij dieren niet voor z’n plezier doodt, twijfel ik daar niet aan. Als hij zegt dat hij dieren niet onnodig laat lijden, zal dat beslist zo zijn. Als hij zegt dat hij alleen jaagt als de jacht geopend is en in gebieden waar dat is toegestaan, spreekt hij ongetwijfeld de waarheid. Als hij zegt dat zijn ervaring is dat de grootste tegenstanders van de jacht als eersten bij hem op de stoep staan als hun bloemen of koolplantjes worden aangevreten, dan is dat vast en zeker waar. Als hij zegt dat de meer dan tachtig procent van de Nederlandse bevolking die met Kerstmis wild eet, de rest van het jaar tegen de jacht is, kon hij daar wel eens gelijk in hebben.
Toch heeft J. me niet kunnen overtuigen van nut en noodzaak van de jacht. Fundamenteel blijft de vraag wat de mens het recht geeft collega levende wezens te doden. De overlast en schade die dieren veroorzaken? Maar als die overlast en schade al zo groot zijn, zijn er toch ook andere bestrijdingsmethoden dan louter de jacht? Zoals stichting De Faunabescherming zegt: ‘De jacht is meestal niet meer dan symptoombestrijding die niet bijdraagt aan het oplossen van het achterliggende probleem. Bovendien zijn er tal van alternatieve maatregelen mogelijk om eventuele belangrijke landbouwschade of gevaar voor de openbare veiligheid te voorkomen of te beperken, zoals verjagende en werende middelen. Ons grote bezwaar tegen de Nederlandse over¬heden is dat zij al te gemakkelijk aan jagers toestemming verlenen om be¬paalde diersoorten te mogen schieten, zonder dat goed bekeken is of en hoeveel schade er is, en of andere middelen zijn toegepast om die schade te voorkomen.’
Ik blijf dus tegen de jacht. Tegelijkertijd realiseer ik me dat ik zelf ook niet helemaal zuiver op de graat ben. Zo probeer ik door het aanbrengen van horren en door ramen en deuren zoveel mogelijk gesloten te houden te voorkomen dat vliegen en muggen mijn huis binnendringen. Als ik desondanks ’s nachts uit m’n slaap wordt gehouden door zo’n irritant zoemende mug, aarzel ook ik niet het dier naar een andere wereld te helpen. Fout! Daarom beloof ik hierbij plechtig dat ik op zoek ga naar alternatieve maatregelen die moeten verhinderen dat irritant zoemende muggen me ’s nachts uit m’n slaap houden (suggesties welkom). Behalve om een hele hoop andere redenen, is dat gesprek met J. ook daarom nuttig geweest.

maandag 14 maart 2011

Top 5 – Konijnenmuziek

Geweldig bos, dat Kasteelpark Ter Horst. Alleen zo jammer dat er allerlei dieren huizen. Die ons de pis lauw komen maken. Maar daar zijn wij niet van gediend! Wie denken die beesten eigenlijk wel dat ze zijn? Aalscholvers die illegaal komen vissen, waar zijn ze in godsnaam mee bezig? Konijnen die zich tegen de klippen van de hel op vermenigvuldigen, menen die onverlaten nu werkelijk dat ze zich alles kunnen permitteren? Helpen met hun duizenden de toch al zo tere voetbalvelden van Wittenhorst helemaal naar de mallemoer.
Wat is het dan toch goed dat er jagers zijn. Zien onmiddellijk de ernst van het probleem onder ogen en zijn terstond bereid hun geweren ter hand te nemen om die vermaledijde konijnen naar een andere wereld te helpen.
En wat is het dan toch ongelooflijk zeurpieterig dat er meteen weer mensen zijn die op hun achterste benen staan over dat schieten en naar politie en pers (Hallo Horst aan de Maas) stappen. Om zich te beklagen over het feit dat de jagers op konijnen schieten op momenten dat er ook wandelaars in het bos, sorry, park zijn. Tja, nou vraag ik je, wil je verlost worden van de plaag van die ‘graafgrage langoren’ (© Hallo Horst aan de Maas) of niet? Maar wat is het dan toch weer goed dat de politie meteen een diepgravende analyse van het probleem maakt. ‘Dat het schieten op konijnen met een luide knal gepaard gaat, brengt bij veel wandelaars of joggers een schrikreactie teweeg’, liet een attente politiewoordvoerder het wakkere weekblad weten.En wat is het dan toch goed dat we een pragmatische gemeente hebben die de jagers verzoekt zo vroeg mogelijk in de ochtend op pad te gaan. ‘Dan is de kans dat zich wandelaars in het bewuste gebied bevinden relatief klein’, aldus een gemeentelijke woordvoerder in Hallo. En wat is het dan toch goed dat de introductie van die animal cops zo traag verloopt. Want anders zou er van dat schieten natuurlijk helemaal niets meer terecht komen. Dan zou ongetwijfeld ook hier voor de halfzachte Drontense variant worden gekozen. Wat die inhoudt? ’s Nachts harde muziek door de speakers van de geluidsinstallatie laten schallen om de beestjes van de voetbalvelden te verjagen. Zoetsappiger kan niet. Maar mocht het onverhoopt toch ooit zover komen, dan hierbij mijn top 5 van konijnenmuziek:

5. Schnuffel – Ich hab’dich lieb

4. Mijn konijn en ik door Het Feestteam

3. Flappie door Youp van ’t Hek

2. Lief klein konijntje door Henkie

1. Bright Eyes door Art Garfunkel

vrijdag 25 februari 2011

Top 5 – Wortelstortverklaringen

De daucus carota. Heel Horst lag er vanmorgen mee bezaaid. Horst-sweet-Horst schreef het maandag al: als je iets wilt beleven, zul je toch echt in Horst moeten zijn. Intussen zijn op straat en op internet de verontwaardigde, bekrompen, zure en kleinburgerlijke reacties op de wortelstort niet van de lucht, maar je kunt natuurlijk ook proberen de humor van zo’n actie in te zien. InHorst giste vanochtend al om 8.24 uur naar de herkomst van de wortels en waarom zou Horst-sweet-Horst dat dik zes uur later ook niet doen? (Dagblad De Limburger en wethouder Selen (klik hier en hier) mogen dan wel suggereren dat Jong Nederland achter de actie zit, maar wie garandeert me dat zij niet zelf bij het complot betrokken zijn?) Mijn top 5 van mogelijke wortelstortverklaringen:

5. Een frustratiereactie van de biologische supermarkt die oorspronkelijk in het voormalige (en nu dus ook toekomstige) Albert Heijnpand zou komen.4. Een protestactie van de verzamelde Horster konijnen. Ze voelen zich gediscrimineerd omdat een ander soort viervoeter wel een eigen centrum krijgt in Park De Peelbergen en zij niet. Horst aan de Maas een hippisch centrum? Dan ook een oryctolagisch centrum!3. Een combinatie van situationisme, action art, art intervention en performancekunst van voormalig politicus en overlevingskunstenaar Ger Driessen die zich steeds meer senang gaat voelen in zijn nieuwe rol als beeldend kunstenaar.2. Een nieuwe reclamestunt van Jeroen Kouwenberg, de man die eerder onder meer verantwoordelijk was voor de Wie-is-de-koe-actie van slagerij Joosten en de reclamecampagne van installatiebedrijf Tommas. Nu zou Kouwenberg handelen in opdracht van de parodontologiepraktijk die zich op de hoek Helmesstraat – Gasthuisstraat – Stationsstraat gaat vestigen: de wortelstort ter promotie van wortelkanaalbehandelingen. (© Marij)1. Geheel onverwachts is Sinterklaas gisteren op 14.378-jarige leeftijd overleden. Z’n Zwarte Pieten hebben de wortels teruggestort die de Horstenaren in de loop van de afgelopen 14.378 jaar in hun schoen hebben gelegd voor Amerigo. (© Ida & Tom)

maandag 18 oktober 2010

Klein mysterie 207 – Tegels konijn

Hoewel het minstens een jaar geleden moet zijn dat ik nog eens vlees at, kan de wekelijkse advertentie van slagerij Joosten in De Echo van Horst onverminderd op mijn warme belangstelling rekenen. Niet dat ik enig benul heb van wat voor lekkers er schuil gaat achter benamingen als blinde vinken, varkensfricandeau en cordon bleu. Ben ik ook niet echt in geïnteresseerd. Waar het mij om gaat in die advertenties, zijn de originele (bij)namen die vleesgerechten er soms in hebben. Dat leverde de slagerij in juli al een eerste plaats op in de door Horst-sweet-Horst in het leven geroepen strijd om de beste Horster WK-reclamecampagne.Wie dacht dat slagerij Joosten daarna op haar lauweren ging rusten, vergist zich deerlijk. Nee, ze blijft week in week uit op hetzelfde hoge niveau presteren. Neem nu deze aanbieding van afgelopen donderdag:Dat er zoiets bestaat als ‘varkenshaas’ heb ik altijd al vreemd gevonden. Dat zinkt evenwel volledig in het niet bij gestoofd varkensvlees dat konijn wordt genoemd. Gestoofde peren heten toch ook geen appels? Een tweedehands Renault toch geen Peugeot? Opgewarmd stokbrood toch geen croissant?
Ter zake kundigen wezen me er met nadruk op dat het woord konijn in de advertentie tussen aanhalingstekens staat. Daaruit zou je volgens hen af kunnen leiden dat gestoofd varkensvlees de armeluisvariant is op het veelal door rijke(re) stinkerds genuttigde konijn. Nu wil ik dat best geloven, maar waarom is het dan juist een Tegels konijn? Waarom geen Reuvers, Sevenums of Grubbenvorster? Lijkt het Tegels varken qua smaak het meest op een konijn? Zijn Tegelse varkens malser dan Reuverse, Sevenumse of Grubbenvorster varkens? Of zijn Tegelnaren misschien de enigen die echt geloven dat ze konijn eten als ze gestoofd varkensvlees in het zuur op hun bordje krijgen? Zijn de financiële middelen van de Tegelnaren wellicht ontoereikender dan die van de Reuvernaren, Sevenummers en Grubbenvorstenaren die zich tegoed kunnen doen aan konijn terwijl de Tegelnaren zich tevreden moeten stellen met gestoofd varkensvlees in het zuur? Zullen we het voorlopig maar op het laatste houden? Benieuwd welke verrassing slagerij Joosten komende donderdag weer voor ons in petto heeft. (Mededeling voor slagerij Joosten: met een pond Tegels konijn als wederdienst voor deze gratis reclame doet u me geen plezier, maar dat had u waarschijnlijk al begrepen. Een groentespies of gepaneerde ananasschijf gaat er daarentegen altijd in.)