Posts tonen met het label telefooncellen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label telefooncellen. Alle posts tonen

vrijdag 22 december 2017

Actualisatie – Telefooncellen (3)

Naar aanleiding van een Horst-sweet-Horst-stukje over de geruisloze verdwijning van telefooncellen uit de Horster openbare ruimte (klik hier) twitterde Thijs Coppus op 6 september 2010: ‘Wim, in Heerlen staat er nog een in het wild.’ Zijn tweet ging vergezeld van deze foto:


Het betrof een telefooncel bij het busstation in het Heerlense Maankwartier. Een pareltje. Ik schreef destijds (klik hier):
‘Het bijzondere is nu dat aan deze cel een mooi verhaal is verbonden dat rechtstreeks verband houdt met Horst. Ik wist dat. Thijs Houwen wist dat. Thijs Coppus weet het sinds vorige week (als dank voor het mogen gebruiken van zijn foto). En u? U laat ik nog even in het ongewisse.’
Na ruim zeven jaar acht ik nu dan toch de tijd gekomen u te bevrijden uit het ongewisse. Aanleiding is deze foto,


die mijn voormalige klasgenote Chiarangela van Lieshout afgelopen week op Facebook plaatste (klik hier), vergezeld van het onderschrift ‘De enige (bij mijn weten) nog werkende telefooncel staat in Heerlen’.


Terug naar 12 juli 2008 (waar blijft de tijd?). Op die dag publiceerde ik een stukje waarin ik, met foto, refereerde aan een telefooncel in de tuin van Thijs Houwen (klik hier). Een jaar later, op 1 juli 2009, ontving ik een e-mail van Michel Huisman, die zich introduceerde als kunstenaar en ontwerper van een busstation in Heerlen, ‘een stad die jarenlang gebukt ging (en nog steeds gaat) onder de lelijkheid die ons tijdperk zo lijkt te tekenen’. Michel schreef dat hij het idee had opgevat bij het busstation een oude telefooncel weer in gebruik te nemen.
‘Op internet trof ik op Uw mooie site een foto van een telefooncel in een tuin, welke mijn belangstelling opwekte. (…) Daarmee kom ik op de – misschien onbeleefde maar tevens – wanhoopsvraag, of Thijs Houwen zijn telefooncel alstublieft zou willen verkopen aan de gemeente Heerlen, die aan het idee mee willen werken, dat in Heerlen zo’n oude cel (in geheel gerestaureerde staat) weer in gebruik wordt genomen. Indien dit emotioneel is op te brengen door genoemde Thijs, zou hij de mens van deze tijd de dienst bewijzen, het verschil zichtbaar te maken tussen de schoonheid van de periode waarin deze cel bestond en de opvattingen daarover nu. Alleen zó dringt tot de mens door, in welke richting hij zich begeeft en wat zijn oorsprong was. Wie zijn geschiedenis vergeet, verliest iets van zijn identiteit.’
Desgevraagd wilde Thijs Houwen met alle plezier zijn telefooncel beschikbaar stellen voor dit nobele doel. Zover kwam het niet: Michel had z'n e-mail nog maar nauwelijks verstuurd of hij vond al een andere telefooncel via Marktplaats. Waarop hij Thijs en ondergetekende berichtte:
‘Toch ben ik U erg erkentelijk voor de genomen moeite & de ruimte in Uw hoofd. De cel van Thijs zal nu mogelijk nog lang het eindpunt vormen van het aandoenlijke tegelpaadje daarheen.’

P.S. 1 Wie geïnteresseerd is in Michel Huisman en het door hem ontworpen Maankwartier in Heerlen kan ik van harte de documentaire Een hart voor Heerlen aanbevelen (klik hier).

P.S. 2 Kan misschien iemand me aan het e-mailadres van Michel helpen? (Laat me alstublieft niet net zo lang in het ongewisse als ik u.)

maandag 8 augustus 2016

Intermezzo – Verschnaufpause (10)

Bijna twee weken in Frankrijk geweest. Veel gezien, veel gedaan, veel genoten. Zoveel gezien, zoveel gedaan, zoveel genoten dat Horst-sweet-Horst er bij inschoot. Wat in Horst tot verontrusting leidde, zo begreep ik op enig moment. Nota bene voormalig wethouder Leon Litjens verklaarde zelfs openlijk zich ‘zorgen, grote zorgen’ te maken over mijn lot (klik ook hier):
‘Al jaren zit ik elke maandagavond vol spanning te wachten op nieuwe artikelen op Horst Sweet Horst. Nooit ben ik teleurgesteld tot afgelopen maandag. Geen nieuwe artikelen! Dan denk ik nog: “Dat kan de beste overkomen”. Echter het is nu bijna dinsdag 24.00 uur en nog steeds niets. Zou het liggen aan mijn PC, mijn IPad, mijn IPhone of mijn andere PC. Echter op elk apparaat krijg ik hetzelfde resultaat. Maar snel naar mijn ouders, schoonouders, schoonzussen, eigen broers en vrienden gereden maar ook daar hetzelfde resultaat nl geen nieuwe artikelen. Nu slaat de bezorgdheid mij echt om het hart!’
Diepe ontroering overviel me toen ik deze woorden las op een aftandse camping in Mélisey (departement Haute-Saône). Je zou namelijk verwachten dat iemand die jarenlang mikpunt is van Horst-sweet-Horst-hoon, -spot en -kritiek, blij is als hij eindelijk lijkt te zijn verlost van zijn kwelduivel. Bij Don Leon is het tegendeel het geval: ‘Ik maak mij echt zorgen: volgens mij is Wim ontvoerd. Help! Hopelijk vind iemand hem snel.’ Zó lief … Maar terwijl ik nog doende was een traantje weg te pinken, volgde de mokerslag: ‘Vindersloon is gesteld op 5 euro.’
Of ik ook nog wat heb opgestoken in Frankrijk? Uiteraard. Bijvoorbeeld dat, getuige allerlei uitingen in de openbare ruimte, ook daar op het moment een behoorlijk gure wind waait. Verder trek ik uit de staat van de wegen de conclusie dat voor een beetje bedreven wegdekdroedelaar fortuinen vallen te verdienen in Frankrijk.
Qua putdeksels valt in andere Europese landen meer te beleven dan in Frankrijk. Met de vormgeving van de Franse putdeksels is weinig mis. Bezwaar is alleen het gebrek aan variëteit: in elke plaats kom je dezelfde deksels tegen. Wat al te zeer doorgeschoten uniformiteit, maar dat hoeft misschien geen verbazing te wekken in het land dat het metriek stelsel heeft uitgevonden.
L’Isle-sur-le-Doubs heeft wat Horst aan de Maas al vele jaren node mist: een openbaar toilet, dat ook nog eens enigszins appetijtelijk oogt. Wat Horst aan de Maas minder node mist, zijn openbare telefooncellen. In Frankrijk zie je ze nog overal, dus ook in Fresnes-en-Woëvre:
Een intrigerende vraag is verder of het gemeentebestuur van Léoncel deze hoog opgetaste strobalen net als de Horster vroede vaderen (klik hier) als een (vergunningsplichtig) bouwwerk beschouwt.
Ten slotte het grootste raadsel van deze Verschnaufpause: hoe kan het dat ik heel veel Franse wegen van héél dichtbij heb gezien, maar dat ik geen enkele verloren wieldop ben tegengekomen? Zijn de Franse wieldopbevestigers vakkundiger dan hun Nederlandse collega’s? Heeft elke Franse gemeente haar eigen verlorenwieldopopruimbrigade die onmiddellijk in actie komt na de melding van een verloren wieldop? Zijn Franse auto’s voorzien van een alarm dat begint te loeien op het moment dat een wieldop aan zijn keurslijf dreigt te ontsnappen?

maandag 10 december 2012

Actualisatie – Telefooncellen (2)

Peter Janssen, ja alweer Peter, mailde me onlangs dat ik het stukje over telefooncellen van 13 september 2010 kon actualiseren. Hij voelde het namelijk als zijn droeve plicht mij te informeren over het verscheiden van de waarschijnlijk laatste nog in werking zijnde openbare telefooncel in de buitenlucht van Horst aan de Maas. En wel die op het vakantiepark dat eertijds Loohorst heette, twee jaar geleden nog door het leven ging onder de verschrikkelijke benaming Sunparks Limburgse Peel en intussen bekendstaat onder de nauwelijks minder verschrikkelijke naam Center Parcs Limburgse Peel. Op 11 september 2010 zag het er nog zo uit:
Op 27 november 2012 legde Peter dit trieste tafereel vast op de gevoelige plaat:
Noteer: telefooncel verdwenen, rode brievenbus vervangen door een oranje.

Niet verder vertellen, en zeker niet tegen Peter, maar ondanks alle droefenis is er ook nog een lichtpuntje. Want voor het eerst in ruim twee jaar kan ik weer eens die prachtige Latijnse spreuk uit de kast halen voor dit staaltje cultuurbarbarij: sic transit gloria mundi. Wat dat betekent? Probeer daar zelf maar eens achter te komen.

maandag 30 juli 2012

Intermezzo – Verschnaufpause (6)

Zo, de afgelopen weken weer eens genoten van een Verschnaufpause. Om het langvingerig gilde niet op een idee te brengen, deed ik het met wekelijks twee Horst-sweet-Horststukjes voorkomen alsof ik gewoon op mijn post was. Niets was echter minder waar: die stukjes waren voorgefabriceerd en in werkelijkheid bevond ik me voornamelijk in Frankrijk (nota bene meestentijds op de fiets), maar ook even in België en Duitsland. Dat had als belangrijk nadeel dat ik niet kon inspringen op de Horster actualiteit. Daar stond tegenover dat ik de blik eens danig kon verruimen. Altijd en eeuwig Horst aan de Maas gaat op een gegeven moment ook benauwen.

De komende tijd kom ik nog wel terug op het een of ander, nu alvast enkele opmerkelijke bevindingen. In de eerste plaats rotondes. Ook Frankrijk is ervan vergeven. Rotondekunst kennen ze er eveneens. Bijvoorbeeld in L’Isle-sur-le-Doubs. Anders dan bij ons, maar toch kunst:
In Vittel befietste ik zelfs een rotonde met een niet toegankelijke brug van niets naar nergens:
Qua putdeksels valt er in Frankrijk aanzienlijk meer te genieten dan in Horst aan de Maas, zoals dit exemplaar in Saint-Nazaire-le-Désert bewijst:
Pronkstuk van een camping in het Belgische Neufchâteau: een originele PTT-telefooncel. Rood opgeschilderd helaas, dat dan weer wel:
Naar corpussen met blauwe lendendoek was het vergeefs zoeken. In Damloup, vlakbij de slagvelden van Verdun, trof ik wel een exemplaar met een felrode lendendoek aan:
Als liefhebber van voetbalstadions viel er eveneens het nodige te genieten. Met het stadion van Saulxures-lès-Vannes als meest pregnante voorbeeld:
Hier nog nergens tegengekomen, in Frankrijk ook slechts op één plaats: een stoplicht met een digitaal klokje dat de wachttijd aangeeft:
In Chézery kwam ik erachter dat er altijd plaatsen te vinden zijn met nóg lelijker bloembakken:
Zou je die bloembak kitsch kunnen noemen, de afvalbakken in Straatsburg zijn vooral functioneel:
Wat me tenslotte in Luik deugd deed, is dat de lokale autoriteiten het goede voorbeeld van Horst aan de Maas hebben gevolgd en zijn overgegaan tot de introductie van rinkelpijpen:

maandag 13 februari 2012

Top 5 – Toekomstige CDA-vergaderlocaties

Mensen zijn van nature geneigd altijd het slechte te denken. Zo krijg ik vaak de vraag voorgelegd waarom ik zo anti-CDA ben. ‘Ik anti-CDA?’, is dan steevast mijn reactie. Werkelijk onbegrijpelijk. Als er één partij is die m’n sympathie kan wegdragen, is het het CDA wel. Echt, ik heb het beste voor met de christendemocraten. Zit men in de problemen, dan ben ik vaak de eerste (en niet zelden de enige) die verschillende oplossingsrichtingen aandraagt. Op dit weblog zijn daarvan tal van voorbeelden aan te wijzen.
Mijn affiniteit met de partij hoeft me er uiteraard niet van te weerhouden haar kritisch te volgen. Het aloude Duitse gezegde Was sich liebt, das neckt sich doet hier weer eens opgeld. Ook dat valt aan de hand van vele bijdragen op Horst-sweet-Horst te illustreren.
Dat voor het goede begrip even vooraf. Dan nu over naar de actualiteit. Afgelopen vrijdag en zaterdag hield het CDA z’n halfjaarlijkse fractieweekend in Horst. Marja van Bijsterveldt-Vliegenthart, Gerd Leers, Ruth Peetoom, Maxime Verhagen, Sybrand van Haersma Buma, Marlies Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: allemaal waren ze van de partij. En laten we vooral ook de local heroes Raymond Knops en Ger Koopmans niet vergeten. In de beste CDA-tradities kwam ook de Horster carnavalsprins Guido I nog even langs om wat onderscheidingen uit te reiken. In zijn gezelschap: de local heroes Leon Litjens en Kees van Rooij. À ge ma leut het.
Terwijl Kamerleden en bewindslieden zich met het hier en nu verpoosden, was ik, immer constructief meedenkend, alweer bezig met de toekomst. Want hoe moet dat bij het volgende CDA-fractieweekend in Horst? Nu was het Parkhotel nog de plaats van handeling, maar wat als de CDA-Tweede Kamerfractie – laten we vooral de realiteit onder ogen zien – na de volgende verkiezingen is gedecimeerd tot een clubje van een man of vier, vijf? Dan zou een fractieweekend in het Parkhotel slechts getuigen van grootheidswaanzin. Dus heb ik me, uit liefde voor de partij, de afgelopen dagen het hoofd gebroken over toekomstige Horster CDA-vergaderlocaties. Regeren is immers vooruitzien.
Mijn top 5 van toekomstige Horster CDA-vergaderlocaties:

5. Het vermeende ‘Hoëgers huuske’ aan de Bloemvenweg in America.
Donker genoeg om duistere zaakjes te regelen, groot genoeg om het hele prinselijk gezelschap van de Turftreiers in te ontvangen.

4. Het Risseltkapelletje aan de Gastendonkstraat in Horst.
Terug naar de wortels. Misschien ook wel de ideale manier om van die steile protestanten af te komen.

3. Trafohuisje aan de Schadijkerweg in Meterik.
Ideaal om al het geritsel eens flink te laten knetteren.

2. Jachthut aan de Blaktdijk in Kronenberg.
Mocht Henk Bleker tot de blijvertjes behoren (ik heb m’n twijfels) dan is deze locatie beslist aan te raden omdat hij hier het nuttige met het aangename kan verenigen.

1. Telefooncel aan de Hoebertweg in America.
Transparantie verzekerd en de varkensstallen op de achtergrond staan garant voor een oude vertrouwde geur.

maandag 7 maart 2011

Intermezzo – Verschnaufpause (4)

Op het moment dat u zich waarschijnlijk aan het bezatten was tijdens de eerste van de drie dolle dagen, lag ik op m’n gemak op een granitobank naar de Kijkduinse hemel te turen. Dit onder het motto ‘Als je dan toch een lang weekend in Den Haag en omgeving vertoeft, kun je je tijd ook maar het beste nuttig besteden’.Achterover liggend op die bank hoopte ik de sensatie te ervaren van een hemel die zich lijkt voor te doen als een koepel. Maar hoe goed ik m’n best ook deed: de gewenste sensatie viel mij niet ten deel. Zoiets overkomt mij nu altijd. Stél ik me helemaal open voor een kunstwerk, bén ik zo gek om in de vrieskou in het openbaar met m’n rug op een granitobank bovenop een duintop te gaan liggen en dan blijft verdorie de beloning uit. Erg lang heb ik er desondanks niet om getreurd. Want of je de hemel, liggend op een granitobank, nu als koepel ervaart of niet: Hemels gewelf van James Turrell is een indrukwekkende ode aan de kwaliteit van het licht aan de Hollandse kust. Verder kan ik slechts concluderen dat Den Haag, evenals Amsterdam, ver achterloopt op Horst aan de Maas. Je treft er niet alleen nog rode hangbrievenbussen aan, maar ook telefooncellen in verschillende varianten, processies met grote aantallen deelnemersen uitbundig oranjeversierde straten. Relicten van een voorgoed voorbije tijd, bij ons allang uit het straatbeeld verdwenen, maar in Den Haag gelooft men er blijkbaar nog in. Achterlijk volkje, daaro. Het wordt zo langzamerhand de hoogste tijd Den Haag weer terug te geven aan de Limbo’s. Dat wilde ik Mark gisteren dus eens even onder de snot gaan wrijven. Maar wat denk je? Meneer geeft niet thuis. Nou ja, dan moet ie het zelf maar weten. Onze wraak zal zoet zijn.

maandag 13 september 2010

Actualisatie – Telefooncellen (1)

Niet dat ik er aan twijfelde, maar zaterdag kon ik met eigen ogen constateren dat Judith gelijk heeft: op Loohorst – dat tegenwoordig door het leven gaat onder de verschrikkelijke benaming Sunparks Limburgse Peel – staat inderdaad nog een in werking zijnde openbare telefooncel.Over de naam van het model tast ik, als volslagen leek, in het duister. Het zou voor mijn gevoel best een 1100 cel kunnen zijn, maar ik geef mijn mening graag voor een betere. De wat plompe Loohorstcel kan wat mij betreft niet tippen aan de veel elegantere cel van Thijs Houwen. Maar laat ik daar verder niet over zeuren: een cel is een cel. Ik zou zeggen: spoed u naar Loohorst, voor hetzelfde geld is de cel morgen al niet meer. Is dit dan de laatste (min of meer) openbare telefooncel in Horst aan de Maas? Daarvoor zou ik m’n hand niet in het vuur durven steken. Omdat ik m’n hand überhaupt niet in het vuur durf te steken, schiet u daar echter niet zoveel mee op. Daarom iets concreter: niet uit te sluiten valt dat zich op andere Horster campings en vakantieparken ook nog telefooncellen bevinden. Zelf heb ik zaterdag mijn ogen eens de kost gegeven op de Schatberg. Een ervaring die gelijk staat aan een afdaling in de hel. Zonder resultaat bovendien. Kunnen we afspreken dat u de overige Horster campings en vakantieparken aan een inspectie onderwerpt en ons daarvan verslag uitbrengt?
Ik kan me voorstellen dat het u was ontgaan, maar behalve Judith was er nog een tweede die reageerde op het stukje van vorige week over de geruisloze verdwijning van telefooncellen uit de Horster openbare ruimte. Niet de minste zelfs: provinciaal SP-voorman Thijs Coppus. Hij twitterde enkele uren na publicatie van mijn stukje: “Wim, in Heerlen staat er nog een in het 'wild'.” Met foto nog wel: Het betreft een telefooncel bij het busstation in het Heerlense Maankwartier. Een pareltje. Het bijzondere is nu dat aan deze cel een mooi verhaal is verbonden dat rechtstreeks verband houdt met Horst. Ik wist dat. Thijs Houwen wist dat. Thijs Coppus weet het sinds vorige week (als dank voor het mogen gebruiken van zijn foto). En u? U laat ik nog even in het ongewisse. Gaat u eerst maar eens op zoek naar Horster camping- en vakantieparktelefooncellen.

maandag 6 september 2010

Klein mysterie 197 – Telefooncellen

‘Verrek, hier is iets verdwenen’, zo realiseerde ik me toen ik vorige week de Meterikse kerk passeerde. Maar wat? De telefooncel natuurlijk! Zal toch minstens tien jaar tegen de zuidgevel van de kerk hebben geleund. Honderden Polen moeten in de loop der jaren via deze cel contact hebben gezocht met het verre vaderland. Met de tranen die hier zijn gelaten, kun je ongetwijfeld een emmer vullen. En nu ineens geruisloos verdwenen. Evenals de gesloopte muur van Stroucx een onmiskenbare verarming van de openbare ruimte, dat zeker. Toch gaat de verdwijning van die telefooncel me minder aan het hart. De cellen van de laatste decennia konden me nauwelijks meer bekoren – vooral omdat ik me (afgeleiden van) de cel van Brinkman en Van der Vlugt uit 1931 (!) nog zo goed herinner. Die blijft onovertroffen. Ik prijs me gelukkig dat ik me drie Horster exemplaren van dat klassieke model helder voor de geest kan halen. Het eerste stond op het trottoir voor kruidenier Grubben op de hoek Gebroeders Van Doornelaan – Noordsingel, het tweede bij de bushalte op de Veemarkt en het derde in de Mèrthal. Helemaal geweldig is dat die cel uit de Mèrthal in de tuin van Thijs Houwen een tweede leven heeft gekregen:Hoewel de eind twintigste-eeuwse cellen de vergelijking met de cel van Brinkman en Van der Vlugt dus niet kunnen doorstaan, leek het me – het lot van de Meterikse cel indachtig – geen slecht idee de resterende Horster telefooncellen op foto vast te leggen. Voor je het weet zijn ze immers allemaal geruisloos verdwenen. Vol goede moed ging ik met een nieuwe missie op pad. Maar daar kwam ik me toch van een koude kermis thuis. Sinds dit weekend vraag ik me ernstig af of Horst aan de Maas ook nog maar één in werking zijnde openbare telefooncel heeft. Want of ik nu in Meerlo, Grubbenvorst, Sevenum of Kronenberg kwam, nergens kon ik een telefooncel ontwaren. Zelfs op station Horst-Sevenum zocht ik tevergeefs. In Horst zelf dan? Daar stond toch sinds jaar en dag tussen Wereldwinkel en Sint-Lambertuskerk iets dat je met enige fantasie als ‘telefooncel’ zou kunnen omschrijven? Dat zou er toch nog wel zijn? Inderdaad, maar alles wijst er op dat ook dit ding z’n langste tijd heeft gehad. Een telefoon tref je er al niet meer in aan en sinds anderhalve maand is de elektriciteit afgesloten. Zou er dan echt in heel Horst aan de Maas geen operationele openbare telefooncel meer zijn? Of zie ik iets over het hoofd?