Posts tonen met het label Dion Graus. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Dion Graus. Alle posts tonen

maandag 31 maart 2014

Ingezonden – De echte ridders blijven nu over

Voor het eerst in maanden ontving Horst-sweet-Horst weer eens een ingezonden bijdrage. En wel van Jan Duijf (Kloosterstraat in Horst - om verwisseling met naamgenoten te voorkomen):

DE ECHTE RIDDERS BLIJVEN NU OVER
Dion Graus slaat zichzelf tot ridder

De laffe vaandelvlucht van de PVV-ers uit de raden, staten en parlementen leidde PVV-kopstuk Dion Graus tot de zinnige en terechte conclusie dat ‘de ridders nu overblijven’. Ik kan me daar wel in vinden. Ik heb een blind vertrouwen in Dion. Ik zie in hem wel een Lancelot, een Ivanhoe en een Prins Vaillant. Een Karel Martel vooral. Ik deel zijn geloof in de hoofse liefde die de vrouw op een voetstuk plaatst. Ik geloof de krantenberichten niet dat hij zijn hoogzwangere vrouw en zijn buitenechtelijke vriendin sloeg. Zeker niet op hetzelfde moment. Graus neemt zijn kruistocht bloedserieus.
Dion Graus tijdens een oefening in harnas
Ik zie onze Dion al aan het hoofd van een edele, tot de tanden gewapende, ridderschare te paard, met de lans strak vooruit, naar Marokko galopperen. In naam van de rechtvaardigheid, waarheid en Westerse beschaving. Namens ons allemaal tegen die vermaledijde Islam. Links en rechts fluks met het zwaard uithalend: het spook van de Islam vernederend, de kop afhakkend en mannen, vrouwen en kinderen sparend. Ik zie het hem doen. De held. Onze ridder. Limburgs trots. In het slaafje van Geert schuilt een echte Spartacus. Vechtend voor het gedachtegoed van de PVV. Dat zie je zo. We geloven en vertrouwen hem allemaal. Heel erg. Graus neemt zijn kruistocht bloedserieus.
‘Een tempelier, noemt Anders Breivik zich. Deze middeleeuwse ridders moesten het christelijke Avondland beschermen tegen de moslims. Tot voor kort inspireerden ze alleen onschuldige lieden met een voorliefde voor verkleedpartijen. Maar er is een nieuwe tempelier opgestaan, en hij houdt het niet bij riddertje spelen. Breivik neemt zijn kruistocht bloedserieus.’
Bron: Trouw 26-07-2011
Oeps. Alles wat ik hierboven over Dionneke schreef is natuurlijk verzonnen en gefantaseerd. En de PVV is zeker geen hatende of haatzaaiende partij. Best volk. Lief voor dier en mens. Netjes en schone nagels ook. Voorbeeldig zelfs. Jammer dat ze in onze gemeente niet aan de verkiezingen deelnamen. Mijn stem hadden ze zeker gekregen. Graus neemt zijn kruistocht helemaal niet bloedserieus. Hij heeft een onschuldige voorliefde voor verkleedpartijen. Hij is een schaap in wolfskleren.

Jan Duijf

maandag 20 augustus 2012

Klein mysterie 366 – Hond (1)

Hoewel ze het meestal prima met me kunnen vinden, heb ik het niet zo op honden. Vooral niet op grote honden. En al helemaal niet op grote honden midden op een onverharde weg door een stil en donker bos. Toch gebeurde er niets toen ik vrijdagavond tegen half negen een grote bruine hond voorbij fietste die midden op de Grensweg, een ballastweg door de Paes, stond. Hij keek mij aan, ik keek hem aan en dat was het dan. Opgelucht fietste ik verder.
Na enkele honderden meters begon het te knagen. Was het niet vreemd, zo’n grote bruine hond helemaal alleen in een stil en donker bos terwijl het al bijna begon te schemeren? Hij zou toch niet door z’n baasje zijn achtergelaten? Of had ik z’n baasje over het hoofd gezien? Natuurlijk had ik z’n baasje over het hoofd gezien! Kon niet anders. Voor de zekerheid toch maar even teruggefietst.
Geen baasje, wel nog steeds de hond. Bek wagenwijd open en hijgend. Kwam niet naar me toe, rende ook niet voor me weg.
Wat te doen? Ik besloot een stuk door te fietsen en daarna nogmaals terug te gaan, in de hoop dat Brownie dan verdwenen zou zijn en daarmee tevens het dreigende probleem. IJdele hoop. Ook tien minuten later bevond hij zich nog altijd op dezelfde plek, nu zittend in de berm.
Ik moest iets. Maar wat? Politie bellen? De dierenambulance? Wacht, goddelijke ingeving: 114. Red een dier, bel één één vier. Dat ik daar niet eerder op was gekomen! Dit nummer is niet in gebruik. Kan niet waar zijn. Zou Dion Graus daar al weet van hebben? Nieuwe poging. Dit nummer is niet in gebruik. Wel godverdegodver. (Later blijkt dat 114 tussentijds is veranderd in 144; klik hier.)
Dan toch maar de politie bellen. ‘Ik sta hier in een stil en donker bos bij een hond waarvan ik vermoed dat ie door z’n baasje is achtergelaten.’
‘Heeft u ’m gevangen, meneer?’
‘Nee. En ik vermoed dat hij zich ook niet laat vangen.’
‘Dan kunnen we helaas niets voor u betekenen, meneer. Als u ’m vangt, schakelen wij de dierenambulance in. Tot ziens.’
Duidelijk. Dat ging dus niets worden. Met een schuldgevoel van hier tot gunder fietste ik terug naar huis.
‘Je zou ’m een emmer water kunnen brengen’, aldus M. die ik telefonisch verslag deed van het gebeurde. Hoewel het inmiddels bijna donker was, was dat in de gegeven omstandigheden inderdaad misschien maar het beste – voor de hond en voor mijn gemoedsrust. Met een emmer water op de achterbank (pas een dag later realiseerde ik me dat een lege emmer en een paar volle flessen water praktischer was geweest) reed ik terug naar de Grensweg. Brownie zat nog op z’n post, zag ik al van verre in het schijnsel van de koplampen.
Water! Daar had meneer wel belangstelling voor. Dat wil zeggen: pas nadat ik me op veilige afstand had begeven. Vangen zou er dus zeker niet bij zijn. Héél groot was z’n dorst nu trouwens ook weer niet: na een kwart liter hield ie het verder wel voor gezien, hoe ver ik me ook verwijderde. Ik wenste Brownie een goede nacht en reed terug naar huis.
De volgende ochtend begaf ik me weer naar de Grensweg. Geen hond meer te zien.
Iemand enig idee wat er van Brownie (na internetrecherche houd ik het op een Ierse setter) geworden is?

maandag 21 november 2011

Actualisatie – Herbouw

Terug van een tijdje weggeweest: de herontwikkeling van het cultuurhistorische monument dat in de Tweede Wereldoorlog is vernietigd. Zelfs de grootste klotskop
weet intussen dat het dan gaat om kasteel Broekhuizen, maar wethouder Leon Litjens verkiest al jaren een waas van geheimzinnigheid boven duidelijkheid (waarschijnlijk omdat ie weet hoeveel plezier ie mij daarmee doet). Derhalve heette het onlangs op z’n weblog weer: ‘Vanmorgen overleg gevoerd over de herontwikkeling van cultureel erfgoed dat in WO II is vernietigd.’ De traditie wil nu dat ik met enige omhaal van woorden uiteenzet dat herontwikkeling van cultureel erfgoed een slecht plan is. Omdat je tradities in ere moet houden, speel ik dat spelletje graag mee.
Een argument tegen herontwikkeling is dat een 1:1-kopie altijd een slap aftreksel van het origineel zal blijven. Ongeacht de hoeveelheid geld, energie en liefde die er tegenaan wordt gesmeten. Niet aan beginnen dus. Dan maar bij de pakken neerzitten? Geen denken aan. Waarom het origineel niet als uitgangspunt genomen voor iets nieuws? De stalen toren bij de Horster kasteelruïne is bijvoorbeeld gestoeld op dat idee.
Maar er zijn meer wegen die naar Rome leiden. In dat verband wijs ik graag op Het Dorp van Gert Robijns, een installatie in Sint-Truiden die ik vorige maand bezocht (samen met het doorzichtige stalen kerkje in Borgloon). Om in de terminologie van de wethouder te blijven: Robijns deed ook aan herontwikkeling van cultureel erfgoed en bouwde de kerk en pastorie van z’n geboortedorp Gotem enkele kilometers verderop na, op een voormalig militair vliegveld in Sint-Truiden. Met dit als resultaat:
Kijkt u van op, hè? Even enkele feiten: dit dorp is veertig procent kleiner dan het origineel en bestaat uit aan een staalconstructie bevestigd spaanplaat dat in ijzig wit is opgeschilderd. Inmiddels is het niet meer te bezichtigen, maar gelukkig zijn de website en een film waarin Robijns uitleg geeft over z’n project nog altijd in de lucht.
Ik was diep onder de indruk van Het Dorp. Om uit te leggen waar ’m dat precies in zat, heb ik teveel woorden nodig, maar wees ervan overtuigd dat het me altijd bij zal blijven.
Toen ik op de terugweg in het echte Gotem het origineel bekeek, werd mijn bewondering voor het werk van Robijns alleen maar groter.
Want hoe fraai en oud en authentiek de echte kerk en pastorie ook zijn, er kleeft óók iets dertien-in-een-dozijnachtigs aan: de zoveelste kerk en de zoveelste pastorie. Het Dorp tilt kerk en pastorie daar nu juist bovenuit, maakt ze bijzonderder dan ze in feite zijn. De kopie overtreft het origineel.
En weet u? Juist kasteel Broekhuizen met z’n wat geïsoleerde ligging leent zich bij uitstek voor een Robijns-aanpak.
Ik zie het al helemaal voor me: vanuit Melderslo richting Broekhuizen rijdend doemen voorbij het kapelletje ineens de gigantische witte contouren van het kasteel op. Pure magie aan de Stokterweg. Als we het in economische termen zouden moeten duiden (zoals vandaag de dag schijnbaar verplicht is), kom je al snel uit bij ‘win-win-situatie’: de Robijns-aanpak is op z’n minst tonnen goedkoper dan een 1:1-kopie en creëert iets nieuws dat tot de verbeelding spreekt en tevens voortborduurt op het origineel. Dóen!

maandag 3 oktober 2011

Olifantenpaadjesavond – Column Jan Duijf

Jan Duijf is getrouwd met An. Samen hebben ze vijf kinderen en één kleinkind. Hij werkt een dikke 35 jaar met kinderen, jongeren en ouders. Jan studeerde sociaal-cultureel werk en geschiedenis. Tegenwoordig is hij student cultuurwetenschappen. Hij is redacteur van INFO LGOG, een uitgave van de afdeling Ter Horst van het Limburgs Geschied- en Oudheidkundig Genootschap. Hij noemt zich germanofiel: interesseert zich voor alles dat met Duitsland van doen heeft. Voor hem is Duitsland de menselijke beschaving in een notendop. Jan mag graag tuinieren en is trots op zijn eigen tuincreatie: een combinatie van Japanse- en rozentuin. Hij is vogelaar. Hoogtepunt van het seizoen was de waarneming van een tweetal scholeksters achter de Reulsberg.


Ontspannen wandelen over het olifantenpad

Jan-Dirk van der Burg knipte een beeldschoon boek over olifantenpaden. In het voorwoord van dat boek beweert Maarten ’t Hart dat het menselijk dier altijd instinctief de kortste en grondigste weg zal kiezen. Daarom zijn er olifantenpaden.

Ik ben me eigenlijk zelden of nooit bewust van het pad dat ik betreed, of van de aarde onder mijn voeten. Daar heeft Maarten natuurlijk wel een punt. Want ik loop wel. Ook over olifantenpaadjes.
Maar mijn eigen blik is, als in een reflex, altijd hemelwaarts gericht. Ik ben nu eenmaal een, filosofisch ingestelde, gevoelige ziel.

Vanavond wil ik mijn gevoel voor schoonheid met u delen. Ik hou van:

De roodborsttapuit.
Het silhouet van de grove den bij het vallen van de avond.
De hoge idealen van Friedrich Schiller.
De nachtelijke blauwe sterrenhemel van Vincent van Gogh
Majestueuze witgetopte bergen.
Empire State Building.
Een rozentuin. Vooral de roze- en rode klimrozen.
De hooggestemde dichtkunst van Hölderlin.
Het tolerante Nederland.
De Parabellum.

Je ziet al dat moois alleen als je stug met hooggespannen verwachting hemelwaarts blijft turen. Dan kan de gevoelige &romantische ziel zich laven.

Hoe belangrijk is het besef dat in deze wereld van geld & gewin, ook nog andere idealen en beginselen meetellen en van belang zijn? De kleine dingen des levens. De kunst. Dat we nog kunnen genieten van zoiets ogenschijnlijk triviaals als een olifantenpad. Gekiekt vanaf een simpele keukentrap.
Eind augustus belt Wim Moorman mij in het holst van de nacht. Ik ruik wodka, Slivowitsch en jonge klare. Hij loopt vreemd swingend op rubberen benen. Mompelt binnensmonds zaken als ‘Wieder Dirk machen Jan gut’, en als hij dan eindelijk na een heftige, mij door merg en been gaande, tirade, kalmeert: ‘Ik wil ôw nou heej ôp bezeuk’. ‘En luustere zulde’.
Vijf minuten later word ik, mezelf kletsnat zwetend in de stromende regen, op de stoep van zijn, geraffineerd en slinks in het groen verborgen, villa, onder bedreiging van een AK-47, het aanvalswapen ontworpen door de goede Michael Kalasjnikov, droog, witheet en ijskoud, door Moorman gedwongen om de volgende tien items in mijn verhaal voor u op te nemen:

1. olifanten- en kogeljachtgeweer
2. Breivik en Graus
3. het Horster mannenkoor zingt Wagner in het jaar 1900
4. vreemd swingend op rubberen benen
5. olifanten stampen stempels
6. macht kaputt was euch kaputt macht (anarchistisch intermezzo) (tweemaal)
7. halleluja zingen de klinkers en plavuizen
8. ook Marokkanen mogen afsteken
9. knettergek en van lotje getikt
10. de Parabellum

U kunt zich mijn verbijstering voorstellen. Was dit nu de rationele Wim Moorman waarmee ik een geestelijke band dacht te hebben? De bescheiden, beminnelijke, tolerante, wakkere en alcoholvrije intellectueel die we kennen van Horst-sweet-Horst? Die mij onlangs bij hem thuis nog trakteerde op een goed gesprek en een voortreffelijk glas wijn?
De ware Wim blijkt het prototype van de uiterst agressieve, streng archiverende historicus. En deze beroepsgroep schuwt, zoals al langer bekend, het geweld niet.
Vergeleken met Moorman, verbleekt Wilders tot een watje met pruik.

U kunt zich niet indenken hoezeer deze confrontatie mijn tere gemoed aan het wankelen bracht. Hoe fnuikend en funest deze insnijdende ervaring voor mijn beeld van mens en wereld is geweest. Hoezeer ik uit mijn evenwicht raakte. Ik was totaal in paniek. Een gevoel van permanente angst maakte zich van mij meester. Overal zag ik tot de tanden bewapende, felgekleurde, kabouters.
Ik heb aan die traumatische ervaring gelukkig wel een alles goedmakende fascinatie voor de schoonheid van het wapen overgehouden. Het bevredigende besef dat niets in deze wereld prachtiger is dan een goed vormgegeven en doeltreffend wapen.
Hebt u wel eens gelet op de harmonieuze, klassieke vorm van de ygrecse katapult?
Kent u het magnifieke, vleermuisachtige, futuristische design van de zwarte Stealth bommenwerper?
De eenvoudige, functionele heerlijke Magnum. ‘Damn, wat een lekker geluid ook’.

Weet u trouwens dat een stoer, groot kaliber kogel- en olifantenjachtgeweer van het bekende Britse merk Holland & Holland, behalve mooi, ook bijzonder handig & nuttig kan zijn?
Ik had u nu van Moorman moeten vertellen dat er pasgeleden in Noorwegen met dat apparaat nog een nieuw ‘wereldsnelheidsrecord olifantenpad maken’ werd gevestigd, maar dat durf ik niet, want Anders Breivik gebruikte een handzaam Glock-pistool en een oogverblindend mooi AG3-machinegeweer.

Laat ik nu de naam Dion Graus vallen, dan belanden we, als een donderslag bij heldere hemel, in de hoogste sferen. Op een kwaliteitsniveau van een gans andere orde.
Onze Limburgse intellectueel en politieke ‘Macher’. Alles wat Dion in zijn handen krijgt verandert in goud. Deze door de hemel gezonden bebrilde engel timmert aan een nieuwe Ark van Noah. En hij schiet al flink op.

Ik zie de bewondering in het flonkeren van uw ogen. Ik zie vrouwen met rode koontjes in de zaal. Denkend aan Dion? Opgewonden?
Die appelwangetjes kunnen natuurlijk ook van de schrik zijn, want het wordt ongemeen spannend als een olifanten- en kogeljachtgeweer, Anders Breivik en een Tweede Kamerlid van de PVV in één adem worden genoemd.

Nu is het in geen geval mijn intentie om uw gemoedelijke & ongedwongen avond te verstieren of te vergallen door het leggen van allerlei onverantwoorde, onbewijsbare en overtrokken verbanden tussen een monster van een moordenaar en een redelijk gepacificeerd, bij tijden aimabel en ontwapenend, tamelijk ijverig, soms wat onbeholpen en ongelukkig formulerend, Nederlands parlementslid.

Ik ben niet zo gecharmeerd van het op de persoon spelen. Duijf zal Graus geen Pinguïn noemen. Ook niet als Moorman de provocatie met geweld probeert af te dwingen. En die in zijn zelfgenoegzaamheid al van tevoren op zijn weblog aankondigt. Nee, het gaat mij puur en alleen om het bestrijden van een verwerpelijke ideologie. Niet om de PVV’er als persoon.

Kan ik het bovendien helpen dat Breivik Geert Wilders ziet als zijn gids voor de kortste weg van a naar b? Van Multi naar mono. Van mens naar moslim. Hoe oud, eenkennig en smakeloos een geestelijke olifantenpad ook is: ik blijf een groot voorstander en bepleiter van tolerantie. Ik trotseer hier, zoals u merkt, willens en wetens, en met gevaar voor eigen leven, de extremist Moorman. De streng archiverende historicus. Ik ben zijn bedrijfspoedel niet.

Maar mag de intolerante pestkop, onder het mom van de vrijheid van meningsuiting, de zwakkere de hoek indrijven en monddood maken? Wordt zo niet de bijl aan de wortel van de vrijheid van de ander gelegd? Dient die intolerantie dan niet met alle middelen te worden bestreden? En een koekje van eigen deeg te krijgen? Waar ligt dan de grens? Ik weet het eerlijk gezegd ook niet meer. Ik blijf radeloos zoeken. En probeer het nog eens. Net als de PVV ben ik tegen het gebruik van geweld.

Welk type wapen zou Dion Graus bij zijn hoogzwangere ex-vrouw op het hoofd gezet kunnen hebben? Puur theoretisch natuurlijk.
Ik vermoed de schitterende Luger P08. Uitspreken als Loeoeoeoeder en niet als Lüüüüüüügner. De beruchte ‘selbtsladepistole Parabellum’. Parabellum is afgeleid van de Latijnse spreuk: ‘Si vis pacem, para bellum’, dat betekent: ‘Indien gij de vrede wilt, bereid u ten oorlog’.

Is dat niet mooi?
Zo goed, meneer Moorman?

Ik wilde slechts mijn schoonheidsgevoel met u delen.

Jan Duijf

maandag 4 oktober 2010

Intermezzo – Huisdierenzegening (2)

Werelddierendag. Ter ere daarvan gisteren weer de Horster huisdierenzegening. Door omstandigheden had ik vorig jaar de eerste editie editie gemist. Gelukkig was m’n agenda ditmaal vrij. Derhalve vervoegde ik me gisterochtend tijdig in het atrium van de Sint-Lambertuskerk. Zonder huisdieren welteverstaan (ik heb mijn huisdieren ongelovig opgevoed), maar dat mocht de pret niet drukken. Bij aankomst wachtte me meteen al een grote teleurstelling. Kapelaan Mielnik bleek verhinderd omdat hij Spikey, z’n zwarte labradorpup, nog de fles moest geven.In de persoon van de eveneens uit Polen afkomstige kapelaan Boniek had kapelaan Mielnik evenwel gezorgd voor een uiterst kundig vervanger – zij het enigszins op leeftijd. Aan alles was te merken dat kapelaan Boniek vaker met dit bijltje had gehakt. Waar nodig stelde hij met een liefdevolle aai een dier op z’n gemak, maar hij deinsde er ook niet voor terug zich misdragende dieren met een corrigerende tik tot de orde te roepen. Alvorens hij het met wijwater besprenkelde, had de kapelaan voor elk dier een persoonlijke boodschap. Zo wenste hij een drachtig varken een vruchtbaar jaar toe en riep hij een paradijsvogel en een bruine rat op het komende jaar lief te zijn voor elkaar. Kortom, kapelaan Boniek was duidelijk in z’n element. Totdat … totdat in de verte een loeiende sirene weerklonk. Meerdere sirenes zelfs. Dichterbijkomende sirenes. Angstaanjagend dichtbij komende sirenes. Honden begonnen te janken, ezels luidkeels te balken. Daarna daalde een onheilspellende stilte over het atrium neer. Die werd doorbroken door het geluid van klakkende laarzen. Zes zwaarbewapende agenten drongen het atrium binnen. Wat had dit te betekenen? Plotseling viel het kwartje: we waren hier getuige van het eerste optreden van de animal cops! Horst had weer eens een primeur. Met veel machtsvertoon werd kapelaan Boniek in de boeien geslagen en afgevoerd – de talrijke aanwezigen verbouwereerd achterlatend. Een van de agenten snauwde me nog toe: ‘Telefonische melding via 1-1-4 – Red een dier. Lik op stuk. Wat denkt die man wel niet met z’n wijwaterkwast. Weerloze dieren tegen hun wil natmaken. Dat noem ik een staaltje dierenmishandeling van het zuiverste water.’ En Dion? Dion zag dat het goed was. Vrijdag beklaagde hij zich in L1 Laat (op 21.30 minuten) nog dat honden onbestraft waren doodgeschopt door Marokkaans straattuig, vandaag kon hij tot z’n genoegen constateren dat een dierenmishandelaar, een buitenlander nog wel, in de kraag werd gegrepen. En wie weet, heeft de dierenpolitie met kapelaan Boniek wel een heel grote vis aan de haak geslagen. Want wat verklaarde Dion vrijdag in Dagblad De Limburger? Bij thuiskomst heb ik trouwens meteen de pissebeddenlijkjes in de kelder verdonkeremaand. Je weet maar nooit.