Posts tonen met het label trappen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label trappen. Alle posts tonen

donderdag 13 juli 2017

Intermezzo – Weisterbeekschool (3)

‘Ik moet die jongen Freelink gaan zoeken. Het gevolg daarvan is uiteraard de feestelijke keet die in de slaapzaal zal losbreken voordat ik halverwege de trap ben. Daar bevind ik me al in mijn opbollende losse kloosterkleed zonder iets eronder, wat merkwaardig aanvoelt aan benen en hoger. Licht aan in het trappenhuis, al heb ik geen licht nodig, ik vind de treden en neem de draaiingen zo wel, hand aan de leuningen met de erop vastgeschroefde ijzeren knoppen. Schrijlings van de leuningen roetsjen laat het jonge volk vanwege die knoppen vanzelf buiten beschouwing.’
Fragment (bladzijde 32-33) uit Het hout, een roman van Jeroen Brouwers uit 2014. Een meesterlijke roman. Stond al drie jaar op m’n lijstje, nu pas aan toegekomen. Waarom heeft de afgelopen jaren niemand tegen me gezegd dat ik Het hout met voorrang móest lezen? Enfin. Waar het me in het fragment om gaat, is die trap. Ruim twee jaar geleden schreef ik in een in nostalgie gedrenkt stukje over de voormalige Weisterbeekschool (klik hier):
‘De monumentale, metersbrede granieten trap – hét pronkstuk van het gebouw – die zich op de helft splitste en door uitslijting plaatselijk spekglad was. De ijzeren knopjes op de houten trapleuningen die moesten voorkomen dat durfals zich naar beneden lieten glijden.’
De Weisterbeekschool werd in 1984 verbouwd tot appartementencomplex. Uit datzelfde stukje: ‘Na de verbouwing was de school mijn school niet meer. Uit confrontatieangst heb ik sinds 1984 nooit meer voet gezet in het gebouw.’ Met andere woorden: de vrees dat De Trap en andere essentialia verkamezöld waren, won het meer dan dertig jaar lang van mijn nieuwsgierigheid. Maar omstandigheden maakten dat ik dit voorjaar de confrontatie met De Trap (of wat ervan restte) niet langer uit de weg kon gaan. 
Ergens in maart druk ik aan de achterzijde op een bel. Enkele seconden later gaat de deur die toegang verschaft tot het gebouw met een licht gezoem van het slot. Knikkende knieën, bonzend hart. Voorportaal. Centraal de deur naar de kelder. Zoals het was, zoals het hoort. Mooi. Blik door de openstaande kelderdeur. Oogt even angstaanjagend als toen. Verlicht desondanks de spanning. 
Door een van de twee smalle gangen die de kelderdeur flankeren. Dan: een witte muur in plaats van de dubbele klapdeuren met glas in roedeverdeling. Gecentreerde brandslang. Daarboven niet-gecentreerd raam met melkglas. Daaronder, gecentreerd, Verboden rijwielen te plaatsen. Shit. Waar is de schoonheidscommissie als je haar nodig hebt? Hadden die klapdeuren trouwens wel een roedeverdeling?
Volgende klap: geen spoor meer van de lange, brede, donkere, betegelde gang met zijn fantastische akoestiek. Ook hier muren. En deuren. Dondert nu even niet. Want: De Trap. In volle glorie! 
Min of meer dan. Smeedwerk: intact. Granieten trap: intact. Uitslijtingen in granieten trap: helemaal intact. Lokale gladheid: intact. 
Houten leuningen: intact. IJzeren knopjes: foetsie. 
Verwijderd door jong volk dat schrijlings van de leuningen wenst te roetsjen dan wel durfals die zich naar beneden wensen te laten glijden? Zo ja: vooral zo laten en mij s.v.p. een keer demonstreren, leuningroetsjers moeten worden gekoesterd. Zo nee: wurm de gaatjes open en rehabiliteer de ijzeren knopjes. Als Horster hommage aan Jeroen Brouwers en zijn meesterlijke roman.

maandag 26 oktober 2015

Top 5 – Exterieure Gasthoêstrappen

Over twee weken wordt in de gemeentelijke Commissie Samenleving ‘het eerste concept vlekkenplan’ van het te renoveren Gasthoês gepresenteerd. Het is nog slechts een vlekkenplan, een concept vlekkenplan bovendien, een eerste concept vlekkenplan zelfs, maar toch: het Gasthoês in zijn huidige verschijningsvorm heeft z’n langste tijd gehad. Daarom, nu het nog kan, de Horst-sweet-Horst top 5 van exterieure Gasthoêstrappen.
Als het Gasthoês namelijk iets is, dan wel een gebouw van trappen. In de eerste plaats van binnentrappen, met die zeventien (!) verschillende niveaus. Maar ook aan de buitenkant is het aantal trappen aanzienlijk. Een van de mooie dingen van ’t Gasthoês is dat je er helemaal omheen kunt lopen, wat het aantal buitentrappen betrekkelijk eenvoudig telbaar maakt. Ik kom tot negen, al sluit ik niet uit dat ik er hier of daar toch nog een heb gemist. Trappen in alle soorten en maten, waardoor het samenstellen van de top 5 me de nodige slapeloze nachten heeft gekost. Enfin, ik ben eruit, dus hier komt-ie, de Horst-sweet-Horst top 5 van exterieure Gasthoêstrappen:

5.
Dat je om het hele gebouw heen kunt lopen heeft niet alleen voordelen. Een nadeel is dat je met déze aanblik kunt worden geconfronteerd. Absoluut horrorscenario.

4.
Deze gaat op zeker verdwijnen, zo heeft verantwoordelijk wethouder Ger van Rensch al meerdere malen laten doorschemeren. Geen groot verlies, dunkt me. Met name de inham met die lullige gele, niet eens gecentreerde afvalbak heb ik nooit goed begrepen.

3.
De in onbruik geraakte toegang tot de lijken in de kast?

2.
Klassieke trap met sierlijk hekwerk. Samen met de identieke trap aan de tegenovergestelde zijde vermoedelijk de enige originele exterieure trap.
De fietsenklemmen aan de ene kant en het hekwerk dat de hellingbaan begeleidt aan de andere kant doen dan helaas weer veel teniet.

1.
Brandtrappen zijn doorgaans een noodzakelijk kwaad. In dit geval is het anders: deze wenteltrap is geen dissonant, voegt misschien zelfs wel iets toe. Zó elegant, zó speels, zó licht. Alleen jammer dat dat platform bovenaan noodzakelijk was. Die regenpijp daar links en dat rooster rechts, tussen eerste en tweede bouwlaag, díe zijn pas echt erg.
Overigens ben ik van mening dat het beste nieuws van afgelopen week was dat de gemeente Horst aan de Maas vierhonderd extra vluchtelingen gaat huisvesten. 

maandag 18 januari 2010

Intermezzo – Glijbaan

Tijm is munnie. Als dat gezegde ooit opgeld deed, dan wel in deze onzekere tijden. Maar evengoed geldt ook nu: een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd. Nog zoiets dat nooit verandert: beweging houd je fit. In De Volkskrant van 6 januari las ik over een fenomeen dat deze drie waarheden-als-een-koe in zich verenigt. Blijkens het artikel grijpt het snel om zich heen, maar ik had er nog nooit van gehoord: de kantoorglijbaan. In plaats van de trap, lift of roltrap neem je de glijbaan naar beneden. Briljant. Sneller (‘tijm is munnie’), hilarischer (‘een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd’) en met dat door je knieën gaan en weer opkomen zelfs gezonder (‘beweging houd je fit’). Wat een enorme boost zal dat geven aan ingedutte organisaties. Ik voorspel u: binnen een week spat de vitaliteit er weer van af.Mij dunkt trouwens dat het concept niet slechts beperkt zou moeten blijven tot kantoren. In alle maatschappelijke geledingen zou een glijbaan wonderen doen. Ik zie het al helemaal voor me: VVV-spelers die niet langer per trap maar per glijbaan afdalen in De Koel, Tweede Kamerleden die voortaan verlost zijn van de trage roltrap en flatbewoners die niet hoeven te wachten omdat de lift volzit. Uiteraard zou de glijbaan ook in Horst ingang dienen te vinden. Laat burgemeester Van Rooij, gevolgd door wethouders en raadsleden, vanaf nu via een glijbaan de raadszaal in donderen en ik garandeer u dat het chagrijn bij de bevolking over de gigantische bezuinigingen binnen de korste keren is verdwenen. Verbied bewoners van bejaardenhuizen en –flats nog langer met lift of trap naar beneden te komen en deze thans zo deprimerende instellingen zullen stuk voor stuk veranderen in Huisjes Weltevree. Laat deken De Graaf Woutering en zijn collega-geestelijken van de altaren af komen roetsjen om de beminde gelovigen van een hostie te voorzien en je zou eens moeten zien hoe snel de kerken weer volstromen.Wat zou de bouwsector bovendien opveren bij de aanleg van glijbanen. Langzaam dringt het besef tot me door: welbeschouwd zijn glijbanen de remedie voor al onze problemen.