Posts tonen met het label Han Geurts. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Han Geurts. Alle posts tonen

zondag 10 juli 2022

Intermezzo - Transparantie (2)

Sinds vrijdagavond staat de tijdlijn online die Capra Advocaten in opdracht van de gemeente heeft opgesteld over de zaak Tegels (de Horster CDA-wethouder die zijn relatie met een ondergeschikte verzweeg en over wie signalen van integriteitsschendingen waren geventileerd; zie ook hier). Die tijdlijn (lees ‘m hier) begint op 27 februari als iemand bij de gemeentesecretaris een melding doet over grensoverschrijdend gedrag van ‘een wethouder’ en eindigt op 13 juni als Capra de definitieve versie naar de gemeente stuurt.


Dat de tijdlijn – negentien A4-tjes – nu openbaar is, valt toe te juichen in het kader van de transparantie. Minder transparant is dat de tijdlijn is geanonimiseerd. Daardoor is de tijdlijn volkomen onleesbaar. De vraag is ook waarom de tijdlijn in zijn geheel is geanonimiseerd. Wat is er op tegen om partijen, gemeenteraadsleden en bestuurders gewoon bij naam te noemen? Bovendien is voor de goede verstaander toch wel duidelijk dat bijvoorbeeld met ‘partij D’ de VVD wordt bedoeld en met ‘collega-wethouder A’ Han Geurts.


De tijdlijn maakt een aantal dingen duidelijk. Bijvoorbeeld dat er grote vraagtekens kunnen worden gezet bij de doortastendheid van het optreden van burgemeester Ryan Palmen in deze zaak. Zo is het onbegrijpelijk dat de burgemeester zich ruim twee weken lang aan het lijntje laat houden door wethouder Tegels en dat hij de overige wethouders en fractievoorzitters pas informeert over wat er speelt als hij echt niet meer anders kan. Onbegrijpelijk is ook dat de burgemeester de onderzoeksopdracht aan bureau Hoffmann in zijn eentje lijkt te hebben geformuleerd, zonder daar bijvoorbeeld de fractievoorzitters in te kennen. Sowieso is het vreemd dat hij pas nadat al twee onderzoeksopdrachten zijn verstrekt tot het inzicht komt dat het wel eens verstandiger zou kunnen zijn ‘het opdrachtgeverschap van de onderzoeken elders (zijn idee: bij de Gouverneur) te beleggen’.


Een van de andere zaken die de tijdlijn duidelijk maakt, is dat wethouder Tegels e-mails direct na lezing verwijderde ‘omdat hij dat een fijne manier van werken vond’. Tegels mag dat dan een fijne manier van werken vinden, voor een openbaar bestuurder is het vooral een ongehoorde manier van werken.


De tijdlijn brengt ook aan het licht dat ‘fractievoorzitter A’ (ik gok Imke Emons) en ‘fractievoorzitter B’ (ik gok Thijs Lenssen) besloten in eerste instantie alleen met de fractievoorzitters van de oppositiepartijen bij elkaar te komen toen hen de contouren van de zaak Tegels duidelijk waren geworden. Wat mij betreft een blunder van de eerste orde: ze hadden moeten beseffen dat dit de indruk zou wekken dat ze politieke munt uit deze zaak probeerden te slaan.


De tijdlijn bevat ook allerlei onbegrijpelijks. Wat dacht u hier bijvoorbeeld van?
‘Collega-wethouder C ontving van een partijgenoot om 17:24u een appbericht met het verzoek de partijgenoot te bellen. Tijdens dit gesprek gaf de partijgenoot aan signalen te hebben gekregen van een derde om in de mailboxen van de andere wethouders te kijken naar relevante mails voor de wethouder c.q. fractie F, deze uit te printen en aan de wethouder te geven. Collega-wethouder C heeft de partijgenoot gezegd dat het niets met deze informatie kon en dat de partijgenoot dit moest melden aan Hoffmann. Partijgenoot gaf aan deze informatie vertrouwelijk te hebben gekregen en niets te mogen delen. Collega-wethouder C heeft deze informatie in verband met het lopende onderzoek van Hoffmann gedeeld met de burgemeester.’
Zo zou ik nog wel even kunnen doorgaan over de tijdlijn. Maar wat de tijdlijn ook allemaal inzichtelijk maakt, in elk geval niet waar het uiteindelijk allemaal om draait: de vraag of Rudy Tegels al dan niet integer heeft gehandeld.

Vanavond meer (klik hier) ...

dinsdag 10 mei 2022

Intermezzo – Han

Iemand laten vallen als een baksteen betekent volgens Van Dale ‘onverwacht zijn handen ervan aftrekken, geheel in de steek laten’. Het CDA Horst aan de Maas heeft zijn wethouder Han Geurts laten vallen als een baksteen, zo werd gisteren bekend. En dat komt keihard aan. De wethouder schrijft zelf op zijn Facebookpagina: ‘Ik kreeg van het CDA de mededeling dat ze mijn kandidatuur als wethouder niet steunen. Ik ga niet over het besluit, maar dat de CDA-raadsleden dit besluit genomen hebben zonder eerst met mij in gesprek te gaan, doet me erg veel pijn.’ Van je vrienden moet je het maar hebben. Politiek is niet voor watjes, inderdaad. Maar politiek hoeft toch ook niet over lijken te gaan?  


Vier jaar lang liep Han zich het vuur uit de sloffen als wethouder namens het CDA. Wagonladingen vol kritiek kreeg hij over zich uitgestort, niet in de laatste plaats van mij. Omdat ik hem een zwak bestuurder vond, zoals ik op deze plaats regelmatig heb laten blijken. Kijk de laatste voorbereidende raadsvergadering terug en je begrijpt meteen wat ik bedoel. Ondanks alle kritiek bleef het CDA steeds achter zijn wethouder staan. En nu, twee maanden na de verkiezingen, serveert het CDA hem ineens af als kandidaat-wethouder. Broedermoord. Schunnig.


Weet je, dat het CDA het voor de buitenwacht deed voorkomen alsof het alle vertrouwen in Han had, terwijl het dat in feite niet had, kan ik nog enigszins begrijpen. Maar was de afgang die hem nu ten deel valt per se nodig? Had dit niet eleganter kunnen worden opgelost? Tuurlijk wel. Als het CDA Han ruim voor de verkiezingen in bedekte termen had laten weten dat zijn politieke rol was uitgespeeld, dan zou hij de stille wenk ongetwijfeld hebben begrepen. Knarsetandend, zeker, maar ernstig gezichtsverlies zou hem bespaard zijn gebleven.


Vooral het moment van afserveren roept vragen op. Zou het soms een vlucht naar voren zijn van het CDA? Han ligt al maanden onder vuur van een groot deel van de gemeenteraad over het beheer van gemeenschapshuis De Wingerd in Sevenum. Drie weken geleden werd hem tijdens de voorbereidende raadsvergadering de pis behoorlijk lauw gemaakt over De Wingerd. Niet uit te sluiten valt dat Han hierover binnenkort, wellicht vanavond al, in grote politieke moeilijkheden komt. Door zijn handjes al bij voorbaat van Han af te trekken, blijft het CDA salonfähig zal de gedachte zijn. Een onzinnige gedachte: een partij in verregaande staat van ontbinding heeft absoluut niets in het gemeentebestuur van Horst aan de Maas te zoeken. Zoals op 24 maart al geschreven: ‘Het CDA heeft heel veel betekend voor Horst aan de Maas, maar moet nu even de tijd worden gegund zijn wonden te likken, te reflecteren en te herbronnen.’ 

woensdag 20 april 2022

Intermezzo – Kasteelruïne (2)

I
Ik ontving een mail van Roel van den Bekerom: ‘Naar aanleiding van je artikel over de oude kasteelruïne heb ik in mijn archief gezocht. Ik heb heel veel foto's gemaakt in 2002-2003 toen de kaalslag is begonnen. Ook van ervoor. Als je wil kan ik je die doorsturen.’ Heel graag natuurlijk! Alle foto’s bij dit stukje komen dan ook uit de collectie van Roel. Waarvoor eeuwige dank!


II
Ik schreef maandag (klik hier) dat ik me nog uit mijn jeugd herinnerde hoe fantastisch de ruïne van kasteel Huis ter Horst erbij lag in de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw. Foutje, zo blijkt uit de foto’s van Roel: de ruïne was tot en met 2002 een plaatje.


III
Ik besloot nog eens te bladeren in Huis ter Horst een toekomst voor een ruïne, het verslag van een in 1995 gehouden studiedag over de toekomst van de ruïne. Zomaar wat citaten:

‘Het “laten liggen en afblijven” is het meest ruïne-vriendelijk.’

‘Een ruïne is vaak beter beschermd als ze onder de grond zit. Vaak blijkt dat er pas problemen rondom ruïnes ontstaan als ze worden opgegraven.’

‘Bij het restaureren van ruïnes zal er, jammer genoeg, blijvend sprake zijn van een ad hoc-beleid. Uiteindelijk zal er een compromis ontstaan, dat voor alle partijen onbevredigend zal zijn.’


IV
Ik luisterde gisteravond naar de voorbereidende raadsvergadering van de gemeente Horst aan de Maas. Ik hoorde verantwoordelijk wethouder Han Geurts (CDA) over de ruïne zeggen (klik hier en ga naar 1.51.15 minuten): ‘De provincie kijkt niet naar wat voor extra leven er is gebracht. Ik vind het belangrijk dat de geschiedenis wordt verteld. Daarvoor heb je een ruïne nodig die gebruikt kan worden. Het is belangrijk om je erfgoed te gebruiken om het verhaal te vertellen waar we als gemeente vanaf komen. Dat is ook de functie van erfgoed. Als het puur gaat om het behoud van de stenen gaat het heel veel geld kosten en levert het weinig op. Dus laten we het vooral inzetten om meerwaarde te creëren voor onze inwoners.’


V
Ik werd moedeloos van de woorden van de wethouder. ‘Geld’, ‘meerwaarde’, ‘erfgoed gebruiken’, ‘extra leven’, ‘behoud van de stenen levert weinig op’: de totale ontkenning dat iets ook een intrinsieke waarde kan hebben. Is het dan soms niet ‘belangrijk dat de geschiedenis wordt verteld’? Jazeker wel! Maar daarvoor hoeft de geschiedenis toch geen geweld te worden aangedaan?  


VI
Ik besefte dat het niet eerlijk is de huidige wethouder alleenverantwoordelijk te maken voor de kermis die is ontstaan. Hij staat in een lange lijn van Horster bestuurders die de kermis hebben opgetuigd en aangekleed.


VII
Ik vroeg me af of de ruïne nog wel een ruïne valt te noemen na alles dat er de afgelopen twintig jaar aan is gebeurd. Ik kwam tot de conclusie dat dat niet het geval is. Een kasteel dan? Ook niet. Wat dan wel? Een aanzet tot een namaakkasteel. 


VIII
Ik las bovenstaande citaten uit het verslag van de studiedag in 1995 nóg een keer:
- ruïne laten liggen en afblijven: niet gebeurd;
- problemen ontstaan pas als een ruïne wordt opgegraven: gebeurd;
- restauratie leidt tot ad hoc-beleid: gebeurd;
- restauratie leidt tot een onbevredigend compromis voor alle partijen: gebeurd.


IX
Ik bladerde nogmaals door datzelfde verslag van diezelfde studiedag en zag ergens staan: ‘Hoe minder authentiek de ruïne, hoe meer er mee gedaan kan worden.’


X
Ik vroeg me af of dat misschien wel de achterliggende bedoeling is geweest de afgelopen twintig jaar: de ruïne steeds minder authentiek maken zodat er steeds meer mee gedaan kon worden.

maandag 18 april 2022

Intermezzo – Kasteelruïne

Ouder worden heeft nadelen. Maar ouder worden heeft ook voordelen. Zo heb ik het geluk dat ik me nog uit mijn jeugd herinner hoe het eeuwenoude kasteel Huis ter Horst erbij lag in de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw. Namelijk als een fantastische ruïne.


Ik zie het nog zo voor me: een restant van een toren waarop een boom groeide en voor de rest wat afgebrokkelde muren, wilde begroeiing en vooral veel hoge bomen, ik vermoed populieren. Een idylle, het meest romantische plekje van Horst. Ontoegankelijk voor publiek, wat het voor opgeschoten jongeren natuurlijk tot een uitdaging maakte om toch toegang te krijgen.


In Engeland zouden ze een moord doen voor zo’n ruïne. Hier, in Horst, was het niet goed genoeg. Het kasteel moest in oude glorie worden hersteld. Hoe en waarom precies bleef onduidelijk. Deskundigen waarschuwden: bewaak de grens tussen gebruik en misbruik van de restanten van het kasteel, doe alleen het hoogst noodzakelijke en blijf verder zoveel mogelijk met je tengels van die ruïne af. En wat gebeurde? Precies het tegendeel: de grens tussen gebruik en misbruik werd grotelijks overschreden, er werden voornamelijk niet-noodzakelijke dingen gedaan en Jan en alleman zat met z’n tengels aan de ruïne.


De fantastische ruïne uit mijn jeugd heeft plaatsgemaakt voor een bespottelijk allegaartje, een kermis, ik kan het niet anders zeggen. Romantiek is er ver te zoeken. Historie heeft moeten wijken voor folklore. Karakter is verworden tot slappe hap. Functioneel moest het allemaal worden, een toeristische attractie die Horst op de kaart zou zetten. De inkt van het ene onhaalbare plan was nog niet opgedroogd of het volgende luchtkasteel werd alweer gebouwd. Aan enthousiaste vrijwilligers geen gebrek, aan visie en kundige bestuurders des te meer.


En nu zitten we met de gebakken peren. De Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed liet enkele jaren geleden al doorschemeren dat de ruïne haar status als Rijksmonument wel eens zou kunnen verliezen; archeoloog Xavier van Dijk heeft al enkele malen alarm geslagen; de Erfgoedwet is overtreden en de provincie Limburg heeft de gemeente Horst aan de Maas onder toezicht geplaatst als het gaat om de ruïne.  


In De Limburger beklaagde bestuurslid Jos Jenniskens van stichting Kasteel Huys ter Horst zich afgelopen week over alle kritiek: ‘Onze vrijwilligers werken zich uit de naad. Het wordt tijd dat ze een schouderklopje krijgen, in plaats van dat er steeds wordt geroepen dat er dingen fout gaan.’ Jos heeft het volste gelijk: inderdaad verdienen die vrijwilligers een schouderklopje voor al het werk dat ze doen. Wat Jos alleen vergeet te zeggen is dat de bestuurders, de mensen die het voor het zeggen hebben, een schop onder hun kont verdienen omdat ze de vrijwilligers opzadel(d)en met de verkeerde opdrachten. 


In hetzelfde artikel in De Limburger komt ook Han Geurts, wethouder van monumentenzorg en cultureel erfgoed, aan het woord. Hij geeft de provincie van onderuit de zak. Over het verwijt van de provincie dat de gemeente niet heeft ingegrepen toen er historisch waardevolle muren werden gesloopt zegt Han: ‘De provincie ziet dit te zwart-wit. Ze reageren enkel op klachten, maar zien niet hoe mooi vrijwilligers het kasteel in twintig jaar tijd hebben gemaakt. Het was een ruïne. Nu is het de populairste trouwlocatie van Horst aan de Maas. De geschiedenis van Horst wordt er verteld. Dat vind ik belangrijker dan een stapel stenen.’


Han betitelt historisch waardevolle muren, belangrijk cultureel erfgoed, als ‘een stapel stenen’. Wat feitelijk juist is. Zoals De Nachtwacht feitelijk ook een zooitje verfklodders is. En de Negende van Beethoven feitelijk een hoeveelheid noten is. En de Bijbel feitelijk een opeenstapeling van papier is. En de Atlantische Oceaan feitelijk een verzameling waterdruppels is. En wethouders feitelijk soms ook de weg kwijt kunnen zijn. Of zie ik het nu te zwart-wit?

Bron van de twee eerste foto’s: Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed, Amersfoort / Documentnummers 302.816 en 302.818

vrijdag 25 februari 2022

Ingezonden – Provincie kleurt Horst aan de Maas oranje rood

Horst-sweet-Horst ontving onderstaande ingezonden bijdrage van Peter Janssen uit America. Overigens stopt Horst-sweet-Horst vanaf nu met het publiceren van ingezonden bijdragen. Het plaatsen van reacties blijft uiteraard wel gewoon mogelijk op dit blog en op Facebook.

Provincie kleurt Horst aan de Maas oranje rood

Oranje rood. De mooie kleuren van de zonsondergang. Voor Horst? De Provincie oordeelt over Horst aan de Maas ook met oranje rood. Een ondergang of beter, afgang. Hoe hemels klinkt de regiovisie, hoe droef blijkt het bestuur. Hoe hemels is de omgevingsvisie. Hoe droef het participatieproces. Als je de roze bril nooit afzet zie je geen oranje rood. Zo stak de gemeente jaren de kop in het zand.

De stand van zaken?

Gemeentelijk erfgoed wordt door wethouder Han Geurts slecht beheerd vindt de Provincie. Code  Oranje rood. Bedreigend voor onze gemeente. Oranje rood. Verscherpt toezicht.

Jarenlange waarschuwingen vanuit inwoners over willekeur in handhaving. Gebrek aan lerend vermogen. Niet juist beheren en actualiseren van vergunningen. Wettelijke taken verwaarlozen. Willekeur en ongelijke behandeling. Een antwoord weigerende wethouder Tegels treedt de structuurvisie met voeten. Oordeel van de Provincie over zijn beleid. Oranje rood. Verscherpt toezicht.

Jarenlang uitdelen van kraaltjes en spiegeltjes. Korte termijn electoraat plezieren, niet dienen en ordenen.

De meeste afdelingen onder verscherpt toezicht. Een zware reprimande. Ga maar op de gang staan. Falend beleid: het zwembad, geschrapt omdat wethouder Geurts de gaten van het Gasthoes moest stoppen. Grepen in de onderhoud pot. Resultaat? Een scootmobiel kan niet in de lift. Het gebouw is niet af. En ook een sporthal kwam er verre van democratisch in Meterik. Alles centraliseren richting Horst. En het te verwachten exploitatieoverzicht kan de raad krijgen na de verkiezingen. Slecht democratisch bestuur en America in de steek gelaten.

Wat met spiegeltjes en kraaltjes onder Kees van Rooij verwaarloosd is moet nu weer opgebouwd worden. De prijs van een jarenlange overheersing van één partij.

Ook de raad treft blaam. Gebrek aan kritische houding van coalitiepartijen hield een zwak bestuur in stand. Wij stellen de kaders, zeggen Essentie, CDA, PvdA en ook D66+GL met regelmaat. Door boterzachte kaders kon het Gasthoes uit de hand lopen. Ook bij de omgevingsvisie slappe kaders. Een dure lege huls verkocht als visie veehouderij. Kritisch onderzoek van een rekenkamer had kunnen helpen. Maar de coalitie liet de rekenkamer inslapen. Zo bleven spiegeltjes en kraaltjes leidend. Een kritisch onderzoek over het Gasthoes houdt wethouder Geurts met een fabeltje geheim. De doofpot van Han. Democratisch Oranje rood. En de organisatie het ondergeschoven kindje.

Horst aan de Maas verdient een sterk gemeentelijk apparaat dat zijn burgers volgens de regels eerlijk kan bedienen. Het gehele college en vooral falende politiek verantwoordelijke wethouders Kuipers, Beurskens, Bouten, Geurts en Tegels is dit manco aan te rekenen. Spiegeltjes en kraaltjes partij. Jarenlange hegemonie. Oranje rood.


De foto toont de houding van die overheersende partij. Wij zijn er voor jou . Echt? Een rolstoel wordt geblokkeerd. De in zijn ogen belangrijke wethouder eist zijn plaats. De inwoner moet zich maar schikken. De gemeente als obstakel. Oranje rood!! Oranje rood!!

Het college kijkt liever naar de borstklopperij in haar promotiefilmpje. Maar de werkelijkheid is oranje rood. Verscherpt toezicht!!!!

Voor wie werkt u college? En Rudy, ga aan de kant!!

Peter Janssen, America

zondag 12 september 2021

Intermezzo – Soepzooitje (1)

Afgelopen dinsdag vergaderde de gemeenteraad van Horst aan de Maas weer voor het eerst na de zomervakantie. 3 uur, 44 minuten en 17 seconden lang (klik hier). Thuis aan de pc heb ik de hele opname teruggekeken. Mensen die overwegen zich te kandideren voor de gemeenteraadsverkiezingen van volgend jaar raad ik aan dezelfde beproeving te ondergaan. Uitgesloten dat ze daarna nog een raadslidmaatschap ambiëren. Wat een ontluisterende vertoning: krommunicatie, spraakverwarring, gesteggel over niets, oeverloos geouwehoer. Van en tussen gemeenteraadsleden en wethouders, gemeenteraadsleden en de burgemeester, gemeenteraadsleden onderling. Allemaal gevangenen van regeltjes en procedures. Voor een klein deel opgelegd, voor het grootste deel zelf gecreëerd. Grootste slachtoffer: de inhoud.


Neem burgemeester Ryan Palmen, die oproept het kort, bondig en zakelijk te houden terwijl uitgerekend hij, ook deze avond weer, het meest breedsprakig is van alle aanwezigen.

Neem het gehakketak over omgevingsgesprekken en omgevingsdialogen die wel of niet hebben plaatsgevonden, met wel of niet de juiste personen, met wel of niet de juiste gegevens, met wel of niet de juiste uitgangspunten.



Neem wethouder Rudy Tegels (CDA), die duidelijk probeert te maken waarom woonwagenbewoners geen onderdeel zijn van het Masterplan Wonen:  
‘In het Masterplan Wonen hebben we een korte passage gewijd aan de woonwagenbewoners omdat dat zo’n specifieke doelgroep is met z’n eigen rechten. Daarvoor hebben we eigen plaatsen moeten creëren en moeten we samenwerken met Wonen Limburg. Dat moet worden verankerd in een beleid, dus het is geen onderdeel van het Masterplan Wonen. We hebben in het Masterplan Wonen wel de woonwagenbewoners aangemerkt als een van de belangrijkste doelgroepen omdat het hier wel degelijk gaat over wonen, maar wonen voor een specifieke doelgroep die zijn eigen rechten heeft.’
Duidelijk?

Neem raadslid Yvonne Douven (VVD), die een ander raadslid, Sonja van Giersbergen (SP), vraagt waarom ze heeft gehandeld zoals ze heeft gehandeld. Antwoord: ‘Daarom.’

Neem het gesteggel over vragen die wel of niet zijn of worden beantwoord, over vragen die wel of niet mogen worden gesteld, over de vraag of vragen mondeling dan wel schriftelijk zijn of moeten worden gesteld.  


Neem Yvonne Douven die wethouder Han Geurts (CDA) toevoegt: ‘Er zijn collegeleden, onder andere wethouder Geurts, die de afgelopen vier jaar niet hebben geleerd wat communicatie betekent. Heeft dat te maken met onkunde of arrogantie?’
Reactie van de wethouder: ‘Het is geen arrogantie.’
Yvonne laat het erbij zitten. Waarom dan zo’n grote broek aangetrokken als je je keutel zó gemakkelijk weer intrekt?  

Neem gemeenteraadslid Henk Kemperman (D66+GroenLinks) die een bevlogen betoog houdt over de kloof tussen gemeentelijke overheid en burgers. Dat mondt uit in een vertwijfelde oproep aan de burgemeester: ‘Red onze lokale democratie! Ga op zoek naar positief kritische burgers. Luister naar je critici en niet alleen naar de jaknikkers.’ De burgemeester reageert. De gemeenteraad doet er het zwijgen toe. Waarom? Daarom?


Neem de miscommunicatie over de kermis, over arbeidsmigranten, over windmolens, over laadpalen, over biomassa, over de afhandeling van raadsinformatiebrieven.

Neem de wethouders die in een ander deel van het gebouw zitten en telkens anderhalve minuut moeten lopen om vragen te komen beantwoorden. Waardoor de burgemeester – u weet wel, die van de kort-, bondig- en zakelijkheid – telkens anderhalve minuut moet zien vol te lullen. ‘Komt door corona’, heet het dan. Maar bevindt zich in dat hele grote gemeentehuis dan werkelijk geen kamertje op vijftien seconden loopafstand van de raadszaal?   


Enzovoort enzovoort. Wat een soepzooitje. U denkt dat ik overdrijf? Kijk zelf die opname terug! Hoor ik daarna graag of u nog steeds meent dat ik overdrijf. 

zondag 15 november 2020

Ingezonden – Een typische Horster maat politieke maand

Horst-sweet-Horst ontving de volgende ingezonden bijdrage van Andries Brantsma naar aanleiding van de gemeenteraadsvergadering van afgelopen dinsdag en de raadsvergadering die daaraan vooraf ging. 


Een typische Horster maat politieke maand

In de voorbereidende gemeenteraadsvergadering van 27 oktober werd het voorspel gespeeld. Twee hoofdzaken: als eerste de exorbitant dure sporthal in Meterik en als tweede het, zoals later blijkt, vanuit de provincie aangestuurde project Californië 2 om een innovatieve vulfabriek neer te zetten van met groentesnijsel gevulde plastic zakken. De natte droom voor Henk Weijs.

In deze voorbereidende vergadering werd het voorstel van wethouder Han Geurts voor de sporthal afgekraakt. Te weinig overleg, slecht uitgewerkt en eenzijdige bevoordeling van voetbalvereniging Meterik. Duidelijk en eigenlijk de enige mogelijke conclusies: ofwel de wethouder definitief afserveren of het plan terug naar de tekentafel. De rol van adviseur (CDA) in het SAAM project, de CDA dominantie in de dorpsraden van Hegelsom (zie ook uitspraken van Alex Janssen) en Meterik en de CDA-wethouder zouden zijn enige redding kunnen zijn.


Het gehele proces rond het project in Californië werd afgekraakt, de buurt was niet gehoord, het bedrijf hoorde op die plek niet thuis en er werd één bedrijf echt bevoordeeld. En hoe innovatief was dit bedrijf nu eigenlijk? En alles in het diepste geheim. De lijn van aansturing was weer duidelijk. De CDA-gedeputeerde had al veel leningen toegezegd, de oud-wethouder/CDA-adviseur had zijn provisie al binnen en de CDA-wethouder had gewoon te doen wat hem verteld werd. De conclusies konden alleen maar zijn om het plan terug naar de tekentafel te sturen en een fatsoenlijk proces te starten of de wethouder naar huis te sturen.

En toen kwam afgelopen dinsdag de besluitvormende vergadering. En dus was het speelveld heel anders. Het door de wethouder verziekte project van de sporthal werd aangepast in die zin dat een opblaas ballentent niet mocht worden geplaatst en dat de wethouder een minimum en maximum uitvoering van het project moest uitwerken tot een bedrag van 8,1 miljoen. Zowel minimum als maximum. Hoe veel gekker had Alex Janssen (hoe toevallig ook CDA) dit niet kunnen vertellen. Daarbij had de wethouder ook nog geprobeerd via vuile spelletjes een raadslid in diskrediet te brengen. Hoe Horsters vanuit de macht.

En dus werd het gezicht van de wethouder volgens de Horster maat gered. Liegen over een oplevertijd van het Gasthoês was al geen probleem, laat staan deze Meterikse wanprestatie. Zo leert de wethouder nooit dat zijn ambt wel macht levert, maar absoluut geen waarborg is voor wijsheid.


Bij de zaak Californië liep het in wezen niet anders. Weliswaar werden er moties en amendementen aangenomen die de directe macht van het college iets inperkt, maar die ook makkelijk genoeg later weer aangepast kunnen worden. Vergelijkbaar met kaders die de raad regelmatig vaststelt zoals bv voor het zwembad. De werkwijze was hierbij wat anders. De wethouder werd in feite in de weken na de voorbereidende vergadering buitenspel gezet en de besluiten werden door andere collegeleden en de provincie genomen en voorbereid. Vervolgens was de raad onder aanvoering van Henk Weijs heel trots op wat er allemaal in Horst gebeurde (zijn Horster maat) en sloten de andere partijen zich hierbij aan. Een bedrijf dat veel werkgelegenheid zou bieden, maar tegelijk elders veel werkgelegenheid zal vernietigen zal met risicokapitaal van de provincie (van u dus) geplaatst worden op een plek en met voorzieningen die daar niet thuis horen. Reden genoeg om de wethouder door gebrek aan sturing naar huis te sturen of het plan terug te brengen naar de tekentafel. Maar dat is niet de Horster maat. Hier gaat dat anders en blijft de grootste brekebeen met steun van het CDA altijd zitten.

En roept dat verbazing op? Niet bij mij, dit is een typische Horster maand met een typische Horster maat.

Andries Brantsma

maandag 9 november 2020

Intermezzo – Sporthal Meterik vs Sportpark Bosstraat

2 uur, 12 minuten en 15 seconden sprak de gemeenteraad twee weken geleden over bestemmingsplan Californië 2 (klik hier). Tijdens diezelfde oriënterende vergadering sprak de raad 1 uur, 36 minuten en 50 seconden over de bouw van een sporthal in Meterik (klik hier en ga naar 3.49.00 minuten). De lange duur van de bespreking was niet de enige overeenkomst tussen beide agendapunten. Andere parallellen waren dat de meeste raadsfracties de onderbouwing van het raadsvoorstel onvoldoende vonden én dat de verantwoordelijke wethouder, Han Geurts (CDA) in het geval van de sporthal in Meterik, vragen van een volstrekt ontoereikend antwoord voorzag en geen enkele flexibiliteit toonde. Nog een overeenkomst was dat een aantal fracties ervoor pleitte het voorstel niet in de raadsvergadering van morgen te behandelen. 


Wat is er aan de hand? In 2017 begonnen de voetbalclubs van America en Meterik, ook op aandringen van het gemeentebestuur, aan besprekingen om tot een fusie te komen. Een aantal locaties voor een nieuw sportpark passeerde de revue. Zonder uitzondering leden ze schipbreuk. Uiteindelijk bleef sportpark De Vonckel in Meterik over als enige geschikte locatie. Althans volgens gemeentebestuur en RKSV Meterik. AVV America bestreed dit en de fusiebesprekingen belandden in een impasse.


Nu stelt het gemeentebestuur voor 8,5 miljoen euro uit te trekken voor de bouw van een sporthal op het huidige sportpark De Vonckel in Meterik en een opblaasbare sporthal (‘air dome’) op een nader te bepalen locatie. De sporthal is behalve voor de basisscholen van Hegelsom en Meterik vooral bestemd voor VC Trivia, de volleybalclub die in 2017 ontstond uit een fusie tussen de volleybalclubs van America, Hegelsom en Meterik.


VC Trivia en RKSV Meterik zijn uiteraard in hun nopjes met het voorstel, AVV America aanmerkelijk minder. Geheel op eigen initiatief ontwikkelde de Americaanse voetbalclub een alternatief plan dat voorziet in een sportpark ter hoogte van de kruising van Bosstraat en Spoorweg. Dit zou niet alleen plaats bieden aan de nieuwe fusievoetbalclub (eventueel in een later stadium aangevuld met VV Hegelsom) maar ook aan een sporthal en daarmee aan VC Trivia.


Terwijl Jelle Houben namens AVV America tijdens de raadsvergadering allerlei argumenten aandroeg voor het alternatieve plan, bleef wethouder Geurts halsstarrig vasthouden aan het gemeentelijk plan. Een gemeentelijk plan waarover Richard van der Weegen (PvdA) schamperde: ‘Ik heb nog nooit een raadsvoorstel gezien waarin we op basis van twee A4’tjes 8,5 miljoen uitgeven.’ Hij kwalificeerde het voorstel van AVV America, dat 19 bladzijden telt, dan ook als ‘duidelijker dan het raadsvoorstel’. Jeroen Brouns (Essentie) betichtte de wethouder van arrogantie; Jos Gubbels (D66+GroenLinks), Yvonne Douven (VVD) en Sonja van Giersbergen (SP) pleitten nadrukkelijk voor uitstel van de behandeling van het raadsvoorstel. Tevergeefs, zo lijkt het. Waarom eigenlijk? Op het eerste gezicht biedt het voorstel van AVV America een hele hoop voordelen. Kleven er dan geen nadelen aan? Jazeker, maar hetzelfde geldt voor het gemeentelijk voorstel.


Het proces om tot een (nieuw) sportpark en een nieuwe sporthal te komen duurt al een hele tijd. Het gaat dan ook om iets met behoorlijke financiële en maatschappelijke implicaties. Zijn een paar maanden extra voor een betere beoordeling van het plan van AVV America (nota bene een plan van onderop) dan echt teveel gevraagd?

zondag 13 september 2020

Intermezzo – Peter Elbers

Ik hang aan elkaar van vooroordelen. Zo beginnen CDA’ers en VVD’ers bij mij altijd op achterstand. Die weten ze daarna slechts zelden in te lopen – de praktijk ondersteunt meestal mijn vooroordelen. Heel soms is het anders. Zoals in het geval van Peter Elbers, de fractievoorzitter van de VVD die de gemeenteraad van Horst aan de Maas gaat verlaten omdat hij het raadslidmaatschap niet kan combineren met zijn nieuwe baan. Zat eraan te komen, maar dat maakt het niet minder erg.


Mijn eerste indruk van Peter, opgedaan tijdens het lijsttrekkersdebat voorafgaand aan de gemeenteraadsverkiezingen van 2018, was niet onverdeeld positief. Hij leek wel een kamergeleerde, niet bestand tegen de sneren van z’n collega’s, niet ad rem genoeg, te weinig straatvechter. Dat je niet altijd moet afgaan op je eerste indruk, bleek al snel. De VVD kwam na de verkiezingen in de oppositie en ontpopte zich onder leiding van Peter tot luis in de pels van de coalitie – misschien nog wel meer dan de SP. Peter deed wat een gemeenteraadslid moet doen: hij nam zijn controlerende taak uiterst serieus. Hij had inhoudelijk z’n zaakjes op orde, was kritisch en vasthoudend, vroeg welbespraakt door waar anderen zwegen en toonde zich een vaardig debater. En dan beschikte hij ook nog eens over onderkoelde humor.


Wat wil je nog meer? Een fijne uitspraak over z’n keukentafel misschien? Ook daarvoor was Peter niet te beroerd (klik ook hier, hier en hier): ‘Vaak worden er goedkope Chinese of andere surrogaatluchtwassers aangeschaft die net zoveel functie hebben zoals bij mij op de keukentafel de namaakschoorsteen.’


Tijdens de raadsvergadering van afgelopen dinsdag diende Peter samen met de SP een motie van afkeuring in tegen wethouder Han Geurts (CDA) vanwege diens slechte, trage en vage informatievoorziening van de gemeenteraad over de verbouwing van ’t Gasthoês [‘broddelcommunicatie’). Hoewel deze kwalificaties een grote kern van waarheid bevatten, sloten de coalitiepartijen de gelederen en werd Peter met pek en veren besmeurd. Niet zeuren, zo is het spel, zo zijn de regels. De onverkwikkelijke nabrander kwam van Henk Weijs, het CDA-gemeenteraadslid dat er een sport van heeft gemaakt zijn collega’s op niet mis te verstane wijze de les te lezen. Dinsdag tijdens de raadsvergadering was Aniet Fonteyne (SP) het slachtoffer van zijn blinde woede, een dag later was Peter Elbers aan de beurt. Op Facebook nota bene: ‘Het is een partij als de VVD die een bestuurderstraditie hoog te houden heeft zeer onwaardig, om een wethouder/bestuurder zonder directe aanleiding en fatsoenlijke onderbouwing met een dergelijk zwaar middel te confronteren. (…) Slecht voor het onderlinge vertrouwen en draagt op geen enkele wijze bij aan een beter Horst aan de Maas!’ Alsof het slippendragerschap van het gemeentebestuur wél bijdraagt aan een beter Horst aan de Maas. Alsof via Facebook je frustratie uiten over een appje (klik hier) wél goed is voor het onderling vertrouwen.


Ik houd het er vooralsnog op dat Peter Elbers de uitzondering is die mijn regel (‘De praktijk ondersteunt mijn vooroordelen over CDA’ers en VVD’ers’) bevestigt.

zondag 24 mei 2020

Intermezzo – Stank (2)


als je continu in de stank zit
ruik je niet meer dat het stinkt

stront laat je van je afglijden
ja, je stinkt
maar niemand die het ruikt

je besmeurt je marionetten met stront
ja, dat stinkt
maar niemand die het ruikt

je doet geen deksel op de beerput
ja, dat stinkt
maar niemand die het ruikt

je stopt de beerput zo vol als je wilt
ja, dat stinkt
maar niemand die het ruikt

je leegt de beerput nooit
ja, dat stinkt
maar niemand die het ruikt

je legt de rode loper uit
voor de grootste stinkerd van allemaal
ja, dat stinkt
maar niemand die het ruikt

met je vriendjes bedenk je plannetjes
om mensen in de stank te laten wonen
ja, dat stinkt
maar niemand die het ruikt

met je vriendjes bedenk je plannetjes
om zelf goedkoper in de stank te gaan wonen
ja, dat stinkt
maar niemand die het ruikt

met je vriendjes en je marionetten schreeuw je van de daken
dat het in 2025 nergens zo lekker stinkt als bij ons
ja, dat stinkt
maar niemand die het ruikt

met je vriendjes en je marionetten geef je de grootste stinkerd van allemaal een prijs
ja, dat stinkt
maar niemand die het ruikt

tegen iemand die zegt dat het stinkt
zeg je dat hij het niet begrijpt
want je ruikt niet dat het stinkt

tegen iemand die zegt dat het niet stinkt
zeg je dat hij het tenminste begrijpt
want je ruikt niet dat het stinkt

want als je continu in de stank zit
ruik je niet meer dat het stinkt

donderdag 23 april 2020

Intermezzo – Kunst en cultuur (2)

Afgelopen zondag hield schrijver, regisseur en acteur Ramsy Nasr in Buitenhof een indrukwekkend betoog over het belang van kunst (klik hier). Een fragment:
‘Uitgerekend de zaken waar we de afgelopen tien jaar op hebben bezuinigd, de zorg, de cultuur en het onderwijs, hebben we nu extreem nodig. We hebben de fundamenten van de samenleving als ornamenten behandeld. We moeten anders naar onze cultuur gaan kijken. We hebben bezuinigd op alles wat niet tastbaar is en niet in geld uit te drukken. Winstmodellen en marktwerking toepassen op zorg, cultuur en onderwijs is funest. We moeten iets hebben dat groter is dan onszelf. Kunst, vermaak, in de zin van her-maken, opnieuw maken, helpt ons om onszelf op een nieuwe manier te zien. Kunst is een antivirus. Het haalt ons uit de stilstand.’

Afgelopen dinsdag vergaderde de gemeenteraad van Horst aan de Maas over het kunst- en cultuurbeleid (klik hier en ga naar 18.00 minuten). Al luisterend moest ik regelmatig aan de woorden van Ramsey Nasr denken. Wat een armoede, wat een geneuzel. Van de wethouder, van de gemeenteraadsfracties. Alleen de VVD – ja, de VVD – probeerde er nog iets van te maken, maar kreeg de wind van voren van de overige fracties, waarvan het merendeel zich eerder zo kritisch had betoond over het voorgenomen kunst- en cultuurbeleid (klik hier). Essentie, dat de vorige keer zelfs hintte op aanpassing van de kunst- en cultuurnota, toonde zich nu zo mak als een lammetje. Waar zalvende woorden en gratuite toezeggingen van de wethouder al niet goed voor kunnen zijn.  


Verantwoordelijk wethouder Han Geurts, en in navolging van hem de gemeenteraad,  lijkt kunst en cultuur vooral te zien als een middel. Twee citaten:
‘Hoe kun je kunst en cultuur inzetten voor onze gemeentelijke doelen? We hebben daar de afgelopen jaren een aantal mooie voorbeelden van gezien. Bijvoorbeeld de theatervoorstelling Zelf schuld, waarbij je met een theatervoorstelling op een hele mooie manier aandacht vraagt voor de bewustwording rondom armoede. Hetzelfde geldt voor de documentaire Wei waarin aandacht wordt gevraagd voor mantelzorg en dementie. Op die manier kun je kunst of  cultuur gebruiken voor onze gemeentelijke doelen.’
‘Kunst en cultuur zijn niet hetzelfde, maar voor de manier waarop wij het willen inzetten maakt het geen verschil. Als het maar een groter doel dient. Dat kan zijn het komen tot ontwikkeling op scholen of het trots zijn op onze cultuur of het trots zijn op onze gemeente. Het OLS-kunstwerk dat nu in Sevenum wordt gemaakt is bijvoorbeeld een stukje trots op wat daar is gepresteerd dat tastbaar wordt gemaakt.’

Als het maar tastbaar is, als het maar tot iets leidt, als het maar iets oplevert, als het maar een doel heeft, als we er maar trots op kunnen zijn. Kunst fundament? Cement? Engagement? Nee, in Horst aan de Maas niets van dat al. Hier is kunst vooral rendement. Entertainment. Divertissement. Amusement. Ornament. Treurig.

zaterdag 14 maart 2020

Ingezonden – Han aan de Kunst

(De behandeling van de kunst- en cultuurnota afgelopen dinsdag in de gemeenteraadsvergadering (klik ook hier) inspireerde Jan Duijf (Kloosterstraat Horst) tot een ingezonden bijdrage. Een gedicht nog wel!)


Han aan de Kunst

Aan de smachtende Kunsten

in Horst aan de Maas

verleent onze wethouder in een nevel van taal

geen gunsten.

Helaas.


Kunstmest raakt en Kunst mist

elke grond.

Leve het vlees, de boter, kaas en eieren!

Hoera! Hoera! Hoera!

Driewerf hoera

voor onze held van vroeger.

donderdag 12 maart 2020

Intermezzo – Kunst en cultuur (1)

Gemeenteraadsvergadering dinsdag. Op de agenda onder meer de nieuwe kunst- en cultuurnota. Aan de nota en de behandeling daarvan vallen wel vijf stukjes te wijden. Ik houd het voorlopig op één, dat de kwaliteit (of het gebrek daaraan) illustreert van de bijdragen van zowel inspreker Ans Gielen (voorzitter van kunstenaarsvereniging Zeen) als van de aan het debat deelnemende gemeenteraadsleden als van verantwoordelijk wethouder Han Geurts (CDA). Daarbij spits ik het toe op het door Ans Gielen gehekelde op één hoop gooien van kunst en cultuur in de nota (klik hier voor het hele debat en ga naar 1.11.00).


Ans Gielen: ‘Onder cultuur wordt in het algemeen alles bedoeld wat de mens geschapen heeft. Kunst is echter niet hetzelfde als cultuur. Eerder kan gesteld worden dat kunsten door cultuur worden voortgebracht. Als belangrijkste functie van kunst kan worden genoemd het verrijken en vormen van het individu. Kunst geeft de gelegenheid de verbeelding te prikkelen, ongekende vergezichten te scheppen, uitzicht te bieden op de zin van het bestaan, inspiratie te bieden tot het vormen van een wereldbeeld. Deze functie van kunst kunnen we beschouwen als waardevol in zichzelf maar door deze functie van kunst komen ook kruisbestuivingen tot stand met andere sectoren. Daarmee is ook gezegd dat de functie van kunst niet beperkt is tot genieten en ontspannen. Kunst kan en moet ook op andere wijze bijdragen aan een betere wereld.’


Han Geurts: ‘Als het thema kunst onderbelicht is, is dat onbewust gebeurd. De definitie van kunst en cultuur is lastig. Kunst en cultuur is heel breed: van theatervoorstellingen tot toegepaste kunst. En ook daar zit een gigantische variatie in, van heel abstracte kunst tot heel pragmatische kunst. In onze optiek zit kunst en cultuur er goed in. Als ik het stuk zou moeten verbeteren zou ik waar nu “cultuur” staat, het vooral “kunst en cultuur” gaan noemen. In de uitvoering zou weinig verschil zitten.’


Kai Thijssen (Essentie): ‘Bent u bereid om naar aanleiding van de bijdrage van de inspreker nog eens kritisch te kijken naar het stuk?’
Han Geurts: ‘Je kunt altijd ergens kritisch naar kijken, maar wat ik al zeg: waar “cultuur” staat, kun je ook “kunst” en “kunstwerken” lezen.’
Kai Thijssen: ‘We hebben net gehoord dat kunst een andere definitie heeft als cultuur. U brengt het onder één noemer. Misschien moet u dat nog een keer goed terugluisteren.’
Han Geurts: ‘Dan zou je bijna uitkomen op een kunstbeleid en een cultuurbeleid. Dat lijkt me wat ver gaan.’


Yvonne Douven (VVD): ‘Het is wat kort door de bocht om steeds het woord “cultuur” te vervangen door “kunst en cultuur”: zojuist is duidelijk uitgelegd dat dat twee totaal verschillende dingen zijn.’
Han Geurts: ‘Kunst en cultuur zijn inderdaad twee verschillende dingen maar de doelstelling voor ons als gemeente blijft hetzelfde. De taak die we als gemeente hebben is bewustwording, het inzetten als middel, het trots zijn op. Dat is bij allebei hetzelfde.’


Het mantra van de wethouder: niet moeilijk doen, lees gewoon overal waar in de nota ‘cultuur’ staat ‘kunst en cultuur’ en alles is opgelost.

Arrogantie? Minachting van de kunst, de inspreker en de gemeenteraad? Onbenul? Ik ben geneigd te zeggen: alle drie. Het zou hoogst kwalijk zijn als de gemeenteraad de wethouder niet dwingt om z’n werk over te doen.