Brekend: in een weiland aan de Schiksedijk in America is voor
het eerst in Nederland de groene reuzenknolboleet opgedoken.
Horst aan de Maas liefdevol, verontwaardigd, uitdagend, kritisch en verwonderd beschouwd
Posts tonen met het label Italië. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Italië. Alle posts tonen
maandag 20 mei 2019
Intermezzo – Groene reuzenknolboleet
zondag 6 augustus 2017
Intermezzo – Little Italy in America
Alweer drie jaar geleden dat ik nog eens in Italië ben geweest. Veel te lang
natuurlijk. Hoe dat komt? Ik zou kunnen zeggen ‘Die eeuwige hitte in Italië
staat me tegen’ of ‘Het kost me steeds meer moeite Horst aan de Maas te
verlaten’ of ‘Het supporterschap van VVV laat zich niet combineren met Italië
bezoeken’ of ‘Ik zie op tegen de lange reis ernaartoe’. Daar zitten best
kerntjes van waarheid in. Toch is er één factor die alle andere factoren
overschaduwt: tegenwoordig volstaat een fietstochtje van een kwartier om me in
Italië te wanen. Ik hoef er Horst aan de Maas niet voor te verlaten, ik heb de
weersomstandigheden voor het uitzoeken, ik hoef er geen wedstrijd van VVV voor
te missen en dat kwartiertje fietsen valt nog wel te overzien.
Italië is heel veel, maar Italië is vooral ook cipressen in een glooiend
landschap. Toscane is onvoorstelbaar zonder cipressen, weet ik, zonder dat ik
er ooit ben geweest. Zelfs in Verona, waar ik wel ben geweest, leveren cipressen
een wezenlijke bijdrage aan het decor – ook een hijskraan kan daar niets aan
veranderen:
Glooiende landschappen zijn in onze contreien even zeldzaam als Italiaanse cipressen.
En toch is er dus een plek die telkens weer mijn Italiëgevoel weet wakker te
roepen. Nog wel in mijn eigen gemeente en nog wel op de meest onwaarschijnlijke
plaats van allemaal: de voormalige vuilstortplaats Zuringspeel in America. ‘Meest
onwaarschijnlijke plaats’ omdat de begroeide afvalberg – 56 meter boven NAP en
daarmee het hoogste punt van Noord-Limburg – zo ongeveer de meest kunstmatige plaats
van heel Horst aan de Maas is (klik hier voor een eerdere Horst-sweet-Horst-ode
aan de Zuringsberg).
Wat bijdraagt aan die kunstmatigheid is de volstrekt bespottelijke beplanting
van de voet van de berg. Die bestaat voornamelijk uit dennen, aangelengd met
berken, hulst, jeneverbessen en een enkele eik.
Waar het me om gaat, zijn de jeneverbessen. Die zijn in veel gevallen flink in
de breedte uitgedijd. Dan krijg je dit beeld:
Ook mooi en bijzonder, maar tot een Italiëgevoel leidt dit bij mij niet. Anders
is het met de (helaas minder talkrijke) jeneverbessen die rank zijn gebleven. Wat
ze een cipresachtige allure verleent. Dan krijg je dit beeld:
En dit:
Zeg nou zelf: je waant je toch in Italië? (En dan moet u ook nog in aanmerking
nemen dat de foto’s slechts een slap aftreksel zijn van de werkelijkheid.)
Il Monte Zuringo: Little Italy in America.
maandag 16 juni 2014
Intermezzo – Verschnaufpause (8)
Horst mag nog zo sweet zijn, enige horizonverbreding op z’n tijd is natuurlijk nooit weg. Een
tiendaagse Verschnaufpause bracht me
via München in Noord-Italië waar ik eerst vier dagen aan het Gardameer genoot
van de gastvrijheid van I. en daarna vier dagen Verona als uitvalsbasis had. Enkele
indrukken.
In München werd me op de Max-Joseph-Platz duidelijk dat het
initiatief van het Horster CDA van vijf jaar geleden om stoelen aan de ketting
te leggen (klik hier), nu ook internationaal navolging krijgt:
Het initiatief heeft verder natuurlijk niets op de kous, maar dat tragische
lot deelt het met alle CDA-initiatieven.
Rechtopgezette verloren wieldoppen zijn universeel. Maar
voor met beton volgestorte rechtopgezette autobanden (inclusief hagedis) moet
je toch echt aan het Gardameer zijn. Ook hiervoor geldt: geen idee wat het op
de kous heeft. Zal daarom vast en zeker ook een CDA-initiatief zijn.
Maar als u van dat ding op de voorgrond denkt dat het een
Horster champignon is die evenmin iets op de kous heeft, vergist u zich: het is
een Gardesaanse bank! Geen CDA-initiatief dus.
Zo, weer voor even genoeg over het CDA. Over naar de Italiaanse
honden. Die blijken net als veel van hun Horster soortgenoten de schrijfkunst machtig te zijn. Sterker: Italiaanse honden zijn zelfs de Duitse en Franse schrijfkunst
machtig. Alleen als het om de Engelse schrijfkunst gaat, moeten ze passen:
Herinnert u zich de ‘Opruimactie zwerffietsen station Horst-Sevenum’ nog? Als de dienders hun actie op station Horst-Sevenum hebben
voltooid, zouden ze hun werkterrein eens moeten verleggen naar station
Verona Porta Nuova. Valt óók veel eer te behalen en tegelijkertijd zijn wij van hen verlost.
In Mantova kunnen ze overigens eveneens hun hart ophalen.
Over Mantova gesproken: zou een fontein met LED-verlichting,
geluidsinstallatie en 25 spuitkoppen die tot acht meter hoog kunnen spuiten dit
oersaaie en oerlelijke plein geen hoogstnoodzakelijke boost geven?
In Venetië trof ik eveneens een plein aan waarin zo’n
fontein het broodnodige nieuwe leven kan blazen:
Olifantenpaadjes zijn evenals rechtopgezette verloren
wieldoppen een universeel verschijnsel. In Verona heb ik actief bijgedragen aan
de instandhouding van dit prachtexemplaar:
Welgemeend advies aan alle klagers over het zogenaamd tot in
het extreme doorgevoerde systeem van afvalscheiding in Horst aan de Maas:
beslist niet emigreren naar het Gardameer!
Neem van mij aan: van Mönchengladbach tot München en van
Verona tot Venetië, het stikt er – tot mijn grote genoegen – van de graffiti. Belofte:
als het CDA nou eens het initiatief neemt de meest veelbelovende Horster
graffitisten een studiereis aan te bieden, zul je mij nooit meer denigrerend horen
doen over CDA-initiatieven.
Abonneren op:
Posts (Atom)





















