Posts tonen met het label vrachtwagens. Alle posts tonen
Posts tonen met het label vrachtwagens. Alle posts tonen

vrijdag 20 augustus 2021

Intermezzo – Dwarsdoornede (3)

Een wandeling van Heide naar de Lollebeek op Horst-sweet-Horst? Horst-sweet-Horst gaat toch over Horst aan de Maas? Klopt, maar deze wandeling is de derde etappe van een wandeltocht van Peel naar Maas, diagonaal door de gemeenten Venray en Horst aan de Maas, met als eindbestemming Grubbenvorst. Vandaar.

Verder maar weer, links in de verte Leunen, rechts, iets dichterbij, Heide. Akkers, weilanden zonder koeien, boerderijen. En boerderijen die geen boerderij meer zijn. Blaffende honden. Keurig getrimde gazons en ook maar meteen meegenomen bermen, keurig onderhouden tuinen, keurige erven. Alles schoon, alles keurig, mijnheer Kaktus is tevree. Wat een contrast met vroeger, enkele tientallen jaren geleden nog maar. Elk boerenerf was een ode aan de wanorde, een samenraapsel van machines, afgedankte machines, schuurtjes, stallen, hooibalen, loslopende kippen, katten. Nu lijkt alles gerationaliseerd. Ordnung muss sein.


De achterzijde van een vrachtwagen steekt deels boven een muur uit. Opschrift: Levende dieren. Daarboven: Ja-Trans. Daar weer boven het guitig lachende hoofd – waarom hebben paarden het alleenrecht onder de dieren op die benaming? – van een varken. Met z’n allen guitig lachend naar de slachtbank, kom er gezellig bij, join the club. Lachen jongen.


Op de kruising Lemmenweg en Steegse Peelweg onder een machtige eik een kapelletje. Afbladderende verf, restanten van een sterrenhemel, Christusbeeld. Daarboven, in een banderol: Sic deus delixit mundum. Dilexit zul je bedoelen, maar een kommaneuker die daarop let. Zo heeft god de wereld lief gehad. Verleden tijd. Als zelfs Hij er niet meer in gelooft?


Scheiweg. Een aaneenschakeling van varkensstallen. Allemaal dezelfde vormgeving, allemaal even lelijk. Overal spic en span. Overal even grote stank. Gedachten aan dat Horster gemeenteraadslid dat onlangs door zijn gemeente fietste en schreef: ‘Prachtige landschappen, weilanden, gebouwen, kleurrijke velden.’ En: ‘Het is maar hoe je de omgeving binnen onze gemeente ziet/beleeft.’ Al dat zwartkijken ook! Hup, die roze bril op en die wasknijper op je neus!


Oversteek van de Oostrumsche Beek. Breevennenweg, in de verte een immense hijskraan bij de bouwput die pompstation Breehei heet en die wordt beveiligd door BouWatch. Met de roze bril op nu niet gaan zeuren over die naam en de gesloopte monumentale gebouwen hier. Dan de aangename stilte van het bos. Oversteek van de Lollebeekweg en tweehonderd meter verderop de Lollebeek. Na 21,23 kilometer vanaf Vredepeel de grens van de gemeenten Venray en Horst aan de Maas bereikt. Halt.


(Dit stukje verscheen afgelopen woensdag ook in Via Horst-Venray, zij het zonder foto’s. Klik hier en hier voor de eerste twee etappes van deze wandeling.)

woensdag 18 augustus 2021

Intermezzo – Een Horster weg in Haïti (2)

Begin jaren vijftig legde het Horster wegenbouwbedrijf Janssen de Jong een weg aan in Haïti (klik hier). Ruim vijftig jaar later schreef ik daarover een boek, waarin de aandacht vooral uitging naar de belevenissen van de medewerkers van Janssen de Jong in Haïti. Een van de mensen met wie ik sprak was machinist en uitvoerder Kuëb Rongen (1928-2009), die van 1945 tot 1993 werkzaam was bij Janssen de Jong. Hierbij enkele fragmenten uit dat gesprek.

Over de voorbereiding
‘Niemand was verplicht mee te gaan, maar er was in die tijd heel weinig werk. Ik was 24, niet getrouwd, dus het was toch wel een hele belevenis. We werden er totaal niet op voorbereid. Je wist gewoon dat je de wildernis inging, meer niet. Er werd helemaal niet bij stilgestaan of het een zwaar karwei zou worden. Toen we er in het begin zaten dacht ik dat ik het er nog geen twee weken uit zou houden, zo warm was het. 48 graden was geen uitzondering.’

Kuëb Rongen poseert in Haïti voor een zogeheten grader.
Over de heenreis
‘Jo de Jong kwam bij me: ik kon met het vliegtuig gaan of met de boot. Ik vroeg hem wat dit inhield. Hij kon dat heel mooi vertellen. Hij zei dat de boot in elke haven aanlegde en dan in Zuid-Frankrijk in een haven zou blijven liggen totdat het mooi weer was om dan, hop, de oversteek te maken. Dat sprak me wel aan. In werkelijkheid voer het schip vanuit Rotterdam rechtstreeks naar de Azoren. Het schip was een coaster, de Ariel. Dat was zo’n schuit die je hier wel over de Maas ziet varen. We waren een maand onderweg. Ik ben soms zo ziek geweest, dat ik hoopte dat het schip zou vergaan.’

Kuëb Rongen in 2007 op de foto met een Caterpillar die in Haïti werd gebruikt.
Over het werk
‘Het materiaal was absoluut niet geschikt voor het werk daar. We werkten ook teveel met oude spullen. Later is er nieuw materiaal uit de Verenigde Staten gekomen. In de regenmaanden was er soms zeventig procent verlet. Als het er regende, dan regende het ook goed. Dan kon je echt niet verder dan twintig meter kijken. We hadden zelf geen grondstoffen. Om de viaducten te maken, moesten met emmers stenen worden gezocht. Daar werd de plaatselijke bevolking voor ingeschakeld. Ze droegen de emmers op hun hoofd. De inlanders kwamen gewoon op het werk af, er heerste een enorme werkloosheid.’

Op het strand in de baai bij Fort Liberté. Van links naar rechts Piet Schoeber, Kuëb Rongen, Wim van Helvoort en Huub Lenssen.
Over de Haïtianen
‘De communicatie met de inwoners daar verliep in het begin heel moeizaam. Ze hadden hun eigen Creoolse taal en daarnaast spraken ze Frans. Het heeft wel een tijdje geduurd voordat dat een beetje ging lopen. Mensen hadden er heel weinig of geen school gehad. Vrouwen zaten er in de verdrukking. Dat waren nog echte slaven. Er waren mannen met meerdere vrouwen. De burgerlijke stand bestond er niet. Als je mensen vroeg hoe oud ze waren, wisten ze sowieso de datum al niet. Maar ze gingen dan aan het rekenen: “Toen ik vroeger klein was, weet ik nog dat er die of die president was.” Die presidenten bleven nooit lang, dus zo konden ze toch min of meer uitrekenen hoe oud ze waren.’

Van links naar rechts Kuëb Rongen, Grad Driessen en Piet Schoeber ontspannen in de tuin van een hotel in Port-au-Prince.
Over de zondagen
‘Op zondag waren we meestal vrij. We waren toen nog zo gelovig dat we dan naar de kerk gingen. In Trou was een Belgische pater die wekelijks de mis deed. Het kerkje lag vlak bij ons verblijf. Vanuit bed keken we zo op het altaar. De pater kwam elke zondag bij ons eten. Op zondag ging ik ook wel eens naar zee, met Piet Schoeber en Huub Lenssen. Grad Driessen ging de zee niet in. We gingen ook vaak mee op de boot van Jo en Nelly de Jong om te vissen.’

Van links naar rechts Kuëb Rongen, Piet Schoeber, Johan de Jong, Toon Geurtjens en Jo Janssen op de foto met de Belgische pater.
Over het contact met het thuisfront
‘De communicatie met Nederland verliep moeizaam. Telefoon was er niet, het meeste contact verliep per brief en af en toe eens een telegram. Ik had in die tijd een vriendin, we schreven elkaar brieven. Grad Driessen kreeg op een gegeven moment een telegram. “Kind geboren, alles goed”, stond erin. Maar of het nu om een zoon of dochter ging, stond er niet in! Het heeft nog weken geduurd voordat hij erachter kwam dat hij vader was geworden van een zoon, Ger.’

Kuëb Rongen (tweede van links) klaar voor de terugreis met de Dakota die enkele weken later zou verongelukken.
Over de terugreis
‘Iedereen ging met het vliegtuig terug, niemand meer met de boot. De reis ging met een Dakota, de Willem Bontekoe, en duurde alles bij elkaar ook nog een week. Dat vliegtuig is een week later in zee gestort, wij hebben er de een na laatste vlucht mee gemaakt. Begin augustus 1954 kwamen we op Schiphol aan. Piet Schoeber kwam ons ophalen, daar zijn we mee naar Horst gereden. De vlag hing niet uit en er was ook geen speciaal welkom. Na thuiskomst heb ik veertien dagen vakantie gehad en daarna begon het gewone werk weer.’

dinsdag 17 augustus 2021

Intermezzo – Een Horster weg in Haïti (1)

Bestaat er een ranglijst van meest door rampspoed getroffen landen ter wereld? Dan is de kans groot dat Afghanistan en Haïti daarop topposities innemen. De afgelopen dagen illustreren dit. Als het over Haïti gaat moet ik, ook nu weer, altijd denken aan het onwaarschijnlijke verhaal van de zeventig kilometer lange weg die daar onder primitieve omstandigheden door Horstenaren is aangelegd.


Aan het begin van de jaren vijftig van de vorige eeuw zit het Horster wegenbouwbedrijf Janssen de Jong verlegen om werk. Dat vindt het in 1952 niet in Nederland, wel in het Caribisch gebied. In Haïti moet een weg van Fort Liberté naar Cap Haïtien worden aangelegd. Het bedrijf heeft geen enkele buitenlandse ervaring, maar een weg is een weg, zal de gedachte zijn geweest. Over de samenwerking met de Haïtianen maakt mededirecteur Jo de Jong zich ook al weinig zorgen, zo tekent het Dagblad voor Noord-Limburg op 21 juli 1952 op uit zijn mond: ‘Een weliswaar nog tamelijk primitief, maar charmant volk, dat vooral in zijn prettige omgangsvormen met personen van een andere huidskleur toont meer innerlijke beschaving te hebben dan men in menig “ontwikkeld” land aantreft.’ Een rassenprobleem kent het land niet, weet de krant verder nog te melden: ‘De blanken worden er als welkome gasten met eerbied en bijzondere voorkomendheid behandeld.’

Vertrek vanaf Schiphol op 23 oktober 1952. Van links naar rechts: Wim van Helvoort, Lei Versteegen, Grad Driessen, Huub Lenssen, Cor Kersten, Hay Hanssen, Johan de Jong en Toon de Waal.
Veertien personeelsleden worden uitgezonden naar Haïti. Verder dan Den Bosch zijn de meesten tot op dat moment nooit gekomen. Sommigen gaan mee uit zucht naar avontuur, anderen uit plichtsbesef en loyaliteit aan het bedrijf. Totaal onvoorbereid reizen ze in de herfst van 1952 af naar Midden-Amerika, voor het merendeel per vliegtuig. Dat landt op een grasvlakte net buiten Cap Haïtien. Het materieel wordt per schip vanuit Nederland aangevoerd.

In de modder weggezakte vrachtwagen. 
Het project zal Janssen de Jong aan de rand van de afgrond brengen. Zo ongeveer alles wat mis kan gaan, gaat mis. Denk aan communicatieproblemen, overvloedige regenval, ondraaglijke hitte, ontoereikend materieel en financiële moeilijkheden. Alleen dankzij de inzet, de volharding en de zelfopoffering van het personeel wordt de klus toch geklaard. Op 25 juni 1954 opent de Haïtiaanse president Paul Magloire de weg in Fort Liberté.

Jo de Jong (wit kostuum, precies onder boom) bij de opening van de weg. Links naast hem president Paul Magloire. 
Terugblikkend schrijft Jo de Jong in 1955: ‘Vergeten zal ik de tijd dat ik ben hier geweest niet gemakkelijk. Ik zou nog zooveel ellende en narigheid kunnen schrijven dat het een boek werd, maar daar heb je ook niets aan.’ Huub Lenssen, een van de medewerkers, zegt in 2007: ‘We hebben in Haïti kei- en keihard gewerkt. Het is echt een pionierswerk geweest. Ik heb weleens gedacht “Wat voor dag is het vandaag?” Maar het was niet alleen kommer en kwel, we hebben er ook heel mooie dingen meegemaakt.’ Grad Driessen, een andere medewerker: ‘Je moest je alleen maar te barsten werken daar. Het was beslist geen avontuur.’

Dit stukje is gebaseerd op Haïti. Avontuurlijk begin van Caribisch succes (Horst 2007). Later deze week meer over de persoonlijke ervaringen van enkele medewerkers ter plekke.

maandag 20 juli 2020

Ingezonden – Een extra rondje supermarkten Kerkeveld

In een ingezonden bijdrage licht Jan Duijf (Kloosterstraat Horst) zijn gedachten over de verkeersafwikkeling in het Horster centrum en zijn eerdere pleidooi voor het supermarktvrij maken van het Kerkeveld (klik hier) nader toe.


Een extra rondje supermarkten Kerkeveld

Gezien de serieuze reacties op mijn pleidooi voor het supermarktvrij maken van het Kerkeveld, om zodoende de buurt leefbaarder te krijgen, wil ik mijn kijk op de zaak hier graag nog wat toelichten. Bedankt voor de reacties.

Waar staat geschreven dat je als centrumbewoner verkeersoverlast op de koop toe moet nemen? Allicht zal het in het in een dorpscentrum drukker zijn dan op een gemiddelde weg in het buitengebied. Echter, worden hier de belangen van belastingbetalende buurtbewoners niet geschaad? Ik ben bang dat onze buurt door deze gang van auto’s gezondheid inlevert en het ongemak er gratis bij krijgt. Ik heb serieuze vragen bij het doorvoeren van alleen cosmetische aanpassingen van de verkeersstroom, en het klaarblijkelijk negeren van de nadelige gevolgen daarvan voor de buurtbewoners. Zullen we de geluidsoverlast eens gaan meten en de kwaliteit van de lucht laten onderzoeken? Ik woon gegarandeerd niet in de gezondste straat van de gezondste gemeente.

Mijn vragen aan de politiek en het bestuur zijn toch gerechtvaardigd? Voor wat betreft de kwaliteit van de inspraak die buurtbewoners hadden op de voorgestelde verkeersmaatregelen is mijn oordeel negatief. Uitgangspunt van de vragen is namelijk niet het verminderen van de hoeveelheid auto’s, maar het reguleren van de toenemende stroom auto’s; op een zodanige wijze dat de horeca en middenstand in het centrum kunnen blijven profiteren van de aanzuigende werking van de supermarkten voor het koperspubliek. Echte inspraak had ook moeten gaan over de vestigingsplaats van de supermarkten?

Wat de inspraak des te meer tot een wassen neus maakt: de buurtbewoners redeneren vanuit hun eigen plek aan de rotonde en hebben dus verschillende belangen. Dat betekent dat de plannenmakers altijd kunnen doen wat ze willen, want gebruik maken van de aloude politiek van verdeel en heers. Interessant is nu waarom de Sint Josephstraat geen route-optie meer lijkt te zijn? Hebben de mensen in die straat potentieel meer last van druk verkeer dan de bewoners van de Herstraat? Ik zou het echt doodzonde vinden als het nieuwe Cultuurplein niet autovrij aansluit bij de kern van het centrum.

Uit de reacties op mijn vorige artikel kan ik opmaken dat men zich zorgen maakt over de gevolgen van mijn voorstel voor de middenstand. Ik zou zelf ook geen voorstander zijn van het stel op sprong organiseren van een lompe kaalslag onder de betreffende supermarkten. Ik wil hen of de middenstand niet het brood uit de mond stoten! Ik denk wel dat de situatie van de middenstand aan grote veranderingen onderhevig is: het koopgedrag van de mensen verandert in sneltreinvaart door het kopen op internet en het is zeer de vraag welk soort middenstand in een dorp als Horst nog toekomst heeft. Misschien is het toekomstige aanbod van de middenstand wel veel meer gekoppeld aan de entourage en sfeer, waarin boodschappen worden gedaan, dan tot dusverre werd aangenomen? Voor de horeca geldt dat zeker.

Is het vragen om een langetermijnvisie op de verkeersituatie in Horst-centrum zo vreemd? Het verplaatsen van de supermarkten is wellicht een aantrekkelijkere mogelijkheid dan velen op het eerste gezicht denken!

Over de aantrekkelijkheid van onze kern gesproken: de bouw van de appartementen aan het Kerkeveld is qua dorpsschoon en veiligheid zonder meer een uiterst geslaagde en lovenswaardige ingreep. Maar draai je eens om. Hoe schrijnend is de aanblik van de foeilelijke konten van de supermarkten? Laat ik eens ‘advocaat van de duivel’ spelen: zouden er geen ondernemende projectontwikkelaars te vinden zijn die brood zien in de lap bouwgrond van tenminste twee supermarkten? Die de beproefde winkel/horeca/wooncombinatie zouden willen toepassen? Of anderszins willen bouwen? Die de Horster middenstand aldus van een flinke impuls kunnen voorzien? Ik heb het definitieve antwoord natuurlijk niet. Ik denk wel dat het ontwikkelen van een werkelijk vernieuwende visie op Horst-centrum geen kwaad kan.

Jan Duijf Kloosterstraat

P.S.  De ingezonden brief in De Limburger van Jan Duijf over corona was (zeker) niet van mij.

maandag 13 juli 2020

Ingezonden – Rotonde Horster supermarkten ongewenst

In een ingezonden bijdrage pleit Jan Duijf (Kloosterstraat Horst) voor het autoluw maken van het Horster centrum en het verplaatsen van de supermarkten.


Rotonde Horster supermarkten ongewenst

Het is geen oplossing voor onze buurt als de super verkeersstroom over de overdrukke rotonde Herstraat, Kloosterstraat en Kerkeveld beter wordt geregeld: het wordt dan gegarandeerd straks nog drukker in deze straten. De enorme hoeveelheid personenauto’s en vrachtwagens overschrijdt voor de buurt nu al de grens tussen leefbaar en onleefbaar.

De redenering achter de verkeersplannen is dat de drie supermarkten aan het Kerkeveld een groot koperspubliek trekken, en zo indirect klanten leveren voor de andere winkels en horeca in Horst-Centrum. Moet de conclusie zijn dat de gemeente kiest voor de middenstand? Dat de buurtbewoners de verkeersoverlast maar hebben te slikken? Deze simplistische benadering is niet van deze tijd. Met deze tunnelvisie koersen we in rechte lijn, en met de ogen dicht, af op een verkeersinfarct en wordt de buurt straks met een nog groter probleem opgezadeld. En wat een gehannes met die vrachtwagens zonder manoeuvreerruimte. Die blokkades van opritten. Wordt allemaal alleen maar erger.

Het enige echte antwoord op de verkeersproblematiek is natuurlijk dat doen waar veel steden en dorpen in ons land allang voor hebben gekozen: het autoluw maken van hun centrum. Vestig de supermarkten buiten het centrum. Investeer in sfeer en uiterlijk van dat centrum. Schep een plezierige entourage voor bezoekers. Ten bate van de middenstand én inwoners. Investeer in een reële toekomst. De verkeersoverlast voor de buurt is dan opgelost. En wat houdt een echt verkeersvrij maken van het cultuurplein dan nog tegen?

Jan Duijf, Kloosterstraat

zaterdag 16 mei 2020

Top 5 – Onlangs in Horst aan de Maas waargenomen achterkanten van vrachtwagens

In mijn boekenkast staan fotoboeken over onder meer slapende mensen, putdeksels, wc’s in het Ruhrgebied, bouwradio’s, friettenten, olifantenpaadjes, Russische bushokjes en achterkanten van vrachtwagens. Achterkanten van vrachtwagens? Inderdaad. Camions heet het en het bevat 55 door Aimée Terburg gemaakte foto’s van achterkanten van vrachtwagens.


Altijd gedacht dat er weinig is dat minder tot de verbeelding spreekt dan de achterkant van een vrachtwagen? Dan is het misschien toch eens tijd dat vooroordeel bij het oud vuil te zetten. Toegegeven, achterkanten van vrachtwagens zijn geen liefde op het eerste gezicht. Ze laten zich pas veroveren als je je in hen verdiept. Camions is daar het gedroomde middel voor. Als boek zonder enige tekst dringt het je niets op. Het laat je alleen maar kijken. Uit dat kijken volgt vanzelf vergelijken, interpreteren en fantaseren. Heb je dat proces doorlopen, dan ben je een fascinatie rijker. Of een liefde.


Camions verscheen in 2007. Vorige week zijn de laatste resterende exemplaren in de verkoop gegaan. Ik zou zeggen: wees er snel bij! Voor de prijs hoef je het niet te laten: 16 euro inclusief verzendkosten. Bestellen kan per email (aimeeterburg@gmail.com) of via de website van het boek (https://www.camions2go.com/E-bestelcamions-2.html).


Ter ere van Camions is een top 5 van onlangs in Horst aan de Maas waargenomen achterkanten van vrachtwagens op zijn plaats. In tegenstelling tot Aimée heb ik me daarvoor wel laten verleiden tot enige tekst. Dit ook ter compensatie van het feit dat mijn foto’s natuurlijk niet kunnen tippen aan die van Aimée. Komt ie, de Horst-sweet-Horst top 5 van onlangs in Horst aan de Maas waargenomen achterkanten van vrachtwagens:

5.

Alle kleuren van de regenboog verenigd op de achterkant van een vrachtwagen. Om een beetje hyper van te worden, al dat kleurengeweld. Als ik aspergestengel was, zou ik me trouwens enigszins gediscrimineerd voelen.

4.

Nee, dan liever de witte rust van Hovetra. Uit Rhoon. Hovetra.nl: ‘Het wagenpark bestaat uit 60 trekkende eenheden waaronder een LNG truck en een LZV, met vaste bulkopleggers, kiepchassis en compartimentenopleggers. Hiernaast beschikken wij over ruim 50 losse bulktanks en een gecompartimenteerde zuig/blassoplegger.’ Heerlijk! Gok dat dit een LZV is. Al zou het ook een gecompartimenteerde zuig/blaasoplegger kunnen zijn.

3.

Uit het goede hout gesneden. Type ruwe bolster, blanke pit.

2.

En dan hoor je wel eens zeggen dat truckers geen gevoel voor esthetiek hebben! Perfectionistisch als hij is zit de betreffende trucker nog te twijfelen of hij het grijs van de achterkant van z’n vrachtwagen moet aanpassen aan het grijs van het gebouw of andersom.

1.

Guitige, knipogende, nietsvermoedende varkens (naar hun eindbestemming?) vervoeren en dan Goeminne heten. Nazareth, kwam onze Grote Heilbrenger daar ook niet van vandaan?