Posts tonen met het label trein. Alle posts tonen
Posts tonen met het label trein. Alle posts tonen

maandag 16 juni 2025

Intermezzo – Uitgeest


Het leven is ook af en toe een gokje wagen. Dus gewoon maar gedaan: gisteren op station Horst-Sevenum om 18.46 uur (+1) overgestapt op de Sprinter van een kleine twee uur eerder, 16.55 uur, naar Uitgeest. Aanrader! De trein vertrok stipt op tijd vanaf het weer tot leven geroepen perron 3. Gistermiddag om 13.44 uur gearriveerd in Uitgeest. Daar gistermorgen enkele molens bekeken en de nacht doorgebracht. Daar, het was inmiddels eergisteren, besloten verder te sporen. Van Uitgeest met de Sprinter naar Lage Zwaluwe. Daar overnacht en slachtoffer geworden van de spoorstaking vrijdag. Extra nachtje Lage Zwaluwe dus. Donderdag met het boemeltje van 9.32 uur naar Breda. Daar met de EuroCity van 7.42 uur van 9 oktober vorig jaar naar Brussel-Zuid. Van daar met de TGV van 13.08 uur van 7 maart 2018 naar Lyon-Part-Dieu gezoefd. Op 23 september 1972 verder gegaan met de D-trein van 12.29 uur van Lyon-Part-Dieu naar het stationnetje van Castel Gandolfo. Daar op 3 februari 1948 weer door met de Interregionale van 6.59 uur naar Praha-Holešovice. Grauw en grijs, bedrukkende sfeer. Daarom op 14 juli 1922 om 2.38 uur de reis vervolgd met de nachttrein naar Minsk-Pasažyrski. In Minsk op 28 oktober 1874 om 22.11 uur op de slaaptrein naar Sint-Petersburg gestapt. Daar zit ik nu, het is inmiddels 12 augustus 1807, te wachten op de stoptrein van 10.27 uur op 2 november 1837 naar Tsarskoje Selo om het begin van mijn terugreis naar Horst-Sevenum te aanvaarden.

woensdag 11 juni 2025

Top 5 – Spoorwegovergangen Horst aan de Maas

Uitgerekend gisteren, op 10 juni, Internationale Dag van de Spoorwegovergang, reden er geen treinen. Waarmee spoorvakbond VVMC ons juist op deze dag het ultieme eerbetoon aan de spoorwegovergang, stoppen voor gesloten spoorbomen, door de neus boorde. Ik besloot op zoek te gaan naar een alternatief om waardig stil te staan bij de spoorwegovergang en hem alsnog de aandacht te geven die hem toekomt. Dat alternatief vond ik in een exclusieve Horst-sweet-Horst top 5 van spoorwegovergangen in Horst aan de Maas. Komt ie:

5. Grubbenvorsterweg, Sevenum


Doorgaans staan bij een spoorwegovergang de weg en de spoorlijn haaks op elkaar. Dit maakt overwegen waarbij dit niet het geval is tot witte raven. Meest treffende voorbeeld dat ik ken van een spoorwegovergang waar weg en spoorlijn elkaar dwars kruisen, is die aan de Oude Rijksweg Noord in Susteren. Een pietepeuterig klein beetje in de buurt daarvan komt de overweg aan de Grubbenvorsterweg in Sevenum.

4. Stationsstraat, Horst


Zonder twijfel de meest gehate overweg in deze top 5. De spoorbomen zijn er nog niet geopend of ze gaan alweer dicht, tot razernij van de automobilist. Haastige spoed is zelden goed, zie deze overweg daarom als een oefening in lijdzaamheid, als een ode aan de traagte.

3. Grauwveenweg, Griendtsveen


Prototype van de onbijzondere, alledaagse plattelandsspoorwegovergang met uitzicht op Het Grote Niets. Hier staan te wachten betekent onvermijdelijk verzinken in ongebreideld mijmeren.

2. Spoorstraat, Tienray


Vanouds berucht vanwege zijn hoge holderdeboldergehalte. In de loop der tijden aanzienlijk gelijkmatiger geworden, maar bij de juiste snelheid is het passeren van de Heilige Lijn (de helaas in onbruik geraakte bijnaam van de Maaslijn) hier nog altijd goed voor een ware Berg en Dal-beleving.

1. Sint Jansweg, Grubbenvorst


Overwegen die terzijde worden gestaan door een baanwachterswoning zijn zeldzaamheden geworden. In Horst aan de Maas resteren als ik het wel heb slechts baanwachterswoningen in Griendtsveen, Melderslo en Grubbenvorst. Deze laatste is de meest idyllische: gelegen aan het einde van een bosweg, aan een inmiddels voor gemotoriseerd verkeer gesloten overweg. Ideale plek om je te laten betoveren door uitbundig gekwinkeleer, af en toe afgewisseld met de welluidende tonen van de overwegbel.

(Dit is een Horst aan de Maas-variant van het stukje dat vandaag verscheen in Via Horst-Venray)

dinsdag 6 augustus 2019

Intermezzo – Out of The Middle of Nowhere

Nee, ik kan niet ontkennen dat een hartgrondige vloek me ontsnapte toen vanochtend in the middle of nowhere op de Bossebroekweg in Kronenberg mijn achterband kapot ging en ineens het weinig aanlokkelijke perspectief opdoemde van een wandeling van 5,7 kilometer huiswaarts in de brandende zon met een fiets-met-kapotte-achterband aan de hand.


Maar binnen de kortste keren had mijn zonnige natuur toch alweer de overhand. Want het had ook kunnen regenen. Want ik had ook veel verder van huis in een andere middle of nowhere kunnen stranden. Want misschien had die wandeling ook wel iets te bieden. Aan de wandel dus.


‘Let op’, staat in blauwe letters op de Wachtpostweg gekalkt. Een blauwe pijl wijst op het gevaar. Welk gevaar eigenlijk? Is het gras ter plekke vergiftigd? Ligt er een hondendrol? Of ligt er juist geen hondendrol?


Iets verderop aan dezelfde Wachtpostweg twee cadeautjes: een wolk om te zoenen en een kunstwerk dat voorbij komt rijden:



Op de Nusseleinstraat knaagt weer eens die eeuwige vraag wat f‘acère (‘hair & visagie’) toch in godsnaam zou kunnen betekenen. Betekent het iets? Of is het potjesitaliaans? Verbasterd Engels (‘face’) soms?


Op de kruising Schiksedijk – Kabroekstraat dringt na jaren ineens tot me door dat zelfs de gevolgen van een plofkraak tot sublieme abstracte schoonheid kunnen leiden.


Schiksedijk. Op een elektriciteitskastje ligt een pennenetui. Op het oog gevuld. Met wat? Net op het moment dat ik besluit m’n nieuwsgierigheid te bevredigen, zie ik dat iemand me vanop een afstandje staat te bespioneren. Onbevredigd verder lopen dan maar.


Wolken aan de linkerkant. Niet van superieure Sopotiaanse kwaliteit (klik hier), maar toch. Wolken zijn er al m’n hele leven (vermoed ik) en toch heb ik ze pas de afgelopen maanden ontdekt. Vreemd.


Rechts zelfs nu zompige weilanden (vermoed ik). Het plan om hier een Americaans-Meteriks sportpark aan te leggen is inmiddels van tafel. Dwaas plan ook, vanaf het begin tot mislukken gedoemd. Toch zijn er tienduizenden euro’s in geïnvesteerd. De onnavolgbaarheid van de plaatselijke politiek.  


Verderop, nog steeds aan de Schiksedijk. Altijd weer die angst dat ie is verdwenen. Ongegrond, hij staat er nog. Agrarisch erfgoed dat voor altijd behouden dient te blijven. Denktanks noemt collega-blogger Hans Mellendijk (klik hier) ze.


Thuis. Dankbaarheid jegens m’n kapotte achterband.

woensdag 1 mei 2019

Intermezzo – Station Horst-Sevenum

Je telt pas echt mee als je wordt gestalkt. Welnu, ik tel mee want ik word sinds enige tijd gestalkt. En wel door een mij onbekend persoon wiens lawine van berichten telkens dezelfde strekking heeft: de naam van station Horst-Sevenum moet worden veranderd in station Horst-Hegelsom. Dat gaat bijvoorbeeld zo:
‘Station Horst-Sevenum, pardon? Historisch en topografisch is deze benaming een misser. Geen perrontegel, biels of rails van dit fraaie negentiende-eeuwse NS-station ligt in of grenst aan Sevenum. Niet alleen een vergissing, geachte blogger, maar veel meer nog een affront richting de inwoners van het pittoreske kerkdorp Hegelsom. In Hegelsom en nergens anders is het station gelegen. Aan het cultureel-historisch imperialisme van Sevenum moet door bevoegd gezag onverwijld een einde worden gemaakt. Station Horst-Hegelsom moet de naam worden.’

Me dunkt dat hier wel iets tegenin is te brengen. Dat ‘geen perrontegel, biels of rails’ in Sevenum ligt, zal best kloppen. Maar aan Van station Horst-Sevenum tot Staatsie 1866 (Nel Verstegen-Maessen, 2015) ontleen ik de wijsheid dat de (inmiddels verdwenen) laad- en losplaats wel degelijk voor een deel op Sevenums grondgebied lag (als ik lieg, lieg ik dus in commissie):


Voorts: van voormalig bondskanselier Helmut Kohl is de uitspraak ‘Die Gnade der späten Geburt’, wat betekent dat je van geluk mag spreken als je na een bepaalde datum bent geboren. Ik zou daar ‘Der Fluch der späten Geburt’ tegenover willen stellen: je kunt ook pech hebben als je na een bepaalde datum bent geboren. Hegelsom had er gewoon eerder bij moeten zijn! In 1866, toen station Horst-Sevenum werd geopend, was Hegelsom niet meer dan een vlek, een buurtschap zo je wilt. Daar vernoem je toch geen station naar? Pas zestig jaar later zou Hegelsom zich tot een dorp(je) ontwikkelen.


Voorts: blagen die vragen worden overgeslagen! Hegelsom is van zichzelf toch al sterk genoeg, ook zonder station op zijn naam? Hegelsom staat toch ver boven dit geneuzel? Hegelsom verlaagt zich toch niet tot Calimerogedrag?


Voorts: weglating van het toevoegsel Sevenum in de stationsnaam zou betekenen dat je je nooit meer kunt verkneukelen over machinisten die zich verslikken in de uitspraak van Sevenum. Wat heb ik in al die jaren niet voorbij horen komen? Sèvenum. Zeuvenum. SSSevenum. Sevénum. Seffenum. Sevenúm. En ik zou nog heel graag het moment willen meemaken waarop de machinist omroept: ‘Horst-Seffa, station Horst-Seffa.’


Overigens heb ik niet de illusie dat ik mijn stalker hiermee tot zwijgen zal brengen. Integendeel, ik reken op nieuwe lawines. Niet tot mijn ongenoegen: ❤ being stalked.

maandag 18 februari 2019

Intermezzo – OptiZeen (2) / Vandaag in de trein (2)

‘Beste reizigers, de intercity (zie ook hier) die vandaag om 18.23 uur met onbekende bestemming zou vertrekken vanaf station Kloosterhof, vertrekt vandaag niet. Dit vanwege een defect aan de startmotor. Het vertrek is nu voorzien voor morgen, dinsdag 19 februari om 13.47 uur, mits het mankement aan de startmotor dan verholpen is, hetgeen naar verwachting het geval zal zijn. Reizigers die tot morgen 13.47 uur met onbekende bestemming wensen te vertrekken, wordt geadviseerd gebruik te maken van een ander station. Reizigers die ondanks het malheur wensen te vertrekken met de trein van morgen 13.47 uur, wordt geadviseerd tijdelijk domicilie te kiezen in het gemeentehuis van Horst, dé zichtbare, duurzame en unieke ontmoetingsplek in het centrum van Horst waar hulpbehoevenden tegen een vriendenprijsje welkom worden geheten. Wij vertrouwen op uw begrip.’



Waarvan akte.

maandag 4 februari 2019

Intermezzo – OptiZeen (2) / Vandaag in de trein

'Gisteren heb ik officieel besloten dat ik hem officieel haat. Hij is zó focking narcistisch! Hij praat alleen maar de hele dag over bessen plukken.'
Jongen van een jaar of achttien in gesprek met twee medescholieren: 'Ik kan echt niet unjustifyen dat mijn verslag gewoon superkut is. Ik ga entrepreneurship trouwens skippen. Heb je niets aan, gaat alleen maar over abstract denken of zo.' En toch lijkt het een doodnormale jongen.
'Die ene chick die beweerde dat ze van koninklijke afkomst was en die ik vóór Lina bangde, die was real good. That pussy felt like royalty.'
'Dat kwam ook omdat ik toen in een dubstemming was, maar dat kwam ook omdat ik toen ongesteld was.'

Als je in de trein zit, hoor je soms de vreemdste dingen. Meisjes die telefonisch hun relatieproblemen bespreken terwijl de hele coupé zit mee te genieten, bespiegelingen over de jongste ontwikkelingen in de zaak Nicky, managerstypes die verwikkeld zijn in onbegrijpelijke Nederengelse dialogen, bravoureuze verhalen van jongens over hun escapades tijdens het voorbije weekend, collega’s die samen hun baas tot op het bot fileren. Argeloze treinreizigers worden deelgenoot gemaakt van ontboezemingen die voorheen beperkt bleven tot de huis- dan wel slaapkamer. Exhibitionisme? Een schreeuw om aandacht? Zelfkastijding? Zeg het maar! Hoe het ook zij: het mag duidelijk zijn dat we de schaamte voorbij zijn, in elk geval in de trein.


Als frequent treinreiziger noteerde ik de afgelopen twee jaar op gezette tijden wat ik zag en hoorde in de trein. Niet alleen inkijkjes in iemands privéleven maar bijvoorbeeld ook raadselachtige mededelingen via de omroepinstallatie en observaties van medereizigers die om de een of andere reden mijn aandacht trokken.


Ik publiceerde die ervaringen geregeld op Facebook. Maar vanaf vandaag zijn 36 van deze treinbelevenissen onder de titel Vandaag in de trein ook twee weken te lezen en te zien in het centrum van Horst. En wel in de etalage van de winkel in Kloosterhof waarin voorheen opticien Kruytzer was gevestigd.


Vandaag in de trein is onderdeel van OptiZeen, het project waarbij leden van kunstenaarscollectief Zeen tussen januari en mei onderdelen van hun werk exposeren in het leegstaande winkelpand. Gaat dat zien/zeen!