Posts tonen met het label beken. Alle posts tonen
Posts tonen met het label beken. Alle posts tonen

zaterdag 14 november 2026

Intermezzo – Paris sur le Molenbeek

Misschien wel het verheugendste nieuws van afgelopen week was dat we aan de lange lijst van vergelijkingen van Horst (aan de Maas) met andere plekken op deze wereld weer een nieuwe kunnen toevoegen: Horst aan de Seine. De Limburger tekende die dinsdag op uit de mond van Erik de Lange, general manager van de Center Parcs-parken Het Meerdal en Limburgse Peel. De Lange ageert samen met collega’s tegen de verhoging van de toeristenbelasting in Horst aan de Maas met twee dubbeltjes per overnachting. Een verdere verhoging ligt in het verschiet. Het Horster toeristentarief wordt dan alleen nog overtroffen door dat van de gemeente Parijs, waar Center Parcs Villages Nature ligt.


Horst schaart zichzelf in het rijtje Londen, Parijs en Milaan. Archetypische vergelijkingen met Londen en Milaan zijn me niet bekend. Vergelijkingen met Parijs wel. Nu dus Horst aan de Seine. Eerder, in 2003, betitelde Geer Selen de door hem ontworpen toren bij de ruïne van kasteel Huis ter Horst als ‘De Eiffeltoren van Horst’.


En in 2008 ontvouwde toenmalig (en huidig) wethouder Leon Litjens in De Limburger zijn plannen voor het Rode Kruisplein. Dat moest een plek worden ‘waar kunstenaars, galerieën en ateliers samendrommen’. ‘Een eigen Quartier Latin voor Horst’ luidde daarom de kop in de krant (het werd overigens een parkeerplaats).


Behalve grappig is zo’n vergelijking met een archetype ook een testimonium paupertatis: een bewijs van onvermogen, een uiting van een minderwaardigheidsgevoel, een opspelend calimerocomplex, een tekortschietend zelfbewustzijn. Zelf uitgroeien tot archetype moet het doel zijn! Daarom een welgemeend advies: schroef die toeristenbelasting nog verder op. Zodat ze die van Parijs overstijgt. Zodat Le Monde, Le Parisien, Le Figaro en al die andere Franse kranten zullen reppen van ‘Paris sur le Molenbeek (en français: Ruisseau du Moulin)’. Zodat Horst aan de Maas in Frankrijk op de kaart zal komen te staan. Zodat in Parijs dundoeken zullen verschijnen met het opschrift ‘Horst, Londres, Milan, Paris’. Zodat toeristen in Horst aan de Maas zullen samendrommen. Zodat de geldbuidels van Erik de Lange en zijn collega-klagers weer zullen uitpuilen.

vrijdag 25 september 2026

Intermezzo – Weisterbeek

Een villa.
Een straat.
Een voormalige school.
Een kindcentrum.

Allemaal vernoemd naar iets dat foetsie is: de Weisterbeek.


- Jullie hebben het wel steeds over de Weisterbeek, maar waar ligt die beek eigenlijk?
- Eeeehhh… Bestaat die nog wel?
- Is het niet dat beekje tussen De Riet en het nieuwe kindcentrum Weisterbeek, dat uitmondt in de Kabroeksebeek?
- Nee, dat heet America of zoiets.
- Oh ja, hebben we het eerder over gehad.


Toch maar eens een vluchtig onderzoekje aan gewijd. Voornaamste conclusie: de Weisterbeek in de vorm van een beek bestaat niet. Heeft er dan ooit een beek(je) bestaan met de naam Weisterbeek? Vermoedelijk wel. Waar die ontsprong? Geen idee. Waar die precies liep? Geen idee. Hoe heet het beekje dan tussen De Riet en het nieuwe kindcentrum Weisterbeek? Voor-America.


Op negentiende-eeuwse kadastrale kaarten van Horst komt Weisterbeek voor als toponiem voor het gebied tussen ruwweg de huidige Americaanseweg, Herstraat, Schoolstraat en Waterstraat. Verondersteld mag worden dat het gebied zijn naam ontleende aan een beek die er doorheen stroomde. Bij gebrek aan straatnamen werd het toponiem Weisterbeek gebruikt als een plaatsaanduiding. Zo rept een krantenbericht uit 1941 over de sigarenfabriek van G.H.J. Timmermans ‘gelegen aan den kiezelweg naar America (Weijsterbeek)’. Die sigarenfabriek, nu onderdeel van Museum De Kantfabriek, ligt aan de huidige Americaanseweg. Verder zijn er ook talloze krantenberichten over de verkoop van grond, huizen, schuren enzovoort ‘gelegen te Wei(j)sterbeek’. Weisterbeek duikt eveneens vaak op in de burgerlijke stand, als aanduiding waar iemand woonde.


En dan was er ook nog een Weisterbe(e)ksveld. Daar, bij de huidige splitsing Jacob Merlostraat-Molenstaat-Vijverlaan, nam Pieter Frans Beuijssen in 1850 een molen in gebruik die de allereerste stoommachine van Noord-Limburg herbergde.


Terwijl het begrip Weisterbeek in verschillende gedaanten voortleeft, bestaat het vandaag de dag niet meer als beek(je) en evenmin als toponiem. Misschien een idee om het beekje met de naam Voor-America te hernoemen in Weisterbeek? Of kan het zelfs zo zijn dat dat beekje ooit Weisterbeek heette?

woensdag 8 januari 2025

Top 5 – Molenbeekwegse molshopen

Qua mollenkennis heb ik me de afgelopen decennia nauwelijks ontwikkeld. Als ik héél eerlijk ben moet ik zelfs bekennen dat Momfer, de wat meelijwekkende, immer kuchende bebrilde mol met Limburgs accent in de Fabeltjeskrant, begin jaren zeventig de laatste mol was aan wie ik serieus aandacht heb geschonken. Maar nadat ik vanmiddag aan de Molenbeekweg in Horst een heus molshopenlandschap had ontdekt, voelde ik me met het oog op dit stukje verplicht mijn mollenkennis weer wat bij te spijkeren.


De Molenbeekweg is een industrieterreinweg die pijn doet aan de ogen. Vandaar dat ik ‘m het liefst mijd. Vandaar dat ik niet eens wist dat de Molenbeekweg – die de Meldersloseweg met de Bremweg verbindt en vreemd genoeg op respectabele afstand van de Molenbeek ligt – Molenbeekweg heet. Toch valt zelfs aan die ellendige Molenbeekweg soms iets te beleven. Nu dus een indrukwekkend molshopenlandschap. Dat bestaat uit liefst 82 molshopen (eigenhandig geteld), gelegen in een nagenoeg rechte lijn, parallel aan het wegdek.


Even wat willekeurige mollaria die ik de voorbije uren opdiepte, ter bijspijkering van in elk geval mijn maar wellicht ook uw mollenkennis. In zo ongeveer heel Horst aan de Maas is moêtwaôrm het wonderschone dialectwoord voor mol. Mollen zijn integenstelling tot wat vaak wordt gedacht niet blind en komen in heel Nederland voor, met uitzondering van de Waddeneilanden. Ze graven gangen tot een diepte van meer dan een meter. De vlak onder de oppervlakte gelegen mollengangen heten mollenritten (ook al een mooi woord). De mol graaft deze gangen met een snelheid van twaalf tot vijftien meter per uur. Bij het graven ontstaan hopen zand die molshopen worden genoemd. Volgens Google Translate heet een molshoop in het Duits Maulwurfshügel, in het Engels molehill, in het Limburgs molheuvel (geloof ik niks van), in het Frans taupinière, in het Fins myyränmätäs en in het Italiaans talpa.



Genoeg gemold, hier komt-ie, de exclusieve Horst-sweet-Horst top 5 van Molenbeekwegse molshopen:

5.

De meest stenige van het hele stel, moet sporen hebben achtergelaten in ’s mols gebit

4.

 Kakelvers, net gebakken, nog nadampend

3. 

Met afstand de breedst uitwaaierende (43,8 centimeter) hoop van alle 82 hopen

2.

Het meest anarchistische drietal van het hele stel, met de guts om af te wijken van de rechte lijn

1.

De machtige heerser over dit mollenimperium, even arrogant als onweerstaanbaar, even ongenaakbaar als majestueus 

dinsdag 5 november 2024

Intermezzo – In America

America. Dát stiët. Althans vandaag nog. Verkiezingsdag. Vandaag het uitgelezen dorp voor vox popjes zou je denken. Snelsnel wat meninkjes van lokalo’s scoren en vlug weer inpakken die hap. Desalniettemin geen cameraploeg, quotezak, journalist of ander mediagespuis te bekennen. In het verleden al te vaak afgekloven bot, te vaak bewandeld pad?


United through madness. Zit beslist wat in. Toch weerstand proberen te bieden aan de nagenoeg onbedwingbare neiging op deze dag elk woord, elke frase, elke slogan die ik tegenkom een lading mee te geven die de schrijver/bedenker onmogelijk kan hebben bedoeld.


Watergang Grauwveen meets Kabroeksebeek én Watergang Grauwveen crosses Kabroeksebeek en verandert van naam in Aanvoerleiding Hegelsom. Aquaduct van 1964 tot 2023, sinds een jaar getransformeerd in een waterval.


Weerstand proberen te bieden aan de neiging dat vallend water te bestempelen tot de Americaanse variant van de Niagara Falls. En de Kabroeksebeek tot de Americaanse variant van Moon River.


Op de speelplaats van kindcentrum (gggrrr) De Wouter rijdt een jongetje op een tractor. In de laadbak een nog kleiner jongetje. ‘De olie is nu op en we staan bij het tankstation’, zegt de chauffeur tegen de bijrijder. ‘Popperdepoppop’, zegt de bijrijder als ze hortend en stotend wegtuffen. Vervolgens verdwijnt het woord oliemagnaat voor een hele tijd niet meer uit m’n hoofd. Is of was Trump oliemagnaat?


Zouaven, onder wie ruim drieduizend Nederlandse vrijwilligers, verdedigden tussen 1861 en 1870 de kerkelijke staat tegen indringers. De in Broekhuizen geboren Johannes Vollebergh was zo’n vrijwilliger. In 1894 verhuisde hij naar America, vandaar die straatnaam. Hoef je nu niet meer om te komen, duizenden vrijwilligers die Vaticaanstad verdedigen. Wel om vrijwilligers die bereid zijn de democratie of de rechtstaat te verdedigen?


Cafetaria Hap & Stap. The land of the free and the home of the brave. Ferm in Chinese handen. Coca Cola zit net iets minder hoog te paard dan het Vrijheidsbeeld. Voor de friteszak is slechts een bijrol weggelegd. ‘Vrijheid, blijheid’, zegt een man die me foto's heeft zien maken.


De zon begint onder te gaan. Het Wilde Westen houd ik maar voor gezien. Weerstand proberen te bieden aan de neiging De Piël in brand erin te gooien.


When the work's all done and the sun’s settin’ low / I pull out my fiddle and I rosin up the bow / Kids are asleep so I keep it kinda low / And thank God I’m a country boy


America. Dát stiët. En bitje scheif. 

dinsdag 12 december 2023

Intermezzo – Waterfiets

Woensdag 6 december 2023, 16.03 uur, Leopold Haffmansstraat te Horst:

donderdag 14 april 2022

Intermezzo – Wandelmijmeringen

De zondag doet zijn naam eer aan. Ik maak een wandeling. Ik loop langs de Kabroeksebeek. Een koppel eenden vliegt op. Honderd meter verderop strijken de eenden weer neer in de beek. Ik loop verder langs de beek. Als ik de eenden tot op enkele meters ben genaderd, vliegen ze opnieuw op. Weer strijken ze honderd meter verderop neer in de beek. Enzovoort. Ik heb te doen met de eenden. Ik gun de eenden de tegenwoordigheid van geest om weg te vliegen tegen mijn looprichting in. Het zou hen een hoop gedoe besparen. Zou ik die tegenwoordigheid van geest wél hebben als ik een eend zou zijn? Uitgesloten.


Moet ik de eenden niet langer opjagen en me omdraaien? Is dat niet net iets teveel eer voor de eenden? Of kun je eenden niet genoeg eer bewijzen? Of breng ik onrust in andere eendenlevens door me om te draaien? Ik kies voor een pragmatische oplossing: ik laat de beek links liggen. Ik loop nu langs een verharde weg, richting America. Koppeltjes mensen op de fiets passeren me. Allemaal koppeltjes op leeftijd. Zoals altijd vraag ik me af waarom mensen van boven de pensioengerechtigde leeftijd uitgerekend – en waarschijnlijk ook uitsluitend – op zondagmiddag gaan fietsen. Een van generatie op generatie ingesleten patroon? Dwangmatig fietsen op zondagmiddag? Zoiets. Zou ik, als ik de pensioengerechtigde leeftijd ben gepasseerd, ook uitgerekend en uitsluitend op zondagmiddag gaan fietsen? Uitgesloten.  


In de verte lonkt America. Ik loop voorbij een setje van drie verkeersborden boven elkaar. Het middelste bord is rond. Het verbiedt gemotoriseerd verkeer om door te rijden. Het onderste bord is rechthoekig. Het zegt dat tractoren zijn uitgezonderd van het verbod voor gemotoriseerd verkeer om door te rijden. Het bovenste bord is driehoekig. Het waarschuwt gemotoriseerd verkeer voor een verkeerspaal. Maakt het middelste bord het bovenste bord niet overbodig? Zou er op de hele wereld ook maar iemand zijn die zich hetzelfde afvraagt? Uitgesloten. 


‘Pas op wegblokkade!’, waarschuwt een fluorescerend geel bord enkele honderden meters verderop. ‘Roadblock’, zingt het rond in mijn hoofd. Mijn gedachten dwalen af naar Oekraïne. Ik vraag me af of Oekraïne op het moment een aaneenschakeling van roadblocks is. Mijn gedachten dwalen af naar het Russische leger. Zou een Russische tank zich laten weerhouden door dit Noord-Limburgse roadblock, met America binnen handbereik? Uitgesloten.


Ik besluit terug te lopen. Zal ik de omweg door het bos nemen? Of toch maar de kortere route langs de beek? Uitgesloten.

Dit stukje verscheen gisteren ook in Via Horst-Venray.

dinsdag 11 januari 2022

Intermezzo – Wandelgang (21) | Ton Hoeijmakers

‘Ik zou het leuk vinden om een keer met jou door het buitengebied van de Gortmeule en omgeving te wandelen’, heeft Ton Hoeijmakers me gemaild. Mij lijkt dat ook leuk. Ton (74) woont al zijn hele leven op De Gortmeule, een boerderij met een geschiedenis van eeuwen. Dat het verleden er wordt gekoesterd zie je, voel je, proef je. In alles. De Gortmeule is een van de weinige resterende plekjes in Horst aan de Maas waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan.


We kennen elkaar. De begroeting is hartelijk. Ton begroet iederéén hartelijk. Het is zoor deze zaterdagmiddag. Ton heeft een geelzwarte sjaal om. ‘Doet me goed dat je een VVV-sjaal om hebt’, zeg ik. Ton: ‘Het zou ook een Horster Mannenkoorsjaal kunnen zijn of een voormalige-gemeente-Horst-sjaal.’ Maar ter zake. Terwijl we over de ook al eeuwenoude onverharde toegangsweg naar de boerderij lopen, zegt Ton dat hij me de mooie maar ook de minder mooie dingen rondom landgoed De Gortmeule wil laten zien.


Eerste halte is het Gortmeules  Kruus, in 1915 geplaatst door Gortmeules Hannes, de grötvader van Ton. Het staat onder een majestueuze eik, ooit in de race als dikste boom van Limburg. De eik heeft een omtrek van 4,78 meter. Zelfs blikseminslag, in 1984, heeft de oude reus niet klein kunnen krijgen. Kruis en eik vormen samen wat je tegenwoordig een landmark noemt. ‘Koesteren’, zou je denken. Toch zijn er bedreigingen: het is niet uitgesloten dat in de toekomst een kas en een biomassacentrale het vrije zicht vanaf de Schengweg op kruis en eik zullen bederven. Dat vooruitzicht stemt Ton verdrietig. Zo verdrietig dat hij binnenkort gaat inspreken in de gemeenteraad.


We lopen verder richting Veld-Oostenrijk. Ton vertelt over het Kloetswegske, over de twaalf boerderijen die samen d’n Östrik vormden, over markante bewoners, over het beekje dat tussen Veld-Oostenrijk en Venrayseweg stroomt en waarvan ik nu eindelijk de naam leer kennen: Schoot. Ton heeft er niet voor gestudeerd maar hij kan het landschap net zo goed lezen als Wim Heijligers (klik hier). Het resultaat van overlevering, generatie op generatie. Indrukwekkend.


Tussendoor attendeert Ton me op de aaneenschakeling van kassen en foeilelijke hoge hekwerken. Die zijn eigendom van dé grootgrondbezitter aan Veld-Oostenrijk en omgeving, zo’n rupsjenooitgenoeg waarvan Horst aan de Maas er al veel te veel telt. Ton heeft hier in de loop der jaren bestuurders van allerlei rang en stand rondgeleid om ze te wijzen op de aantasting van het landschap. Hij ontmoet altijd begrip, maar daar blijft het dan ook meestal bij. Ook dat stemt Ton verdrietig.


De oostzijde van Veld-Oostenrijk is nog vrijwel ongeschonden. Ton wijst me waar ooit het boerderijtje stond van de man met de weinig vleiende bijnaam Kruujer Jantje. Jantje had wel al heel vroeg een televisie. Ton herinnert zich dat er een massa fietsen stond bij de boerderij als een wedstrijd van het Nederlands elftal werd uitgezonden. Gehaaid als hij was plaatste Jantje dan een lege jampot bij zijn voordeur met daarbij een bordje met het opschrift ‘Een kwartje in de pot en je lacht je rot’. 


Langzaam naderen we De Gortmeule weer. Aan de Australiëweg wordt met man en macht gewerkt aan de herinrichting van de Paes en aan de totstandkoming van een ecologische verbindingszone tussen Gortmeule en Paes. Ton verheugt zich er nu al op samen met vrijwilligers van Landschap Horst aan de Maas op de grond achter het Gortmeules Ven allerlei oude gewassen te gaan zaaien. Dit moet leiden tot de terugkeer van diersoorten die zich hier al decennia niet meer hebben vertoond.


Als we weer terug zijn bij de boerderij laat Ton me nog de met riet beklede schuur zien, een unicum voor Horst. Zoals eigenlijk alles uniek is aan De Gortmeule.


Dit was aflevering 21 van
Wandelgang, een serie wandelingen in de kerstvakantie met Horst-sweet-Horst. Klik hier voor een toelichting op deze reeks. Na vandaag volgen nog twee verslagen van wandelingen.

donderdag 6 januari 2022

Intermezzo – Wandelgang (14) | Wim Heijligers

Wim Heijligers mailde dat hij twijfelde om met me te gaan wandelen: ‘We hebben immers afgelopen zomer al een keer gewandeld, twee keer zelfs, in het Schuitwater. En overdaad schaadt. Maar als je nog een plekje overhebt, wil ik dat graag invullen.’ Ik twijfelde geen moment om met Wim te gaan wandelen: beide wandelingen in het Schuitwater (klik hier) staan nog in m’n geheugen gegrift. Wim (63), gepensioneerd bioloog, verstaat de kunst ingewikkelde materie glashelder te maken. Bovendien weet hij de informatie die hij spuit goed te doseren, een gave die sommige educatoren ontberen. Dus ja, graag, die wandeling. We hebben afgesproken in de Kasteelse Bossen, op de parkeerplaats bij Mind Mystery.


Door berg en dal klinkt hoorngeschal. Het hoorngeschal moeten we er zelf bij bedenken, maar aan bergen en dalen geen gebrek deze dinsdagmiddag. En dat terwijl we niet veel meer doen dan over de Kreuzelweg en een paar zijwegen lopen. Toch passeren we tal van bergen: de Kreitenberg, de Bult, de Lichtenberg, de Valkenberg, de Nieuwenberg. En dan vergeet ik er waarschijnlijk nog een paar.

De Lichtenberg op een schilderij uit 1979 van Sjeng Jakobs (‘Hollenders Sjeng’)
Je hebt bergen en je hebt bergen. Genoemde bergen zijn bergen van enkele honderden centimeters hoog. Alleen geoefende landschapslezers als Wim zien ze. Landschapsleken zien ze pas als Wim ze erop wijst. Al die bergen zijn natuurlijke hoogten waarop, vaak al eeuwen geleden, een boerderij is gebouwd met daaromheen akkers.


Zonder bergen geen dalen. Zonder hoge bergen geen diepe dalen. De Kreuzelweg telt drie dalen, doceert Wim: het dal van de Grote Molenbeek, het dal van de Diepeling en het dal van de Lolllebeek. Als je heel goed kijkt, zie je telkens de glooiingen in het landschap. À propos Lollebeek: Wim vraagt of ik weet waar die naam vandaan komt. Geen idee. Hij vermoedt dat dat ‘lolle’ een – al dan niet bewuste – verbastering is van ‘lullen’, in de betekenis van een zacht geluid maken, klotsen, kabbelen.


Wim kent de namen van alle boerderijen hier en in de meeste gevallen ook die van hun (vroegere) bewoners. Wat niet zo vreemd is omdat zowel zijn vader als zijn moeder in deze omgeving opgroeiden. En Wim ging hier met zijn kameraadjes vroeger vaak schupe (wat een geweldig woord toch).|

De Nieuwenberg op een schilderij uit 1979 van Sjeng Jakobs (‘Hollenders Sjeng’)
We houden een tijdje halt bij wat oorspronkelijk een schuur van de Nieuwenberg was, Wims vader heeft hier zijn jeugd doorgebracht. Dan gaat een heel klein raampje open. Peter Deriks, de huidige bewoner van de Nieuwenberg knoopt een gesprek aan. Hij heeft zich terdege verdiept in de historie van de boerderij. Hij vertelt dat iets verderop ooit ijzererts werd gewonnen. Zelfs Wim staat met z’n oren te klapperen. Moeten ze toch eens een keer over verder praten, besluiten Peter en Wim.


Over de Kreuzelweg – een weg met heel veel gemotoriseerd verkeer voor een weg waarop gemotoriseerd verkeer alleen is toegestaan voor aanwonenden – lopen we weer terug richting het beginpunt van onze wandeling. Zoals wel vaker tijdens deze serie wandelingen vraag ik me af hoe het toch eigenlijk kan dat omgevingseducatie geen verplicht vak is op de basisschool. In Horst ken ik in elk geval één meer dan voortreffelijke docent.


Dit was aflevering 14 van
Wandelgang, een serie wandelingen in de kerstvakantie met Horst-sweet-Horst. Klik hier voor een toelichting op deze reeks. Wil je ook een keer meewandelen met Horst-sweet-Horst? Dan ben je te laat: helemaal volgeboekt!

woensdag 5 januari 2022

Intermezzo – Wandelgang (12) | Henk Nellen

‘Gegeven het feit dat ik met vervroegd pensioen ben gegaan, heb ik wel tijd en zin om een keer met jou te gaan wandelen’, mailde Henk Nellen. Prima. En waar? ‘Mijn voorkeur gaat uit naar een wandeling bij de Castenrayse Vennen, “De Paes”, om eens te kijken wat de vorderingen daar zijn met de hernieuwde inrichting. We kunnen dan wellicht afspreken bij de Gortmeule en van daaruit vertrekken. Mocht jij andere ideeën hebben: ik wil hierin niet dwingend zijn.’ Fijn. Normaliter vind ik het niet fijn als mensen dwingend zijn. Maar in het geval van deze serie wandelingen juist wel. Dus ontmoeten we elkaar maandagmiddag bij De Gortmolen (‘Gortmeule’ klinkt beter). Henk (65) woont in Horst en werkte de laatste tien jaar voor zijn pensionering bij BsGW (Belastingsamenwerking Gemeenten en Waterschappen) in Roermond. We kennen elkaar.

Links Henk en rechts van hem Jacques Kelleners en Jan Poels

Henk vertelt dat hij minimaal één dagdeel per week actief is als vrijwilliger bij De Gortmeule. Hij steekt de loftrompet over alles wat de familie Hoeijmakers doet om de boerderij en haar omgeving in stand te houden en waar mogelijk te versterken. Daar laten we het bij wat betreft De Gortmeule omdat Ton Hoeijmakers later deze week ook nog een medewandelganger van me is.


Op naar De Paes! Die inderdaad in staat van herinrichting is. De door het gebied stromende Lollebeek gaat namelijk meanderen en De Paes moet het water beter vasthouden. Zeker in dat laatste opzicht mag de herinrichting nu al een succes worden genoemd: we baggeren door de modder.


Door de ingrepen in het gebied hebben we soms moeite ons te oriënteren. Het oogt nog wat kaal, maar we hebben er het volste vertrouwen in dat het allemaal goedkomt. Intussen hebben we het over onze bezigheden in heden en verleden en onze beide families, zo goed kennen we elkaar nu ook weer niet. Henk haalt herinneringen op aan Lei Coppus (‘meister Coppus’), onderwijzer aan de Weisterbeekschool, die hele generaties Horster jongens liefde voor de natuur bijbracht. 


Op de ballastweg door De Paes krijgen we weer vaste grond onder de voeten. We houden halt op de Middelijkseweg bij een bankje langs de Lollebeek. Of ik misschien koffie of thee wil? Graag! Henk schenkt het theewater uit zijn thermoskan in een mok met een beeltenis van Stalin. Henk, de laatste nog levende Stalinist van Nederland? Nee, souvenir van een veertiendaagse busreis die hij ooit maakte naar Moskou en Sint-Petersburg, met ook nog tussenstops in Berlijn, Warschau en Novgorod.


We vervolgen onze route over de Grensweg. Henk onthult dat hij 25 jaar lang heeft gehockeyd. Ik: ‘Minpuntje!’ Henk: ‘In Horst is hockey nooit een elitesport geweest.’ Wist ik eigenlijk ook wel en blijkt ook uit de Horster hockeyers die vervolgens de revue passeren. Corona komt, uiteraard, ook ter sprake. Henk mist vooral de historische reizen en lezingen.


Op de Molengatweg onthult (nee, ik wist dat al, maar had het verdrongen) Henk dat hij tegenwoordig golft. Ik: ‘Minpuntje.’ Henk: ‘Golf is niet meer de elitesport die het ooit was.’ Wist ik eigenlijk ook wel. Misschien toch eens sommige van mijn vooroordelen gaan heroverwegen.


Voordat we weer bij De Gortmeule arriveren haalt Henk nog herinneringen op aan de afgelopen jaar overleden Chrit Hoeijmakers, broer van Ton, even innemend als Ton, groot vakman, groot verteller, groot gevoel voor humor, grote liefde voor mens en dier, hart op de goede plaats.  

Dit was aflevering 12 van Wandelgang, een serie wandelingen in de kerstvakantie met Horst-sweet-Horst. Klik hier voor een toelichting op deze reeks. Wil je ook een keer meewandelen met Horst-sweet-Horst? Dan ben je te laat: helemaal volgeboekt!