Posts tonen met het label bessen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label bessen. Alle posts tonen

donderdag 21 oktober 2021

Klein mysterie 795 – Caroline

Caroline is in town vanmiddag! In Melderslo nog wel! Uit het persbericht dat Horst-sweet-Horst deze week ontving van Yvonne Douven, fractievoorzitter van de VVD in de Horster gemeenteraad en getrouwd met blauwebessenteler Leon Driessen:  

‘Onlangs is de VVD Horst aan de Maas benaderd door de blauwe bessen sector, zij ervaren enkele uitdagingen die op landelijk niveau onder de aandacht gebracht dienen te worden. Als politieke partij hebben wij de faciliterende rol opgepakt zodat hun boodschap ook daadwerkelijk bij de Tweede kamer terecht komt, hiervoor is 21-10 Caroline van de Plas van de Boer Burger Beweging uitgenodigd. Zij gaat graag in gesprek met enkele woordvoerders namens de blauwe bessen sector.’

Dan ben je verreweg de grootste partij in de Tweede Kamer, dan heb je in Thom van Campen een Tweede Kamerlid dat landbouw in zijn portefeuille heeft en dan vraag je uitgerekend een van je grootste concurrenten om de uitdagingen van de blauwebessensector in Den Haag onder de aandacht te brengen …  


Een van de sprekers vanmiddag in Melderslo is overigens Marcel Driessen, mede-eigenaar van Driessen Blueberries. De andere eigenaar van Driessen Blueberries is Leon Driessen.


Zonde dat ik vanmiddag andere verplichtingen heb.

vrijdag 22 februari 2019

Top 5 – Vragen bij de aankoop van Aardbeienland door de gemeente Horst aan de Maas

Wat is dat toch met die Horster politiek? Een jaar lang gebeurt er niets en nu ineens is het allemaal niet meer bij te benen: Rabobank in gemeentehuis, Afslag10, miljoenenoverschrijdingen bij ’t Gasthoês, mestputje van Limburg, zwembad, sporthal. En vandaag is daar dan ook nog eens de aankoop van Aardbeienland bijgekomen.

‘We stellen deze toeristische parel veilig, we stimuleren de zachtfruitsector en we kunnen consumenten in contact brengen met al die mooie producten die op onze grond worden geteeld.’
Dat zijn, aldus wethouder Eric Beurskens (Essentie) vandaag in De Limburger, de beweegredenen voor de gemeente Horst aan de Maas om voor 830 duizend euro Aardbeienland te kopen en vervolgens voor vijf jaar in erfpacht te geven aan de stichting Berry Promotions. ‘Bedoeling is, dat dit geld binnen vijf jaar weer helemaal terugvloeit naar de gemeentekas’, volgens De Limburger (klik op de afbeelding om haar te vergroten).


Het kan dus altijd nóg gekker in Horst aan de Maas. Ook na het weggeefprijsje voor de Kasteelboerderij. En zelfs na de verhuizing van de Rabobank naar het gemeentehuis. Mijn top 5 van vragen bij de aankoop van Aardbeienland door de gemeente Horst aan de Maas:


5. Waren er geen private financiers te vinden? Waarom hoesten de ondernemers waaruit Berry Productions bestaat het aankoopbedrag niet zelf op? Onder welke voorwaarden krijgt Berry Promotions Aardbeienland in erfpacht? Welke afspraken zijn er gemaakt? Wat als Berry Promotions er niet in slaagt het aankoopbedrag (volledig) terug te betalen?

4. Heeft de gemeente ook voorwaarden aan de bedrijfsvoering gesteld? Horst aan de Maas heeft duurzaamheid bijvoorbeeld steeds hoger in het vaandel staan. Hoe zit het met het pesticidengebruik door Berry Productions? Heeft de gemeente de mate van duurzaamheid laten meewegen? Er eisen aan gesteld?


3. Met deze aankoop (en ook met de vestiging van de Rabobank in het gemeentehuis) rekt het gemeentebestuur de grenzen tussen publiek en privaat, tussen overheid en markt weer een stukje verder op. Is of wordt dit beleid? Wat zijn de voorwaarden, de criteria? Kan elk bedrijf bij de gemeente aankloppen voor financiële steun? Zo nee, welke bedrijven en sectoren komen dan wel in aanmerking? De aspergesector? De intensieve veehouderijsector? De metaalnijverheidssector? De logistieke sector? De middenstandssector? De bankensector? De horecasector? De vastgoedsector?
  
2. Is het een gemeentelijke taak om een toeristische parel veilig te stellen? Om de zachtfruitsector te stimuleren? Om consumenten in contact te brengen met ‘al die mooie producten die op onze grond worden geteeld‘?


1. Wat is eigenlijk de rol van de gemeenteraad in dezen? Heeft de gemeenteraad wel een rol? De Rabobank zou waarschijnlijk niet in het gemeentehuis zijn gekomen als de gemeenteraad van tevoren was geconsulteerd. De raad zou op voorhand ook zeker vraagtekens hebben gezet bij de verkoop van de Kasteelboerderij. Volgens de regeltjes zal het gemeentebestuur Aardbeienland best zonder goedkeuring van de gemeenteraad mogen aankopen. Maar zou het niet netjes zijn geweest de gemeenteraad vooraf om een oordeel te vragen bij zulke bedragen en zulke principiële keuzes?

maandag 15 juli 2013

Intermezzo – Facebook (1)

‘’t Boegen mot ik nog ’n beetje ler’n’, zegt Ede Staal op een gegeven moment op zijn gedeeltelijke live-cd Ede Staal (luister ook hier). In navolging van de Groningse zanger zeg ik: ‘’t Faceboeken moet ik nog ’n beetje ler’n.’ Ja, zonder er enige moeite voor te doen heb ik na twee weken meer dan vijftig vind-ik-leuks te pakken. Van mensen die ik ken, maar vooral van mensen die ik niet ken. Moet ik daar nou vriend mee worden? Zonder dat ik ze ken? Hun persoonlijke ontboezemingen tot me nemen en die van de weeromstuit ook leuk vinden? Ook al zijn ze niet leuk? Ik weet het allemaal niet. Moet het ook nog allemaal uitvogelen. Maar het zou me niet verbazen als de conclusie is dat ik te asociaal ben voor Facebook. Nader bericht volgt.

Misschien moet ik nogmaals benadrukken dat ook wie niet op Facebook zit, via deze link toch alles kan zien wat op de Facebookpagina van Horst-sweet-Horst wordt gepubliceerd. Maar je hebt ook principiële Facebookmijders. Wat hebben die nu de afgelopen twee weken gemist? Onder meer dit:

3 juli
(In reactie op Peter Janssen, die berichtte: Sil’s Bloemenhuis? Kan. Sil’s Bloomehoes? Kan ook. Sil’s Bloemenhoes? Kan niet, maar toch heet deze nieuwe winkel aan de Venrayseweg zo.)
Op twee gedachten hinkend wil Sil van twee walletjes eten. Dat het ook anders kan bewijst Nancy Heinemans met haar Bloome-huuske in Lottum.
Met ‘huuske’ vermijdt ze bovendien de netelige vraag van ‘hoes’, ‘hoës’ of ‘hoês’ (zie klein mysterie 125). Maar zijn het nu ‘blome’ of ‘bloome’?

6 juli
Bericht voor de eigenaar van de witte nummerplaat 42-VLS-1: uw nummerplaat staat (of althans: stond een kwartiertje geleden nog) geparkeerd tegen een heg voor Afhangweg nummer 4 te Horst.
Belofte: nog 4 in Horst verloren nummerplaten en er komt een Horst-sweet-Horst top 5 van in Horst verloren nummerplaten. Tot die tijd zult u het moeten doen met de top 5 van in Horst aan de Maas rechtopgezette verloren wieldoppen.

7 juli
Hindeloopen. Pittoreske plaats. Een van de elf Friese steden. Op internet gevonden alternatieve benamingen: Hylpen, Hynljippen, Hielpen, Hindolop, Hindelopia, Hintlop. Niet op internet gevonden, wél op een weggegooid briefje, vanochtend opgeraapt vóór winkelcentrum Kloosterhof in Horst: Hindenloppen.
Of is hindenloppen het loppen van vrouwelijke herten? 
‘Hoe was jullie vakantie?’
‘Nou, wij hebben voornamelijk gehindenlopt. Vonden de kinderen ook leuk.’
‘Goed idee, zouden wij ook vaker moeten doen. Wacht ik schrijf het even op.’

9 juli
Mijn top 5 van redenen om eerstdaags een portie fruit aan te schaffen bij de zelfbediening op de hoek Kraneveldstraat – Kranestraat:
5. wie zó z’n best doet op een bord verdient klandizie
4. ik draag bij aan het goede doel
3. het is eerlijk fruit
2. het is lekker fruit
1. het is heerlijk fruit

13 juli
Naar aanleiding van het OLS (Oud Limburgs Schuttersfeest) twitterde onze burgemeester Kees van Rooij een uurtje geleden: ‘Schutterij nr.146 St.-Sebastianus Sevenum heeft gemist. prima prestatie!’ Leedvermaak? Cynisme? Het zal waarschijnlijk nooit duidelijk worden. Wat wel duidelijk is, is dat de burgemeesterlijke tweet in Sevenum keihard is aangekomen. Naar verluidt zijn de Sevenumse schutters vanuit Stramproy (waar het OLS plaatsvindt) zelfs bezig aan een opmars richting Horst om hun gram te halen.
Vandaar een dringende oproep aan alle Horstenaren niet de straat op te gaan en ramen en deuren gesloten te houden. Het ligt namelijk niet in de lijn der verwachting dat de Sevenummers zullen doorgaan met missen.

maandag 22 oktober 2012

Top 5 – Horster notenadresjes

Tijd voor een bekentenis: ik ben een groter bessen- en kersen- dan notenliefhebber. Voor kersen en de meeste soorten bessen kun je me ’s nachts wakker maken, voor noten draai ik me liever nog een keer om. Tenzij het om noten rapen gaat, want dat is dan weer een van de genoeglijkste tijdverdrijven die ik ken – al is de nacht nu niet meteen het meest geschikte dagdeel voor het rapen van noten.  
Mijn voorliefde voor bessen en kersen heeft ertoe geleid dat beide regelmatig opduiken op Horst-sweet-Horst. In 2010 kwam het zelfs tot top 5’en van respectievelijk kersen- en bessenadresjes. Pas nu, nu de notentijd alweer op z’n eind loopt, realiseer ik me dat alle thuisverkopers van noten in Horst aan de Maas waarschijnlijk al twee jaar met smart zitten te wachten op een top 5 van Horster notenadresjes. Vermelding in een top 5 van Horst-sweet-Horst is immers niet alleen een grote eer, maar leidt ook tot astronomische omzetstijgingen, zoals de exploitanten van de kersen- en bessenadresjes kunnen beamen. In deze economisch zware tijden waarin elk dubbeltje meegenomen is, wil ik de dames en heren notenverkopers uiteraard graag ter wille zijn. Het is zelfs zo dat ik in het geval van de noten bereid ben de naam van de straat waarin het verkooppunt zich bevindt prijs te geven. Bij de kersen- en bessenadresjes liet ik dat destijds bewust na, om te voorkomen dat ik zelf het slachtoffer zou worden van een run van Horst-sweet-Horstlezers op de betreffende adresjes.  
Voor alle duidelijkheid: omdat ik van allebei geen verstand heb, vormden smaak en prijs van de aangeboden waar geen criterium om voor de top 5 van Horster notenadresjes in aanmerking te komen. Waar de top 5 dan wel op is gebaseerd? Op de aankleding en beteksting van de stand, maar vooral ook op gevoel – objectiviteit is des duivels oorkussen.
Nou, hier komt ie dan, mijn top 5 van Horster notenadresjes:

5. hoek Genenberg-Sef van Megenlaan, Broekhuizen:
Zoals bekend is het altijd een pre als dit soort briefjes handmatig zijn geschreven. Jammer ook dat de noten blijkbaar zijn uitverkocht. Wel een mooie nep-authentieke bank.

4. Americaanseweg, Kronenberg:
Prachtige jaren zestig rotantafel met glazen blad. Ook fraai: het houtblok om het kartonnen bord op z’n plaats te houden. Maar wat zou er toch onder het witte blaadje met het opschrift ‘€ 0,50’ staan?

3. Melatenweg, Horst:
Niks mis met het briefje, alleen de kar is me iets te gelikt.
 
2. Heesbeemd, Kronenberg:
Die kar en die parmantige Mickey Mouse zijn sowieso goed, alleen jammer dat Gijs en Teun het briefje niet zelf hebben geschreven.
 
1. Molenveldweg, Sevenum:
Heerlijke stoel, toch geeft het verkoopbriefje de doorslag:

maandag 17 september 2012

Klein mysterie 375 – Bramen

Ik verkeer in de gelukkige omstandigheid dat ik eenmaal per week, meestal op dinsdagavond, een driegangendiner krijg voorgeschoteld door J. en I. En als ik zeg driegangendiner bedoel ik ook driegangendiner. Week in week uit culinaire hoogstandjes, steeds tot in de puntjes verzorgd, nooit zullen ze zich er op een gemakkelijke manier vanaf maken. Enkele dinsdagen geleden ook weer: vooraf een kostelijke quiche met een luchtige, met honing besprenkelde salade, als hoofdgerecht witte rijst met stukjes kipfilet in een delicieus sausje en als slagroom op de taart verrukkelijke tiramisu met bramen.
Welopgevoed als ik ben put ik me uit in de nodige, welgemeende, loftuitingen. M’n grootste compliment reserveer ik voor de tiramisu, waarbij ik in het bijzonder refereer aan de voor mij verrassende combinatie met bramen. En dan zijn de rapen (of liever gezegd de bramen) gaar. Omdat we in het (Horster) dialect converseren, gebruik ik in mijn lofprijzing van de bramentiramisu het woord brândbaere. Een doodnormaal Horster woord, zoals ik hier verleden jaar al eens overtuigend heb aangetoond. Desondanks menen J. en I. me te moeten corrigeren.
‘Brândbaere? Bràmpele zul je bedoelen!’
Ergernis over hun eigenwijsheid en teleurstelling over het feit dat ze m’n stukje van vorig jaar blijkbaar alweer zijn vergeten (of nog erger: helemaal niet hebben gelezen) vechten om voorrang. 
Ik: ‘Nee, brândbaere. Brâmbaere kan eventueel ook nog, maar bràmpele is echt geen Horster.’
I.: ‘Jawel, hoor, ik gebruik het m’n hele leven al.’
J.: ‘Bràmpele, heel zeker. Heb ik net als I. van huis uit zo meegekregen.’
Dat ook nog: J. die zich vierkant achter I. opstelt! Iets dat ie maar hoogstzelden doet, iets dat ie wat mij betreft gerust vaker mag doen, maar juist niet in het geval van de bràmpele. Hoewel ik overtuigd ben van m’n gelijk, besluit ik het er verder maar bij te laten zitten. Bij een dergelijk gesloten front valt er voor mij toch geen eer te behalen.
Na thuiskomst wordt mijn vermoeden dat achter de bràmpele wel eens de fnuikende invloed van de Sevenumse moeder van I. schuil kan gaan, meteen bewaarheid. Sla er het (digitale) Sevenumse woordenboek maar op na. Duidelijk. 1-0 voor mij.
I. zal haar verlies dragen als een kerel, zo goed ken ik haar wel. Met J. (geen Sevenummers in z’n stamboom) zou dat wel eens anders kunnen liggen. Misschien doe ik er maar het beste aan gewoon m’n mond te houden en er niet meer op terug te komen. Lijdt hij geen gezichtsverlies en blijf ik verzekerd van m’n wekelijkse driegangendiner.

maandag 20 augustus 2012

Top 5 – Horster buitendingen

De Engelse National Trust openbaarde in april een lijst van 50 things to do before you are 11¾. NRC Handelsblad vond dat het daarbij niet kon achterblijven en publiceerde zaterdag een Top 50 voor de binnenzitgeneratie: een lijst van vijftig buitendingen die je vóór je twaalfde gedaan moet hebben, samengesteld op basis van inzendingen van lezers.
Nummer 1: slootjespringen. Nummer 2: een geheime hut bouwen. Een verdere greep uit de lijst: naar kikkervisjes kijken (8), vruchten plukken (9), de sneeuw in (17), bloemen plukken (22), de zon zien (39), heksensoep brouwen (43) en een kuil graven (44). Gaap, gaap. Het kan niet anders of de inzenders zijn zelf extreme nerds die de hele dag achter hun pc zitten. Je moet echt met een vergrootglas zoeken naar buitendingen die de braafheid overstijgen. Ik kom niet veel verder dan fikkie stoken (3), appels jatten (29) en wildplassen (37).

Zo’n top 50 zou natuurlijk voor negentig procent moeten bestaan uit baldadigheden. Op het randje, liever nog er net over. Dingen waarmee je volwassenen het bloed onder de nagels vandaan haalt, dingen waarmee je je ouders de stuipen op het lijf jaagt, dingen waarvoor je voor straf vijftig dagen binnen moet blijven. Niet dat ik zelf zo’n belhamel was: nadat de politie me op m’n vierde sommeerde me uit een zelfstandig beklommen boom te verwijderen, ben ik voor eeuwig een schijtlaars gebleven. Niet bepaald iets om trots op te zijn. Vandaar hierbij een welgemeende oproep aan alle Horstenaren onder de twaalf om mijn top 5 van Horster buitendingen die je voor je twaalfde gedaan moet hebben, vooral ook te doen. Hier komen ze:

5. Voetballen op plaatsen waar dit ten strengste verboden is. Heerlijk hengsten tegen de deuren van de garageboxen in de Norbertusparochie.
Of een partijtje doen op het hoofdveld van de plaatselijke voetbalclub. Dit laatste natuurlijk vooral als er even eerder een vers pak sneeuw is gevallen. 

4. Je na de jaarlijkse kindermarkt verstoppen op de bodem van de container die helemaal vol wordt gestopt met van de markt overgebleven spullen.  

3. Een kikker vangen in het Schuitwater of de Molenbeek, het beestje al z’n poten uittrekken en ’m door de brievenbus van je buurman gooien.

2. Illegaal blauwe bessen plukken bij Hayberries in Broekhuizen, B-Berry in Melderslo of Blauwebessenland in America, thuis over de blauwe bessen urineren en ze voor vijftig cent per zakje langs de weg verkopen.

1. Om de minuut een steentje gooien tegen een ruit van het politiebureau in Horst, waarbij het de kunst is om zo hard te gooien dat de ruit nét niet aan diggelen gaat.

Ik ben het helemaal met u eens als u zegt dat dit geen representatieve top 5 van Horster buitendingen is. Gelukkig kunt u daar zelf iets aan veranderen door mij vóór 15 september uw top 5 van Horster buitendingen te mailen. Mochten er inzendingen binnenkomen (de passiviteit van Horst-sweet-Horst-lezers kennende vrees ik het ergste), dan publiceer ik kort daarna een nieuwe, meer representatieve top 5 van Horster buitendingen.

maandag 13 augustus 2012

Intermezzo – Uitzetting

Deze week raakte in gesprek met S. S. is een in Horst aan de Maas werkzame seizoenarbeider die samen met een groot aantal beroepsgenoten met uitzetting wordt bedreigd. Een monoloog.

‘Al vele jaren brengen we met enkele duizenden de zomer door in Horst aan de Maas. Werken van zonsopgang tot zonsondergang, uitbetaald krijgen in natura en slapen onder de sterrenhemel op het perceel van de baas. Allemaal onverzekerd. Leuk is anders, maar je moet wat.
Populair zijn we nooit geweest. Toch werden we lange tijd getolereerd. Waarschijnlijk omdat we nuttig werk verrichten en misschien ook wel omdat we vrij muzikaal zijn. In het begin was het zelfs zo dat we op enkele werkplekken werden onthaald met saluutschoten. Op andere plaatsen kregen we ter verwelkoming soms cd’s aangeboden. Niet dat we daar veel mee deden: we zijn meer muziekmakers dan luisteraars. Maar goed, het gaat om het gebaar.
Geleidelijk is dat veranderd. Mensen begonnen zich over ons te beklagen. Als het daarbij was gebleven, hadden we daar best mee kunnen leven. En ik ben de eerste om toe te geven dat we heus niet allemaal lieverdjes zijn. Maar je kunt ook te ver gaan. Nota bene onder werktijd werden we met quads achtervolgd. Je schrikt je het apezuur van die dingen. Van werken kwam na zo’n achtervolging weinig meer terecht. Toch is dat nog niets vergeleken bij wat er daarna gebeurde: onze eigen werkgevers begonnen op ons te schieten! In alle openheid, op klaarlichte dag, in het wilde weg! En de politie maar stommetje spelen! Stel je eens voor!
Blijkbaar wilden ze van ons af. Maar dat hadden ze toch ook gewoon kunnen zeggen? Wij zijn altijd in voor een goed gesprek. Nu was het oorlog. Want ook wij hebben onze trots. Als we bedreigd worden, vormen we één front. Hoe meer doden er vielen, hoe meer versterking we kregen. Uit alle windstreken kregen we steun.
Op een gegeven moment zagen onze bazen ook wel in dat ze de strijd op deze manier nooit zouden winnen. En nu hebben ze dus iets anders bedacht: uitzetting. Met honderden tegelijk worden we gevangen genomen, in grote kooien gestopt en bij Vaals over de grensgezet. Precieze aantallen moet je maar aan de minister vragen. Of anders aan de gedeputeerde, die vindt het ook allemaal prima.
Ongehoord allemaal als je het mij vraagt. Laat ik nou altijd hebben gedacht dat Nederland een rechtstaat was. Mooi niet. Deze zomer loopt al op een eind, maar uitgezet of niet, volgend jaar komen we terug. In nog groteren getale. Eén ding geef ik je op een briefje: onze wraak zal zoet zijn.’
En weg vloog S. om zich weer aan z’n seizoenarbeid te zetten. Voor zo lang het nog duurt.

maandag 19 september 2011

Actualisatie – Quiz

Wat is dat toch met die Horst-sweet-Horst-quizjes? Telkenmale investeer ik een niet onaanzienlijk deel van mijn kostbare vrije tijd om u een sappige quiz te serveren en nooit ook maar een hond die reageert. Over een dankbaar lezerspubliek gesproken! Vertel me eens waar het ’m nou in zit. Schat ik u te hoog in en schotel ik u te moeilijke vragen voor? Of zijn de uitgeloofde prijzen soms niet aantrekkelijk genoeg? Bent u zo verwend dat louter strijden om de eer of om een Horster lekkernij u te min is? Het is hopelijk toch niet zo dat u bang bent door de mangel te worden gehaald? Zoiets zou nou werkelijk nóóit in me opkomen.
Hoewel het me onwaarschijnlijk lijkt dat u wél geïnteresseerd bent in het antwoord als de vraag u niet interesseert, volledigheidshalve toch maar de oplossing van het quizje van vorige week. De vraag was welk typisch Horster geluid u hoort op dit filmpje:
Welnu, kijk en beluister het volgende filmpje en het antwoord dringt zich vanzelf op:

Inderdaad, wat u hoort, is het zo karakteristieke geluid van de in de wind klapperende roodwitte plastic linten die moeten voorkomen dat bezoekers strandbad De Kasteelse Bossen betreden omdat daar voor de zoveelste keer blauwalg is geconstateerd.
Was dat nu echt zo moeilijk? En weet u welke prijzen u allemaal langs de neus zijn gegaan? Een kersenkruimelvlaai van bakkerij Gerards-Steeghs, een potje gedroogde blauwe bessen van Douven Blauwe Bessen, een bakje Elianny’s (bij gebrek aan Lambada’s) van Aardbeienland en last but not least een Tegels konijn van slagerij Joosten. Heb ik in het weekend lekker allemaal zelf verorberd (‘elk nadeel …’).
Wat me – nu we het er toch over hebben – overigens wel tegenvalt, is dat ik ondanks alle sluikreclame die ik hier regelmatig voor hen maak, nog nooit een bedankje in natura van bovengenoemde Horster winkeliers heb mogen ontvangen. Het is mijn eer te na er om te gaan vragen, maar ik zou er geen bezwaar tegen hebben als deze stille wenk het beoogde effect heeft.

maandag 5 september 2011

Top 5 – Geschenken die me mogelijk alsnog kunnen doen verleiden me in te schrijven voor glasvezel

Niets zo veranderlijk als een mens. Een dooddoener eerste klas, ik weet het. Toch kan ik met de beste wil van de wereld geen toepasselijkere beginzin voor dit stukje bedenken. Wat is er aan de hand? Vorige week beweerde ik nog met grote stelligheid dat glasvezel niet aan mij was besteed.
Intussen ben ik aan het twijfelen geraakt. Daarvoor zijn twee aanleidingen:
1. de advertorial afgelopen week in Hallo Horst aan de Maas. Acht Horster hotshots sommen daarin de vele zegeningen van glasvezel op. Infrastructuroloog Leon Litjens: ‘Vroeger bestond een infrastructuur uit een weg en riolering, tegenwoordig is de snelheid van het internet van groot belang. Het is echt een infrastructuur voor de toekomst.’ Gemeenschapsdenker Jan Nabben: ‘Zo worden we met z’n allen in 1 klap aangesloten op de toekomst! Met glasvezel maken we onze gemeente aantrekkelijk voor bedrijven, iets waar we allemaal van profiteren.’ Neoliberaal marktdenker Arie Stas: ‘Ik denk dat het vooral fijn is dat we als consument meer te kiezen krijgen. We krijgen meer aanbieders van internet, tv en telefonie, want het is een openbaar netwerk. Dat is goed voor ons als consument.’
2. Het een van de voorbije dagen ongetwijfeld ook op uw deurmat neergeplofte zakje Pickwick English Tea Blend, met het daaraan gekoppelde vooruitzicht van ‘een heerlijke high tea 2 personen’ als ik me aanmeld voor glasvezel bij OnsBrabantNet.
Acht autoriteiten en een theezakje die me moeten overhalen tot de aanschaf van glasvezel. Eerlijk is eerlijk: het was vooral dat theezakje dat de twijfel deed toeslaan. Noem het naïef, maar pas na dat zakje drong het besef tot me door dat ik een bepaalde marktwaarde vertegenwoordig. Zonder dat ik er iets voor heb hoeven te doen, blijken bedrijven bereid voor mij hun beurs te trekken. Ik ben commercieel interessant!
Maar het is nog veel mooier: het feit dat verschillende bedrijven dingen naar mijn gunsten, betekent tegelijkertijd dat ik in een machtspositie zit: ik kan eisen stellen. Ik ben te koop! Natuurlijk niet voor zo’n lullig theezakje, maar wie weet wat er gebeurt als ik iets echt lekkers krijg voorgehouden. Daarom, dames en heren glasvezelaars, hierbij mijn top 5 van geschenken die me ondanks al m’n principes en eerder geuite bezwaren mogelijk alsnog kunnen doen verleiden me in te schrijven voor glasvezel:

5.
Twee aardbeienseizoenen lang gratis Lambada’s van Het Aardbeienland naar behoefte.

4.
Vijf jaar lang gratis de meest kitscherige beeldjes uit de collectie van Action naar behoefte.

3.
Twee jaar lang gratis gedroogde blauwe bessen van Douven Blauwe Bessen naar behoefte.

2.
Twee jaar lang eenmaal per week een gratis kersenkruimelvlaai van bakkerij Gerards-Steeghs.

1.
Vijf jaar lang gratis Tegels konijn van slagerij Joosten naar behoefte.

Laat maar komen al dat moois, dan maak ik aan het eind van de week wel de balans op.

maandag 15 augustus 2011

Klein mysterie 270 – Melderslobashing

Waar ik zo langzamerhand een beetje moe van wordt, is het afzeiken van Melderslo in De Volkskrant. Heeft de Azijnbode (© GeenStijl) soms een geheime agenda? Of loopt er op de redactie een gefrustreerde voormalige inwoner van Melderslo rond die zijn of haar collega’s opdracht heeft gegeven zo laatdunkend mogelijk over het dorp aan de Langevenseloop te schrijven?
Omdat het er niet al te dik bovenop ligt en het plaatsvindt met een maandelijkse frequentie zal de doorsnee lezer er geen aanstoot aan nemen. Anders ligt het met tussen-de-regels-door-lezers van het overgevoelige type, zoals ondergetekende. Die gaat het op een gegeven moment natuurlijk opvallen dat er sprake is van een patroon: ogenschijnlijk lovend schrijven over een bepaald aspect van Melderslo maar ondertussen steken onder water uitdelen.

Voorbeeld 1: in de krant van afgelopen zaterdag doet Nell Westerlaken verslag van haar bezoek aan naturistencamping De Heksenhut aan de Nieuwenhofweg in Melderslo.
Nell deelt gul sterren uit: vier voor de ligging, vijf voor de service, vijf voor de hygiëne en vijf voor prijs/kwaliteit. Me dunkt, geen slechte score in een beoordelingssysteem waarbij vijf sterren het maximum is. Vreemd genoeg lukt het Nell in het stukje zelf niet haar enthousiasme over De Heksenhut tot uitdrukking te brengen. Ze benadrukt vooral de kleinburgerlijke kneuterigheid: ‘Wat we hadden verwacht van De Heksenhut is moeilijk te definiëren. In elk geval geen kampeerveld met vrijwel identieke caravans waaraan gelijksoortige luifels zijn bevestigd waaronder eendere echtparen op hetzelfde tijdstip aan het avondeten beginnen. (…) De wasruimte is spic en span, de “huiskamer” ernaast heeft een boekenkast met veel Konsalik en de omnibussen van Jan Mens en Jan den Hartog. Het bruine meubilair is bijpassend.’ Gaap, gaap, net de echte wereld, zo’n naturistencamping. Op een moment dat je het al niet meer had verwacht, slaat Nell toch nog toe. En wel keihard: ‘Maar die naam. De Heksenhut – je hoort de woordspelingen van de dorpsjeugd.’ Ja hoor, De Volkskrant zet Melderslo weer eens te kakken. Die achterlijke dorpsjeugd ook.

Voorbeeld 2: was het afgelopen zaterdag alleen de Melderslose jeugd die het moest ontgelden, op 18 juli was het hele dorp het slachtoffer. In een paginagroot artikel belichtte Yvonne Hofs die dag het bedrijf van blauwebessenteler Theo Douven aan de Herenbosweg (inderdaad, dezelfde van die verrukkelijke gedroogde blauwe bessen).
Dat er in de vermelding van de naam van het bedrijf (‘zeer prozaïsch Douven Blauwe Bessen genaamd’) en de bedrijfswinkel (‘waar de producten worden aangeprezen met reclamekreten als : “Simply the bes’”) enige ironie doorklinkt, zij Yvonne nog vergeven.
Ze vliegt pas gierend uit de bocht als ze de vestigingsplaats van het bedrijf, Melderslo, omschrijft als ‘het non-descripte gehucht bij Horst aan de Maas’. Nou vraag ik je: Melderslo non-descript? Als er één van de zestien Horster kernen descript is, is het Melderslo wel. Ik noem slechts de bank bij de kruising Nachtegaallaan – Daniëlweg, friture ’t Tömpke, de abri aan de Massenweg en de YouTube-filmpjes van Doomguyrick. Om over naturistencamping De Heksenhut nog maar te zwijgen.
Het lijkt me slechts een kwestie van tijd vooraleer de Melderslose horden op zullen trekken richting redactieburelen van De Volkskrant om opheldering te eisen.