Posts tonen met het label windmolens. Alle posts tonen
Posts tonen met het label windmolens. Alle posts tonen

woensdag 8 april 2026

Intermezzo – Molenpark (2)

Nu de verhuizing van de Weisterbeekschool naar De Afhang aanstaande is, dringt zich steeds meer de vraag op wat er gaat gebeuren met het grote gebied dat daardoor vrijkomt. Twee weken geleden was er een bijeenkomst voor buurtbewoners en andere belanghebbenden. Aan de orde waren denkrichtingen die ontwerpbureau Falsework heeft ontwikkeld.  


Vreemd genoeg was ik niet uitgenodigd. Is dan niet elke inwoner van Horst een belanghebbende? Zou dit niet juist een onderwerp moeten zijn waar het hele dorp iets van mag vinden? Het gaat hier namelijk om een plek in het centrum die het gezicht van Horst voor de komende honderd jaar mede bepaalt. Geef Horst daarom de kans zich expliciet uit te spreken over de toekomst van deze plek.

Onwetend van de denkrichtingen van Falsework heb ik eerder (klik hier) opgeroepen om de herinrichting van dit gebied tot onderwerp te maken van het eerste burgerberaad in de gemeente Horst aan de Maas. Kan geen kwaad deze denkrichting juist op dit moment nog eens te herhalen. De introductie van een burgerberaad staat immers op de agenda van de komende coalitiebesprekingen.


Het is allerminst zeker dat zo’n burgerberaad er daadwerkelijk van komt. Daarom maar eens mijn andere, eveneens eerder geventileerde denkrichting toelichten: herstel de situatie van vóór 1850 en maak van deze locatie een dorpspark. Van oudsher is dit een nagenoeg onbebouwd gebied en het totaal versteende centrum van Horst heeft grote behoefte aan licht, lucht en groen. Deze situatieschets uit 1848 maakt prachtig duidelijk hoeveel open ruimte hier tot 1850 was:


Opmerkelijk hoe weinig er in de afgelopen tweehonderd jaar is veranderd aan de ruimtelijke structuur. De huidige Jacob Merlostraat, Molenstraat, Schoolstraat en Herstraat hebben nog steeds ongeveer dezelfde loop. Daar tussenin ligt het grote terrein dat nu onderwerp van gesprek is. De cijfers 1 tot en met 5 geven verdere duiding:
  • 1, op de hoek van de huidige Jacob Merlostraat en Molenstraat, was eigendom van de familie Beuijssen, die hier in 1850 een molen bouwde met de eerste stoommachine van Noord-Limburg;
  • 2 (moeilijk leesbaar), schuin tegenover wat ook toen al ’t Groenewoud heette, is het destijds enige bebouwde perceel: hier stond de woning van klokkenmaker Frans Trommar;
  • 3 en 5 zijn bleekvelden: weitjes waarop wasgoed en linnen werden gelegd om in het zonlicht te drogen en spierwit te worden, te ‘bleken’. 5 ligt ongeveer op de plek van de in 1921 gebouwde jongensschool (nu appartementen);
  • 4, ongeveer op de plek van de huidige speelplaats van de Weisterbeekschool, is een poel.

Mijn denkrichting is simpelweg: herstel zoveel mogelijk van de situatie van 1848. Sloop van de huidige bebouwing aan Herstraat en Schoolstraat en van de voormalige jongensschool zal vrees ik een brug te ver zijn. Maar breng die poel met de flankerende weitjes terug, maak van de rest van het terrein een park en markeer daarin de plekken met historische betekenis (school, molen, eerste stoommachine, klokkenmaker, Boerenleenbank) met kunstwerken die refereren aan die betekenis.


Waag het trouwens niet deze denkrichting out of the box te noemen: veel preciezer dan hierboven geschetst kun je niet binnen de lijntjes kleuren.

zondag 19 oktober 2025

Intermezzo – Molenpark (1)

Vorige week berichtte De Limburger dat de oplevering van de nieuwe school (het vreselijke woord ‘kindcentrum’ wil maar niet uit mijn toetsenbord vloeien) in de Horster wijk De Afhang vertraging dreigt op te lopen omdat het gebouw nog niet op het stroomnet is aangesloten. Dit zou volgens de gemeente Horst aan de Maas ook tot vertraging leiden bij de herontwikkeling van het gebied rondom de huidige Weisterbeekschool.


Inmiddels heeft netbeheerder Enexis laten weten dat de gemeente niet bang hoeft te zijn voor bouwvertraging. Resteert de vraag wat er gaat gebeuren met het gebied tussen Jacob Merlostraat, Molenstraat en Schoolstraat als de Weisterbeekschool eenmaal is verkast naar De Afhang. Naar mijn beste weten is die vraag nog niet beantwoord. Wel ligt er het uit januari van dit jaar daterende onderzoek Toekomstperspectief Horst-West, uitgevoerd in opdracht van het Atelier Rijksbouwmeester, in samenwerking met de gemeente en Wonen Limburg.


Dit onderzoek zegt over het gebied rondom de Weisterbeekschool:
‘Deze locatie biedt veel kansen voor het aanhechten van het centrum met west, voor het creëren van een groene ruimte, het ontsluiten van (wandel-)routes naar de wijken toe en het toevoegen van een alternatief woonprogramma waar in de rest van de gemeente behoefte aan is.’
Concreet betekent dit de bouw van enkele tientallen woningen voor ouderen en starters, het minimaliseren van het aantal parkeerplaatsen en ‘een significant percentage publiek toegankelijk groen’. Dit laatste houdt in dat minstens de helft van het gebied onverhard en onbebouwd dient te blijven en dertig procent een bladerdek krijgt.


Dat klinkt gelukkig heel anders dan ‘volplempen met appartementencomplexen voorzien van een winkelplint’. Maar het kan nog aanzienlijk revolutionairder én goedkoper: het héle gebied onbebouwd en onverhard laten. Het zou eeuwig zonde zijn om deze unieke kans om het steenrijke en groenarme centrum van Horst significant te vergroenen voorbij te laten gaan. Maak er gewoon een dorpspark van, een groene oase van rust waar het onder een dicht bladerdak aangenaam verpozen is.


Een naam verzinnen voor dit dorpspark hoeft ook al niet veel hoofdbrekens te kosten: Molenpark of Beuijssenpark. In de noordoostelijke hoek van dit gebied lag immers vanaf 1849 de beeldbepalende molen van de familie Beuijssen, die werd uitgerust met de allereerste stoommachine in heel Noord-Limburg.


Zo eenvoudig kan het allemaal zijn. Of laat er anders gewoon eens een burgerberaad op los.

(Dit stukje verscheen afgelopen week in iets andere vorm ook in Via Horst-Venray)

woensdag 6 december 2023

Intermezzo – Politiek voeren

‘We willen geen politiek voeren maar gaan voor een goed en mooi Horst aan de Maas.’

Drie keer raden van wie deze uitspraak is. Nee, niet van het Centrummanagement Horst, en nee, ook niet van de opvolger van het VVV, en nee, al helemaal niet van Landschap Horst aan de Maas. Van wie dan wel? Van – geloof het of niet – een politicus! En wel John Jenniskens, fractievoorzitter van het CDA in de gemeenteraad van Horst aan de Maas.


John bezigde zijn gedenkwaardige woorden vorige week in een ingezonden bijdrage in Hallo Horst aan de Maas. Daarin ging hij in op de vraag of de landelijke verkiezingsuitslag ook gevolgen heeft voor de lokale politiek. Nauwelijks meent John: ‘Als lokaal CDA Horst aan de Maas staan we veel dichter bij onze inwoners en ondernemers. We staan met de poten in de klei en wat we lokaal regelen, raakt ook direct onszelf.’ Om vervolgens af te sluiten met: ‘Het in gesprek gaan met de inwoners en de ondernemers en het samen met andere fracties nog beter en mooier maken van Horst aan de Maas is en blijft ons doel. We willen geen politiek voeren maar gaan voor een goed en mooi Horst aan de Maas, niet voor ons maar Vur Oow!’


Een politicus die geen politiek wil voeren? Politiek voeren is juist het wezenskenmerk van een politicus. Zoals opereren het wezenskenmerk is van een chirurg, voetballen het wezenskenmerk van een voetballer en chaufferen het wezenskenmerk van een chauffeur.


Horst aan de Maas nog beter en mooier maken is een nobel streven. De enige manier waarop je dat als politicus kunt realiseren is politiek voeren (‘politiek bedrijven’ lijkt me trouwens een betere term). Iedereen wil namelijk een nog beter en mooier Horst aan de Maas. De pest is alleen dat iedereen andere opvattingen heeft over hoe dat nog betere en nog mooiere Horst aan de Maas eruit zou moeten zien. Meer of minder windmolens? Meer of minder statushouders? Meer of minder parkeerplaatsen? Meer of minder kunst en cultuur? Meer of minder ruimte voor al dan niet agrarische bedrijvigheid?


Politiek bedrijven is keuzes maken, prioriteiten stellen, onderhandelingen voeren, coalities smeden, concessies doen zonder je rug al te zeer te buigen. Of je dat nu leuk vindt of niet. Juist het CDA is bij uitstek een partij die zich altijd uiterst bedreven heeft getoond in het voeren van politiek (in Horst aan de Maas zelfs onlangs nog toen het ging over windmolens). Of je dat nu leuk vond of niet. Een politicus die geen politiek wil voeren, heeft niets te zoeken in de politiek, hij bevuilt zijn eigen nest.

(Dit stukje verscheen vandaag in iets andere vorm ook in Via Horst-Venray)

vrijdag 24 november 2023

Intermezzo – Horst aan de Maas in De Groene!

In zijn verkiezingsspecial wijdde weekblad De Groene Amsterdammer vorige week een reportage van liefst zes pagina’s aan Horst aan de Maas. Die zes pagina’s zijn het lezen meer dan waard, heus niet alleen omdat mijn geliefde zus Marij erin wordt geciteerd met het aloude Horster gezegde ‘ge kunt ut maes neet in ut vaerke laote staeke’. (Let op: alleen vandaag kun je het artikel gratis lezen. Doe dat door op deze link te klikken.)  


De kloof tussen stad en platteland, de omgang met statushouders, de teloorgang van het CDA, ontwikkelbedrijf Greenport, PHIEN, jeugdcentrum De Vlies, de Poolse supermarkten, windmolens, het Beheerplan Tractiemiddelen en Mechanische Gereedschappen 2023-2032, de huisvesting van arbeidsmigranten, de regenboogvlag: wat stelt Koen Haegens, de in Horst geboren redacteur van De Groene, eigenlijk niet aan de orde in zijn evenwichtige artikel waarin hij de vinger op een aantal zere plekken legt?


Wethouder Eric Beurskens (Essentie) bevestigt in het artikel nog maar eens het uit de klauwen lopen van Greenport: ‘Het ging veel sneller dan verwacht. Daardoor werd de schaal totaal anders.’ Haegens:
‘Het is tekenend voor wat er met Horst aan de Maas in zijn geheel is gebeurd. Niemand die hier een revolutie wenste. Toch zijn, als gevolg van het beleid dat economische groei nastreeft door commerciële bedrijven ruim baan te geven, grote delen van de plattelandsgemeente onherkenbaar veranderd.’

En Marij? Die komt vooral aan het woord over de ‘samenloop’, bijna een jaar geleden, met als doel om de crisisnoodopvang voor asielzoekers in de Kasteelse Bossen te behouden. Haegens kan het nauwelijks geloven:
‘Een gemeente waar niet tegen, maar vóór asielzoekers actie wordt gevoerd. Waar de meest vocale critici een tekort aan voorzieningen hekelen, in plaats van boos te worden over wat het allemaal kost. En dat niet in een progressieve studentenstad, maar in Noord-Limburg. Uitgerekend in een van die agrarische gebieden waar een gapend gat zou worden ervaren tussen de eigen conservatieve waarden en de progressieve wensen van Den Haag, van gastvrijheid voor vluchtelingen tot natuurbehoud tot energietransitie. Uitgerekend in mijn geboortedorp.’

De tweehonderd deelnemers aan die samenloop in de stromende regen deden iets dat Frans Timmermans pas afgelopen woensdagavond deed, toen het te laat was: kleur bekennen, laten zien waarvoor ze staan, vol overtuiging opkomen voor medemensen, solidariteit en medeleven betonen, hun nek uitsteken en zich krachtig uitspreken. Had Timmermans zich eerder van deze kant laten zien, dan was het zelfs niet geheel onmogelijk geweest dat ik op hem had gestemd. Politieke partijen zijn op aarde om hun idealen te verwezenlijken en niet om kiezers naar de mond te spreken.

donderdag 7 oktober 2021

Intermezzo – Wijsheid

‘Met Ruimte voor Ruimte aan de macht wordt onze democratie verkracht.’ ‘Politiek zet de boeren geen hak, zonnepanelen horen op het dak.’ ‘250 hectare zonnepanelen in Evertsoord is echt gestoord.’ ‘Geen vrijheid van mening met deze dubieuze verkenning.’ Het mag duidelijk zijn: op een spandoekje meer of minder kijkt men in Evertsoord niet bij het protest tegen de mogelijke aanleg van grootschalige zonneweides in het dorp. De spandoeken fleurden vorige week de Horster raadszaal op bij een massaal door Evertsoordtenaren bezochte bijeenkomst over de opwekking van duurzame energie in de gemeente.


Evertsoord staat niet alleen: overal in den lande, overal in deze regio wordt geprotesteerd tegen de voorgenomen komst van windmolens en zonneweides. Wordt daarbij inderdaad onze democratie verkracht? Is er inderdaad geen vrijheid van mening? Begrijpelijk dat het fors wordt aangezet, maar nee, ik geloof niet dat onze democratie hier wordt verkracht of dat de vrijheid van meningsuiting in het geding is. Om even bij het geval Evertsoord te blijven: inwoners krijgen juist alle ruimte om hun mening te uiten. Een andere zaak is dat die mening niet door iedereen wordt gedeeld. Kwalijk is wel dat het er alle schijn van heeft dat de belangen van boomkwekers en exploitanten van recreatiecentra meer gewicht in de schaal leggen dan die van andere burgers.


Wat zich wreekt in dit soort gevallen is dat van gemeentewege vaak de indruk wordt gewekt dat burgers nog van alles te vertellen hebben. Termen als ‘het gesprek aangaan’, ‘omgevingsdialoog’ en ‘keukentafelgesprekken’ wijzen nadrukkelijk in die richting. De praktijk is anders: veel meer dan het aanhoren van de plannen en die in de marge bijstellen zit er voor burgers doorgaans niet in. Dat mag en dat kan, maar ben daar dan vanaf het begin gewoon eerlijk over: zo is het spel en zo zijn de regels. Voorkomt een hoop onnodige frustratie.


De inwoners van Evertsoord vonden veel gehoor bij de gemeenteraad, zelfs bij de twee partijen die het meest volgzaam zijn van allemaal, CDA en Essentie. Opmerkelijk, omdat de raad zelf, inclusief CDA en Essentie, eind december vorig jaar heeft vastgesteld waar in Horst aan de Maas zonneweides en windmolens dienen te komen. Nog geen jaar later blijkt dat de raad voor de zoveelste keer de reikwijdte van een besluit verkeerd heeft ingeschat. Leiden in last. Terugtrekkende bewegingen zijn niet uitgesloten als in december definitieve besluiten moeten worden genomen. Wie bezint eer hij begint, heeft geen wijsheid achteraf nodig.

(Dit stukje verscheen gisteren ook in Via Horst-Venray)

vrijdag 26 februari 2021

Intermezzo – Zonneweides (1)

Iedereen wil het, maar niemand wil ze. Zo zou je in zeven woorden kunnen samenvatten hoe Nederland over duurzame energie denkt. Iedereen is er voorstander van, maar zodra er plannen zijn voor windmolens of zonneweides bij hem of haar in de achtertuin, begint iedereen te steigeren. Zo ook in Horst aan de Maas. Op die manier wordt het natuurlijk nooit wat met die ‘energietransitie’, zoals het in jargon heet.


Wat kan helpen bij het ‘meenemen’ van burgers is eerlijke en duidelijke communicatie. Beide ontbreken vooralsnog bij ‘Energielandschap Mariapeel’ in en om America, Griendtsveen en vooral Evertsoord. De verantwoordelijke Horster wethouder, Thijs Kuipers (D66+GroenLinks), reageerde in mei vorig jaar furieus op plannen voor een zonne-energiepark van honderd hectare in Evertsoord. En wat gebeurt er? Een half jaar later scheidt de gemeente Horst aan de Maas onder regie van diezelfde wethouder een nota af waarin het gebied tussen Mariapeel en Midden Peelweg in en om Evertsoord, America en Griendtsveen wordt aangemerkt als ‘kansrijk’ voor 250 à 300 hectare zonneweides, mogelijk aangevuld met drie windturbines.


In de nota heet het dat dit gebied onder meer ‘interessant om te verkennen’ is vanwege de openheid van het landschap en de functionele verkaveling (grote, rechthoekige kavels). Als liefhebber van die voor Horst aan de Maas unieke oneindige leegte (waarachter een verhaal van eeuwen schuilgaat) lijken me dat dan juist argumenten om niet eens aan die verkenning te beginnen. En aanvoeren dat ‘De Mariapeel eigenlijk altijd al een energielandschap [is] geweest’, is een gelegenheidsargument, een doelredenering, een gotspe. Met evenveel recht zou je kunnen zeggen ‘De Mariapeel is altijd al het haasje geweest, nu moet het maar eens de beurt zijn aan een ander gebied’. 


De nota wekt de schijn dat alles nog open is. Het begrip ‘verkenning’ draagt daar aan bij. Maar als je goed en hier en daar een beetje tussen de regels door leest, kom je tot de conclusie dat als Horst aan de Maas zonneweides krijgt, het al een uitgemaakte zaak is wáár die komen en dat de verkenning meer bedoeld is voor het hoe en wat. Dat kan en mag, maar ben er dan gewoon eerlijk en duidelijk over.


In de nota staat wel heel duidelijk dat ook de mogelijkheden voor windenergie in Evertsoord worden verkend: ‘Er is ruimte voor drie windturbines in lijnopstelling.’ En wat schrijft gemeenteraadslid Frenk Peeters (CDA) anderhalve week geleden op Facebook (klik hier): ‘Bevestiging van Thijs Kuipers gekregen dat windturbines in dit oriëntatiegebied niet aan de orde zijn.’ Als bestuurder moet je er dan niet héél vreemd van opkijken als al dit gedoe leidt tot burgergesteiger (te meer omdat juist vorige week een aantal deskundigen in Nieuwsuur (klik hier) grote vraagtekens zette bij de noodzaak van zonneweides).

(Dit stukje verscheen afgelopen woensdag in iets verkorte vorm ook in Via Horst-Venray)

donderdag 29 september 2016

Klein mysterie 719 – ’t Bakenshof

‘Het appartementencomplex dat op de plek van het huidige verzorgingshuis Berkele Heem in Horst komt, krijgt de naam ’t Bakenshof. De naam verwijst onder meer naar de familie Bakens, de laatste eigenaar van de molen die hier tot het midden van de Tweede Wereldoorlog stond. Uit de ongeveer vijftig suggesties koos Wonen Limburg samen met de klankbordgroep van Hof te Berkel voor ’t Bakenshof. De naam werd verzonnen door Piet Peeters uit Horst. “Deze historische naam sluit mooi aan bij het gebied”, licht Marleen van Ulft, senior gebiedsontwikkelaar, toe. “De officiële naam van de molen was Op de Laak, maar hij stond ook wel bekend als de Bakensmolen. Daarnaast verwijst dit ook naar een baken, een plek voor mensen om te wonen.”’
Aldus berichtte Hallo Horst aan de Maas gisteren op de website (klik hier) en vandaag in de papieren uitgave. Laten we eerst en vooral ontzettend blij en dankbaar zijn dat het geen staete, state, huys, veste of nog gruwelijker onzin is geworden. Toch zijn er bij ’t Bakenshof wel vraagtekens te zetten. Drie, wat mij betreft:
1. Waarom ’t Bakenshof? ‘De’ klinkt mij veel logischer in de oren. Of zit het feit dat ik dialectspreker ben me hier in de weg? Overigens lijkt weglating van het lidwoord me nóg logischer: Bakenshof.

2. Sinds wanneer is een baken ‘een plek voor mensen om te wonen’? Volgens mijn editie van Van Dale is een baken ‘elk vast merk (ton, paal) dat het vaarwater markeert’. Ik weet wel, ‘baken’ heeft ook een figuurlijke betekenis, maar dan zou simpelweg Het Baken als naam aanzienlijk krachtiger zijn geweest. Nu lijkt het hinken op twee gedachten – misschien is dat ’t in plaats van de daar ook wel een uiting van.

3. Vanwaar de suggestie dat de Bakensmolen op de plaats van het appartementencomplex stond? Naar mijn beste weten stond de Bakensmolen – een stellingmolen – omstreeks honderd meter verderop richting Sevenum. Het molenhuis was het pand dat nu de adressen Gasthuisstraat 39 en 41 herbergt. Een – in gewijzigde vorm – nog altijd aanwezige inrijpoort verschafte toegang tot de molen. Het jaartal 1892 in de sluitsteen boven de poort verwijst naar het bouwjaar van het gebouwencomplex.
Als de naam van het appartementencomplex dan toch gekoppeld diende te worden aan een historisch gebouw, had iets in de trant van De Textielfabriek of Ruttenhof dan niet eerder voor de hand gelegen? Naast het huidige café De Beurs – en dus dichterbij Berkele Heem dan de Bakensmolen – lag immers (ik vermoed tot in de jaren zeventig) de textielfabriek van de gebroeders Rutten. (Onderstaande foto is genomen vanuit de Sint-Lambertuskerk. Links op de achtergrond het huidige Gasthoês, daarachter een schoorsteen van de textielfabriek en daar weer achter de Bakensmolen.)
Enfin, typisch gevalletje what’s in a name.

maandag 12 oktober 2015

Intermezzo – Molensteen

Een van de meer troosteloze plekken in Horst is het plantsoentje op het punt waar Jacob Merlostraat, Molenstraat en Vijverlaan elkaar ontmoeten.
Waar ’m die troosteloosheid nu precies in zit? Valt nog niet mee er de vinger op te leggen. Heeft misschien iets te maken met de veelheid aan borden, palen, paaltjes en ijzerdraad die de paaltjes met elkaar verbindt. Ook ontbrekende intimiteit en met elkaar vloekende bestratingspatronen spelen mogelijk een rol. Plus dat desolate bankje dat de indruk wekt alsof het in de vijftien jaar dat deze eeuw nu oud is, nog geen bezoeker heeft mogen begroeten.
Ach, misschien hebben plantsoentjes wel per definitie iets troosteloos. Een zekere mate van troosteloosheid hier en daar valt eigenlijk ook alleen maar toe te juichen. Toch zou je uitgerekend deze plek iets minder troosteloosheid toewensen. Als er dan toch troosteloosheid moet zijn, dan maar in de Willem Alexanderstraat, Achter de Smaalbrug of op het Pastoorsveld. Maar niet hier. Niet op deze historische plek. Hier werd namelijk ruim 160 jaar geleden de allereerste stoommachine van Horst en mogelijk zelfs van heel Noord-Limburg in gebruik gesteld. Hier begon met andere woorden de Industriële Revolutie van Horst.
Het had overigens nog heel wat voeten in de aarde voordat het zo ver was. Toen molenaar Pieter Frans Beuijssen in 1848 aankondigde een stoommachine te plaatsen in zijn olie- en pelmolen, kwamen elf buurtbewoners in opstand. Ze vreesden brandgevaar en schade aan hun gewassen. Ook zouden het ‘gedruisch’ en de lichtstralen van de molen leiden tot ‘dagelijks onheil’ voor paarden en voertuigen die de molen passeerden. Beuijssen wist de bezwaren van de buurtbewoners met succes te pareren en kreeg uiteindelijk vergunning voor het installeren van de stoommachine.
‘Beuijsse Meule’ zou daarna ruim een eeuw lang een begrip blijven in Horst (klik hier). Omstreeks 1970 verkocht de familie Beuijssen haar bezittingen aan de Jacob Merlostraat aan de gemeente Horst. Kort voor de sloop, enkele jaren later, zag het er ter plekke zo uit:
Het plantsoen kwam ongeveer te liggen op de plaats van het pand met de VVD-posters. Ik veronderstel dat de drie stenen in het plantsoen fragmenten zijn van molenstenen die zich ooit in Beuijsse Meule moeten hebben bevonden.
Om terug te keren naar het begin: die grauwe molensteenfragmenten dragen ook bij aan de troosteloosheid van het plantsoen. Ik zou zeggen: conserveer die stenen, berg ze mooi op in een depot, laat een kunstenaar aan de slag gaan met het gegeven dat op deze plaats Horster geschiedenis is geschreven en je zult zien dat Horst een troosteloos plekje armer is.  

zaterdag 27 juni 2015

Ingezonden – In onze gemeente komt een windmolen van 120 meter hoog

Mooi, Jan Duijf (Kloosterstraat Horst) laat weer eens van zich horen middels een ingezonden bijdrage! Over een windmolen in Horst gaat het, maar nog meer over de aandacht voor het historische Horster landschap. Komt-ie:

In onze gemeente komt een windmolen van 120 meter hoog

Ultramodern en aartsconservatief beleid in het buitengebied

In de gemeenteraadsvergadering van afgelopen dinsdag werd van gedachten gewisseld over het bestemmingsplan voor het buitengebied dat een kader moet bieden voor toekomstige ontwikkelingen op het ons omringende platteland. Interessant.

Eén van de zaken waar alle fracties het over eens zijn, is dat er in Horst aan de Maas een windmolen komt van 120 meter hoog. Om u een idee te geven van de afmeting: de toren van de Horster Sint-Lambertuskerk telt 68 meter. Een windmolen met een hoogte van 120 meter is een joekel en een toonbeeld van moderniteit.
Nu is Horst aan de Maas bekend vanwege zijn megastallen, megabroeikassen en innovatieve mega-ambities in de agrarische sector. Op één, daarmee samenhangend, vlak is onze gemeente echter minder vlot, voortvarend, laat staan vernieuwend: het beleid ten aanzien van het behoud van het cultuurhistorisch erfgoed in het buitengebied is namelijk aartsconservatief. 
 
Het zou mij niet verbazen als menig gemeenteraadslid werkelijk geen idee heeft wat in onze gemeente belangrijke historische landschappelijke waarden zijn, terwijl elk raadslid weet dat de (bouw)druk op het buitengebied de komende jaren enorm toe zal nemen. Het zou onze gemeente sieren als zij ook voorloper en vernieuwer wil zijn bij het beter in balans brengen van de economische bedrijvigheid in het buitengebied en het behoud en herstel van het historische landschap.

Jan Duijf Kloosterstraat

maandag 13 april 2015

Top 5 – Foto’s op Grenspost O aan de Sint-Jorisweg

Hoewel die vorige week beloofde top 5 van Hegelsomse Grensposten (klik hier) in mijn hoofd al nagenoeg vorm heeft gekregen, wacht ik even met publicatie ervan. Ik wil namelijk eerst nog een paar Grensposten (acht kunstwerken in de vorm van een letter, geplaatst in een krans rondom Hegelsom) in een apart stukje bespreken. Anders zou ik ze gewoonweg tekort doen.
Om te beginnen vandaag de O. Het lijkt er warempel op of de initiatiefnemers van de Grensposten bij het zoeken naar een vorm voor de letters rekening hebben gehouden met mijn bijzondere voorliefdes. Ik denk daarbij met name aan de E, bij station Horst-Sevenum, die moet uitgroeien tot een vrijplaats voor graffitispuiters en ook aan de O, die wordt gevormd door de zestien bladen van een windmolentje. Herhaaldelijk heb ik hier al mijn liefde beleden voor de vierbladige Bosman-windwatermolen, maar die liefde geldt natuurlijk evenzeer de Amerikaanse windmotor of roosmolen. Want dat is de soortnaam van de molen die sinds een dikke week de westelijke oever van de Molenbeek aan de Sint-Jorisweg opsiert.
Een dorp in beweging luidt de titel van dit kunstwerk. Uit de toelichting: ‘Een windmolen staat voor nieuw opgewekte energie die we kunnen gebruiken om iets nieuws te realiseren. Nieuwe energie die in- of omgezet gaat worden voor nieuwe dynamiek.’
De zestien bladen van de molen bevatten in totaal 31 foto’s van het leven in Hegelsom in het heden en (vooral) verleden. Ze zijn na een oproep daartoe ingezonden door dorpsbewoners. De foto’s laten zich het beste bekijken bij, naar schatting, windkracht 4 of 5. Bij minder wind draait het molentje amper en zul je op de kop en op je zij moeten gaan staan om de foto’s goed tot je te kunnen nemen. Bij meer wind flitsen de foto’s in een razend tempo aan je voorbij – vermoed ik, ik heb de proef nog niet op de som kunnen nemen.
Genoeg gebazeld, tijd voor de Horst-sweet-Horst top 5 van foto’s op Grenspost O aan de Sint-Jorisweg. Met excuses voor de krakkemikkige foto’s, maar het kon niet anders. En omdat de foto’s geen bijschriften hebben, heb ik ze zelf maar verzonnen. Komt-ie:

5.
Zandkastelen bouwen op de Diekerhei.

4.
Toelichting overbodig. Nostalgie pur.

3.
Je moet waarschijnlijk Hegelsommer zijn om te weten wat dit is of betekent. Ik ben geen Hegelsommer.

2.
Potje kaarten in de buitenlucht op een heerlijke zomeravond.

1.
De vuile was buiten hangen.

maandag 10 maart 2014

Intermezzo – Groendebat

Prachtige zondag, meer dan twintig graden, dus waar ga je dan naar toe? Juist, naar het Groendebat in de Houthuizermolen in Lottum!
De kortste fietsroute gaat volgens de routebeschrijving in Google Maps via de Meerlosebaan. Lijkt me sterk, maar als Google het zegt is het zo. Onderweg in elk geval een nouveauté in de gemeenteraadscampagne meegepikt:
Eenmaal gearriveerd bij de molen volgt de eerste domper als een CDA-raadslid opmerkt dat hij in Melderslo nog honderd meter achter me fietste en nu de koffie al bijna achter de kiezen heeft. Volgende keer dus gewoon weer m’n eigen kompas volgen en niet dat van Google. Een tweede domper volgt meteen daarop als een ander CDA-raadslid me bijna om de hals vliegt om me te complimenteren met ‘dat leuke stukje laatst’, dat nu juist helemaal niet leuk bedoeld was. En dan moet het Groendebat nog beginnen.
Wat het Groendebat eigenlijk is? Een debat over het buitengebied van Horst aan de Maas en alles wat daaraan vast hangt. Georganiseerd door Groengroep Sevenum, ondersteund door andere ‘groene’ Horster verenigingen. Geleid door Carla Brugman (GroenLinks-politica) en Geert Claessens (voorzitter KnopenLopen Sevenum). Deelnemers: de lijsttrekkers van CDA, D66, Essentie en PvdA en de nummer 2 van de SP. Aantal belangstellenden: naar schatting zestig à zeventig.
Belangrijk aan zo’n debat schijnt altijd te zijn dat het waardig verloopt. Nou, wees gerust, het was een waardig debat: respect voor elkaar, tutoyeren, geen verwijten, elkaar laten uitpraten, geen rancune enz. En ondanks de warmte trokken de deelnemers hun fluwelen handschoenen niet uit. Scherp was het daarom niet, verrassend al evenmin en veel inhoudelijk nieuws viel er ook niet te halen (of het zou moeten zijn dat windmolens tot een hoogte van tweehonderd meter de komende jaren wel eens een hot item in Horst aan de Maas zouden kunnen worden en dat D66 geen bezwaar heeft tegen windmolens zolang ze maar niet in het buitengebied komen te staan). Dat het debat desondanks niet verveelde, had te maken met de vaardige leiding en de gekozen opzet, die nauwelijks nietszeggende pr-praatjes toeliet. Hopelijk een voorbeeld voor de nog komende debatten.
Hoe ze het deden? Laten we ze kort even langs lopen. Meest dominant aanwezig was Birgit op de Laak (PvdA). Goed gebekt, ad rem, sterk in het debat, alleen wat mij betreft iets te veel anderen de les lezend. Bram Hendrix (Essentie) is de man van het onversneden rechtse geluid: het was ondernemer voor en ondernemer na. Niet helemaal mijn smaak, wel klare taal, vol verve gebracht en eveneens bijzonder bedreven in het debat. Henk Kemperman (D66) is juist meer het bedachtzame type, iemand die – ook in de gemeenteraad – wel eens enige twijfel laat doorklinken. Heel menselijk, maar in de politiek ben je dan een gemakkelijke prooi voor anderen. Anthony van Baal (SP) is duidelijk minder een scherpslijper dan zijn lijsttrekker Thijs Coppus, huldigt wel even uitgesproken standpunten, maar is minder bekwaam in het behendig pareren van de schimpscheuten die de SP altijd, en dus ook in het Groendebat, ten deel vallen. Resteert Bob Vostermans, de vers vanuit Velden ingevaren lijsttrekker van het CDA. Blijkt uit het beste CDA-hout gesneden: de kerk in het midden laten, veel én-én en zowel-als. Vindt alles wat niet mooi is fantastisch en alles wat niet fantastisch is mooi. ‘Radicaal in het midden’, zei hij zelf, maar dat ‘radicaal’ kun je gerust weglaten. Wel rap van de tongriem gesneden en intussen goed ingevoerd. In het debat werd hij nauwelijks beproefd.   
Donderdag in Grubbenvorst: nieuwe ronde, nieuwe kansen.
Oh ja, de debatdeelnemers – met het oog op de door hen bepleite duurzaamheid allemaal afzonderlijk per auto afgereisd naar de Houthuizermolen – plantten ook nog een boom.