Posts tonen met het label Micky Verhaeg. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Micky Verhaeg. Alle posts tonen

zondag 2 februari 2020

Intermezzo – Ledfigures

Met ‘knutselaar’ doe je ‘m grotelijks tekort. ‘Uitvinder’ is misschien een te groot woord. ‘Designer’ en ‘ontwerper’ zijn te nietszeggend en veelomvattend. ‘Techneut’ is denigrerend. Laat ik het daarom houden op ‘bedenker en maker van geinige, enigszins techneutische objecten die soms tegen kunst aan schurken’. Ik heb het uiteraard over Micky Verhaeg, woonachtig in Eindhoven, maar Horstenaar van geboorte. Hij figureerde in het verleden al op Horst-sweet-Horst met zijn Shuffleboard (klik hier) en zijn palletkunstwerk bij WaaRomney (klik hier).


Ledfigures heet het nieuwste project van Micky. Ledfigures, objecten met unieke lichteffecten waarin licht oneindig wordt weerspiegeld. In en tegenover de Pop Up Galerie in Venray (hoek Kapelaanspad – Schoolstraat) zijn momenteel twee van deze objecten te zien: de LED Infinity Cube en de LED Infinity Tetrahedron (een soort piramide). Ik heb ze gezien en geloof me: ze zijn intrigerend, fascinerend en betoverend.


En inderdaad ook ‘vet spacy’, zoals ik twee passerende jongens van een jaar of twaalf hoor zeggen.


Het ontwikkelen van de ledfigures is een proces van vallen en opstaan. Micky: ‘Ik heb dit nog nooit eerder gedaan, dat maakt het moeilijk. Bij deze figuren moeten in elke hoek meer dan twaalf contacten aan elkaar worden gesoldeerd en dat in een driedimensionale ruimte van één kubieke centimeter. Misschien een eenvoudig klusje voor de ASML’ers onder ons, maar voor mij als beginnend electro DIY’er was dit echt een uitdaging. Eén contactje verkeerd of één contactje dat kortsluiting maakt en alle leds kunnen kapot gaan. Is me dus twee keer overkomen, waarna ik weer helemaal opnieuw kon beginnen.’


Een volgend ledfigure is al in de maak: een dodecahedron, een object met twaalf vijfhoeken, dertig ribben en twintig hoeken. Micky: ‘Dat is wel weer een uitdaging, ja. Ik ben erg benieuwd hoe die eruit komt te zien. Hoe de weerspiegeling wordt en welke effecten er mee te creëren zijn. En nu maar hopen dat het solderen ditmaal wel in één keer goed gaat.’


Wat zijn eigenlijk zijn bedoelingen met de ledfigures? Micky: ‘Ze moeten niet in elke huiskamer te vinden zijn, dan is het speciale er vanaf. Ik wil er verder mee experimenteren. Het begint bij deze figuren, maar wat als je andere lichteffecten in de spiegelfiguren stopt? Of wat als je de figuren drie, vier of zelfs vijf meter hoog maakt? Het zou geweldig zijn als je erin kon lopen. Ik hoop de figuren te kunnen plaatsen bij GLOW 2020 en/of andere (licht)festivals, zodat bezoekers erin kunnen verdwalen. Maar ze zouden ook in de openbare ruimte kunnen staan. Zo lijkt het me ook vet om een grote LED Infinity Voetbal bij het PSV-stadion te plaatsen. Alleen nog een investeerder of klant zien te vinden …’


De ledfigures van Micky zijn nog twee weken te zien in Venray. 24 uur per dag, maar bij donker zijn ze absoluut op hun intrigerendst, fascinerendst, betoverendst en spaciest. Geen tijd voor een live bezoek? Bekijk dan de Instagrampagina van ledfigures (klik hier).

donderdag 1 februari 2018

Intermezzo – Shuffleboard

Of ik misschien zin had in een roadtripje naar Antwerpen? Om pucks op te halen. ‘Pucks? Ben je belazerd? Ik ga echt niet naar Antwerpen om drugs op te halen!’ Haha, hoe kwam ik daar nou toch weer bij? Pucks waren echt geen geestverruimende pilletjes hoor, nee, pucks waren zware metalen schijven, te vergelijken met ijshockeypucks. ‘Oh, nou oké dan.’


En zo ging ik op zondag 19 november van het afgelopen jaar op roadtrip naar Antwerpen. Met Micky Verhaeg, de maker van het palletkunstwerk op WaaRomney (klik hier). Het werd een supervette dag, die me nog lang bij zal blijven. Hoogtepunten: de uitkijktoren in Esbeek (waar ik Micky maar ternauwernood van een abseil-poging kon weerhouden),


de opgezettedierenwinkel in de binnenstad van Antwerpen (waar Micky likkebaardend rondliep en ik voor het eerst besefte dat opgezette dieren ook kunst kunnen zijn),


de haven van Antwerpen (waar we ons op een ijzig koude kade meer dan een uur lang vergaapten aan de bedrijvigheid en diep onder de indruk raakten van de enorme dimensies van alles wat ons omgaf)


en spooky Doel (waar de toch zo onverschrokken Micky zich zo mogelijk nog minder op z’n gemak voelde dan ik).


En oh ja, in Melsele haalden we acht pucks op. Daar was het tenslotte allemaal om begonnen. Micky – een bouwer, een bedenker, een techneut – was namelijk bezig met de bouw van een Shuffleboard, een 4,2 meter lange en 92 centimeter brede tafel waarop je een van oorsprong Amerikaans spel kunt spelen dat, simpel gezegd, het midden houdt tussen sjoelen en curling. Een spel dat je speelt met, in Nederland nauwelijks verkrijgbare, pucks.


Terug in Horst zag ik Micky enkele dagen later aan het werk aan het loeizware (meer dan driehonderd kilo) en geheel door hemzelf ontworpen Shuffleboard. Toen, en in de weken daarna,  was hij nog bezig met de finetuning. Want als Micky iets doet, doet ie het ook goed.


Maar op een gegeven moment nodigde hij me dan toch uit om eens een potje te komen spelen. In de tussentijd had hij zich het spel eigen gemaakt, waardoor hij me uiteraard glansrijk inmaakte. Al had ik volgens hem best talent. Want complimenteus is Micky óók.


En nu, na de absolute finishing touch, staat het Shuffleboard tijdelijk in café Cambrinus. Waar iedereen tot nader bericht op vrijdagavond gratis en voor niets een potje kan komen shufflen. En zich erover kan komen verwonderen hoe iemand zó’n professioneel ogend en zó’n tot in de kleinste details kloppend Shuffleboard heeft weten te bouwen.


Wie weet wordt Cambrinus wel het begin van een triomftocht van het Shuffleboard van Micky. Hoe het ook zij: ik prijs me gelukkig dat ik getuige ben geweest van een deel van het ontstaansproces.

maandag 1 januari 2018

Intermezzo – 2017

Minst actieve boerderij: Kasteelboerderij
Trouwste Horst-sweet-Horst-liker: Frank Schijven
Nadrukkelijkst onnadrukkelijk aanwezig: Ger Driessen
Witste hekwerk: Smaalbrughekwerk


Apartste monumentonthulling: 7 oktober in Kronenberg
Fantastischte festival: WaaRomney
Onbegrepenste Horster woord: brötele
Inspirerendste club: Zeen
Langharigste bladkorf: Mevrouwsbosweg, Hegelsom


Vaardigste regels-aan-de-laars-lapper: Van Dijck Groenteproducties
Parmantigste naam: Grandorse
Mildst gekruid: Mild Gekruid
Minst gelezen Horst-sweet-Horst-stuk: Little Italy in America
Bijzonderste kunstwerk: Sanne Aben op WaaRomney


Bedreigdst: het Horster landschap
Horst-sweet-Horst het vaakst het bloed onder de nagels vandaan halende Horster politicus: Raymond Knops (voor het 76e jaar op rij)
Meest gelezen stuk op Horst-sweet-Horst: top 5 – Braakplakkaten hedenmorgen waargenomen in het Horster centrum
Burgervaderst: Kees van Rooij
Koninklijkste kerstversiering: Spoorstraat 10, Tienray


Vetste palletbouwwerkkunstenaar: Micky Verhaegh
Betreurdste eik: Meerweg, Kronenberg


Favorietste trein: gifttrein
Gecraqueleerdste zeikton: Zwarte Plakweg, America 


Bedenkelijkste raadsdebat: Kloosterhofdebat
Veelbelovendste gemeenteraadslid: Jim Weijs
Misbruiktste woord: verrommeling
Gemistste buis:


Strijdbaarst: Andries Brantsma
Chillste danceparty: The Village Warehouse
Coolste pakkers: zwerfafvalpakkers
Verrassendste borduurkunstkunstwerk: Dissection HK11049-16pix1/9L van Erik van Maarschalkerwaard


Overbodigste station: Grubbenvorst
Heiligste ex-Horstenaar: ome Kees
Out of the picturest: Afslag 10
Apartste Horster De Stijl-hommage: Zwarte Plakweg, America


Geprefereerdste dop: wieldop
Gezaghebbendste gemeenteraadslid: Eric Beurskens
Intrigerendste gebouw: blijft nog even geheim

dinsdag 26 december 2017

Intermezzo – Verwijfde tractor

verwijfd (bn.; -er, -st) niet flink, syn. verwekelijkt, onmannelijk: verwijfde zeden; zich verwijfd aanstellen
verwijfdheid (de (v.)) onmannelijke zwakheid, flauwheid, werkelijkheid

Verwijfd. Mag dat nog in het huidige tijdsgewricht? Nee? Doe ik het lekker toch. Omdat ik geen ander woord weet. Ja, ‘verwekelijkt’ misschien, maar dat woord ken ik pas sinds ik zojuist in Van Dale Groot woordenboek van de Nederlandse taal zocht naar de precieze betekenis van verwijfd. Laten we het dus maar gewoon op verwijfd houden, mocht er mot van komen dan neem ik dat voor lief.


Maar ik wil het eigenlijk over tractors hebben (tractoren mag ook, maar ik vind ‘tractors’ beter bij tractors passen). Een heel erg grote rol in mijn bestaan hebben tractors tot dusverre niet gespeeld, moet ik bekennen. Wat waarschijnlijk best opmerkelijk is voor een inwoner van Horst aan de Maas. Gravend in mijn geheugen kom ik niet verder dan twee herinneringen, allebei uit de jaren zeventig. De ene dichtbij huis, toen ik een keer een stukje mee mocht rijden op de tractor van buurman boer die z’n akker aan het ploegen was. Ik geloof dat het me weinig deed. Mijn andere tractorherinnering is iets zoeter: elke zomervakantie gingen we wel een keer naar pretpark De Valkenier in Valkenburg. Behalve de lachspiegels staat me van het hele pretpark slechts één ding bij: de oude tractor die je kon bestijgen. Niet meer en niet minder, maar ik deed het naar hartenlust.


De jaren tachtig, negentig en nul zijn witte vlekken op mijn tractorgebied. Pas op 16 augustus van dit jaar, om 7.58 uur om precies te zijn, beleefde de tractor de glorious return in mijn leven, toen palletbouwkunstenaar Micky Verhaeg met d’n tractor ván pap het terrein op kwam rijden waar enkele dagen later WaaRomney zou plaatsvinden (klik hier). D’n tractor ván pap was precies zoals een tractor hoort te zijn: een gebruiksvoorwerp, zonder opsmuk, geen tierlantijntjes, doelmatig, sober, bescheiden, degelijk, mannelijk zo je wilt.


De aangename herinnering aan Micky en WaaRomney bleef, de herinnering aan d’n tractor ván pap vervaagde alweer snel. Maar afgelopen donderdag om twintig over drie verlangde ik ineens weer hevig naar d’n tractor ván pap. Ik bevond me op de Horsterdijk in Lottum, toen ik bij Coenders Lottum BV dit zag:


Geen doelmatige, bescheiden, sobere tractor zonder opsmuk, maar een opdringerige tractor, jengelend om aandacht. Een tractor die behaagd wil worden, een tractor die je met z’n kerstverlichting probeert te verleiden. Een verwijfde tractor.

zondag 1 oktober 2017

Intermezzo – The Village Warehouse (2)

Plotseling tikt iemand me op m’n schouder. Ik draai me om en sta oog in oog met een angstaanjagend reptiel dat zich op de arm van z’n begeleider bevindt. Een soort opgeblazen kikker, maar dan vijftig keer zo groot. Lichtgevend bovendien. De bek van het monster beweegt zich richting mijn gezicht. Net voordat ik de begeleider wil toeschreeuwen dat ik niet houd van angstaanjagende lichtgevende reptielen die het op mijn gezicht hebben gemunt, kom ik tot de ontdekking dat het om een nepper gaat. Grijnzend vervolgt de begeleider zijn weg, op zoek naar een volgend slachtoffer.


Welkom op The Village Warehouse! Uiteindelijk ben ik toch beland op de danceparty waar ik op de guestlist stond (klik ook hier). Intensief lobbyen, afgelopen week, onder bevriende vijftigers, veertigers en zelfs dertigers om me te vergezellen naar dit festijn in de romneyloods in Meterik, heeft niet het beoogde resultaat gehad. Zonder uitzondering vinden ze dat ik moet gaan – zonder uitzondering hebben ze een alibi (of beweren ze een alibi te hebben) waarom zij die trip to hell niet kunnen meemaken. Gelukkig is er nog twintiger Sanne – van de jeugd moet je het hebben – die wél bereid is deze vreemde eend in de bijt twee uur lang onder haar hoede te nemen.


Trip to hell? Blijkt in de praktijk alleszins mee te vallen! Al doet de grote vuurschaal op het door Micky Verhaegh en consorten fantastisch met pallets aangeklede buitenterrein van de loods in eerste instantie anders vermoeden.


Maar ik kan me nauwelijks voorstellen dat in de hel net zo’n aangenaam knusse sfeer heerst als hier. De ook al met palletbouwwerken opgesierde loods zelf zou ik zelfs eerder als hemels willen betitelen. De verlichting is werkelijk bedwelmend – dit is de loods in zijn allervolste glorie, waarschijnlijk voor het eerst en meteen ook voor het laatst. De door het hele lichaam vibrerende bonkende muziek maakt de beleving alleen maar intenser, ik word helemaal één met de loods.


Drugs, waar iedereen me van tevoren zo voor heeft gewaarschuwd? Ik zie ze niet! Al kan het ook zijn dat het grote snuiven, spuiten en slikken pas na mijn vertrek gaat beginnen, omdat niet geheel valt uit te sluiten dat drugsbeluste aanwezigen mij aanzien voor een (mislukte) undercover agent.


Mijn The Village Warehouse komt abrupt ten einde als ik in gesprek raak met Job. Job uit Tienray. Ik: ‘Tienray? Oh, dan ken je L.P. ongetwijfeld ook wel?’ Hij: ‘Jazeker. Ben jij z’n vader?’ L.P. is nota bene collega-vijftiger! Dodelijk! Met de staart tussen z’n benen druipt deze opa per direct af, om net op tijd thuis op de bank z’n geliefde VVV soeverein met 2-0 van Excelsior te zien winnen.


Eind goed, al goed.

(met dank aan Sanne Aben voor de begeleiding én de foto’s)

maandag 25 september 2017

Intermezzo – The Village Warehouse (1)

Vrijdag 11 augustus
Op uitnodiging van medeorganisator Sanne Aben komt Micky Verhaeg een kijkje nemen bij de romneyloods in Meterik, waar negen dagen later WaaRomney (klik hier) zal plaatsvinden. Micky geniet in kleine kring bekendheid als bouwer van uit pallets bestaande constructies. Twintiger Micky en deze vijftiger hebben elkaar nog nooit ontmoet, maar een voorstelrondje is niet nodig: het is alsof we elkaar al jaren kennen. Aan het verzoek om als eyecatcher voor WaaRomney een palletkunstwerk te bouwen maakt Micky weinig woorden vuil: ‘Vet!’ Iets minder vet is dat hij WaaRomney zelf zal moeten missen omdat hij vijf dagen naar Lowlands gaat. Waar dan weer tegenover staat dat hij het keivet zou vinden ooit eens een feesrje in de romneyloods te organiseren. Misschien te zijner tijd maar eens een balletje opwerpen bij Twan en Lucille Goemans, de geweldige eigenaren van de loods, die niets te gek lijken te vinden?

Waarna het nog vet wordt bij het tegenover de loods gelegen café Ôs Kruuspunt en vervolgens nog veel vetter op een niet nader te noemen locatie.


Woensdag 16 augustus
Al vóór achten komt Micky met de tractor van pap (bij wie ik, naar later blijkt, op de basisschool in de klas heb gezeten) het buitenterrein bij de loods oprijden. Met behulp van neef T. (ook met hem is een voorstelrondje niet nodig) staat er vier uur later een fantastisch palletkunstwerk dat dagenlang de aandacht van elke voorbijganger zal trekken en op zondag dienst zal doen als entree van WaaRomney.


Vrijdag 1 september
Via de sociale media sijpelen berichten door dat er op 30 september een feestje zal plaatsvinden in de romneyloods in Meterik: The Village Warehouse. Heeft Micky Twan en Lucille toch zo ver weten te krijgen dat ze de definitieve herinrichting van hun loods nog enkele weken uitstellen. Vet! Keivet! Micky verklapt diezelfde dag dat ik op de guestlist van The Village Warehouse sta. Wat dit erkend niet-feestbeest iets minder vet vindt.


Dinsdag 19 september
Whatsappconversatie tussen Micky en ondergetekende:
Ik: ‘Vraagje: heb jij misschien een affiche van The Village Warehouse? Ik zou het nl graag toevoegen aan mijn verzameling voorwerpen betreffende Horst aan de Maas …’
Hij: ‘We hebben flyers.’
Ik: ‘Wil je dan een flyer voor mij bewaren?’
Hij: ‘Jep.’
Ik: ‘Mooi trouwens dat je neef T. weer hebt gevraagd om te helpen!’
Hij: ‘Sanne haar idee :)’
Ik: ‘Sanne heeft altijd goeie ideeën!’
Hij: ‘Kom je ook kijken zaterdag de 30ste dan? Dansen met Sanne? :D’
Ik: ‘Tja, dat weet ik nog niet … Ik zou daar een soort van museumstuk zijn vrees ik …’
Hij: ‘Grijs is in de mode ;) Je voelt je toch nog jong :D’
Ik: ‘Ja ja maak me maar belachelijk …’
Hij: ‘Haha :D Wordt leuk! Je kunt altijd bij kampvuur gaan zitten.’
Ik: ‘Zal er nog eens diep over nadenken.’


Zaterdag 23 september
Oude tijden herleven: met behulp van neef T. is Micky, wederom gearriveerd met de tractor van pap, een nieuw palletkunstwerk aan het bouwen, alleen nu niet voor WaaRomney maar voor The Village Warehouse.


Zondag 24 september
De toren voor The Village Warehouse is klaar. Vet! Keivet!


Maandag 25 september
Nog steeds twijfel ik: komende zaterdagavond behaaglijk thuis als couch potato Excelsior-VVV en ander voetbalmoois aanschouwen? Of me als guest onderdompelen in een dampende menigte losgeslagen twintigers in een loods die, geteisterd door een geluidslawine, staat te trillen op z’n grondvesten? Of zou een rol als fly on he wall misschien vet zijn?

woensdag 23 augustus 2017

Top 5 – Meest memorabele WaaRomney-momenten

Nauwelijks veertien dagen zaten er tussen droom en daad. Feitelijk gekkenwerk, maar de droom was zo sterk dat ie zich niets gelegen liet liggen aan ge-ja-maar. En dus vond afgelopen zondagmiddag WaaRomney plaats. In en om de nog net leegstaande voormalige tuinbouwloods, een zogeheten romneyloods, aan de Speulhofsbaan in Meterik. Beeldende kunst, muziek, performance, poëzie, fotografie, video, installaties, voornamelijk door en van professionals uit Horst aan de Maas en directe omgeving. Tegen de verwachting in enorm druk bezocht. In het garen gehangen door Sanne Aben, Helmie van de Riet en ondergetekende.
Omdat ik mezelf de hele middag onledig heb gehouden met het verzorgen van (broodnodige, zo bleek weer eens) stoomcursussen verlorenwieldoprechtopzetten en ik daardoor van het festival zelf niet zo heel veel heb meegekregen, géén top 5 van WaaRomney-kunstwerken (hetgeen me ook een hoop ongemakkelijke keuzes bespaart). Wel een top 5 van mijn meest memorabele WaaRomney-momenten. Komt-ie:
5. zondag 20 augustus, 16.37 uur – meteen aan het begin van mijn zoveelste stoomcursus verlorenwieldoprechtopzetten krijgt een mevrouw uit Tilburg met Geleense roots de slappe lach. Als ik de stoomcursus een kwartiertje later afsluit, is ze nog steeds niet uitgelachen.
4. donderdag 10 augustus, 14.57 uur – 'Nee hoor, gaat niet, u had acht weken geleden een vergunning moeten aanvragen.' De flexibiliteit van een loden deur, de totale onwil om tot een oplossing te komen: om van te gruwen. Maar ook gemeentelijke bureaucratie kan de droom niet dwarsbomen. Dan maar geen vergunning.
3. woensdag 16 augustus, 7.58 uur – met een tractor komt Micky Verhaeg de binnenplaats naast de loods oprijden. Daags voor zijn vertrek naar Lowlands bouwt deze held, vakkundig geassisteerd door T., in drie uur een palletkunstwerk dat vijf dagen lang blikvanger van WaaRomney zal zijn.
2. vrijdag 18 augustus, 19.32 uur – magisch moment: na vele, vele uren van trial and error lukt het Sanne Aben en haar vader Toon eindelijk om het door Sanne zo vurig gewenste watergordijn in de loods te creëren. Nu kan het nauwelijks nog misgaan: een filmpje maken en dat vervolgens beamen op het watergordijn gaat nu ongetwijfeld ook lukken. En inderdaad staat er twee dagen later een fantastische installatie, waarover ik een bezoeker hoor zeggen dat het op de documenta in Kassel niet zou misstaan. Gelijk heeft ie. 
1. dinsdag 8 augustus, 20.43 uur – telefoontje met Twan Goemans, eigenaar van het perceel waarop de romneyloods staat. Of we er een keer een soort van festival mogen organiseren? Alsof het de normaalste zaak van de wereld is, zegt de sympathiekste palletproducent van het westelijk halfrond zonder er een seconde over na te denken: 'Natuurlijk, waarom niet? Over dat soort dingen moet je niet te moeilijk doen.' Alleen wel graag vóór 21 augustus, want daarna komt er een betonnen vloer in de loods te liggen en wordt ze geleidelijk geschikt gemaakt voor de productie van pallets. Vóór 21 augustus? Maar dat is volgende week zondag al! De rest is inmiddels geschiedenis ...