Posts tonen met het label Berlijn. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Berlijn. Alle posts tonen

maandag 25 juli 2011

Klein mysterie 266 – Kerkstraat

Worden de overbodige Horster verkeersborden (klik hier) soms omgesmolten tot overbodige verwijzingsborden? Vergeef me m’n cynisme, maar bij het zien van deze onlangs geplaatste borden (op parkeerplaats Patronaat
en tegen de muur van het atrium van de Sint-Lambertuskerk)
komt zo’n vraag als vanzelf bij me op.
Ooit hadden we toch met z’n allen bedacht dat straatnaambordjes een doeltreffend middel zijn om de locatie van een straat aan te duiden?
En nu zouden alleen straatnaambordjes ineens niet goed genoeg meer zijn? Vreemd. Zeker als je bedenkt dat het verwijzingsbordje bij de atriummuur op nog geen tien meter van het straatnaambordje ‘Kerkstraat’ hangt.
Wie verzint zoiets? Neringdoenden ongetwijfeld. De verzamelde Kerkstraatse winkeliers onder leiding van de kundigste Horster geometrist van 2010, die tevens de eerbiedwaardigste Horster parkeerproblemenanalist van 2010, de wildst om zich heen meppende Horster middenstander van 2010 en de meest adequate Horster kwakzalver van 2010 was? Lijkt me bepaald niet uitgesloten.
Waarom staat het gemeentebestuur dit soort overbodigheid toe, juist op een moment dat het kenbaar maakt drastisch te willen snoeien in het aantal verkeersborden? Is me werkelijk een raadsel.
Wie is de vormgever van de borden? Geen idee, maar het zou me verbazen als hij of zij de grafische school gediplomeerd heeft verlaten.
Waarom tref je (nog) geen bordjes aan die verwijzen naar de winkels in de Loevestraat, in de Herstraat, in de Steenstraat, in de Schoolstraat, op de Veemarkt, op het Wilhelminaplein, op het Sint-Lambertusplein? Eveneens keine Ahnung. Wel lijkt me dat de middenstanders aldaar enig recht van spreken hebben, mochten ze zich beklagen over het ontbreken van verwijzingsbordjes naar hun straat.
Bovenstaande vragen zijn echter allemaal ondergeschikt aan de hoofdvraag: wat zouden de Horster centrumstewards (zoals Joep van Douveren) van die bordjes vinden? Het kan niet anders of die dames en heren zullen zich behoorlijk in hun hemd (of in dit geval waarschijnlijk hesje) gezet voelen. Hun belangrijkste taak (‘dienstverlening naar het winkelende publiek’) wordt ze op deze manier zo maar even uit handen genomen. Of zijn die borden misschien bedoeld om de centrumstewards weer weg te bezuinigen?
Ligt het eigenlijk aan mij dat ik nog altijd geen centrumstewards in actie heb gezien, terwijl ze al sinds 1 juli in functie zouden moeten zijn?
Ganz nebenbei bemerkt: zowel in de wereldstad Praag als in de wereldstad Berlijn heb ik afgelopen week geen centrumsteward gezien (wel een enigszins dubieuze kok). Verwijzingsbordjes naar winkels in verderop gelegen straten trouwens evenmin.

Intermezzo – Verschnaufpause (5)

Jazeker, het was weer eens tijd voor een Verschnaufpause. Een dag Bad Schandau (aan de Duits-Tsjechische grens), vier dagen Praag, twee dagen Berlijn. Allemaal per trein. Veel moois gezien, veel lelijks, veel onbegrijpelijks. Veel water ook, en helaas niet alleen van de Elbe, de Moldau en de Spree.
Van mijn oorspronkelijke voornemen hier een gedetailleerd reisverslag te publiceren, zie ik af. Dat zou immers volkomen in het niet vallen bij het relaas dat onze burgervader gedurende zes weken in Hallo Horst aan de Maas publiceert over z’n vakantieperikelen: ‘[We] hebben een caravan gehuurd; zo één die je alleen maar hoeft aan te koppelen. Alles zit erop en eraan, zeggen ze. Alleen voor kleren en beddengoed moet je zelf zorgen. We gaan dus kamperen. Hoewel ik er niet echt naar uitkijk om zolang achter het stuur te zitten en Jolanda vroeger kamperen altijd omschreef als kramperen.’ Als dat maar goed gaat! Ben razend benieuwd naar het vervolg! Ik voorzie overigens een bestseller als Hallo die stukjes na afloop zou bundelen tot een boekje.

Van míjn vakantiewederwaardigheden dus geen gedetailleerd verslag, slechts wat losse observaties. Zo kunnen de ijsjes in Bad Schandau,
Berlijn
en vooral Praag
beslist wedijveren met de nummer 1 van mijn top 5 van Horster ijsjes, dat van Lo Solé in Sevenum.
Verder werd me duidelijk dat vermistedierenbriefjes geen exclusief Horster of Nederlands fenomeen zijn. Midden in Praag trof ik er zelfs een in het Russisch aan:
En mocht u Ziggy terugbezorgen bij de rechtmatige eigenaar, dan wacht u een financiële beloning (niet dat m’n Tsjechisch nou zo goed is, maar die laatste zin kán gewoon niets anders betekenen):
Waar hebben we dat meer gelezen?
Er zijn wel meer opmerkelijke overeenkomsten tussen Horst en Praag. Zo denken aanhangers van vermeende topvoetbalclubs in al hun arrogantie dat een afkorting (Horst)
of een jaartal (Praag)
volstaat om duidelijk te maken welke club ze verafgoden.

Ook protserige hotels vind je zowel hier als daar, al moet ik bekennen dat het stalinistische Praagse Crown Plaza Hotel
het Horster Parkhotel
in dit opzicht naar de kroon steekt.

Ten slotte: onvermijdelijk tijdens zo’n reisje zijn de toeristische topattracties. Ik moest er in sommige gevallen uren voor in de rij staan, maar dan heb je ook wat: de drijvende drol (Praag),
de man op de ladder-zonder-begin (Berlijn)
en de artistieke boodschap (gemengde technieken) van de anonieme onheilsprofeet (Berlijn).

maandag 16 augustus 2010

Actualisatie – Olifantspaden (3)

Als ik op dit weblog ergens te snel mee ben geweest, dan is het wel met het samenstellen van een top 5 van olifantspaden. Al bij de publicatie, nu bijna een jaar geleden, had ik zo’n vermoeden. ‘Laten we het maar houden op een voorlopige top 5’, schreef ik destijds. Zo is het maar net. Als je er een beetje oog voor hebt, kun je namelijk bijna dagelijks nieuwe olifantspaden ontdekken. Drie mooie recente Horster aanwinsten zijn dit pad op het ruiterterrein,dit tussen Weltersweide en Vijverlaan, en dit dat loopt van de Frans Woltersstraat naar de Westsingel. Van dit laatste zou het me trouwens niets verbazen als het z’n langste tijd heeft gehad.

Ook Berlijn heeft z’n olifantspaden, of op z’n Duits Trampelpfade. Te midden van de troosteloze Plattenbau van het stadsdeel Lichtenberg bevindt zich aan de Anton Saefkowplatz dit paadje:Een gelukkig toeval wil dat de Süddeutsche Zeitung – wat een jaloersmakend goede krant is dat toch – zaterdag een interview bevatte met Professor Doktor (voor minder doen ze het in Duitsland niet) Dirk Helbing. Professor Doktor wie? Dirk Helbing, 45 jaar, natuurkundige, wiskundige en socioloog – met een bijzondere voorliefde voor en kennis van Trampelpfade. Zoals het een Professor Doktor betaamt, gaat Helbing behoorlijk de diepte in over die ogenschijnlijk zo banale olifantspaadjes. Wat het interview er natuurlijk niet minder interessant op maakt. Hij beweert bijvoorbeeld dat het ook op internet wemelt van olifantspaden: ‘Facebook ist zweifellos ein vielbenutztes Trampelpfadsystem im World Wide Web.’ Verder rekent hij af met het vooroordeel dat het fenomeen olifantspaden typisch iets is van de huidige hectische tijd waarin elke seconde telt: ‘Viele der heutigen Straβen in Europa und den USA folgen alten Handelswegen, die ursprünglich Trampelpfade waren: sie setzten sich aus regionalen Pfaden zusammen, die die Menschen gebahnt haben, indem sie sich an Berggipfeln oder Flüssen orientierten.’Het interview met Helbing is afgenomen door Christian Ankowitsch. Hoewel Oostenrijker, zo staat er onder het artikel, is hij van mening dat Duitsland op het afgelopen WK prachtig Anti-Trampelpfad-Fuβball heeft gespeeld: ‘Müller, Schweinsteiger und Co. vermieden ausgetretene spielerische Pfade und suchten stattdessen neue, unerwartete Wege zum Tor.’ Wat zou er zijn gebeurd als Nederland ook eens van de gebaande olifantspaadjes was afgeweken en met een vleugje Anti-Trampelpfad-Fuβball in het strijdperk was getreden?Weet u trouwens wat het mooie is? Het volledige interview met Helbing, geïllustreerd met fraaie luchtfoto’s van olifantspaadjes, is ook hier te lezen en te bekijken.

Klein mysterie 190 – Rechts speeltje

Net terug uit een waar oude helden worden vereerden waar het kapitalisme niet door iedereen als iets zaligmakends wordt gezien,las ik in De Volkskrant van 11 augustus over een actie van negen studenten van de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht. Zij vragen zich af hoe Nederland er uit zou zien als ‘linkse hobby’s’ verdwijnen. Op verzoek sturen ze je stickers toe die op alles wat onder ‘linkse hobby’ valt, kunnen worden geplakt. Deelnemers kunnen foto’s uploaden op de website Linksehobby.nu of de Facebook-pagina. ‘De actie is een groot succes’, aldus De Volkskrant.Uiteraard was ik na een weekje afwezigheid benieuwd waar ik de stickers overal in Horst aan de Maas aan zou treffen. Op bibliotheken? Kunstwerken? Culturele centra? Skatebanen? Musea? Jongerencentra? Wat denkt u? Gisteren de hele gemeente afgezocht, bedoelde sticker werkelijk nergens kunnen ontdekken. Zelf bestellen kan intussen ook niet meer, want wat blijkt? De stickers zijn op! Maar Horst-sweet-Horst is niet voor een gat gevangen en is zelf aan het knutselen geslagen. Ziehier het resultaat:Bijvoorbeeld aan te brengen op banken (dat wil zeggen financiële instellingen, geen zitbanken), voormalige CDA-campagnehuizen, politiebureaus (of bordjes die daar naar verwijzen), buitenringen, golfbanen, megastallen, Floriadeterreinen, Innovatorens en borden met de naam Greenportlane.
Een groot voordeel van deze sticker is dat zowel links als rechts er iets aan hebben: links kan ‘m gebruiken als uiting van verongelijktheid, rechts als blijk van triomfalisme, als provocatie: ‘Zo, nu ruim baan voor ónze hobby’s’.
Zelf kan ik die stickers natuurlijk niet gaan plakken, want dan heb ik hier binnen de kortste keren de politie op de stoep staan. Maar ú, u staat het volkomen vrij bovenstaande foto van de sticker op stickerpapier af te drukken en aan het plakken te slaan. Mocht dat teveel moeite zijn, stuur dan een e-mail naar horstsweethorst@gmail.com en ik doe u het gewenste aantal stickers toekomen.

Zou Horst aan de Maas over enkele weken oranje-groen zijn gekleurd? Vol verwachting klopt mijn hart.

Intermezzo – Verschnaufpause (3)

Weekje naar Berlijn geweest. Genoten. Op een huurfiets de hele stad doorkruist, tot in Köpenick toe.Prachtige boeken, cd’s en dvd’s gekocht.Ik waande me in Berlijn soms net in Horst (aan de Maas). Berlijn kan met Horst bijvoorbeeld wedijveren op het gebied van onbegrijpelijke voetbalverboden,mooie oude kassahuisjes,kitscherige kunst,

historische dorpspompen,en trainende voetballers (hoewel Horst het zonder scorende Santi Kolk moet stellen).

Op andere terreinen ligt Berlijn mijlenver voor op Horst aan de Maas. Denk bijvoorbeeld aan origineel straatmeubilair,prachtig vervalen modernistische architectuur, zoals het Corbusierhausen delen van Siemensstadt.Maar de grootste voorsprong op Horst heeft Berlijn op het punt van street art. Moet je die in Horst met een vergrootglas zoeken, Berlijn is er werkelijk van vergeven. Geen muur (blind of niet),trafohuisje,garagedeur of rolluik is er veilig voor de spuitbussen van straatkunstenaars. Verlaten of verwaarloosde panden moeten er sowieso aan geloven.
Louis van Gaal sprak enkele maanden geleden in lovende zin over het feit dat je in München geen graffiti op muren aantreft. Enkele malen in München geweest zijnde, vroeg ik me toen af of hij behalve een leesbril onderhand ook geen gewone bril nodig heeft. Maar dat terzijde. Waar het om gaat is dat meneer Van Gaal en ik qua graffiti diametraal tegenover elkaar staan. In mijn ogen verlenen graffiti een stad juist karakter en getuigen ze van levendigheid. Een stad of dorp zonder voldoende graffiti oogt opgepoetst, aangeharkt, zielloos. Ok, ik geef toe, ook van mij hoeven die tags niet altijd. Echter: die talloze, vaak onleesbare handtekeningen zinken wat mij betreft volkomen in het niet bij al het moois dat daar tegenover staat. Ik zou zeggen: straatkunstenaars van Horst (aan de Maas) er is een schone taak voor jullie weggelegd.Ik zal het nu toch niet hebben verkorven bij meneer Van Gaal?