Posts tonen met het label huisdieren. Alle posts tonen
Posts tonen met het label huisdieren. Alle posts tonen

vrijdag 20 februari 2026

Intermezzo – Canadese woningen (1)

Precieze data vallen niet te achterhalen, maar van 1971 tot 1974 – zeg maar van mijn zesde tot mijn negende – woonde ik met mijn vader, moeder en zus aan de Zegersstraat in Horst, huisnummer 32. Tijdelijk vormde trouwens ook Bas, een cockerspaniël, onderdeel van ons gezin. Onhandelbare hond, die meer (vraat)sporen achterliet in onze verzameling boeken en langspeelplaten dan in mijn geheugen.


Wat me vooral bijstaat van die tijd in de Zegersstraat is het buiten spelen. In het voorjaar, als de dagen begonnen te lengen, trefballen op de grasstrook voor de rijtjeswoningen tot het donker werd. Op lange zomeravonden met kinderen uit de buurt en hun ouders volleyballen achter het huis van de familie P. Tijdens de eindeloze zomervakantie stoepranden (‘stoepránte’) met C. totdat we erbij neervielen. En overal en altijd voetballen. Met W. en E. op de grasstrook voor de woningen. Met anderen bij de vier garageboxen aan de overzijde van de straat, met een van die vier garageboxen als doel (maar niet die van meneer S.; meneer S. was op z’n zachtst gezegd geen voetballiefhebber). Met grotere groepen op het buurttrapveldje achter het huis.

Nog een herinnering: op de dag dat Stan Smith de Wimbledonfinale won (Google: 9 juli 1972) veranderde een wolkbreuk de Zegersstraat in een mum van tijd in een zwembad. Zwemmen op straat! De volgende dag had ik diarree. 


Een eigentijdse foto van het exterieur van Zegersstraat 32 is niet te vinden. Ik moet volstaan met een carnavalsfoto van een gemaskerd figuur in clownspak waarop een fragment van de voorgevel is te zien.

Zegersstraat 32 was (en is) de tweede (of zevende – het is maar van welke kant je het bekijkt) woning in een blok van acht. Huurwoning. Doorzon, semi-open keuken, vier slaapkamers, vlizotrap naar zolder. Verder niets bijzonders. Ware het niet dat het een Canadese woning was.

‘Waar woon je?’
‘In de Zegersstraat.’
‘Oh, die straat met de Canadese woningen.’

De Canadese woningen waren (zijn?) een begrip in Horst. Maar wat daar nu precies achter schuil ging, vroeg ik me vreemd genoeg nooit af. Tot vorig jaar. Toen ben ik het gaan uitzoeken. Van mijn bevindingen doe ik hier de komende tijd in enkele afleveringen verslag.

woensdag 25 december 2024

Intermezzo – Dierenvrienden

‘Stelletje kneuzen.’
‘Onnozele steuntrekkers die niets anders te doen hebben.’
‘Hoeven die niet te werken?’
‘Neuzele zijn het.’
‘Wat een mafkezen.’
‘Zijn allemaal vegetarisch die maffen.’
‘Stelletje niets nutten.’
‘Idioot volk, dat ze maar gaan werken.’
‘Rijp voor het Pieter Baan Centrum.’


Met Kerstmis in het verschiet zou je denken, hopen, wensen dat mensen net een tikkeltje zachtaardiger, liever, verdraagzamer zijn dan anders. Maar nee, het lijkt wel alsof de messen nog net iets scherper worden geslepen, de beuk er nog net iets harder in wordt gegooid dan normaal.

De citaten waarmee dit stukje begint, zijn een vrij representatieve selectie van de Facebookreacties op een demonstratie, vorige week woensdag, voor het Horster gemeentehuis. Met die demonstratie vroegen Animal Rights en de Partij voor de Dieren aandacht voor dierenwelzijn in het algemeen en dat van varkens in Horst aan de Maas in het bijzonder.

Afgaand op de beelden (klik hier): vreedzamer dan woensdag gaat het er bij demonstraties maar zelden aan toe. Geen vastketenen, provocaties of dreigementen, laat staan geweld. Nee, het bleef bij protestborden (‘Tofu never screams’, ‘Laat de dieren niet stikken’, ‘Stop de slacht’) het scanderen van leuzen (‘Dieren willen leven, net als wij’, ‘Wat willen wij? Alle dieren vrij!’) en een als varken vermomde vrouw, kruipend in een kleine kooi. Een woordvoerder van de circa twintig demonstranten verklaarde voor de camera van Omroep Horst aan de Maas: ‘We staan hier om ambtenaren wakker te schudden en om de bevolking te laten horen dat er heel veel varkens in deze regio zijn die gevaar lopen. Gevaar voor stalbranden, voor het uitvallen van luchtwassers, gevaar dat ze stikken. Daar wordt veel te weinig rekening mee gehouden.’

Veel beschaafder kan het allemaal niet. Vanwaar dan toch al die denigrerende reacties? Omdat je niet aan het zuurverdiende lapje vlees van de burger mag komen? Zoiets waarschijnlijk. Waar het in elk geval óók mee te maken heeft, is de onzichtbaarheid van de meest geconsumeerde dieren. Noord-Limburg herbergt miljoenen kippen en varkens, maar ze worden stelselmatig aan ons oog onttrokken. De aaibaarheidsfactor van varkens is minstens zo groot als die van honden en katten. Maar niemand die het wil weten. Wat niet weet, wat niet deert. Schande spreken van een hond die tien minuten in de brandende zon in een afgesloten auto zit, maar de neus ophalen voor het welbevinden van kippen en varkens. Houd toch eens op met dat rare onderscheid.

(Dit stukje verscheen deze week ook in Via Horst-Venray)

woensdag 4 oktober 2023

Intermezzo – Werelddierendag

4 oktober vandaag. Feestdag van Sint Franciscus van Assisi, erkend dierenvriend. Daarom is 4 oktober óók Werelddierendag. In Nederland sinds 1930, in enkele andere landen al een jaar eerder. De feestdag der dieren is tevens een hoogtijdag der hypocrisie. Op geen enkele dag van het jaar namelijk komt de hiërarchie die de mens heeft aangebracht in de dierenwereld zo duidelijk tot uiting als juist op Werelddierendag.


Werelddierendag is de dag bij uitstek waarop de mens de schapen van de bokken scheidt, met de mate van aaibaarheid als voornaamste criterium. ‘Jij wel, maar jij niet.’ ‘Jij staat vandaag speciaal in het zonnetje, maar jij ziet ook op deze feestdag geen daglicht.’ ‘Jij mag vandaag naar de huisdierenzegening, maar jij wordt vandaag van je staart beroofd.’ ‘Jij krijgt vandaag een extra knuffel, maar jij gaat vandaag naar de slachtbank.’


Ik ben beslist niet de eerste of enige die er zo over denkt. Het verraste me wel om in het Venrayse weekblad Peel en Maas al in 1932 een artikel aan te treffen waarin naar aanleiding van Werelddierendag het begrip dierenbescherming uitermate kritisch tegen het licht wordt gehouden (klik hier). Fragment uit dat artikel, weliswaar lang maar zeer lezenswaardig:

‘Dierenbescherming op zich is een prachtig werk, maar ze wordt o.i. in vele gevallen geschaadt door valsche sentimenten. Veel dierenbescherming is niet anders dan menschelijke zelfkoestering. Omdat we van hond, kat, paard enz. de trouw en aanhankelijkheid kennen, ja, omdat we van den roep en oogopslag, in het algemeen: van de reacties dier beesten iets verstaan of meenen te verstaan, daarom verdragen we het niet als ze slecht worden behandeld. Als die huisdieren worden gekweld, dan wordt ons gemoed geweld aangedaan en vooral dat laatste kunnen we heel moeilijk ondergaan. Daarom werpen velen zich voor Dierenbescherming op. We onderscheiden dieren en dieren. Dagelijks liggen millioenen garnalen, schollen, botten en andere visschen levend op wagens en in manden te spartelen in een doodstrijd van uren; aal wordt levend gestroopt, mosselen komen levend op het vuur. Edele herten worden geschoten, prachtig gevogelte wordt met moordend lood omlaag gehaald. Koningen van de woestijn worden levenslang in ellendige dierentuin-hokken opgesloten.’

‘We onderscheiden dieren en dieren.’ Ergens op de achtergrond meen ik instemmend geloei, geknor, gekakel, gemekker en geblaat te horen van de miljoenen koeien, varkens, kippen, geiten en schapen in deze regio voor wie het bestaan ook vandaag op deze Werelddierendag even uitzichtloos is als op willekeurig welke andere dag.

(Dit stukje verscheen vandaag in iets andere vorm ook in Via Horst-Venray)

zondag 10 september 2017

Intermezzo – Dieke en Happy (en Lusi, Piefje, Floortje en Vlegelke)

Die(c)ke – ‘goed benaderbaar en houdt van eten’ – is vermist. Gisteren is ze voor het laatst gezien op de Maasbreeseweg in Sevenum. Ik ontleen deze wijsheid aan de Facebookpagina Zoekteam Wioa Provincie Limburg. Wioa? Waar is onze Angel!
Ik hoop oprecht dat Die(c)ke wordt teruggevonden (mocht u haar signaleren: bel 06-81117226). Tegelijkertijd kan ik niet ontkennen dat ik heimwee heb naar het – liefst handgeschreven – vermistedierenbriefje van vroeger. Facebookpagina’s als Zoekteam Wioa Provincie Limburg (en geprinte aftreksels daarvan) zijn het geïnstitutionaliseerde vermistedierenbriefje. Institutionalisering staat doorgaans gelijk aan verarming. Institutionalisering doodt spontaniteit en creativiteit. Institutionalisering is uniformiteit, is netjes. Zo ook in dit geval.
Ik prijs me gelukkig dat ik de hoogtijdagen van het vermistedierenbriefje nog mee heb mogen maken. Mijn leven is ontegenzeggelijk verrijkt door opsporingsverzoeken als die voor Lusi uit Horst (‘zij heeft een medicijnen nodig’), 
Piefje uit Grubbenvorst (‘Gezocht piefje piefje is 1maant out en loopt hier ergens rond
als je piefje vind breng alstublieft piefje den naar kuilvelt 15 of bel 3270220’)
en Floortje uit Horst (‘4 witte voetjes, net sportsokjes’).
Het hartverscheurende opsporingsverzoek voor Vlegelke uit Californië kan ik zelfs zes jaar na dato (klik hier) nog altijd niet met droge ogen lezen en bekijken. 
Wanted poes! / Vlegelke je bent altijd welkom / Ik lig al nachte wakker om dat ik jou zo mis / Mijn leven is in gestort nu jij weg bent / Ik mis je zo
Wat allemaal niet wegneemt dat ook geïnstitutionaliseerde vermistedierenbriefjes juweeltjes kunnen bevatten. Zo trof ik gisteren in de buurt van de Vondersestraat in Horst op enkele plaatsen een geïnstitutionaliseerd opsporingsbericht van Amivedi.nl aan voor de sinds afgelopen woensdag vermiste Happy (klik ook hier en hier).
Dat ‘chocolade snoet, oortjes, staart en slofjes’ is natuurlijk al om van te smullen. Maar ik viel helemaal voor deze zin: ‘Ze weet weinig van de drukke bewoonde wereld.’ Even huiveringwekkend mooi als onheilspellend. Een Happy end lijkt heel ver weg.  

maandag 14 september 2015

Klein mysterie 672 – Pools pekineesje

Een fenomeen dat ook hoognodig weer eens aandacht behoeft is het vermistdierbriefje. Ik ben niet zo van het bespiegelend-filosofische en misschien nog wel minder van het sociologische, maar zou het misschien zo kunnen zijn dat onze samenleving zich laat verklaren aan de hand van het vermistdierbriefje?
In juli vorig jaar stond ik al eens kort stil bij een zowel in het Nederlands als het Pools gesteld vermistdierbriefje waarmee Horst op dat moment behangen was (‘Aandacht Vermist kat / Uwaga! Zaginiony kot’; klik hier). Nu, ruim een jaar later, heb ik dan voor het eerst een uitsluitend in het Pools gesteld vermistdierbriefje in Horst aan de Maas aangetroffen. En wel hangend aan een boom, op de splitsing Herenbosweg-Peeldijkje in Melderslo.
Een Poolstalig briefje in een overwegend Nederlandstalige omgeving. Daar laat zich van alles over zeggen. Bijvoorbeeld dat het met de integratie van Polen in de Horster samenleving, en andersom de integratie van Horstenaren in de Horster Poolse gemeenschap, minder goed gesteld is dan onze bestuurders ons soms willen doen geloven (anders had er wel een Nederlandse vertaling bij gehangen). Bijvoorbeeld dat de auteur er vanuit gaat dat er een lezerspubliek voor het briefje bestaat (een Oezbeek zou het niet in z’n hoofd halen hier een briefje in het Oezbeeks op te hangen en waarschijnlijk zouden zelfs een Duitser of een Fransman twijfelen over de effectiviteit van het aan een boom bevestigen van een briefje in hun eigen landstaal). Bijvoorbeeld dat het de kans dat het pekineesje wordt gevonden er niet groter op maakt (dat het om een pekineesje gaat, lijkt me, gezien zowel foto als tekst, evident). Bijvoorbeeld dat als we de Polen echt zo hard nodig hebben als de gemeente zegt (bekijk en beluister het hier), er van onze kant grotere inspanningen nodig zijn om hun de Nederlandse taal bij te brengen. 
Enfin, Nederlandstalige vermistedierenbriefjes ontlenen hun charme vaak aan spel- en taalfouten. Met Poolstalige briefjes is dit niet anders. In dat licht bezien is dit een uiterst charmant briefje. De geraadpleegde Poolstalige G. wist me namelijk te vertellen dat het een cruciale spelfout bevat. Of eigenlijk twee. ‘Zaginął’ betekent in het Pools ‘vermist’. Er zou daarom moeten staan ‘Zaginął piesek pekinczyk’ (‘Vermist pekinees hondje’). Maar dat staat er niet. Er staat: ‘Zginoł piesek pekinczyk’. ‘Niet te moeilijk over doen, de eerste a van ‘zaginął’ vergeten, de tweede a verwisseld voor een o, kan de beste overkomen’, zou je denken. Inderdaad, vergissen is menselijk. Maar ‘zginoł’ komt wel gevaarlijk dicht in de buurt van een woord met een compleet andere betekenis: verwissel de o voor een a en er staat ‘zginął’. En dat betekent iets in de trant van ‘op tragische wijze overleden’. Waardoor dit briefje ineens tot een heel ander genre zou gaan behoren. (Waarom zie je die trouwens nooit, overledendierenbriefjes?) 
Overigens blijf ik van mening dat het gemeentebestuur van Horst aan de Maas zich met inzet van al zijn vermogens moet inspannen om te stimuleren dat mensen die vaak worden aangeduid als ‘asielzoekers’, ‘gelukszoekers’, ‘migranten’ of ‘vluchtelingen’, in deze fraaie gemeente worden gehuisvest.

maandag 7 juli 2014

Intermezzo – Vermistedierenbriefjes (1)

Na een gortdroge winter en een zo mogelijk nog gortdrogere lente daalt zomaar ineens weer een vermistedierenbriefjesregen op Horst aan de Maas neer. Is de zomer het jaargetijde van de vermiste dieren? Of is de zomer het jaargetijde van de vermistedierenbriefjesschrijvers? Roept het ene vermistdierbriefje het andere op? Wie mij niet kent, zou misschien ook nog kunnen denken dat ik in de zomer alerter ben op vermistedierenbriefjes. Wie mij wel kent, weet dat ik áltijd alert ben op vermistedierenbriefjes. 

Drie jaar geleden formuleerde ik al de zeven criteria waaraan mijn ideale vermistdierbriefje dient te voldoen (klik hier). Laten we met die criteria losjes in het achterhoofd de recente vermistedierenbriefjeshausse eens even langslopen (klik op de foto’s om ze te vergroten).
Om te beginnen het waarschijnlijk meest verspreide Horster vermistdierbriefje van de afgelopen jaren: met name in het centrum van Horst zijn slechts weinig bomen en lantaarnpalen te vinden die er niet mee zijn behangen. Scoort slechts hoog op één criterium (criterium 6: ‘Het bevat minstens één taalfout) en toch heb ik een zwak voor dit briefje. Omdat de Nederlandse taal nauwelijks machtig zijn en toch een vermistdierbriefje in zo ruime mate durven verspreiden van lef getuigt. En van een ongekende liefde voor het vermiste dier. En van een geslaagde integratie in de Horster samenleving.
Het vervelende van veel van de tegenwoordige vermistedierenbriefjes is dat ze de perfectie benaderen: (kleuren)print, (bijna) geen taalfouten, zakelijk, een foto waarop het vermiste dier duidelijk herkenbaar is en ga zo maar door. Het briefje van Samson is een typerend voorbeeld van zo’n hedendaags vermistdierbriefje. Gelukkig klinkt in dat ‘Een lief, ondernemend en aanhankelijk baasje’ toch ook nog enige emotie door.  
Finn McCool. Je zou zeggen dat je met zo’n naam niet kapot kunt als kat. Laten we vooral hopen dat dat ook zo is. Ik trof het briefje in diverse versies aan in de omgeving van de flat aan de Prinses Marijkestraat. Dat ook het vermistdierbriefje niet veilig is voor de uitwassen van de moderne samenleving blijkt uit het feit dat één van die versies een zogeheten QR-code bevat:   
De romantiek van het aloude vermistdierbriefje is op deze manier wel héél ver te zoeken.

Dat het ook in deze gedigitaliseerde tijden nog anders kan, bewijst dit aan de Herenbosweg aangetroffen briefje: 
Handgeschreven, niet gekopieerd, overduidelijk gefabriceerd door een kind, een zekere mate van onbeholpenheid uitstralend: zo zien we vermistedierenbriefjes het liefst. En een
Is natuurlijk ook nooit weg.


P.S. (12 juli 2014)
En nou is verdorie Spruitje ook nog weggelopen (klik op de afbeeldingen om ze te vergroten)! In de nacht na Argentinië-Nederland! Oorzakelijk verband?
Wat bezielt die Horster dieren eigenlijk? Worden verwend van hier tot gunder en desondanks neemt de een na de ander de benen. Ondankbare schepsels! Welbeschouwd zijn ze de briefjes, de beloningen, de zoektochten met speurhonden niet waard. Beseffen ze wel welk leed ze aanrichten?
Voorstel, mocht Spruitje terugkeren/worden teruggevonden: geen welkomstwortel maar een week lang op water en brood. Dat zal ’m leren.

maandag 23 december 2013

Klein mysterie 513 – Politie

Kan de Horster politie niet gewoon stoppen met haar activiteiten op Facebook en Twitter? Gewoon lekker boeven vangen en verder niks?
Zaterdag laat de politie via Facebook (klik hier) en Twitter (klik hier, hier en hier) weten dat ze de voorgaande nacht twee personen heeft aangehouden vanwege het bezit van harddrugs en bovendien bij een van de verdachten een in de tuin bivakkerende hond heeft meegenomen. De berichten gaan vergezeld van twee foto’s van de hond (‘deze lieve schat, verwaarloosd en vermagerd’) en de hashtag ‘breektjehart’.
De tweets worden driftig geretweet, maar inhoudelijke reacties blijven op Twitter nagenoeg uit. Op Facebook gaat het anders. Eerst gebeurt waar het wel allemaal om te doen zal zijn: de politie krijgt pluimpjes en de eigenaar van de hond wordt hel en verdoemenis toegewenst. Maar dan reageert ineens iemand die de hond kent: ‘Niet alle magere honden zijn verwaarloosd!! Dit meisje heeft een probleem met de schildklier!!!! Is net begonnen met medicijnen ... die ze nu dus NIET krijgt! Zij wordt echt wel goed verzorgd!’ Anderen bevestigen: ‘Troyke is een schat van een hond en het baasje heeft het beestje totaal niet verwaarloosd. Het beestje is ziek!’ En: ‘Wij kennen de eigenaar van deze hond en weten dat zijn hondje zijn ALLES is. Dat weet iedereen die hem kent.’ Waarop de politie zich weer gedwongen voelt te reageren, daar vervolgens weer op wordt gereageerd enzovoort enzovoort.
Privacy van de verdachte? Hoezo privacy? Welke privacy? Nee, zijn of haar naam wordt inderdaad niet genoemd, maar met een beetje deduceren en interpreteren is het een koud kunstje zijn of haar identiteit te achterhalen.
Kan iemand me misschien nog eens duidelijk maken welk belang ermee gediend is dat de politie via Facebook en Twitter kond doet van deze en vergelijkbare heldendaden? Om te tonen dat ze aan onze kant staat? Om te tonen hoe goed werk ze wel niet doet? Om te tonen hoe slecht mensen kunnen zijn? Allemaal dingen die we allang weten, dus er moet een andere reden zijn. Maar welke?
Oh ja, en dan nog iets. Op 27 november berichtte de politie op Facebook triomfantelijk dat ze bij een die dag uitgevoerde snelheidscontrole met de lasergun op de Westsingel in Horst binnen een uur elf bekeuringen had uitgedeeld. Puik stukje werk natuurlijk. Desondanks meende iemand daarop te moeten reageren met de kwalificatie ‘homo woute’. Enkele dagen later meldde de politie dat de betreffende persoon is ‘geblokkeerd’ en ‘aangemeld bij Facebook voor oneigenlijk gebruik’, want: ‘Kritiek is prima maar evengoed met respect voor elkaar!!’ Helemaal mee eens. Mag ik nu ook aannemen dat de politie zelf eindelijk eens stopt met het gebruik van het stigmatiserende ‘zigeunertypes’? Boeven vangen is prima maar evengoed met respect voor elkaar.

maandag 15 oktober 2012

Klein mysterie 384 – Hond (2)

Een kleine twee maanden geleden deed ik hier uitvoerig verslag van een ontmoeting met een uitgeputte hond, midden in de Paes op een warme zomeravond. Ik vermoedde dat het dier door z’n baasje in de steek was gelaten, hoewel het natuurlijk ook zo kon zijn dat hij z’n baasje in de steek had gelaten. Een poging om in contact te komen met de dierenpolitie liep spaak en de mensenpolitie wilde pas opdraven als ik Brownie had weten te vangen. Onbegonnen werk, zo bleek al snel. Vooral voor m’n eigen gemoedsrust bracht ik ’m een emmertje water. Een dag later was er geen spoor meer van ’m te bekennen. Overreden? Overleden aan uitputting?
Ik besloot het stukje destijds met de vraag of iemand enig idee had wat er van de hond was geworden. Uiteraard kwam er geen reactie. En hoe begaan ik ook met ’m was, na verloop van tijd verdween Brownie uit m’n gedachten.
Afgelopen vrijdag, omstreeks drie uur. Over de Schadijkerweg rijd ik richting Venray. Als ik me al op Venrays grondgebied bevind krijg ik een hond in het vizier. Aan de linkerkant van de weg, rennend. Ik geef wat extra gas en precies ter hoogte van de Lollebeek heb ik ’m bijgehaald. Brownie! Geen enkele twijfel mogelijk. Terwijl ik een stuk met ’m oprijdt, keurt hij me geen blik waardig. Ik haal ’m in en parkeer m’n auto voor het kapelletje bij de kruising Lollebeekweg-Oosterbosweg-Meterikseweg. Brownie heeft inmiddels vaart geminderd en doet een kleine boodschap bij een verkeersobstakel. Ik maak een foto van ’m,
maar als ik ’m te dicht nader rent ie weer weg, over de Lollebeekweg richting Castenray:

Heeft Brownie me twee maanden geleden op die warme zomeravond dan voor het lapje gehouden? Is ie helemaal niet in de steek gelaten, maar heeft ie ergens in de buurt van de Lollebeekweg z’n thuis en jogt ie dagelijks een rondje? Wie het weet mag het zeggen.  

maandag 17 september 2012

Intermezzo – Hondenuitlaatservice

Sommige dingen zijn zo mooi dat je het risico loopt dat je er afbreuk aan doet met elk woord dat je erover zegt. Daarom zeg ik over dit briefje alleen nog dat Peter Janssen het signaleerde en fotografeerde (waarvoor dank!), dat het in elk geval vorige week zaterdag nog in een abri aan de Steinhagenstraat in Sevenum hing, dat het me op slag dat even weerzin- als lachwekkend simplistische VVD-affiche waarop het was bevestigd deed vergeten,
dat ik ter bescherming van de privacy van de uitlaters hun namen (digitaal) heb verwijderd en dat u op de afbeelding moet klikken om haar te vergroten. En nu houd ik verder m’n waffel.
    

maandag 20 augustus 2012

Klein mysterie 366 – Hond (1)

Hoewel ze het meestal prima met me kunnen vinden, heb ik het niet zo op honden. Vooral niet op grote honden. En al helemaal niet op grote honden midden op een onverharde weg door een stil en donker bos. Toch gebeurde er niets toen ik vrijdagavond tegen half negen een grote bruine hond voorbij fietste die midden op de Grensweg, een ballastweg door de Paes, stond. Hij keek mij aan, ik keek hem aan en dat was het dan. Opgelucht fietste ik verder.
Na enkele honderden meters begon het te knagen. Was het niet vreemd, zo’n grote bruine hond helemaal alleen in een stil en donker bos terwijl het al bijna begon te schemeren? Hij zou toch niet door z’n baasje zijn achtergelaten? Of had ik z’n baasje over het hoofd gezien? Natuurlijk had ik z’n baasje over het hoofd gezien! Kon niet anders. Voor de zekerheid toch maar even teruggefietst.
Geen baasje, wel nog steeds de hond. Bek wagenwijd open en hijgend. Kwam niet naar me toe, rende ook niet voor me weg.
Wat te doen? Ik besloot een stuk door te fietsen en daarna nogmaals terug te gaan, in de hoop dat Brownie dan verdwenen zou zijn en daarmee tevens het dreigende probleem. IJdele hoop. Ook tien minuten later bevond hij zich nog altijd op dezelfde plek, nu zittend in de berm.
Ik moest iets. Maar wat? Politie bellen? De dierenambulance? Wacht, goddelijke ingeving: 114. Red een dier, bel één één vier. Dat ik daar niet eerder op was gekomen! Dit nummer is niet in gebruik. Kan niet waar zijn. Zou Dion Graus daar al weet van hebben? Nieuwe poging. Dit nummer is niet in gebruik. Wel godverdegodver. (Later blijkt dat 114 tussentijds is veranderd in 144; klik hier.)
Dan toch maar de politie bellen. ‘Ik sta hier in een stil en donker bos bij een hond waarvan ik vermoed dat ie door z’n baasje is achtergelaten.’
‘Heeft u ’m gevangen, meneer?’
‘Nee. En ik vermoed dat hij zich ook niet laat vangen.’
‘Dan kunnen we helaas niets voor u betekenen, meneer. Als u ’m vangt, schakelen wij de dierenambulance in. Tot ziens.’
Duidelijk. Dat ging dus niets worden. Met een schuldgevoel van hier tot gunder fietste ik terug naar huis.
‘Je zou ’m een emmer water kunnen brengen’, aldus M. die ik telefonisch verslag deed van het gebeurde. Hoewel het inmiddels bijna donker was, was dat in de gegeven omstandigheden inderdaad misschien maar het beste – voor de hond en voor mijn gemoedsrust. Met een emmer water op de achterbank (pas een dag later realiseerde ik me dat een lege emmer en een paar volle flessen water praktischer was geweest) reed ik terug naar de Grensweg. Brownie zat nog op z’n post, zag ik al van verre in het schijnsel van de koplampen.
Water! Daar had meneer wel belangstelling voor. Dat wil zeggen: pas nadat ik me op veilige afstand had begeven. Vangen zou er dus zeker niet bij zijn. Héél groot was z’n dorst nu trouwens ook weer niet: na een kwart liter hield ie het verder wel voor gezien, hoe ver ik me ook verwijderde. Ik wenste Brownie een goede nacht en reed terug naar huis.
De volgende ochtend begaf ik me weer naar de Grensweg. Geen hond meer te zien.
Iemand enig idee wat er van Brownie (na internetrecherche houd ik het op een Ierse setter) geworden is?

maandag 26 maart 2012

Klein mysterie 327 – Misse

Onderweg naar Heerenveen-VVV (je moet toch iets doen om je weekend door te komen) belandde ik zaterdag in Katlijk.
Vergeef me, maar toen ik het plaatsnaambordje zag, moest ik meteen denken aan Misse. Misse? Misse is de tweejarige rood-witte kater van Stal Emile Tacken. Of moeten we zeggen ‘was’? Met de lente is namelijk ook het vermistdierbriefjesseizoen weer begonnen. Afgelopen week viel op diverse plaatsen in Horst en Meterik dit briefje aan te treffen (klik op de foto voor een vergroting):
Eerst maar eens twee welgemeende adviezen van een doorgewinterd vermistdierbriefjesbestudeerder aan vermistdierbriefjesschrijvers. Het eerste is om formuleringen als ‘Hij is een week geleden verdwenen’ te vermijden. Maakt je briefje al na een week gedateerd. Zeg niets over het moment van verdwijning
of noem liever nog de (vermoedelijke) datum.
Het tweede welgemeende advies: vermeld het adres waar het dier voor het laatst is gesignaleerd.
Ja, ík, ik weet waar ik Stal Emile Tacken moet situeren, maar hoeveel mensen kunnen mij dat nazeggen?
Verder zit ik met een vraag. Een ongepermitteerde vraag misschien, maar soms moeten ook ongepermitteerde vragen gesteld worden. Dus daar komt ie: is het niet de goden verzoeken om een kat Misse te noemen? Met zo’n naam ben je het als stalkater toch aan je stand verplicht om te verdwijnen?
Of zou Misse z’n naam juist met voorbedachten rade hebben gekregen? Zit er een redenering achter in de trant van: ‘We hopen het natuurlijk niet, maar mocht Misse ooit verdwijnen dan bekt ‘Missing Misse’ op een vermistdierbriefje wel lekker. Misschien allitereren we onze pijn om z’n verdwijning er wel mee weg.’ Nee, nou niet meteen verontwaardigd beginnen te doen, je moest eens weten wat mensen tegenwoordig allemaal verzinnen in relatie tot dieren. Voortbordurend op deze theorie: waarom die stalkater dan geen ‘Missing’ genoemd? ‘Missing Missing’ heeft een nog grotere attentiewaarde op een vermistdierbriefje en bekt minstens zo lekker. Waaraan denk je dat creatievelingen als pianist Lang Lang, actrice Miou Miou en schrijfster Helle Helle hun roem te danken hebben? Om nog maar te zwijgen van modefotograaf Horst P. Horst (die P. maakt het helemaal af).
Ondanks het voorgaande: ik hoop uit de grond van m’n hart dat iemand Louise op haar Zweedse mobiele nummer kan verblijden met de mededeling dat Misse levend en wel is teruggevonden, want als rechtgeaard mensenmens ben ik meer een kattenmens dan een hondenmens.

maandag 28 november 2011

Intermezzo – Lost in Californië

Wie denkt dat het leven van een blogger een dagelijks feest is waarin je van hoogtepunt naar hoogtepunt hopt, wil ik bij dezen graag uit de droom helpen. Toegegeven: je doet wel eens een mooie ontdekking, hebt zo nu en dan een aardige ontmoeting of stuit een enkele keer op iets van een betoverende schoonheid. Dat zijn echter de uitzonderingen, normaliter is het één doffe ellende. Diepe miserie. Een aaneenschakeling van schrijnende gevallen. Denk aan Mauro, denk aan de intensieve veehouderij, denk aan Ger Driessen, denk aan het hele CDA. Allemaal groot leed. Daarnaast heb je het klein leed. Het klein leed dat je soms nog meer aangrijpt dan het grote, omdat het zo tastbaar is.
Groot dan wel klein, die dagelijkse confrontatie met leed leidt tot een zekere gewenning. Uit zelfbescherming fabriceer je een schild waarop leed afketst of waardoor het tenminste wat zachter binnenkomt. Het maakt je minder kwetsbaar en het leven draaglijker. Maar hoe hecht die verdedigingslinie ook mag zijn, een onneembaar bastion is ze niet. Eens in de zoveel tijd ontdekt iets of iemand een gaatje en glipt naar binnen. Donderdag was het weer zover. Zonnige middag, aangename temperatuur, een cd met prachtige strijdliederen,
kortom je waant je onaantastbaar in je automobiel. Totdat je in Californië arriveert. Waar, aan een lantaarnpaal op de kruising Sevenumseweg-Californischeweg-Horsterweg, een briefje hangt. Nog verdwaasd door Mikis Theodorakis’ Sto perigiali,

laat je je schild waarop alle leed afketst voor één keer in de auto liggen. Met funeste gevolgen:
(Klik op de foto voor een vergroting, maar voor de zekerheid heb ik de tekst ook maar even getranscribeerd:
Wanted poes!
Vlegelke je bent altijd welkom.
Tel: 0626205285
Ik lig al nachte wakker om dat ik jou zo mis
Mail naar marion.gommans@planet.nl / andre.coenders@planet.nl
Mijn leven is in gestort nu jij weg bent. Ik mis je zo.

En boven het kindergezicht waaruit ontelbare tranen vloeien: Ik nu.)
Pats, pats, pats. Alsof er met een moker op je kop wordt getimmerd. Hartverscheurend. Om stil van te worden.