maandag 15 november 2010

Klein mysterie 214 – Padre Familias (1)

Penny wise, pound foolish. ‘Kent u die uitdrukking?’, zou dominee Gremdaat zeggen. Ik moest er aan denken toen ik vorige week dinsdag de gemeenteraadsvergadering volgde over de begroting voor de komende jaren. Na vijf en een kwart uur dodelijk saai vergaderen kwam fractievoorzitter Bram Hendrix van Essentie tot deze gedenkwaardige uitspraak (klik ook hier en ga vervolgens naar 5.18 uur): ‘Kunstaankopen: ga daar sober en doelmatig mee om. Ik denk naar buiten toe dat we in deze tijden voorzichtig moeten zijn met dit soort uitgaven.’Even in perspectief plaatsen: de opmerking van Bram Hendrix gaat over de aanschaf van het beeld Padre Familias voor 13 duizend (13 gevolgd door drie nullen) euro. Enkele uren eerder heeft de gemeenteraad, daarin bijgevallen door het college van burgemeester en wethouders, unaniem en zonder slag of stoot besloten een miljoen (een 1 gevolgd door zes nullen) euro beschikbaar te stellen voor het begin van de aanleg van een fietspad. Hoorden we de heer Hendrix toen ook zeggen ‘dat we in deze tijden voorzichtig moeten zijn met dit soort uitgaven’? Retorische vraag.Geld over de balk gooien is te allen tijde verfoeilijk, dat geldt zowel voor beelden als voor fietspaden. Maar laten we de zaken alsjeblieft wel in de juiste proporties blijven zien: de kosten voor de aanschaf van het beeld bedragen precies 1,3 procent van de kosten voor de aanleg van het fietspad. Wat me het meest stoort aan de woorden van Bram Hendrix is de gedachte die er impliciet aan ten grondslag ligt: ‘in deze tijden’ moet je sober en doelmatig zijn met alle uitgaven, maar met kunstaankopen nog een stuk extra. Zeker ‘naar buiten toe’.Wel stenen en asfalt, geen kunstwerken, iets in die geest. Waarom eigenlijk? Padre Familias en andere kunstwerken dragen toch net zo goed bij aan het welbevinden van de inwoners van de gemeente Horst aan de Maas als een fietspad, kunstgrasvelden voor voetbalclubs en brede scholen? Nu ik er goed over nadenk: waarom zou je de redenering eigenlijk niet omdraaien? ‘In deze tijden moet je sober en doelmatig zijn met alle uitgaven, maar met kunstaankopen net een beetje minder.’ Want behalve lol, ontspanning, ontroering, ergernis, vermaak en nog een hele hoop andere dingen biedt kunst ook troost. Niet weg in deze tijden. Met die opvatting durf ík best naar buiten toe.

Klein mysterie 213 – Fietspad (1)

Eerder heb ik hier al eens betoogd dat ik geen verstand heb van geld. Vorige week dinsdag werd ik me daar eens te meer pijnlijk van bewust. Al een tijdje had ik me verheugd op de gemeenteraadsvergadering van die dag. Op de agenda stond de begroting voor 2011 en volgende jaren. Je zag mijlenver aankomen dat de raad hogere prioriteit zou geven aan de aanleg van een fietspad tussen Broekhuizen en Horst dan het college van burgemeester en wethouders had voorgesteld. Daarop zou, zo stelde ik me voor, een heftige discussie ontbranden over de vraag welk groot project er zou moeten wijken voor het fietspad. Want het daarvoor benodigde geld diende natuurlijk wel ergens vandaan te komen. Zouden de kunstgrasvelden voor Wittenhorst en Sparta ’18 het onderspit delven? Of de brede school in Broekhuizenvorst? Anders misschien wel de huisvesting van Jong Nederland in Hegelsom? Eén ding was zeker: er zou zich een fel debat ontspinnen waarvan de afloop – anders dan normaal – niet bij voorbaat vast stond.Mon pauvre. Wel hogere prioriteit voor het fietspad – geen fel debat. Zelfs geen debat. Want er hoefde helemaal geen groot project te wijken voor de aanleg van het fietspad. Dat drukt in 2011 namelijk slechts voor 27 duizend euro op de begroting. Hoe dat kan? Gelukkig wist wethouder Loes Wijnhoven-Dirckx het ook na zes uur en veertien minuten vergaderen nog glashelder uit te leggen (klik ook hier en ga vervolgens naar 6.14 uur): ‘Voor 2011 zal er een bepaalde post aan kapitaallasten opgenomen worden. Dat past binnen de huidige begroting. Voor 2012 en verder zullen deze lasten bestaan uit kapitaallasten, zowel rente als afschrijving. En dat past binnen de begroting zoals die nu voorligt. Dus er wordt niet vanuit het vermogen geredeneerd, maar het wordt gewoon opgenomen in de exploitatielasten.’ Ik zei het toch? Glashelder! Maar niet voor SP-raadslid Frank Spreeuwenberg: ‘Dus als je ongeveer een miljoen gaat investeren, kost dat het komende jaar niet meer dan 27 duizend euro?’ Waarop de wethouder zich niet te beroerd toonde het nogmaals uit te leggen – glashelder, dat spreekt voor zich: ‘Het is zo dat we het eerste jaar uitgaan van de kapitaallasten alleen uitgedrukt in rentelasten. Vervolgens gaan we vanaf het tweede jaar ook de afschrijvingen toepassen. Dus voor het eerste jaar is dat inderdaad die 27. Voor het tweede jaar zal dit bedrag verhoogd worden met de afschrijving.’Juist, ja. Glas- en glashelder.

maandag 8 november 2010

Intermezzo – Ger (2)

Sinds 22 augustus 2008 heb ik als adagium: ‘Wie aan Ger Driessen komt, komt aan mij.’ Dus u begrijpt dat ik een zware week achter de rug heb. Gewoonweg schandalig wat ôzze Ger allemaal is aangedaan de afgelopen dagen. Door z’n eigen CDA nota bene. M’n bloed ging er van koken toen hij in Dagblad De Limburger werd weggezet als lid van de ‘Horster maffia’. En wat denkt ventje Mackus wel niet? Zomaar, óók in Dagblad De Limburger, durven te beweren: ‘Als ze Driessen terug willen, gooien ze maar iemand anders uit Horst van de lijst.’
Let wel, we hebben het hier over een gedeputeerde die Limburg op de kaart heeft gezet met prachtprojecten als Ruimte voor Ruimte, de Floriade, de Greenport Lane en de Innovatoren. Iemand die, nadat ie zojuist bij het grof vuil is gezet, op de vraag wat hij in z’n laatste maanden als gedeputeerde gaat doen, antwoordt: ‘Nog harder werken dan voorheen. Eerder beginnen en later ophouden om de zaken af te ronden die ik nog af wil ronden.’
Wat zou er van Limburg zijn geworden als ôzze Ger er de afgelopen twaalf jaar niet was geweest? Een achtergebleven regio van het kaliber Dalmatië of Kalmukkië, meer had er beslist niet in gezeten.
Ȏzze Ger op de schopstoel – de pijn gaat me door merg en been. Maar wat doet het dan goed als je ziet dat plaatselijke coryfeeën voor ôzze Ger in de bres springen. Hem met hun warmte omringen. Neem Jan Nabben in Dagblad De Limburger: ‘Dit is een coup uit het zuiden. Ik heb altijd gezegd dat ik zonder Ger Driessen niet naar de Staten wil.’ Ik kreeg tranen in m’n ogen toen ik het las – solidariteit tot de dood er op volgt. Raymond Knops is weliswaar iets zuiniger in z’n reactie – hij moest natuurlijk eerst het nihil obstat zien te verkrijgen van censor Wilders – maar maakt wel duidelijk waar ie staat: ‘De tijd van gaan was wat mij betreft voor Driessen nog niet aangebroken.’ Klasse Raymond!
Helaas zijn er ook dissonanten. Waarom heeft Leon Litjens bijvoorbeeld nog niets van zich laten horen? Wat niet is, kan nog komen, zullen we maar zeggen. Echt pijnlijk getroffen was ik door de reactie van Marlies Janssen-Kusters, het CDA-raadslid uit Meerlo dat strijdt met open vizier. Zij twitterde donderdag: ‘Pijn vanwege het stoppen van Ger Driessen. Probeer nu blij te zijn om mijn mooie 3e plek op de conceptlijst Noord CDA Limburg.’ Hoezo ‘het stoppen’ van Ger Driessen? Rücksichtslos opzij geschoven, zul je bedoelen! En hoe respectloos om meteen in de volgende zin over te stappen op je eigen blijdschap. Wat zou het mevrouw Janssen-Kusters hebben gesierd als ze had getwitterd ‘Voor iemand met de statuur van ôzze Ger doe ik graag een stapje opzij’.
Heetten ze maar allemaal Jan Nabben. Laat vanaf nu het devies zijn: Ȏzze Ger in de stront? Horst één gesloten front! Begrepen? Zullen we die Zuid-Limbo’s eens een vies poepje laten ruiken.

Actualisatie – Skatebaanschande (9)

Vrijdag zag ik VVV in Tilburg met 4-1 winnen van Willem II. Zaterdag zag ik in Eindhoven de indrukwekkende film Honey van Semih Kaplanoglu. Zondag ontdekte ik in Broekhuizenvorst een skatebaan en had ik een wonderlijke ontmoeting met Joey en Kenny. Er zijn voorwaar weekeinden dat ik het met minder moet doen!
Op de overwinning van VVV en de mooie Turkse film was ik min of meer voorbereid; de skatebaan en de ontmoeting met Joey en Kenny kwamen als een volslagen verrassing. Tientallen keren moet ik in de loop der jaren al een rondje om de kerk in Broekhuizenvorst hebben gereden. Tientallen keren ook is me ontgaan dat er op nog geen honderd meter van die kerk in het alleen voor voetgangers toegankelijke straatje Achter de Brouwerij een skatebaan ligt. Tot gistermiddag dus. Bij het maken van enkele foto’s raakte ik in gesprek met Joey en Kenny, twee aanvankelijk wat zwijgzame jongens van een jaar of dertien, veertien.
Ik: ‘Skaten jullie hier vaker?’
Zij: ‘Ja.’
Ik: ‘Is er in Broekhuizen ook een skatebaan?’
Zij: ‘Weten we niet.’

Stilte.

Ik: ‘Voor m’n weblog maak ik foto’s van Horster skatebanen.’
Zij: ‘Oh. Waar is de beste?’
Ik: ‘Ik heb er niet zo veel verstand van, maar ik dacht dat in America een baan ligt met zo’n eh … Hoe heet zo’n ding ook alweer?
Zij: ‘Een halfpipe?’
Ik: ‘Een halfpipe, ja.’

Stilte.

Ik: ‘Mag ik misschien een filmpje maken als jullie aan het skaten zijn?’
Zij: ‘Liever niet, want je zult zien dat we uitgerekend dan vallen.’

Stilte.

Zij: ‘Horst zelf heeft jammer genoeg geen skatebaan meer. Waarom is die vorige eigenlijk verdwenen? Dat was een mooie baan. Langs de A73 was een nieuwe gepland, maar de mensen in de buurt zagen dat niet zitten. Nu is er een basketbalveldje.’
Ik: ‘Inderdaad schandalig. Komen jullie eigenlijk wel uit Broekhuizenvorst?’
Zij: ‘Nee, uit Horst.’
Ik: ‘Uit Horst? Wat doen jullie dan hier?’
Zij: ‘Skaten!’
Ik: ‘Dat menen jullie niet! Jullie komen toch niet helemaal uit Horst om hier te gaan skaten?’
Zij: ‘Jawel, hoor.’Als ik er niet zelf bij was geweest, zou ik het nooit hebben geloofd, maar ik zweer u met de hand op m’n hart: geen woord aan bovenstaande conversatie is gelogen. Twee jongens uit Horst die naar Broekhuizenvorst moeten om te kunnen skaten. Zo diep zijn we dus gezonken. Gelukkig kan over 24 uur alles alweer anders zijn: morgen vergadert de gemeenteraad over de begroting voor 2011 en de daaropvolgende jaren. Ik ben benieuwd.

Klein mysterie 212 – Huisje met het roze hart

‘Hoort het er nu bij of niet?’
Heeft u dat ook wel eens, dat u zich op een tentoonstelling van moderne of hedendaagse kunst afvraagt of die stoel/die man/die bloknoot/die kroonluchter/die suppoost/die veeg op de muur onderdeel uitmaakt van de tentoonstelling dan wel het kunstwerk of niet? Dat een Joseph Beuysachtige verwarring zich van u meester maakt? Dat u de grens tussen kunst en alledaagse werkelijkheid niet meer scherp kunt trekken? Mij overkomt het regelmatig – ik schaam me er niet voor het te bekennen. Ik ga er ook niet onder gebukt: een behapbare hoeveelheid twijfel wil ik best in mijn leven toelaten.
Zou ik niet beter weten, dan had ik me onlangs tijdens Menu 2010, de rondreizende kunstmanifestatie in Noord-Limburg, van dit huisje ongetwijfeld ook afgevraagd of het erbij hoorde. Die gigantische laarzen op het Wilhelminaplein in Horst, dat was kunst, dat stond wel vast. Maar het huisje, iets verderop? Dat had me ernstig aan het twijfelen kunnen brengen.Zover kwam het niet: het stond hier al geruime tijd vóór Menu 2010. Bedoeld voor de elektriciteitsvoorziening tijdens de laatste bouwfase van De Smidse, zo vermoed ik. Een geïmproviseerd, tijdelijk trafohuisje. Geen onderdeel van de kunstmanifestatie dus.
Of toch een beetje? Want zat dat uitgezaagde roze hartje aan de Schoolstraatkant er al in vóór Menu 2010?Nee, dan was het me beslist opgevallen. Of was m’n blik misschien niet zo scherp geweest als ie moest zijn? Twijfel. Foto’s die m’n gelijk of ongelijk aan kunnen tonen, heb ik niet. Is me ook scheiβegal. Onderdeel van de manifestatie of niet, kunst of geen kunst, bedoeld of onbedoeld, dat roze hartje verleent het van zichzelf al beresterke huisje net nog een beetje extra cachet. Prikkelt ook de fantasie. Wekt bijvoorbeeld de suggestie dat hier meer te halen valt dan alleen elektriciteit. Samen vormen huisje en hart een mooi tegenwicht tegen de mastodontische Smidse. Een vleugje anarchie in een kille, onpersoonlijke en versteende omgeving. Een knipoog naar zakelijkheid en materialisme. Een verwijzing naar een andere werkelijkheid. Een aansporing om af te wijken van de raechte waeg. Wat moet ik er nog meer over zeggen? Ineens is Horst weer een kunstwerk van allure rijker. Voor eeuwig koesteren dat huisje met het roze hart!

Actualisatie – Werkzaam heden

Weet u wat het probleem is met Horst-sweet-Horst? Het wordt regelmatig te serieus genomen. Vorige week ook weer. Het was scoren voor open doel met een briefje op de parkeerplaats achter bakkerij Steeghs waarop iemand per abuis was vergeten een afbrekingsstreepje te plaatsen tussen ‘werkzaam’ en ‘heden’. Natuurlijk was er niemand die serieus dacht dat de parkeerplaats wegens werkzaam was afgesloten. En natuurlijk was er niemand die serieus dacht dat de parkeerplaats alleen heden was afgesloten. Ondanks het gemis van dat afbrekingsstreepje was het briefje meer dan duidelijk. Zo niet, dan drukten je ogen je wel met de neus op de feiten (wat op zich wel weer een knappe prestatie is van de ogen).
Toch is er iemand geweest die vond dat het allemaal nog niet duidelijk genoeg was. Want wat trof ik afgelopen donderdag aan?Onder het oorspronkelijke papier hangt nu een vel waarop met blauwe inkt staat geschreven: ‘Wegens verbouwen geen parkeren.’ Ik zeg dat er maar even bij omdat ik geen close-up kon maken van het nieuwe velletje zonder m’n leven op het spel te zetten – en dat had ik er nu ook weer niet voor over.De situatie is nu als volgt: de voormalige parkeerplaats achter bakkerij Steeghs en Chinees restaurant Tin Sun is herschapen in een maanlandschap. Het terrein is afgesloten met een oerdegelijk ijzeren schuifhek. Op dat hek hangen twee velletjes waarop staat vermeld dat de parkeerplaats is gesloten. Voor het gesloten hek zet het maanlandschap zich nog enkele meters voort. Daar omheen staat een stevig ijzeren hek. Naast dat hek liggen een aantal plavuizen en ander materiaal dat afkomstig is uit het maanlandschap. Dit stukje is afgezet met een roodwit plastic lint.Ondanks het maanlandschap, de dubbele ijzeren hekken, de twee blaadjes en het roodwitte lint valt natuurlijk niet uit te sluiten dat er mensen zijn die niet in de gaten hebben dat de parkeerplaats gesloten is. Dat zou tot ongelukken kunnen leiden. Misschien is het een idee om nog een velletje op het schuifhek te hangen met de mededeling dat de parkeerplaats gesloten is?

maandag 1 november 2010

Klein mysterie 211 – Kroëtdörp

De Volkskrant pakte zaterdag uit met een verhaal van twee pagina’s over de teloorgang van de Horster Sint-Norbertuskerk. Die kerk vormt het middelpunt van een nieuwbouwwijk uit de jaren zestig die vooral bekendstaat onder de naam ‘neej dörp’. Maar er is nog een tweede, veel mooiere, bijnaam. De Volkskrant: ‘Nog altijd valt het begrip “jamdorp”: wie daar destijds ging wonen had zulke hoge woonlasten dat er niks overschoot voor vleeswaren op de boterham.’
Die vermelding van de benaming ‘jamdorp’ voerde me terug naar de tweede helft van de jaren zeventig van de vorige eeuw. Ik voetbalde in de C1 van Wittenhorst. Tweemaal per week trainden we op het veld links achter de kantine. Op woensdag onder leiding van de uit Swalmen afkomstige Theo Pantsers (die ‘köppe’ zei als je de bal met je hoofd moest beroeren); op maandag onder leiding van mijn held Huub Truijen. Bouwvakker, vrijgezel, ietwat krakkemikkige wielrenfiets, niet vies van een drankje, roodblonde kuif, felgeel windjack en altijd die onafscheidelijke roodwitte sjaal. Want Huub was verstokt Feyenoorder – samen met die andere Huub was hij erbij geweest op 6 mei 1970 in Milaan. Onder leiding van die Huub Truijen sloten we de maandagtraining steevast af met een partijtje. Sjemdörp tegen Kroëtdörp. Jamdorp tegen Stroopdorp. Dat die van Sjemdörp voorafgaand aan het partijtje altijd op de melodie van de Eurovisietune hun volkslied ten beste gaven (‘Sjem-sjem-sjemme-sjem-sjem-sjèèèm-sjem, sjem-sjem-sjemme-sjemme-sjem-sjem’) om vervolgens door die van Kroëtdörp in de pan te worden gehakt en dat ik als kind van het Sjemdörp toch bij Kroëtdörp werd ingedeeld omdat ik op een Kroëtdörpse school zat, doet nu even niet ter zake. Waar het om gaat is dat ‘Kroëtdörp’. Tot afgelopen zaterdag ging ik er vanuit dat dat een algemeen bekende, andere benaming was voor het ‘ald dörp’, ofwel de Lambertusparochie. Navraag in mijn naaste omgeving leert mij echter dat niemand de naam Kroëtdörp kent. Wat bij mij de vraag doet rijzen of Kroëtdörp iets is uit de koker van Huub Truijen. Ik zou er niet van staan te kijken. Er kleefde ook iets ongrijpbaars, iets mysterieus, iets Happeliaans aan Huub. Hij had van die speciale termen die je van andere jeugdleiders nooit hoorde en waarvan de betekenis soms pas jaren later tot je doordrong. Zoals ‘siege’, uitgesproken met een harde s. ‘Siege vandaag’, zo besloot hij vaak z’n wedstrijdbespreking. Ik denk dat Huub al gehemeld was, toen ik me realiseerde dat dat zíjn equivalent was van het Duitse ‘siegen’, uitgesproken met een naar de z neigende s (of een naar de s neigende z).
Zou het met ‘Kroëtdörp’ werkelijk hetzelfde zijn als met ‘siege’? Dat alleen de volgelingen van Huub bekend zijn met het begrip? Dat zou ook wel weer heel mooi zijn. En een reden te meer om me gelukkig te prijzen dat ik tot de volgelingen van Huub behoorde. (Een vooralsnog onbeantwoorde vraag is waar dat ‘Kroëtdörp’ eigenlijk op slaat. Was ‘Vleisdörp’ niet veel logischer geweest om de tegenstelling met Sjemdörp te markeren? Staat kroët niet nóg lager in de hiërarchie dan sjem?)

Intermezzo – Witte raaf van Horst

Woensdag 27 oktober 2010. Wat de dag had moeten worden van de val van het kabinet Rutte én van de glorieuze wederopstanding van VVV, werd de dag van de definitieve redding van gebouw Mooren. Als er een hemel is – ik ben daar niet zo zeker van – heeft Hay Martens (‘Als het moet, keten ik me aan het gebouw vast als de bulldozers komen’) ongetwijfeld een vreugdedans gemaakt en een glas gedronken op dit goede nieuws. Want goed nieuws is het natuurlijk dat de witte raaf van Horst behouden blijft, nee, beter nog: in oude staat wordt hersteld. Hulde aan iedereen die zich daarvoor sterk heeft gemaakt.Los van de architectonische en esthetische waarde staat gebouw Mooren voor mij vooral voor iets dat je in de Horster architectuur van tegenwoordig nauwelijks meer tegenkomt: vooruitgangsgeloof.
Ik stel me het Horst van de jaren vijftig van de vorige eeuw voor als een conservatieve gemeenschap. Met kranten dichtgeplakt. Koesteren wat we hebben, veranderingen met mate en vooral niet te rigoureus. Van achter de gordijntjes houden we goed in de gaten wat er op straat gebeurt. Als iemand uit de pas loopt, fluisteren we dat het ongehoord is. De middenstanders in hun kleine, benauwde winkels met weinig lichtinval vinden het allemaal wel goed zo: waarom zouden we het anders doen dan onze voorouders? Gebouwd wordt er zoals er in de honderd jaar daarvoor is gebouwd. Dingen veranderen? Waarom? Krijg je alleen maar gepraat van.En dan ineens, in 1960, wordt deze lethargie doorbroken. Wordt een steen in de vijver geworpen. Door een architect (Lei Martens) en twee ambitieuze middenstanders (de gebroeders Jan en Jef Mooren). Weg met dat benauwde, dat bedompte, dat muffe. Tijd voor een frisse wind. We zetten de ramen open. We gaan het anders doen. Niet op zeker spelen, maar risico nemen en lef tonen. Geen baksteen maar beton. Geen schemerige vertrekjes maar twee grote open transparante ruimtes waarin het daglicht met emmers tegelijk naar binnen stroomt. Niks klein-klein maar een riant winkelpaleis van vier bouwlagen. Niet terugvallen op het oude, maar vernieuwen. We willen vooruit! Alsof de moderne tijd eindelijk ook in Horst halt houdt.Dat is dus waar gebouw Mooren in mijn ogen óók voor staat. Alleen daarom al is het goed dat het in oude luister wordt hersteld. En ach, dat kabinet Rutte valt toch wel. En heus, die glorieuze wederopstanding van VVV komt er ooit (al vraag ik me zo langzamerhand wel af wanneer).

Top 5 – Horster agententweets

Boeven en ander gespuis opgelet: de Horster politie is aan het twitteren geslagen! Sinds afgelopen donderdag. Als eerste in Limburg! ‘Primair om de burger een informeel kijkje in de keuken van de wijkagent te bieden’, aldus wijkagent Hans van Vulpen in Hallo Horst aan de Maas van deze week. ‘We willen meer begrip kweken bij burgers’, aldus Marjo van Ginderen, woordvoerder van de politie Limburg-Noord, in Dagblad De Limburger van afgelopen woensdag. Nogmaals Hans van Vulpen in Hallo: ‘Het is mooi dat het een uitdaging voor ons is. Zo verlaten we ook eens de veilige paden.’Smerissen die veilige paden verlaten? Als kritisch volger van de politie ben ik dan toch op m’n hoede. Volkomen ten onrechte, zo blijkt na een kleine week politiegetwitter. Deze burger is de wouten dankbaar voor het informele kijkje in hun keuken en is diep onder de indruk geraakt van hun bezigheden. Dat zo vurig gehoopte begrip is bij deze burger al na enkele dagen gekweekt. Mijn top 5 van Horster agententweets van de afgelopen vijf dagen: 5. Voorbereiding week vd opsporing: met hele team groot aantal openstaande zaken aanpakken. Niks wachten op recherche. Gewoon zelf doen!
Die recherche ook. Kun je altijd op wachten tot je een ons weegt. En een pretenties dat die jongens hebben!

4. 7 uur melding woningbraak Lottum. Auto, laptop, TomTom, kortom de hele handel weg. Niet echt lekker wakker worden. Bulgaarse methode. Potverdriedubbeltjes: de Bulgaarse methode is nu zelfs tot in Lottum doorgedrongen. Waar moet dan heen, waar moet dat heen? Wacht, u weet niet wat de Bulgaarse methode is? Ook op die vraag twitteren wij graag een antwoord: breken van de cilinder van een slot.

3. Vandaag gesprek met student, overleg over veiligheidsbeleid bij de gemeente en aanpak lastige partner bij Elzenhorst. Dag is vol.Dag is vol? Dag is bomvol! Je zou er nog overwerkt van raken, zijn we nog verder van huis. Maar gelukkig wacht aan het eind van de week een mooie beloning: Alle adminstratie bijgewerkt. Nu een vrij weekend van maar liefst 4 dagen. Dat is lang geleden. Allemaal een prettig weekend.

2. Net wat onderzochte spulletjes van een inbraak bij een int. bedrijf in Horst teruggebracht. Gesproken met Sec Officer. Aparte ervaring.
De ultieme jongensdroom gaat in vervulling: een gesprek met een Sec Officer. En die once in a lifetime experience vervolgens koeltjes een ‘aparte ervaring’ noemen. Meesterlijk! Ik ken mensen die een moord zouden doen voor een gesprek met een Sec Officer.

1. uurtje noodhulp overgenomen. Wegloper van 11 bij t Raayke. Is weer terug. Vette tranen. Wilde naar huis. Hoe vertederend! Zo zien we oom agent allemaal ’t liefst. Maakt herinneringen bij me wakker aan Wim is weg, m’n favoriete kinderboek: ‘Wim is weg. Pappa belt de politie op. Hij zegt: er is een jongetje weg. Ons jongetje. Hij heet Wim. Met blond haar en dikke wangetjes? zegt de inspecteur, wij gaan hem zoeken.’

Klein mysterie 210 – Werkzaam heden

In de week dat Leo Beenhakker z’n naam geen eer aandeed (© KM), kwam slagerij Joosten andermaal met twee juweeltjes op de proppen in De Echo van Horst:Zo langzamerhand krijg ik het idee dat slagerij Joosten op deze manier hengelt naar gratis reclame op Horst-sweet-Horst. Maar daar zijn wij hier niet van gediend, zeker niet zo lang een beloning in de vorm van een groentespies of gepaneerde ananasschijf uitblijft. Voorlopig is dit dus de laatste keer dat slagerij Joosten hier voor het voetlicht wordt geplaatst.
Over naar belangrijker zaken. De parkeerplaats achter bakkerij Gerards-Steeghs (inderdaad, die van die ook na meer dan twintig jaar nog altijd even heerlijke kersenkruimelvlaai) wordt momenteel herstraat. De poort die normaliter toegang verschaft tot de parkeerplaats is daarom gesloten en voorzien van het volgende briefje:Geweldig toch! ‘In verband met werkzaam heden gesloten.’ Kees van Kooten zou er trots op zijn. Uitermate geschikt ook voor een miniquizje:

Vraag 1: hoe lang is deze parkeerplaats gesloten?
A. alleen vandaag
B. vandaag en morgen
C. de hele week
D. dat kun je niet uit dit briefje opmakenVraag 2: waarom is deze parkeerplaats gesloten?
A. vanwege werk
B. vanwege zaam
C. vanwege werkzaam
D. vanwege werkzaamhedenMail uw antwoorden vóór 7 november naar horstsweethorst@gmail.com. Onder de inzenders van de juiste antwoorden verloot Horst-sweet-Horst 25 kerstbes slingervruchtjes.

Actualisatie – Trapveldjes (5)

De hoop dat het ooit nog wat wordt met het trapveldje op de hoek Bemmelstraat – Westsingel heb ik definitief begraven na het lezen van deze kop in De Echo van Horst van afgelopen week:

Actualisatie – Parkeergarage

‘Dat is een goeie, die houden we er in’, had iemand geroepen. Anderen hadden braaf hun mond gehouden, ondanks twijfels of ie nu wel werkelijk zo goed was. Ze waren wel gek om in deze tijden van bezuinigingen en ontslagen hun mondje te roeren. Alzo werd de goeie, die misschien wel helemaal niet zo’n goeie was, er in gehouden. De goede verstaander weet dat ik het heb over het bord boven de uitgang van parkeergarage De Librije in het centrum van Horst. Op 4 mei 2009 schreef ik dat het bepaald komisch is om de maximale doorrijhoogte te vermelden onder een bord waaruit overduidelijk blijkt dat je helemaal niet door mág rijden. Grappig, ja. Maar grappig genoeg om er voor eeuwig – althans ook met een nieuw bord (met dezelfde betekenis) – mee door te gaan? Je kunt ook te ver gaan in het uitmelken van je succes.

Op de nieuwe in- en uitgangsborden zijn verder dezelfde woorden van toepassing als op de oude: ‘Aan de borden boven de in- en uitgang valt weinig esthetisch genot te beleven. (Voor de iets minder goede verstaander: de vorige zin is een understatement). Ik zou graag eens een hartig woordje willen spreken met de ontwerper. Uit ervaring weet ik dat vormgevers nooit iets ‘zomaar’ doen, dus ik ben benieuwd naar zijn of haar motieven om de borden te ontwerpen zoals ze zijn ontworpen. Ik kan u wel verzekeren dat hij of zij van goeden huize zal moeten komen om me mee te krijgen in zijn of haar visie.’
Bij de nieuwe borden mag de kleurstelling dan zijn verbeterd, gebleven zijn de onrust en de schijnbaar lukrake positionering van sommige elementen (met het 5 kilometerbordje als meest pregnante voorbeeld). Ten opzichte van de vorige borden zijn vooral woorden toegevoegd. Overbodige woorden. De naam van de bewaker heeft hier toch niets te zoeken? Persoonlijk ben ik van mening dat ook het woord ‘Librije’ overbodig is, maar daar zou je nog over kunnen discussiëren. ‘Librije Horst’ vind ik dan weer lachwekkend. Alsof iemand zou denken dat het hier om Librije Meterik, Librije Zwolle of Librije Schubbekutteveen gaat.