Intussen verheug ik me nu al op de Provinciale Statenverkiezingen van 2 maart. Ik voorzie taferelen van Ria Oomenachtige proporties.
Horst aan de Maas liefdevol, verontwaardigd, uitdagend, kritisch en verwonderd beschouwd
maandag 13 december 2010
Intermezzo – Ger (3)
Toch nog een plekje voor ôzze Ger op de CDA-kandidatenlijst voor de komende statenverkiezingen. Pak van m’n hart. Gelobbyd is er vooral achter de schermen; openlijke steunbetuigingen waren dun gezaaid. Ja, van Jan Nabben. Maar of diens macht verder reikt dan het centrum van Horst?
Groots trouwens hoe Ger de hele zaak gehandled heeft. Waar een ander in een vergelijkbare situatie z’n frustraties de vrije loop had gelaten, daar betoonde Ger zich aimabel, minzaam en begripvol. Voor Ger geen gekonkel, geen wheelen en dealen. Aan hem was het strijdgewoel niet besteed: hij stelde zich boven de strijdende partijen op. Meesterlijk. Een handelwijze een staatsman waardig. Elke vorm van mastodontengedrag is hem vreemd.
Wel flauw van die akelige Jos van Rey dat hij het feestje nog probeerde te bederven met z’n suggestie dat ôzze Ger gevoelig zou zijn geweest voor de avances van BAM. Op uitnodiging van de bouwgigant zou hij op 20 maart de wedstrijd PSV-FC Twente hebben bijgewoond. Natuurlijk is Ger op uitnodiging van BAM naar PSV-FC Twente geweest! Doet ie zelf helemaal niet moeilijk over. Ook niet op z’n weblog: ‘Zaterdag 20 maart bezoek ik de wedstrijd PSV – FC Twente op uitnodiging van de BAM. De BAM is de bouwer van de Innovatoren. We spreken onder meer over de mogelijkheden om op korte termijn een hotel gekoppeld te krijgen aan ons complex. Een gelijkopgaande wedstrijd eindigt uiteindelijk op 1 – 1. Winst voor FC Twente en verlies voor PSV!’
Hoe kan zo’n Jos van Rey nu ook denken dat ôzze Ger valt om te kopen met het bezoek aan een wedstrijd van uitgerekend PSV? Van de 1001 manieren om bestuurders in te pakken, is dit werkelijk de allerslechtste. Een zwaardere straf dan het aanschouwen van een wedstrijd van het provincieclubje dat wel wil maar niet kan, lijkt me nauwelijks denkbaar. Welbeschouwd is het zelfs net andersom: dat Ger ondanks dat bezoek aan PSV op uitnodiging van BAM toch zaken is gaan doen met het bedrijf, is juist een bewijs voor z’n onomkoopbaarheid.
Intussen verheug ik me nu al op de Provinciale Statenverkiezingen van 2 maart. Ik voorzie taferelen van Ria Oomenachtige proporties.
Bordkartonnen Gerren die je op elke straathoek toegrijnzen, voor een prikje opgekochte Jan Peter Balkenendeluchtballonnen
waarop het konterfeitsel van ôzze Ger is aangebracht en een campagnehuis in de buurt van de Jan Nabbenweg. Alles voor Ger – Ger voor Limburg.
Intussen verheug ik me nu al op de Provinciale Statenverkiezingen van 2 maart. Ik voorzie taferelen van Ria Oomenachtige proporties.
Actualisatie – Huisje met het roze hart
Donderdag stond het er nog, vrijdag was het weg: het huisje met het roze hart voor De Smidse.
Weer een wijze raad (‘Voor eeuwig koesteren dat huisje met het roze hart’) van Horst-sweet-Horst in de wind geslagen.
Ik troost me maar met de gedachte dat anarchistische ingrepen in de openbare ruimte onuitroeibaar zijn. Ook – of zelfs – in Horst. Want terwijl het huisje met het roze hart nog net alive and kicking was, werd het Horster centrum alweer overspoeld door een tsunami van roze stickers, met daarop een blauw, gestileerd mannenhoofd met pet. Een prachtig (en krachtig) beeldmerk als je het mij vraagt.
Overal tref je die stickers aan, op verkeersborden,
op regenpijpen,
op afvalbakken, op lantaarnpalen, op condoomautomaten.
Het moeten er beslist duizenden zijn. Dinsdag vielen ze me voor het eerst op. Had een mooi nieuw klein mysterie in kunnen zitten (elke verwijzing naar herkomst of betekenis van de stickers ontbreekt), ware het niet dat dat opvallende roze en dat hoofd met pet me vagelijk bekend voorkwamen. Ergens op een website gezien? Inderdaad: rechts onderin op InHorst komt in een telkens verspringende advertentie ook het mannetje met pet regelmatig voorbij.
Eén keer klikken en het potentiële nieuwe klein mysterie is aan gort. We blijken hier van doen te hebben met een reclamecampagne voor Tommas, ‘specialist in onderhoud van airco en cv’. Tommas ging eerder door het leven onder de naam Installatiebedrijf Klaassen. Enfin, neust u zelf maar eens wat rond op de fraai vormgegeven website van Tommas. Vooral de pagina waarop José en Ruud, ‘onze monteurs’, zich in een filmpje voorstellen, is een aanrader.
Bedenker van de reclamecampagne voor Tommas is mi68 Marketing, een bedrijf waarin blijkens de website Jeroen Kouwenberg een belangrijke rol speelt. En diezelfde Jeroen Kouwenberg was weer de man achter de Wie-is-de-koe-actie van slagerij Joosten, u weet wel, met dat vermakelijke filmpje.
Hoewel op InHorst enkele reaguurders zich in wat minder vleiende bewoordingen uiten over de heer Kouwenberg, mag hij wat mij betreft gewoon doorgaan met z’n ontregelende activiteiten in het centrum van Horst. Een beetje dwarsigheid is toch wel toegestaan?
Resteert alleen de vraag wat ‘Tommas’ eigenlijk betekent of waar die benaming voor staat.
Overal tref je die stickers aan, op verkeersborden,
Bedenker van de reclamecampagne voor Tommas is mi68 Marketing, een bedrijf waarin blijkens de website Jeroen Kouwenberg een belangrijke rol speelt. En diezelfde Jeroen Kouwenberg was weer de man achter de Wie-is-de-koe-actie van slagerij Joosten, u weet wel, met dat vermakelijke filmpje.
maandag 6 december 2010
Intermezzo – De Echo (1)
Een lijfblad is volgens Van Dale een ‘krant die men geregeld en bij voorkeur leest’. Een omschrijving die mij wat al te slapjes voorkomt. Een lijfblad is voor mij een blad waaraan je je hart hebt verpand, of – in de woorden van www.encyclo.nl – een ‘krant, tijdschrift waaraan men verknocht is’. Hoewel ik ook – met meer of minder plezier – Dagblad De Limburger, NRC Handelsblad, De Volkskrant, Voetbal International, Vrij Nederland, Hallo Horst aan de Maas en Peel en Maas lees, is De Echo van Horst mijn lijfblad.
Of moet ik zeggen ‘was’? Dagblad De Limburger berichtte zaterdag over het faillissement van Van Lieshout Nieuwsmedia, de uitgever van De Echo van Horst. Míjn Echo. Wel godverdegodver.
De klap dreunt ook na twee dagen nog door. Het voelt alsof een dierbare is gestorven. Ik weet, er zijn ergere dingen in het leven en het zat er misschien al een beetje aan te komen en alles is relatief, maar toch. We hebben het hier wel over een Instituut. Waar generaties Horstenaren mee zijn opgegroeid. Ook ik.
Een kleine veertig jaar was De Echo een ankerpunt in m’n leven. Had je op donderdag De Echo gelezen, dan wist je niet alleen wie in het komende weekend misdienaar was in de Sint-Odakerk in Melderslo, maar ook of de Vonckel Girls vier dagen eerder van De Merels hadden gewonnen. En ook waarom de repetitie van Gemengde Zangvereniging Egelsheim niet doorging. En ook dat een wit-zwart hondje luisterend naar de naam Tippie was weggelopen en kon worden terugbezorgd bij Jan Cuppen.
In de ‘Mededelingen van algemene aard’ vond je de openingstijden van de bibliotheek.
Via ‘Burgerlijke Stand’ kwam je aan de weet wie er die week waren overleden, geboren, verloofd en getrouwd – tot de privacywetgeving roet in het eten gooide. Met een beetje geluk had Jacques Buijssen, ‘J.G.’
of Jan Derix
weer eens de pen ter hand genomen voor een ingezonden brief. Maar helemaal feest was het als directeur/uitgever/hoofdredacteur/enig redacteur Huub van Lieshout (‘HvL’) zich gruwelijk had zitten ergeren tijdens de raadsvergadering en in De Echo z’n hart luchtte.
Onder opvolger en neef Pedro werd De Echo journalistieker. Wat mij betreft nog niet journalistiek genoeg, maar als buitenstaander heb je makkelijk praten. En als je de journalistieke prestaties van de eenhoofdige Echoredactie afzet tegen die van de vijf keer grotere redactie van concurrent Hallo Horst aan de Maas, dan past eigenlijk slechts diep respect voor De Echo.
Ook aan mij zijn de spreekwoordelijke grillen van de Van Lieshouts niet voorbijgegaan en ook ik begreep soms niets van de keuzes die de afgelopen jaren zijn gemaakt. Maar wat er ook gebeurde, elke donderdagmiddag vloog ik naar de brievenbus. Voor De Echo. Míjn Echo. Mijn lijfblad.
Een doorstart? Geloof ik niet in. Eén nummer misschien nog, dan is het voorbij. Over en sluiten. Horst zal nooit meer worden hoe het was. Requiescat in pace De Echo.
De klap dreunt ook na twee dagen nog door. Het voelt alsof een dierbare is gestorven. Ik weet, er zijn ergere dingen in het leven en het zat er misschien al een beetje aan te komen en alles is relatief, maar toch. We hebben het hier wel over een Instituut. Waar generaties Horstenaren mee zijn opgegroeid. Ook ik.
Een kleine veertig jaar was De Echo een ankerpunt in m’n leven. Had je op donderdag De Echo gelezen, dan wist je niet alleen wie in het komende weekend misdienaar was in de Sint-Odakerk in Melderslo, maar ook of de Vonckel Girls vier dagen eerder van De Merels hadden gewonnen. En ook waarom de repetitie van Gemengde Zangvereniging Egelsheim niet doorging. En ook dat een wit-zwart hondje luisterend naar de naam Tippie was weggelopen en kon worden terugbezorgd bij Jan Cuppen.
In de ‘Mededelingen van algemene aard’ vond je de openingstijden van de bibliotheek.
Via ‘Burgerlijke Stand’ kwam je aan de weet wie er die week waren overleden, geboren, verloofd en getrouwd – tot de privacywetgeving roet in het eten gooide. Met een beetje geluk had Jacques Buijssen, ‘J.G.’
of Jan Derix
weer eens de pen ter hand genomen voor een ingezonden brief. Maar helemaal feest was het als directeur/uitgever/hoofdredacteur/enig redacteur Huub van Lieshout (‘HvL’) zich gruwelijk had zitten ergeren tijdens de raadsvergadering en in De Echo z’n hart luchtte.
Onder opvolger en neef Pedro werd De Echo journalistieker. Wat mij betreft nog niet journalistiek genoeg, maar als buitenstaander heb je makkelijk praten. En als je de journalistieke prestaties van de eenhoofdige Echoredactie afzet tegen die van de vijf keer grotere redactie van concurrent Hallo Horst aan de Maas, dan past eigenlijk slechts diep respect voor De Echo.
Ook aan mij zijn de spreekwoordelijke grillen van de Van Lieshouts niet voorbijgegaan en ook ik begreep soms niets van de keuzes die de afgelopen jaren zijn gemaakt. Maar wat er ook gebeurde, elke donderdagmiddag vloog ik naar de brievenbus. Voor De Echo. Míjn Echo. Mijn lijfblad. Een doorstart? Geloof ik niet in. Eén nummer misschien nog, dan is het voorbij. Over en sluiten. Horst zal nooit meer worden hoe het was. Requiescat in pace De Echo.
Top 5 – Hoedanigheden van Jos van Lin
Afgelopen donderdag meldde Dagblad De Limburger dat Jan Nabben, de voorzitter van Stichting Centrummanagement Horst aan de Maas, van mening is dat de gemeente het plaatsen van reclame en uitstallingen in de Horster winkelstraten via de Algemene Plaatselijke Verordening moet verbieden. Uit het artikel bleek dat de gemeente nu gaat onderzoeken of zo’n verbod wenselijk is. Zoals Joep van Douveren vorige week al zei: ‘Als Jan Nabben zegt dat je niet mag fietsen, mag het niet. Zo simpel is dat.’ Het is wel duidelijk hoe de hazen lopen in Horst.
Maar er zijn ook nog mensen die zich niet bij de almacht van Jan Nabben neerleggen. Jos van Lin is zo iemand. De uitbater van een winkel in huishoudelijke artikelen aan de Kerkstraat in Dagblad De Limburger: ‘Als je alle uitstallingen weghaalt, wordt het maar een kale boel. Ik denk dat de klant daar ook niet op zit te wachten. Die wil ook graag wat sfeer in het centrum.’ Spijker op z’n kop! Want die oergezellige sfeer heeft het centrum van Horst natuurlijk inderdaad te danken aan die uitstallingen. Oenig van zo’n Jan Nabben dat ie dat niet in de gaten heeft.
De ontbolstering van Jos van Lin als sfeerananalyticus kan onmogelijk als een verrassing zijn gekomen voor de trouwe volger van de regionale en lokale media. Die heeft Jos het afgelopen jaar namelijk al in allerlei hoedanigheden leren kennen. Mijn top 5 van hoedanigheden van Jos van Lin:
5. De doemdenkende Jos: ‘Bezoekers kunnen nauwelijks een plek vinden op zaterdagen en koopzondagen. Wanneer ze vijf minuutjes hebben rondgereden en nog steeds geen parkeerplek gevonden hebben zoeken ze vaak hun heil elders, en rijden dan door naar Venray of Venlo.’ (Hallo Horst aan de Maas, 8 april 2010)
4. De schuldbewuste Jos: ‘Nu krijg ik natuurlijk het verwijt dat ik het centrum van Horst in diskrediet breng. Maar ja, iemand moet de discussie toch op gang brengen.’ (Dagblad De Limburger, 15 mei 2010)
3. De geometrische Jos: ‘Over de loopafstand heb ik mijn twijfels: je hebt de werkelijke loopafstand en de hemelsbrede afstand. Je kunt moeilijk over de auto’s heen lopen, dus moeten de mensen toch extra afstand afleggen.’ (De Echo van Horst, 15 april 2010)
2. De diagnosticerende Jos: ‘Horst is een anorexia-patiënt. Van buiten wil het er zo mooi mogelijk uitzien met kapitale panden, maar van binnen uit teert het centrum weg en helpt het zichzelf naar de knoppen: minder parkeergelegenheid en meer leegstand leidt tot wegtrekkende ondernemers en nog meer leegstand.’ (De Echo van Horst, 8 april 2010)
1. Maar het allerliefst is me toch de wild om zich heen meppende Jos: ‘De gemeente doet waar ze zelf zin in heeft. Mijn vertrouwen in de gemeente staat op een heel laag pitje. We worden continu belazerd en verliezen hierdoor klanten. Het lijkt wel of de gemeente aandelen heeft bij Interchalet. Daar kan alles.’ (De Echo van Horst, 8 april 2010)
5. De doemdenkende Jos: ‘Bezoekers kunnen nauwelijks een plek vinden op zaterdagen en koopzondagen. Wanneer ze vijf minuutjes hebben rondgereden en nog steeds geen parkeerplek gevonden hebben zoeken ze vaak hun heil elders, en rijden dan door naar Venray of Venlo.’ (Hallo Horst aan de Maas, 8 april 2010)
4. De schuldbewuste Jos: ‘Nu krijg ik natuurlijk het verwijt dat ik het centrum van Horst in diskrediet breng. Maar ja, iemand moet de discussie toch op gang brengen.’ (Dagblad De Limburger, 15 mei 2010)
3. De geometrische Jos: ‘Over de loopafstand heb ik mijn twijfels: je hebt de werkelijke loopafstand en de hemelsbrede afstand. Je kunt moeilijk over de auto’s heen lopen, dus moeten de mensen toch extra afstand afleggen.’ (De Echo van Horst, 15 april 2010)
2. De diagnosticerende Jos: ‘Horst is een anorexia-patiënt. Van buiten wil het er zo mooi mogelijk uitzien met kapitale panden, maar van binnen uit teert het centrum weg en helpt het zichzelf naar de knoppen: minder parkeergelegenheid en meer leegstand leidt tot wegtrekkende ondernemers en nog meer leegstand.’ (De Echo van Horst, 8 april 2010)
1. Maar het allerliefst is me toch de wild om zich heen meppende Jos: ‘De gemeente doet waar ze zelf zin in heeft. Mijn vertrouwen in de gemeente staat op een heel laag pitje. We worden continu belazerd en verliezen hierdoor klanten. Het lijkt wel of de gemeente aandelen heeft bij Interchalet. Daar kan alles.’ (De Echo van Horst, 8 april 2010)
Top 5 – Curieuze vragen aan Horst-sweet-Horst
Omdat u de beroerdste niet bent, wil ik u vandaag graag een uniek kijkje achter de schermen van Horst-sweet-Horst gunnen. Ik neem u mee naar een plaats die normaalgesproken taboe is voor buitenstaanders: het ‘postvak-in’ van het e-mailadres horstweethorst@gmail.com. Daarin komen regelmatig tips binnen waar ik de ene keer vroeg, de andere keer wat later dankbaar gebruik van maak. Maar het blijft niet alleen bij tips, zo nu en dan ontvang ik ook vragen. Niet altijd even voor de hand liggende vragen. Mijn top 5 van curieuze vragen aan Horst-sweet-Horst:
5. ‘Heb een vraag en dat gaat over de sigarenindustrie in Horst in vroeger tijd. Het is bekend dat in die plaats vroeger enkele sigarenfabrieken/fabriekjes hebben gestaan. Nu is mijn vraag aan U heeft U daar nog documentatie van. Het gaat over namen dezer bedrijven en welke bandjes er om die sigaren zaten. Is hier nog wat over bekend? En zijn er nog mooie sigarenkistetiketten hiervan in omloop?’
Aan Horster sigarenbandjes en sigarenkistetiketten heb ik de vraagsteller, Herman Jansen uit Heeten (wecheltie@ziggo.nl), niet kunnen helpen. Wel heb ik alle acht delen van Oud Horst in het nieuws doorgelopen op vermeldingen van sigarenfabrieken. Verder heb ik de heer Jansen beloofd dat ik op Horst-sweet-Horst aandacht zou schenken aan z’n verzoek. Dat doe ik dus bij dezen. Ik zou zeggen: overspoel de heer Jansen met informatie en documentatie (en verwittig mij daar ook van).
4. ‘Als ik uw blog lees dan lijkt het me dat u goed bekend bent in de omgeving horst. Misschien kunt u mij dan ook verder helpen. Mijn vraag is: kent u één van de mensen op de foto in de bijlage? Ik heb van deze groep vorige week een foto gemaakt in Maasbree met de belofte deze door te sturen. Helaas heb ik een foutief e-mail adres gekregen.’
Natuurlijk kende ik een van de mensen op de foto!
3. ‘Als natuurliefhebbers en Galatasaray-fanatiekers willen we graag een bezoekje brengen aan Horst. Hoewel we de bezichtingswaardigheden niet kennen. Is het soms mogelijk om ons enkele plaatsen en tips te geven, we zijn namelijk van België.’
Horst-sweet-Horst is van alle markten thuis, dus deze Galatasaray-fanatiekers zijn op hun wenken bediend.
2. ‘Ik heb een vraagje: kunnen jullie ook een beeld van een vrachtwagen maken?’
Horst-sweet-Horst kan veel, maar een beeld van een vrachtwagen maken? Zou de vraag eigenlijk zijn bedoeld voor Europa Stock Tuindecoratie waaraan ik op 6 april 2009 een stukje wijdde?
Dat stukje blijkt trouwens een van de drukstbezochte pagina’s van Horst-sweet-Horst te zijn – zegt dat iets over de populariteit van Europa Stock Tuindecoratie of over die van Horst-sweet-Horst?
1. ‘Kan je mij zeggen welk de kostprijs is voor een bruggetje met overspanning van 11 m en 2 meter breedte van het type zoals afgebeeld op foto van Helenaveenseweg, Griendtsveen. Gelieve plaatsing en transport kosten apart op te geven.’
Behalve als Horstersigarenfabriekendeskundige, Horstermensenherkenner, Horsterbezichtingswaardighedenexpert en beeldenmaker van vrachtwagens word ik dus ook gezien als bruggenbouwer. Ik ken politici die daar hun neus voor ophalen, maar mijn ego wordt er door gestreeld.
Aan Horster sigarenbandjes en sigarenkistetiketten heb ik de vraagsteller, Herman Jansen uit Heeten (wecheltie@ziggo.nl), niet kunnen helpen. Wel heb ik alle acht delen van Oud Horst in het nieuws doorgelopen op vermeldingen van sigarenfabrieken. Verder heb ik de heer Jansen beloofd dat ik op Horst-sweet-Horst aandacht zou schenken aan z’n verzoek. Dat doe ik dus bij dezen. Ik zou zeggen: overspoel de heer Jansen met informatie en documentatie (en verwittig mij daar ook van).
4. ‘Als ik uw blog lees dan lijkt het me dat u goed bekend bent in de omgeving horst. Misschien kunt u mij dan ook verder helpen. Mijn vraag is: kent u één van de mensen op de foto in de bijlage? Ik heb van deze groep vorige week een foto gemaakt in Maasbree met de belofte deze door te sturen. Helaas heb ik een foutief e-mail adres gekregen.’
Natuurlijk kende ik een van de mensen op de foto!
3. ‘Als natuurliefhebbers en Galatasaray-fanatiekers willen we graag een bezoekje brengen aan Horst. Hoewel we de bezichtingswaardigheden niet kennen. Is het soms mogelijk om ons enkele plaatsen en tips te geven, we zijn namelijk van België.’
2. ‘Ik heb een vraagje: kunnen jullie ook een beeld van een vrachtwagen maken?’
Horst-sweet-Horst kan veel, maar een beeld van een vrachtwagen maken? Zou de vraag eigenlijk zijn bedoeld voor Europa Stock Tuindecoratie waaraan ik op 6 april 2009 een stukje wijdde?
1. ‘Kan je mij zeggen welk de kostprijs is voor een bruggetje met overspanning van 11 m en 2 meter breedte van het type zoals afgebeeld op foto van Helenaveenseweg, Griendtsveen. Gelieve plaatsing en transport kosten apart op te geven.’
Intermezzo – Meneer Cactus
Alles schoon, alles keurig
Meneer Cactus is tevree
Alles fris, alles fleurig
Meneer Cactus zegt: okee!
En nu allemaal, uit volle borst (klik hier voor de muziek):
Laat je nagels zien, laat je haren zien,
Zijn ze goed geknipt?
Laat je kleren zien, laat je oren zien,
Zijn ze schoon en fris?
Laat je sokken zien, laat je tenen zien,
Zit er geen geurtje aan?
Laat je navel zien, laat je neus eens zien,
Hangt er geen peurtje aan?
Alles schoon, alles keurig
Meneer Cactus is tevree
Alles fris, alles fleurig
Meneer Cactus zegt: okee!
Laat je handen zien, laat je tanden zien,
Zijn ze goed gepoetst?
Laat je hersens zien, laat je voeten zien,
Zijn ze fris genoeg?
Laat je billen zien, laat je schoenen zien,
Zijn ze goed geveegd?
Laat je lurven zien, laat je kladden zien,
Waar zitten je lurven en kladden eigenlijk?
Alles schoon, alles keurig
Meneer Cactus is tevree
Alles fris, alles fleurig
Meneer Cactus zegt: okee!
Meneer Cactus is tevree
Alles fris, alles fleurig
Meneer Cactus zegt: okee!
Laat je nagels zien, laat je haren zien,
Zijn ze goed geknipt?
Laat je kleren zien, laat je oren zien,
Zijn ze schoon en fris?
Laat je sokken zien, laat je tenen zien,
Zit er geen geurtje aan?
Laat je navel zien, laat je neus eens zien,
Hangt er geen peurtje aan?
Meneer Cactus is tevree
Alles fris, alles fleurig
Meneer Cactus zegt: okee!
Zijn ze goed gepoetst?
Laat je hersens zien, laat je voeten zien,
Zijn ze fris genoeg?
Laat je billen zien, laat je schoenen zien,
Zijn ze goed geveegd?
Laat je lurven zien, laat je kladden zien,
Waar zitten je lurven en kladden eigenlijk?
Meneer Cactus is tevree
Alles fris, alles fleurig
Meneer Cactus zegt: okee!
maandag 29 november 2010
Intermezzo – Centrumstewards
Dagblad de Limburger berichtte afgelopen zaterdag dat Stichting Centrummanagement Horst aan de Maas overweegt gastheren in te zetten op koopavonden en marktdagen. Die moeten bezoekers van het Horster centrum helpen bij het vinden bij een parkeerplaats, toeristische informatie verschaffen en de weg wijzen. Bovendien dienen de centrumstewards mensen aan te spreken op verkeerd gedrag. ‘Bijvoorbeeld als zich gevaarlijke situaties voordoen als mensen door de winkelstraten fietsen’, aldus voorzitter Jan Nabben van het centrummanagement in Dagblad De Limburger.
Om het proefballonnetje van het centrummanagement eens in de praktijk te testen, huurde Horst-sweet-Horst Joep van Douveren in. Op verzoek van Horst-sweet-Horst fungeerde Van Douveren gisteren tijdens de koopzondag als proefsteward in het Horster centrum. Na afloop was hij graag bereid z’n ervaringen te delen met Horst-sweet-Horst.
Joep, je diende onder meer toeristische informatie te verschaffen. Wat moeten we ons daar bij voorstellen?
‘Bezoekers wijzen op de talloze verborgen schatten van Horst. Horst-centrum is natuurlijk één groot openluchtmuseum, alleen beseft nog lang niet iedereen dat. Ook geboren en getogen Horstenaren heb ik nog op sommige dingen moeten wijzen.’
Zoals?
‘Zoals het pand waarin Kruidvat huist. Nog geen tien jaar oud, maar nu al een klassieker binnen het neotraditionalisme.
Vooral het timpaan met bouwjaar is een juweeltje en een must voor elke architectuurliefhebber. Een echte eye-opener voor veel mensen.’
De centrumstewards kunnen dus een belangrijke bijdrage leveren aan de Horst-promotie?
‘Lijkt me wel, ja.’
Een van je andere taken was mensen de weg wijzen. Hoe heb je dat ervaren?
‘Als bijzonder nuttig. Het centrum van Horst is ook zó onmetelijk groot. Zelfs autochtonen verdwalen nog wel eens. Ook kwam ik mensen tegen die al uren aan het zoeken waren naar hun auto. Sommigen vertoonden onderkoelingsverschijnselen. Weet je trouwens wat wel verdomde lastig was?’
Nee.
‘Voorkomen dat die vele duizenden bezoekers oog in oog kwamen te staan met alle leegstaande winkelpanden.
Daar heb ik al mijn creativiteit voor aan moeten spreken.’
Iets anders. Heb je ook nog op moeten treden als troubleshooter en mensen aan moeten spreken op verkeerd gedrag?
‘Helaas wel ja. Opvallend veel neuspeuteraars gisteren. Maar ook fluimspugers en oorsmeerwegpinkers. Verder heb ik heel wat mensen van hun fiets moeten sleuren. En dan ook nog een grote mond opzetten. Eigenwijs volkje, die fietsers.’
Allemaal goed en wel, maar je mag in het Horster centrum toch gewoon fietsen?
‘Als Jan Nabben zegt dat je niet mag fietsen, mag het niet. Zo simpel is dat.’
Tenslotte: moeten die centrumstewards er nu komen of niet?
‘Wat dacht je wat. Man, hier hadden ze al jaren eerder mee moeten beginnen. Dit kan Horst er weer helemaal bovenop helpen.’
Verder nog wensen?
‘Een hesje.’
Joep, bedankt.
‘Graag gedaan.’
‘Bezoekers wijzen op de talloze verborgen schatten van Horst. Horst-centrum is natuurlijk één groot openluchtmuseum, alleen beseft nog lang niet iedereen dat. Ook geboren en getogen Horstenaren heb ik nog op sommige dingen moeten wijzen.’
Zoals?
‘Zoals het pand waarin Kruidvat huist. Nog geen tien jaar oud, maar nu al een klassieker binnen het neotraditionalisme.
De centrumstewards kunnen dus een belangrijke bijdrage leveren aan de Horst-promotie?
‘Lijkt me wel, ja.’
Een van je andere taken was mensen de weg wijzen. Hoe heb je dat ervaren?
‘Als bijzonder nuttig. Het centrum van Horst is ook zó onmetelijk groot. Zelfs autochtonen verdwalen nog wel eens. Ook kwam ik mensen tegen die al uren aan het zoeken waren naar hun auto. Sommigen vertoonden onderkoelingsverschijnselen. Weet je trouwens wat wel verdomde lastig was?’
Nee.
‘Helaas wel ja. Opvallend veel neuspeuteraars gisteren. Maar ook fluimspugers en oorsmeerwegpinkers. Verder heb ik heel wat mensen van hun fiets moeten sleuren. En dan ook nog een grote mond opzetten. Eigenwijs volkje, die fietsers.’
‘Als Jan Nabben zegt dat je niet mag fietsen, mag het niet. Zo simpel is dat.’
Tenslotte: moeten die centrumstewards er nu komen of niet?
‘Wat dacht je wat. Man, hier hadden ze al jaren eerder mee moeten beginnen. Dit kan Horst er weer helemaal bovenop helpen.’
Verder nog wensen?
‘Een hesje.’
Joep, bedankt.
‘Graag gedaan.’
Klein mysterie 219 – Nutteloze werken (1)
Blijvende blunders is een hilarisch boek van Douglas de Coninck over nutteloze bruggen, niets met niets verbindende tunnels, ontoegankelijke autowegen en ongebruikte metrotunnels. Allemaal in België welteverstaan. Wie denkt dat Nederland op dit gebied niets presteert, zou eens moeten rondneuzen op de website Nutteloze werken. Niet genoemd op die website, maar een naar mijn beste weten nog steeds nutteloos werk is de brug van niets naar nergens over de A73 tussen Swalmen en Roermond, waarvan ik ruim anderhalf jaar geleden enkele foto’s maakte:Vandaag dus aflevering 1 van de Horster nutteloze werken. Twee zebrapaden.
Klein mysterie 218 – Stormgat
Veel meer dan andere bossen in Horst aan de Maas is de Moelbaerenbos een rijke bron voor Horst-sweet-Horst. Waar dat aan ligt? Omdat ik er vaker kom dan in andere bossen? Misschien. Maar het lijkt me eerder dat het te maken heeft met het feit dat de mens er constant op allerlei manieren ingrijpt.
Trouwe lezers weten dat de meeste menselijke ingrepen in de Moelbaerenbos me niet kunnen bekoren, maar ditmaal ligt het toch anders. Waarom? Omdat deze ingreep (nog?) niet met borstklopperij gepaard gaat, omdat er hoogstwaarschijnlijk geen al dan niet dubieuze visie aan ten grondslag ligt en omdat deze ingreep geïmproviseerd lijkt.
Tijdens een rondje rennen in de Moelbaerenbos stuitte ik vorige week ineens op een stoel. Geen gewone stoel, maar een in een boomstronk uitgezaagde stoel. Te vinden in het door de storm van 14 juli zwaarst getroffen gedeelte van de Moelbaerenbos, ten noorden van de Nachtegaallaan. Het bosperceel dat moet veranderen in een natuurlijk bos, herinnert u zich nog?
‘Zetel’ of ‘troon’ is overigens een benaming die meer recht doet aan deze schepping van een bosarbeider. Ik veronderstelde tenminste dat dit het werk was van een bosarbeider (mooi ouderwets woord) die de kunstenaar in hemzelf de ruimte had gegeven. Dat ik nergens een verklarende tekst of de naam van de maker kon vinden, sterkte me in m’n overtuiging dat het om een spontane inval ging. Inmiddels ben ik daar toch weer over aan het twijfelen geslagen. Ik werd er namelijk op gewezen dat zich in de buurt van de troon nog meer vergelijkbare uitingen bevinden die getuigen van creatief omgaan met de stormschade van 14 juli. Gisteren maar eens poolshoogte gaan nemen en inderdaad: honderd meter ten noordoosten van de troon is een heuse stormbaan (what’s in a name) aangelegd.
Ter opleiding van Jihadstrijders of volgelingen van het Tuinkabouterbevrijdingsfront? Lijkt me een beetje te veel eer. Het heeft nog steeds veel weg van een middagpauzeactiviteit-om-de-verveling-te-verdrijven van bosarbeiders. Dit wijst daar ook op:
Van de andere kant doen die touwen en paaltjes afbreuk aan het geïmproviseerde karakter. Zouden de troon en de stormbaan misschien deel gaan uitmaken van het Ridders & Roverspad?
Zou jammer zijn. Niet dat ik iets tegen dat Ridders & Roverspad heb, maar juist het ontbreken van elke verklaring en duiding maakt die troon en stormbaan zo sympathiek en in zekere zin ook raadselachtig. Mooi zo laten zoals het nu is, niets meer aan doen.
Intussen raak ik er steeds meer van overtuigd dat de storm van 14 juli voor delen van de Moelbaerenbos een blessing in disguise is geweest.
Abonneren op:
Posts (Atom)