maandag 8 april 2013

Top 5 – Horster heel erg ongelukkigen

‘Woa di ni getrouwd mit en megje vaan de Greune?’
‘Nae, daat woa zien broor. Di wao getrouwd mit en megje vaan Speulenbergs Funs zienen Thei.’
‘Hajje ze doa ok gen óngelukkig kiënd?’
‘Nae, daat woa beej Speulenbergs Funs ziene Petran. Doa hajje ze zelfs twië óngelukkige kiender, enne jóng en en megje. En di jóng woa ok nag en veurkiënd.’
Óngelukkig. Zo noemen we in Horst iemand die gehandicapt door het leven gaat. En niet alleen in Horst: tot m’n verbazing zie ik in mijn Van Dale dat ‘ongelukkig’ in het Nederlands dezelfde betekenis heeft.

We bevinden ons hier op gevaarlijk terrein: wat is tegenwoordig de gangbare benaming voor ‘ongelukkig’? ‘Gebrekkig’ valt al meteen af. Te denigrerend. ‘Gehandicapt’? Werd op een gegeven moment te stigmatiserend bevonden (door wie eigenlijk? Door gehandicapten? Of door niet-gehandicapten?). ‘Invalide’ idem dito. Sindsdien heerst de waan van de dag. Een tijdje was ‘minder valide’ in zwang. Toen weer ‘mensen met een beperking’. Totdat ook daaraan bezwaren bleken te kleven. En terecht: kent u iemand zonder beperking? Met ‘mensen met mogelijkheden’ bereikten we het toppunt van verhullend taalgebruik. Met ‘mensen met een lastig lichaam’ zijn we nu weer op de terugweg. Waar naartoe? Wat dacht u van ‘gehandicapt’? Of zullen we het toch maar op ‘ongelukkig’ houden?

Ongelukkigen zijn trouwens niet per definitie ongelukkig. Zou iemand eens een keer wat cijfermatig onderzoek op moeten loslaten. Ik zou er niet vreemd van opkijken als het percentage gelukkige ongelukkigen het percentage gelukkige gelukkigen overtreft. Dat zich dus de vreemde paradox voordoet dat ongelukkigen gelukkiger zijn dan gelukkigen. Al zijn er gelukkig ook veel gelukkige gelukkigen.   

Hoe zit het in Horst aan de Maas? Hoewel ik geen vergelijkend cijfermateriaal heb, kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat het percentage heel erg ongelukkigen hier veel hoger is dan elders (voor de goede orde: dat zegt dus niets over hun mate van gelukkigheid, ook heel erg ongelukkigen kunnen heel erg gelukkig zijn – gelukkig maar). Waaraan ik deze indruk ontleen? Aan gewoon eens een paar uurtjes goed uit m’n doppen kijken hier op straat. Ongelooflijk wat je dan allemaal tegen het lijf (of wat daar nog van over is) loopt. Mijn top 5 van Horster heel erg ongelukkigen:

5.
Hoofd en romp van elkaar gescheiden en verder perforaties in de voet, de enkel, het kuitbeen, het bovenbeen, de lies, de maag en de borst. En ondanks dit alles wekte deze heel erg ongelukkige de indruk als een vrolijke Frans door het leven te gaan. Ontmoet op het Lambertusplein.

4.
Ga er maar aan staan: ongelukkig zijn en dan ook nog je hele leven vastgeketend zitten aan je dubbelganger. Ontmoet bij de winkelwagentjesparkeerplaats van Plus.

3.
Gekliefd hoofd, ontbrekende nek, hap uit bovenbeen, verdwenen knieën, kogelgaten in de enkels. En dan toch gaan zwemmen. Ontmoet bij zwembad De Berkel.

2.
Met alle mogelijke respect, maar het kostte me moeite hierin nog een mens te herkennen. Maar je hoort mij niet zeggen dat hij (of is het een zij?) een ongelukkige ongelukkige is. Ontmoet op de Speulhofsbaan in Meterik.

1.
Deze ongelukkige lijdt aan een zeldzame ziekte waarbij je vanzelf oplost. Het heeft er alle schijn van dat de ziekte in een vergevorderd stadium is. Gaat desondanks fluitend door het leven. Ontmoet op de voorheen naamloze weg die binnenkort Kerkeveld gaat heten.

Klein mysterie 439 – Nieuw Gemengd Bedrijf (5)

Geweldig nieuws voor alle tegenstanders van het Nieuw Gemengd Bedrijf toen woensdag bleek dat de Raad van State de milieuvergunning voor de megastal heeft vernietigd omdat de provincie de ontwerp-milieuvergunning in de verkeerde editie van De Trompetter heeft gepubliceerd. Gedeputeerde Patrick van der Broeck mocht dan wel balen, mijn dag kon niet meer kapot. Ook in huize Bouten en huize Coppus moet gejuich zijn opgegaan. Toch raakten beide tegenstanders van het Nieuw Gemengd Bedrijf vrijdag op Twitter heftig met elkaar in conflict. Over en weer vlogen de beschuldigingen van leugens over tafel.
In feite komt het erop neer dat Thijs Coppus (SP) collega-raadslid Roy Bouten (PvdA-PK) verwijt dat de PvdA medeverantwoordelijk is voor de megastal. Onzin volgens Roy: de fractie is altijd tégen geweest. Maar de wethouder altijd vóór, aldus Thijs.
Bron van de ruzie is de gemeenteraadsvergadering van 12 februari 2008 waarin werd besloten over het collegevoorstel de komst van het Nieuw Gemengd Bedrijf goed te keuren. De PvdA-fractie stemde na een urenlang debat tegen; PvdA-wethouder Arie Stas stond achter het collegevoorstel (of liet althans niet in het openbaar blijken er bezwaar tegen te hebben). Volgens Thijs had de PvdA-fractie toen het vertrouwen in haar eigen wethouder op moeten zeggen (waardoor het college zou zijn opgeblazen). Volgens Roy getuigt de opstelling van fractie en wethouder juist van dualisme en bovendien was er evengoed een raadsmeerderheid vóór de megastal.
Formeel heeft Roy gelijk, zowel wat betreft het dualisme als de raadsmeerderheid. De vraag is alleen waar het dualisme ophoudt en de eigen geloofwaardigheid in het geding komt. Met andere woorden: waar wordt een grens gepasseerd? Niet bij scheefliggende stoeptegels, zoveel mag duidelijk zijn. Maar ook niet bij een megastal, waarbij volksgezondheid, ethiek en meer van dat soort toch vrij fundamentele zaken op het spel staan? De vraag stellen is haar beantwoorden. Als zoiets essentieels al geen aanleiding meer is voor (op z’n minst) een minderheidsstandpunt in het college, wat dan nog wel? De conclusie kan in mijn ogen inderdaad niet anders zijn dan dat de PvdA door haar instemmende wethouder medeverantwoordelijk is voor de komst van de megastal.
Schnee von gestern. Maar irgendwie ook von heute: intussen is de PvdA(-PK) met een nieuwe wethouder vertegenwoordigd in het gemeentebestuur. Die staat achter besluiten die het Nieuw Gemengd Bedrijf dichterbij brengen (of laat althans niet in het openbaar blijken er bezwaar tegen te hebben), terwijl de fractie die besluiten juist (meestal) aanvecht. En daar fietsen dan ook nog de PvdA-Tweede Kamerfractie (tegen; klik ook hier) en het Limburgse college van Gedeputeerde Staten met twee PvdA-gedeputeerden en de Statenfractie tussendoor. Vreemde, contraproductieve spagaat die al vanaf de vorming van dit gemeentebestuur om een toelichting schreeuwt. Die is er nooit gekomen. Nog is het daarvoor niet te laat. Is dit eigenlijk geen mooi moment om duidelijkheid te scheppen?

Intermezzo – Kastjes kijken

Onderweg naar De Kuip
belandde ik vrijdagmiddag in het Dordrechts Museum. Voor een tentoonstelling over de beeldende kunst van C. Buddingh’ (1918-1985). Inderdaad, wist ik tot vorige week ook niet, maar Buddingh’ was behalve begenadigd schrijver en dichter (en hartstochtelijk voetballiefhebber) óók beeldend kunstenaar.
Tussen 1971 en 1974 verfde en beplakte hij ruim honderd gebruikte sigarenkistjes en bracht daarin met behulp van afgedankte gebruiksvoorwerpen driedimensionale tafereeltjes aan. Was zo’n kastje klaar, dan voorzag hij het van een vaak potsierlijke titel. ‘Sir Lancelot’, I presume? is bijvoorbeeld de titel van een rood geverfd kastje waarin een plastic speelgoedridder met geheven zwaard een kip tegemoet treedt. En deze kastjes (klik op de afbeelding om haar te vergroten, met excuses voor de belabberde kwaliteit)
zijn (van links naar rechts) getiteld Daarom zijn we nog niet slecht, Wat zou u denken van remise? en Het gaat slecht met de goden. Meesterlijk!
In de begeleidende teksten en de catalogus heten de kastjes ‘surrealistisch’ en ‘dadaïstisch’. Geloof ik graag. Toch zou ik, als ik ze in twee woorden moest karakteriseren, eerder kiezen voor ‘speels’ en ‘humoristisch’. Het plezier van het maken spat er vanaf en je kunt er ook nog eens om lachen (althans ik). Zonder pretenties is het, vermoed ik, eveneens. En dat pretentieloze is precies wat me ook zo aanspreekt in ’s mans literaire werk.
Buddingh’ zei zelf in 1975 over z’n kastjes: ‘Zoals ik in mijn poëzie geprobeerd heb een maximaal effect te krijgen met een minimum aan middelen, zo probeer ik dat in die kastjes ook. Zo weinig mogelijk dingen erin en dan proberen met drie of vier dingetjes een effect te bereiken en niet door zo’n kastje helemaal vol te stoppen. Hoe weinig kan erin staan dat ik toch het effect krijg dat ik hebben wil.’ Spoed u naar Dordrecht, nu het nog kan!
Wat wil nu het geval? Horst aan de Maas, meer bepaald Sevenum, heeft z’n eigen kastjes. Zeven ‘kijkkasten’ van cortenstaal en glas, verspreid opgesteld in het centrum van het dorp.
Ze werden in 2009 gemaakt door beeldend kunstenaar Helmie van de Riet en zijn gevuld met door de plaatselijke bevolking aangereikte objecten en materialen die herinneren aan de voormalige gemeente Sevenum. Tot m’n schande had ik ze nooit goed bekeken. De kastjes van Buddingh’ vormden aanleiding om dat gisteren nu eens wel te doen. Achteraf zeg ik: ‘Juist nu had ik dat niet moeten doen.’ Ik was namelijk nog zozeer onder de indruk van de kastjes van Buddingh’ dat ik de Sevenumse kastjes onvermijdelijk daaraan afmat. En even onvermijdelijk viel die vergelijking in het voordeel van Buddingh’ uit. Want de Sevenumse kastjes zijn weliswaar eveneens zonder pretenties, maar veel minder surrealistisch, dadaïstisch, speels en humoristisch. Dat hoeft allemaal geen bezwaar te zijn omdat ze ongetwijfeld andere kwaliteiten hebben, alleen was ik daar onder invloed van Buddingh’ gisteren niet naar op zoek.
Ik beloof hierbij daarom plechtig dat de Sevenumse kastjes op een later moment, als mijn herinnering aan Buddingh’s kastjes is vervaagd, nog eens in de herkansing gaan. 

Klein mysterie 438 – Beatrixpark (2)

Op 4 februari van dit jaar stelde ik de licht cynische vraag of dit
soms het multifunctionele kunstwerk is dat het koninklijk karakter van het in de Horster Beatrixstraat gelegen Beatrixpark moet tonen. Dit naar aanleiding van de vijfduizend euro die het project Beatrixpark ontmoet kunst in oktober 2011 ontving. Voor dat bedrag zou een kunstenares een multifunctioneel kunstwerk maken ‘wat enerzijds het koninklijk karakter van ons park laat zien en wat anderzijds gebruikt kan worden door de jeugd om te spelen’. Dat het bij die ronde zitelementen (ik neem tenminste aan dat het dat zijn) niet om het multifunctionele kunstwerk ging, was me natuurlijk wel duidelijk, maar wat was er dan wél van het kunstwerk geworden?
Natuurlijk kwam er geen antwoord op die vraag, zoals er nog altijd veel te veel hier gestelde vragen onbeantwoord blijven. Is een beetje wisselwerking dan toch teveel gevraagd? Moet ik dan echt overal zelf achteraan zitten?

Terug naar de zaak zelf. Vorige week viel me ineens dit ingepakte … tja, hoe zullen we het noemen? … dit ingepakte object op.
Afgelopen week ben ik er nog enkele malen langs gefietst, maar de verpakking bleef er maar omheen zitten. Hoewel een kunstwerk op zich, prikkelt die verpakking de nieuwsgierigheid. Te weinig lefgozer om dat plastic ervan af te rukken, begaf ik me op het internet om erachter te komen wat eronder verborgen zit. En ziedaar, wat lezen we in een verslag van NL Doet (de actie met de verschrikkelijkste van alle verschrikkelijke namen voor acties) in het Beatrixpark op 16 maart? ‘Tijdens de lunch kwam Jacqueline Hanssen uitleg geven over het kunstwerk wat op 30 april in ons park komt te staan. Het ging over het ontwerp, de plaats van het object en wat er van de bewoners wordt verwacht. De overgrote meerderheid van de aanwezigen was razend enthousiast. De plaats voor het kunstwerk werd definitief bepaald. Daarbij bleek dat we een heuse tegelknipper en plakker in ons midden hadden. Dat was nog eens een verrassing. Met het organiserend comité ontvingen we de firma Hoeijmakers die het grondwerk voor ons kunstobject gaat doen en sloegen een paal de grond in die voor de firma Hoeijmakers een ijkpunt vormt voor de plaatsing in de komende weken.’
Dat doet potverdomme dan toch weer heel goed, zeg ik ditmaal zonder enig cynisme. Maakt van Koninginnedag bij nader inzien toch een dag om naar uit te kijken.
Resteert natuurlijk nog steeds de vraag wat er onder het plastic verborgen zit ‘wat enerzijds het koninklijk karakter van ons park laat zien en wat anderzijds gebruikt kan worden door de jeugd om te spelen’. Ik gok op iets in de vorm van een kroon of troon. 

maandag 1 april 2013

Intermezzo – In eigener Sache (6)

Zo klik je gedachteloos ergens op en zo is de hele lay-out van je weblog naar de mallemoer. Het overkwam me zaterdag. Wat ik daarna ook probeerde: het oude sjabloon (want zo schijnt dat te heten in blogtermen) wilde niet meer terugkeren.
Waardoor u nu ineens tegen een heel ander scherm aankijkt. Met nog steeds witte letters op een zwarte achtergrond, met nog steeds een titelvermelding van elk ooit op Horst-sweet-Horst gepubliceerd stukje, met nog steeds een eindeloze lijst labels. Maar nu ook met een schermindeling in drie kolommen, met een wat dynamischer weergave van de verwijzing naar andere blogs en vooral met heel veel fel oplichtend groen. Wie in dit laatste een eerbetoon wil zien aan de partij zonder wier genereuze medewerking ongeveer de helft van de op dit weblog verschenen stukjes ongeschreven was gebleven, moet dat vooral zo zien. Mij was het er vooral om te doen duidelijkheid te scheppen en dat lijkt groen in dit geval (laat ik dat vooral benadrukken) beter af te gaan dan blauw, geel of rood en alle verdere kleurvariaties daarop. Toch is al dat groen me eerlijk gezegd net iets te nadrukkelijk aanwezig, dus sta niet vreemd op te kijken als het binnenkort wijkt voor oudroze, karmijn of ultraviolet. 
Overigens houd ik me aanbevolen voor tips om het leesgemak te vergroten, de lay-out te verfraaien of de indeling overzichtelijker te maken. Eigenlijk houd ik me voor alle tips aanbevolen. Natuurlijk zonder de garantie dat ik er ook maar iets mee doe, maar dat had u waarschijnlijk al gedacht.

Top 5 – Nieuwe, zomaar uit de hemel komen vallen Horster parkeerplaatsen

To P or not to P, that’s the question.

Het echte probleem in Horst aan de Maas zijn natuurlijk de parkeerplaatsen. Beter gezegd: het gebrek eraan. Aan het Cuppenpedje mogen er dan binnenkort 71 bijkomen,
de nood blijft hoog. Niet alleen bij pizzeria Amon op de hoek Herstraat-Kloosterstraat (waarvan de eigenaren naar verluidt zouden overwegen dan maar het trottoir op te offeren),
maar nu ook al in Lottum. Is het niet het water dat ze tot de lippen stijgt dan is het wel de parkeerplaatsloze automobilist.
Als de nood het hoogst is, is de redding nabij. Gelukkig dat we nog altijd kunnen vertrouwen op oude volkswijsheden. Ditmaal kwam de redding uit wel heel onverwachte hoek: afgelopen week daalde er zomaar ineens vanuit de hemel een groot aantal parkeerplaatsen neer op Horst aan de Maas! En geloof het of niet, met bewonderenswaardige precisie vielen ze juist op de plekken waar ze het hardste nodig zijn (op één na dan). Dan betaalt zich toch weer uit dat alhier de lijntjes met Boven zo kort zijn. Misschien is het ook wel een impliciete steunbetuiging van de Hemelse Machten aan scheidend wethouder Leon Litjens, die zich à propos gratis parkeerplaatsen onlangs her en der wat woede op z’n hals haalde met de getwitterde mededeling ‘Het gaat er om wat de klant vind en niet de bestuurlijke waarheid’.
Enfin, wat we er ook in mogen lezen, feit is dat we in een klap zijn verblijd met een forse uitbreiding van ons parkeerplaatsenareaal. Mijn top 5 van nieuwe, zomaar uit de hemel komen vallen Horster parkeerplaatsen:

5. Gebroeders Van Doornelaan, nabij het Dendroncollege:
Een school is niet alleen om aan te leren, maar ook om aan te parkeren.

4. Loevestraat, tegenover Aldi:
Twee vliegen in een klap: zowel de parkeerdruk op de Aldi als die op de rinkelpijpen wordt met deze extra parkeerplaats verlicht.

3. Venrayseweg, nabij café Cambrinus:
In de hemel is geen bier
daarom drinken we het hier.
Maar dan is het wel zo fijn
als er ook parkeerplaatsen zijn.

2. Wittenhorststraat, nabij de voormalige Sint-Norbertuskerk:
Ook Die Van Daar Boven zijn niet onfeilbaar: het bericht dat de Sint-Norbertuskerk sinds twee jaar buiten dienst is, is daar blijkbaar nog niet doorgedrongen. Zijn de lijnen dan toch nog niet kort genoeg?

1. Afhangweg, bij het Sint-Luciakapelletje:
Ter leniging van de parkeernood voortvloeiend uit de enorme toeloop van vooral Poolse gelovigen.

Klein mysterie 437 – Bibliotheek (11)


Hôrs? Me hool!
Dialect, (verbasterd) Nederlands en (verbasterd) Engels verenigd in één kreet van drie woorden – alleen geniën bedenken zoiets. Vraag me niet wat het precies betekent, maar ik heb niet de indruk dat het erg lovend is voor Horst. Iets in de trant van Hôrs? Vaffanculo! vermoedelijk.
Wat het allemaal nog eens dubbel zo interessant maakt, is dat de kreet is aangebracht op een raam in Sevenum. En wat het dubbel interessant in het kwadraat maakt, is dat de kreet is aangebracht op een raam van de voormalige bibliotheek in Sevenum. Wat de vraag oproept op wie de kreet gericht is: op Horst in het algemeen? Of op de Horster bibliotheek? Het zou heel mooi zijn als de kreetslaker zelf opheldering wil verschaffen, maar ik wil best als eerste een schot voor de boeg geven: het zou me niets verbazen als de Horster bibliotheek het moet ontgelden.
En wel hierom: lezend Sevenum kreeg vorig jaar een bittere pil te slikken toen gemeentebestuur en gemeenteraad met vereende krachten besloten de Sevenumse bibliotheek per 31 december 2012 de nek om te draaien.
Lezend Sevenum zal hebben gedacht ‘Beter iets dan niets’ toen het vernam dat Sevenum per 1 februari 2013 ter vervanging een ‘Uitleenpunt’ zou krijgen.
Lezend Sevenum zal flink hebben gevloekt toen het in januari vernam dat de gemeente Horst aan de Maas en Bibliotheek Maas en Peel (de organisatie waartoe de voormalige Sevenumse bibliotheek behoorde) een conflict hadden, waardoor het Uitleenpunt niet per 1 februari open kon gaan.
Lezend Sevenum zal een zucht van verlichting hebben geslaakt toen verantwoordelijk wethouder Van Rensch op 5 februari twitterde dat de kou met Groeibibliotheek uit de lucht was en dat het Uitleenpunt in maart van start kon gaan.
Lezend Sevenum zal nog hartgrondiger hebben gevloekt dan in januari toen BiblioNu (de Horster bibliotheekorganisatie die het Uitleenpunt moet gaan runnen) op 5 maart wereldkundig maakte dat het met ‘allerlei technische problemen’ kampte en hoopte het Uitleenpunt ‘na Pasen’ te kunnen openen.
Lezend Sevenum moet, hoewel ‘na Pasen’ een rekbaar begrip is en er geen jaartal is genoemd, ten einde raad zijn nu Pasen (bijna) voorbij is en nog altijd onduidelijk is wanneer het Uitleenpunt dan eindelijk z’n deuren opent.   
Welbeschouwd getuigt het van een bewonderenswaardige innerlijke beschaving als iemand na zó’n opeenstapeling van teleurstellingen z’n frustratie slechts uit door Hôrs? Me hool! op een raam te kalken.

Klein mysterie 436 – Maisonnettes

Vorige week donderdag twitterde SP-gemeenteraadslid Thijs Coppus: ‘Vanavond de buurt in. In gesprek met bewoners Gebroeders van Doornelaan wiens huizen worden afgebroken.’ Dat zijn nou nog eens tweets waar ik van hou. Omdat ze m’n nieuwsgierigheid prikkelen. Woningen die worden afgebroken? Aan de Gebroeders van Doornelaan? Waar dan? Welke dan? In gedachten de Gebroeders van Doornelaan af fietsend kom ik geen sloopwaardige huizen tegen. Stuk voor stuk het behouden waard!
Toch meen ik ooit eens ergens te hebben gehoord of gelezen dat de woningen tegenover de school die tot voor kort De Peelhorst heette op de nominatie staan of stonden om te worden gesloopt. Ik kan er alleen geen vinger op leggen. Waardoor ik voor een dilemma kom te staan: Thijs Coppus mailen met de vraag of het inderdaad de woningen betreft die ik in gedachten heb dan wel niets navragen en gewoon voor de vuist weg een top 5 van potentiële sloopwoningen aan de Gebroeders van Doornelaan maken en die hier publiceren.
M’n nieuwsgierigheid wint het, dus ik mail Thijs. Die weet niet alleen te melden dat de school die tot voor kort De Peelhorst heette nu door het leven gaat onder de naam De Twister locatie blauw, maar ook dat het inderdaad om de woningen gaat waarvan ik al het vermoeden had dat er om ging. Thijs verwijst zelfs naar een stukje uit 2005 op z’n weblog waaruit blijkt dat de woningen toen al op de nominatie stonden om te worden gesloopt.
De woningen zijn eigendom van Wonen Limburg. Dat zal vast goede argumenten hebben om ze te slopen. Maar er zijn ook hele goede argumenten tegen sloop. Die argumenten vóór laat ik graag over aan Wonen Limburg. Maar met die argumenten tegen, wilde ik mezelf toch maar liever bezighouden. Komen ze:
1. dit type woning (maisonnette) is bijzonder zeldzaam in Horst en komt in blokvorm bij mijn weten verder alleen aan de Prinses Marijkestraat voor;

2. de woningen dateren uit het einde van de jaren vijftig van de vorige eeuw en behoren daarmee tot de oudste woningen van de Norbertuswijk, een wijk met een tot in den treuren doordachte opzet, die je grote schade toebrengt als je er dit element uithaalt;

3. de woningen zijn toonbeelden van de naoorlogse wederopbouw van Horst;
4. niet alleen mooi of lelijk doen er toe, ook cultuur- en bouwhistorische argumenten doen er toe, óók bij naoorlogse woningwetwoningen;    

5. sloop doet het hele karakter van dit deel van de Gebroeders van Doornelaan te niet;

6. renovatie is ook een optie: alles is te renoveren;
7. als de trapjes voor de ingang een probleem zijn voor seniorenwoningen (zoals in 2005 blijkbaar het geval was) zijn daar allerlei niet eens zo heel dure oplossingen voor te bedenken;

8. als de trapjes voor de ingang een probleem zijn voor seniorenwoningen (zoals in 2005 blijkbaar het geval was) en daar zijn bij nader inzien toch niet allerlei niet eens zo heel dure oplossingen voor te bedenken, zou je er nog altijd woningen voor bijvoorbeeld eenpersoonshuishoudens van kunnen maken;

9. eventueel achterstallig onderhoud kan alleen door Wonen Limburg (of haar voorganger) zijn ontstaan en dat moet dan ook maar zelf op de blaren zitten;
10. Horst heeft al een groot gebrek aan huurwoningen;

11. wat er voor in de plaats komt wordt minder (ik weet niet wat er voor in de plaats komt, maar neem dat nu maar gewoon van me aan).

maandag 25 maart 2013

Top 5 – Dialectwoorden voor Guy Frints

Het dient gezegd: er zijn tijden geweest dat er minder te beleven viel bij het CDA in Horst aan de Maas. Vol verwachting sla ik dezer dagen elke ochtend de krant open om te lezen waar, hoe en waarom het nu weer gierend uit de hand is gelopen. Smullen!
Vanochtend onthulde Dagblad De Limburger dat er nu ook al mot is in de gemeenteraadsfractie. Volgens de krant wordt er gefluisterd dat Liesbeth Spies de puzzelstukjes weer in elkaar moet gaan zetten. Lijkt me een perfecte keuze: als iemand het begrip windvaan verpersoonlijkt, dan is het Liesbeth Spies wel.
De berichtgeving over wat we intussen gerust de Affaire Guy mogen noemen blijft niet beperkt tot Dagblad De Limburger. De geurcirkel van de afgescheiden groene stront is zo groot dat ie zelfs de burelen van de De Telegraaf heeft bereikt. In de krant van wakker Nederland berichtte verslaggever Harry Nijen Twilhaar – een naam om jaloers op te zijn – zaterdag dat Guy Frints de jongste wethouder van Nederland zou zijn geweest. Frints, door Nijen Twilhaar gekarakteriseerd als ‘de nieuwe Eurlings’, zou afgelopen week samen met z’n Sharon al op zoek zijn gegaan naar een geschikte woning in Horst aan de Maas. Nu de ‘getergde’ jongeling is afgeserveerd, ‘gaat hij zich beraden over zijn toekomst’, al valt volgens Harry niet uit te sluiten dat Frints opnieuw kandidaat wordt gesteld.
De uitsmijter van het artikel wordt geserveerd door een woordvoerder van de Vereniging van Nederlandse Gemeenten: ‘Wij adviseren de kandidaat-wethouder om een advocaat in de armen te nemen om alle kosten op de partij te verhalen.’
Nou zal Guy echt wel zo slim zijn om dit laatste advies in de wind te slaan, anders is z’n politieke loopbaan al voorbij nog voordat ze begonnen is, maar duidelijk mag zijn dat een flinke dosis damage control vereist is om het CDA weer in de comfortzone te brengen. Daarbij zou  een Horster woordenboek op zeker wonderen kunnen doen. Guy sloot z’n kennismakingsinterview met Hallo Horst aan de Maas vorige week namelijk af met de woorden: ‘Ik versta het Horster dialect al. Spreken is een tweede, maar misschien moet ik maar eens een woordenboek Horster dialect aan gaan schaffen.’ Wat zou het een geweldig gebaar zijn geweest als de CDA-fractie Guy als doekje voor het bloeden E maes inne taes of Zò bót ás en hiëp cadeau zou hebben gedaan. Alleen zo jammer dat beide publicaties zich zo lastig op de kop laten tikken.
Maar ik denk dat de CDA-fractie Guy ook al een groot plezier zou doen door hem een top 5 van toepasselijke dialectwoorden aan te bieden. Voor het gemak heb ik die top 5 al gemaakt, compleet met een korte toelichting bij elk woord. Het enige dat de fractie dan zelf nog hoeft te doen is iemand uit haar midden aanwijzen om die top 5 aan Guy voor te lezen:  

5. spiês: ‘Om te kunnen metselen heb je spiês nodig. Met spiês gaan wij onze mooie afdeling weer helemaal opbouwen. Wat zeg je? Of met Spies inderdaad. Haha, humor heb je wel! Jij gaat het nog ver schoppen, jongen.’

4. vurspraes: ‘Als je iets opzettelijk doet, doe je het vurspraes. Je moet echt niet denken dat wij het vurspraes zo ver hebben laten komen. Het ligt puur en alleen aan de incompetentie van de selectiecommissie. Namenânt zit daar te weinig kwaliteit.’

3. vernoebele: ‘Guy, het is in je eigen belang dat je verder je klep houdt, want bedenk goed: een hangoër die al na één tegenslag begint te lametere, vernoebelt het voor zichzelf.’ Synoniem: verkamezöle.  

2. moeke: ‘Als je iemand vleiend toespreekt met de bedoeling hem tot iets te overhalen, ben je hem aan het moeke. Dus als Liesbeth er straks ook niet uit mocht komen, ben er dan op voorbereid dat we je gaan moeke, in de hoop dat je je beslissing terugdraait. Immers moek de gek, daan vrut ie good.’

1. verdüsseld: ‘Als je een klap voor je kop krijgt, val je verdüsseld neer. Hetzelfde kan je overkomen als je een wethouderschap in the pocket denkt te hebben, maar de gemeenteraadsfractie plotseling terugkeert op haar schreden. Zo gaan die dingen, verder niet van wakker liggen.’ Synoniem: vánne gaerd goan.