maandag 10 juni 2013

Intermezzo – Paprika

Laten we het eens over de paprika hebben. Latijnse naam Capsicum annuum. Oorspronkelijk afkomstig uit Zuid-Amerika, via Hongarije aan een zegetocht door Europa begonnen en nu nota bene aan de man gebracht als hét streekproduct van Noord-Limburg (overigens samen met de tomaat, de roos, de blauwe bes, de vlaai, de champignon, de asperge, wagyu rundvlees, de aardbei, de framboos, vergeten groente, livarvlees en Hertog Jan bier). Drie keer rijker aan vitamine C dan de sinaasappel. Verkrijgbaar in de kleurvariaties rood, geel, groen, oranje, wit, paars, lila, mint en bruin. Zoet, mals en sappig en daardoor ‘zeer geschikt voor vele toepassingen’. Waarmee we meteen het probleem van de paprika te pakken hebben: de paprika is een allemansvriend. Waait met elk windje mee, ontbeert karakter. Van jongs af aan in de watten gelegd, nooit leren omgaan met tegenslagen. Prototype van het jaren zestig kind. De oorlog niet meegemaakt. Af en toe een schop onder z’n kont zou ’m goed hebben gedaan. Of een revolutie natuurlijk. 
‘De paprika heeft nog te weinig revolutie meegemaakt.’ Dixit de manager Business Unit Paprika bij ZON Fruit & Vegetables, genaamd Leon Litjens (waar kenden we hem ook alweer van?). Hij doet deze gedenkwaardige uitspraak in Paprika, een commerciële bijdrage bij NRC Handelsblad van 1 juni. In een paginagroot artikel krijgt de nieuwbakken manager de gelegenheid zijn visie op de toekomst van de paprika uiteen te zetten. Het begint met de constatering ‘Revolutionair is Litjens zeker niet’. Klopt. Litjens is de overtreffende trap van revolutionair.
Neem alleen al de zaken waarvan hij zegt dat ze ‘bijstelling behoeven’: ‘Verpakken, tracking & tracing, de communicatie naar de consument en vooral ook de positie die de paprika op het schap krijgt.’ Om bij dat schap te blijven: van de oude vertrouwde schappositie van de paprika zal weinig overblijven, zoveel is wel duidelijk. Het paprikaschap gaat radicaal op de schop, aldus de manager: ‘Met veel creativiteit gaan we in de komende maanden het paprikaschap vernieuwen. Daarbij zal ook worden gekeken of het rendement van het schap met goede service merchandising verbeterd kan worden.’  
Wat eveneens als een bom zal inslaan, is dat het aantal keuringsmomenten drastisch wordt teruggebracht: ‘Een opvallend frictiepunt is dat de paprika vier keuringsmomenten ondergaat voor hij op het schap in de winkel ligt. Eén algemeen geaccepteerde keuring lijkt me meer dan voldoende.’
Waar dient dit alles toe te leiden? ‘Wij moeten de keten veel beter gaan beheersen en vooral focussen op een win-win-situatie met de service-providers en de supermarkten.’
Het kan niet anders of met deze manager komt het helemaal goed met de paprika en zijn revolutie. Je hoeft geen ziener te zijn om te voorspellen dat hij de paprika helemaal op de kaart gaat zetten. En over de spin-off hoeven we ons al helemaal geen zorgen te maken. 

Intermezzo – Verschnaufpause (7)

Een groot nadeel van een autoloos bestaan is dat het aanzienlijk lastiger is je bijdrage te leveren aan de milieuvervuiling. Van elke moderne en plichtsgetrouwe burger wordt immers verwacht dat hij z’n steentje bijdraagt aan de opwarming van de aarde. Frequent treingebruik zet helaas weinig zoden aan de dijk. Daarom voelde ik me gedwongen tot een rigoureuze stap: ik besloot voor het eerst van m’n leven een vliegreis te maken. Niet dat ik daar nou zoveel zin in had, maar plicht roept. Want: niets zo vervuilend als vliegen. Vorige week vrijdag was het zover. Bestemming: Sint-Petersburg. Een behoorlijk straatje om inderdaad, maar je moet toch wat ter compensatie van een half jaar niet autorijden.
Viel er nog wat te zien daar in het verre Rusland? Wat dacht je wat! Om te beginnen putdeksels in talloze variaties en met de meest fantastische patronen:
Kunnen we hier nog wat van leren. Andersom hangen de Petersburgse bloemen er wel erg slapjes bij vergeleken met die alhier:
Merk trouwens op dat die Petersburgse en Horster bakken wel bij een en dezelfde leverancier konden zijn aangeschaft:
Van het straatmeubilair aldaar was ik sowieso niet bijster onder de indruk: veel rechttoe rechtaan, weinig fantasievol, voor een dubbeltje op de eerste rang willen zitten. 
Al dient gezegd dat deze afvalemmer alle Horster soortgenoten naar de kroon steekt:
En de volkomen gedateerde eendimensionale gepersonifieerde dan wel geanimaliseerde figuratieve reclame-uitingen, die juist vanwege die oubolligheid tegelijkertijd ook wel weer charmant zijn, zijn er aanzienlijk opwindender dan in Horst aan de Maas:
Olifantenpaadjesliefhebbers zijn hier daarentegen weer beter af dan het – in tegenstelling tot wat je misschien zou denken – behoorlijk aangeharkte en vooral ontzettend dicht bebouwde Sint-Petersburg. Veel beter dan dit exemplaar heb ik ze niet gezien:
Vorig jaar in Frankrijk al gesignaleerd, ook in Sint-Petersburg alomtegenwoordig, maar in Horst nog altijd niet ten tonele verschenen: stoplichten voorzien van een digitale klok die aangeeft hoe lang het nog duurt voordat het licht weer op rood springt.
Ondoorgrondelijke verkeersborden heb je over de hele wereld, dus ook in Sint-Petersburg:
Grote vraag is natuurlijk wat je daar nou niet mag op die parkeerplaats voor de monstrueuze Izaäkkathedraal: ballonnen achter je auto aanslepen? De wolken die er voor het grijpen zijn (zie ook links naast het bord) aan je auto vastbinden en mee naar huis nemen? Of zou je er misschien toch je motor niet stationair mogen laten lopen? Maar hoe moeten de Russen dan hun bijdrage leveren aan de milieuvervuiling?

dinsdag 4 juni 2013

Klein mysterie 451 – Gemeentehuis Meerlo (2)

Nog maar eens het voor de (verticale) helft wit geschilderde voormalige gemeentehuis in Meerlo.
In het stukje van twee weken geleden had ik het gebouw aanvankelijk op 1972 gedateerd. Fout! Arnold Jacobs (die namens Heemkundevereniging Meerlo-Wanssum onder meer in Hallo Horst aan de Maas ageerde tegen het witten) attendeerde me erop dat het bouwjaar 1985 was. En dat de architect, waarvan ik op grond van dat verkeerde bouwjaar had verondersteld dat ie overleden dan wel seniel moest zijn, nog alive and kicking was. Arnold was bovendien zo aardig me diens e-mailadres te geven. Dus stuurde ik Bert Lerou, want om deze Venrayse architect gaat het, een e-mail. Met de vraag wat hij nou van dat witten vond. En of een restauratiearchitect niet op z’n minst moreel verplicht is te handelen in de geest van de oorspronkelijke architect. Of in elk geval de oorspronkelijke architect op de hoogte dient te stellen van voorgenomen ingrepen.

Bert (69) mailde terug dat hij graag eens met me van gedachte wilde wisselen. Dinsdag spraken we elkaar, telefonisch. Om te beginnen: Bert ontwierp weliswaar het voormalige gemeentehuis, maar zag toch ook graag vermeld dat zijn collega Chris Colsen het hele proces had begeleid. Bij dezen.

We kwamen te spreken over het witten. Bert bleek daar niet gelukkig mee, zacht uitgedrukt. ‘Een brutaliteit’, zo karakteriseerde hij de ingreep. Die nog eens praktische problemen opleverde ook, zo had hij een dag eerder geconstateerd tijdens z’n wekelijkse fietsronde met vrienden: in de topgevel, waar horizontale en verticale elementen samenkomen, was men het spoor qua witten behoorlijk bijster geraakt.
Van zijn zo zorgvuldig ontworpen bakstenen gebouw, dat zo stemmig in z’n omgeving was ingepast, bleef op deze manier weinig over, betoogde hij. Het oorspronkelijke spel van horizontale en verticale elementen werd volkomen tenietgedaan door de ‘schrikbarende’ nieuwe dominantie van het verticale en de goten. Nu was een gebouw ontstaan dat je niet meteen meer met baksteen associeert.
Kennelijk had de restauratiearchitect zijn bedoelingen niet helemaal goed begrepen. Hij zou het trouwens wel netjes hebben gevonden als die restauratiearchitect contact met hem had opgenomen. Dat was immers gebruikelijk onder architecten. Als puntje bij paaltje kwam zou hij zelfs een beroep kunnen doen op z’n persoonlijke auteursrecht, maar dat vond hij te ver gaan. ‘Zal de geest van deze tijd wel zijn’, zo constateerde hij enigszins gelaten.
Hij stond er wel versteld van dat de opdrachtgever, de gemeente Horst aan de Maas, dit zomaar liet passeren. Horst dat vroeger nog wel zo streng was geweest op welstandsgebied, veel strenger dan andere gemeenten. Het stuitte hem sowieso tegen de borst hoe slordig vandaag de dag met de inrichting van de openbare ruimte werd omgegaan – niet alleen in Horst aan de Maas. ‘Ruimtelijke ordening lijkt tegenwoordig zo onbelangrijk te zijn.’
Hoort u het ook eens van een ander. 

Klein mysterie 450 – Lambertuspleinpaaltjes (2)

‘Zeg was het niet zo dat we tussen de kerk en het oude gemeentehuis 26 paaltjes hadden staan?’
‘Jazeker: twee verzinkbare palen, drie amsterdammertjes, achttien stenen palen en drie houten in twee kleurvarianten.’
‘En hebben we toen vorig jaar die amsterdammertjes niet weggehaald en vervangen door houten palen?’
‘Klopt. En trouwens ook nog wat stenen palen vervangen door houten.’
‘Om wat meer uniformiteit te krijgen, was het niet?’
‘Inderdaad, om wat meer uniformiteit te krijgen.’
‘Maar weet je, er staan er nu nog maar 25.’
‘Dat méén je niet!’
‘Ja, ik kwam er van de week langs en ineens denk ik: hier klopt iets niet. Dus ik die palen tellen: 25. Nog een keer tellen: nog steeds 25.’
‘Ongelooflijk. Dan moet er vorig jaar iets gruwelijk zijn misgegaan bij dat verwisselen van die amsterdammertjes en die stenen palen.’
‘Eén moment van onachtzaamheid en je ziet wat er kan gebeuren.’
‘Het ongeluk zit in een klein hoekje.’
‘Al hebben we één geluk: niemand schijnt het nog te hebben opgemerkt.’
‘Ja, als ze er achter komen zijn we nat. 25 in plaats van 26. Man, ze lachen ons vierkant uit.’
‘Sterker nog: dan kunnen we het wel vergeten. Wat zou je er daarom van denken om er binnenkort op een stil moment weer een paaltje bij te zetten? Zodat we weer gewoon op 26 zitten?’
‘Strak plan.’
‘Ik heb op het lager nog een mooie antracietgrijze paal staan.’
‘Ken ik. Is inderdaad een hele mooie. Alleen: is die niet wat te lang?’
‘Klopt. Maar daar heb ik wat op bedacht.’
‘Laat horen.’
‘Als we die nu eens gewoon tegen zo’n stenen paal zetten?’
‘Er tégen?’
‘Ja, dan krijg je een heel mooi visueel effect, zeker als we ’m in de buurt van de kerkmuur zetten.’
‘Geloof ik niks van.’
‘Ik weet het wel zeker. Symbolisch kun je er ook nog een vader en een zoon in zien. Moet jij straks maar eens kijken.’
‘Man, lul toch niet.’
‘Nee, heus.’
‘Ach, wat zou het ook, we doen het gewoon. En 26 is 26. Kunnen ze ons niets meer maken.’
‘Zo is het maar net. Vannacht om twee uur?’
‘Prima de luxe.’
 ‘Tot dan.’

maandag 27 mei 2013

Intermezzo – Knollentuin

Vorige week belandde ik bij toeval op voormalig sportpark Hoogveld, van 1967 tot aan de opheffing in 2010 de thuishaven van T.O.P. (Tot Ons Plezier) ’27 uit Tienray. De fraaie entree is inmiddels verdwenen. Gelukkig heb ik nog een foto:
Wel gebleven zijn de twee velden met in clubkleuren beschilderde dug-outs.
Vandaag maakte VVV bekend de grasmat in De Koel te gaan vervangen door een kunstgrasveld (een besluit dat volgens de clubleiding losstaat van het al dan niet doorgaan van de plannen voor een nieuw stadion op het kazerneterrein – gelooft u ’t?).
Ik houd niet van kunstgras, heb er nooit van gehouden en zal er nooit van houden. Doet me teveel aan hockey denken, ofschoon ook wel enige nostalgie in het geding zal zijn. Maar ik besef dat ik tot een achterhoede behoor. Verzet heeft geen zin, kunstgras is de toekomst. M’n voetballende neefje van 9 weet al nauwelijks anders meer.
Kunstgrasvelden zijn per definitie biljartlakens. Het grote nadeel daarvan is dat de prachtige voetbaluitdrukking ‘een veld als een knollentuin’ dreigt uit te sterven. Hetzelfde staat te gebeuren met de minstens zo mooie dialectvariant ‘kel, kel, waat enne plak’. Nu al groeien hele volksstammen voetballers op zonder ooit kennis te maken met genoemde zegswijzen. Een gemis in hun voetbalopvoeding, historisch besef hoort daar namelijk ook van deel uit te maken. Daarom stel ik voor de twee velden van voormalig sportpark Hoogveld in Tienray in hun huidige staat te conserveren.
Om voor toekomstige generaties voetballers aanschouwelijk te maken waarvoor de voetbalbegrippen ‘een veld als een knollentuin’ en ‘kel, kel, waat enne plak’ ooit stonden.
O ja, nu we het er toch over hebben: laat die dug-outs ook maar gewoon staan.

Ingezonden – Het CDA en het boerenverstand

Voor het eerst in tijden weer eens een ingezonden bijdrage ontvangen. Ze is afkomstig van Jan Duijf (voor alle duidelijkheid: die uit de Kloosterstraat in Horst). Reacties zijn natuurlijk welkom en het zou helemaal mooi zijn als Jans bijdrage (waarvoor dank!) anderen aanzet tot het inzenden van een ingezonden bijdrage. Komt ie:  

De andere politieke partijen zijn stinkend jaloers. Al generaties lang speelt het CDA de kaart van het boerenverstand en zet daarmee de rest van de politiek voor joker. Het boerenverstand was en is de dominante factor in de plaatselijke politiek. En dat heeft het geheel aan zichzelf te danken, want welk ander verstand is zo volstrekt logisch in zichzelf? Intuïtief zo trefzeker? Welk ander verstand is in staat tot het scheppen van een perfecte harmonie tussen commercie en idealisme? Welk ander bevattingsvermogen kan het stellen zonder kennis en opleiding?  Welk ander verstand is zo geschikt voor het handhaven van de interne eenheid? ‘Wij hebben het boerenverstand’, is een ijzersterk bindmiddel en de best mogelijke reclameslogan.

Waarom is juist het CDA in Horst aan de Maas aan de haal gegaan met deze o zo voordelige verstandsoort? De obligate verklaringstrits van erfelijkheid, opvoeding en onderwijs bevredigt hier totaal niet. Het proberen te ontkennen van het bestaan van het boerenverstand is al helemaal een heilloze en doodlopende weg.
Uit intensieve naspeuringen blijkt dat de meest plausibele en steekhoudende verklaring de via de Heilige Geest verkregen genade is. Gelukkig is de feitelijke overdracht van het boerenverstand goed en betrouwbaar gedocumenteerd.
                  Het CDA ontvangt het boerenverstand van de Heilige Geest
                  Tekening van anonieme ooggetuige
                  Bron: archief CDA Horst aan de Maas

Je vraagt je dan tenslotte af waaraan het CDA die uitzonderingspositie verdient?  Het almachtige boerenbevattingsvermogen als beloning voor een vroom bidden of een volgehouden onbaatzuchtigheid? Nee, hier moet een ongekende katholieke biechtcampagne aan ten grondslag liggen. Een innoverende en camouflerende manier van spijt betuigen. Een intensieve communicatie en presentatie die Gods drukke en overbezette oor kon bereiken. Met boerenverstand dus. En al voordat men de genade ontvangen had? Het blijft toch een mysterie.

Klein mysterie 449 – Slaapstraat

Zoals je slaapdorpen en slaapsteden hebt, zo heb je ook slaapstraten. Een treffend Horster voorbeeld is de Van Merwijckstraat. Aanzienlijke huizen, keurig verzorgde voortuintjes, geen achteloos weggegooide snoeppapiertjes. Daar allemaal niet van, maar zo dood als een pier. Schiet er een kanon af en niemand zal het merken. De kans dat VVV ooit de landstitel behaalt is groter dan dat je in de Van Merwijckstraat een levend wezen tegen het lijf loopt. Niemand die de straat zou missen als ze plotseling wegzinkt in de aardbodem of ten hemel opstijgt.
En dan krijg je ineens een tip over iets bijzonders in de Van Merwijckstraat. De Van Merwijckstraat, die straat waarvoor het woord slaapstraat lijkt te zijn uitgevonden? Díe Van Merwijckstraat? Jazeker. En dus niet de Merwijckstraat in Sevenum? Nee, hoor, de Van Merwijckstraat in Horst.

En verdomd als het niet waar is: inderdaad heeft iemand de Van Merwijckstraat wakker gekust. Het is gissen naar het hoe en waarom, maar met één even eenvoudige als subtiele ingreep heeft hij of zij de Van Merwijckstraat in een klap naar een hoger plan getild:
Ja, dit is alles. Zo simpel kan het zijn: een aangekleed speelgoed(?)dier op een straatnaambordje zetten en pats boem het hele imago van zo’n straat staat op z’n kop. Meesterlijk!
Moraal van het verhaal: ook voor andere notoire Horster slaapstraten als de Willem Alexanderstraat, Achter de Smaalbrug en Paulus Potterstraat is nog niet alles verloren. Eén creatief brein volstaat.

Intermezzo – Misdaad

Horst aan de Maas mag er dan nog zo goed voor staan, met de misdaad wil het hier niet zo vlotten. Misdaad in Horst aan de Maas, dat is worden uitgenodigd voor een kopje koffie op het politiebureau als je wordt verdacht van schennispleging. Dat zijn Engelse asfalteerders. Dat is een overval plegen, geconfronteerd worden met een kassa die niet opengaat en ter compensatie voor het geleden gezichtsverlies een reep Snickers aangeboden krijgen.
De Misdaadmeter van het Algemeen Dagblad bevestigde het zaterdag nog maar eens: misdaad in Horst aan de Maas, dat is wel willen maar niet kunnen. Een beschamende 264e plaats op de ranglijst van gemeenten met de hoogste misdaadscores. Eén plaats boven Brummen, één plaats onder Alblasserdam. En ook onder Tynaarlo, onder Beesel, onder Boarnsterhim, onder Menterwolde, onder Venray. Gelukkig nog wel boven Cromstrijen, Peel en Maas, Skarsterlân, Zeevang en nummer laatst (406) Littenseradiel, anders was de ramp helemaal niet te overzien geweest.
Het mooie van de Misdaadmeter is dat je ’m kunt opsplitsen per delict. Horst aan de Maas scoort in vergelijking met andere gemeenten vooral slecht op het gebied van wapenbezit (300e), alcohol in het verkeer (296e), mishandeling (294e), brand/ontploffing (288e) en diefstal uit motorvoertuigen (286e). Wat betreft woninginbraak (178e), zakkenrollen (148e) en diefstal uit box, garage, schuur en tuinhuis (100e) zijn de scores wat beter, maar er is slechts één misdaadterrein waarop Horst aan de Maas echt z’n mannetje staat: de drugshandel. Op dat gebied doen we mee met de grote jongens en laten we steden als Apeldoorn, Haarlem, Alkmaar, Zwolle en Gouda ver achter ons.
Ten opzichte van 2011 vertoonde de drugshandel alhier in 2012 een toename van liefst 85,71 procent (slechts 72 andere gemeenten kenden een nog grotere toename). Dat biedt perspectief. Kunnen we deze lijn vasthouden, dan zit er voor volgend jaar misschien wel een plekje in bij de top 50 van drugshandelgemeenten. Dronten (1e), Venlo (8e), Gemert-Bakel (19e) en vooral Amsterdam (25e): jullie zijn gewaarschuwd.
Van de Horster kernen is het vooral in Griendtsveen dood in de pot. Geloof het of niet, maar in heel 2012 vond daar geen enkel misdrijf plaats. Géén huisvredebreuk, géén openlijk geweld, géén overval, helemaal niets. Saai, saai, saai. Wil je toch niet wonen, in zo’n dorp? Dan nog liever in Broekhuizen: één geval van drugshandel, één geval van fraude, twee vernielingen en één keer alcohol in het verkeer. Beter toeven was het vorig jaar in Horst: 380 misdrijven. Waarmee Horst de meest criminele kern van de hele gemeente is. En waar woon ik? In Horst! Toch nog iets om trots op te zijn.   

maandag 20 mei 2013

Actualisatie – Uitroeptekens Johan (2)

Terwijl VVV is gedegradeerd,
terwijl Wittenhorst niet is gepromoveerd,
terwijl een VVV-Wittenhorstderby in de topklasse dus minimaal tot 2015 op zich laat wachten, terwijl de al dan niet grootste aardbeienvlaai ter wereld de gemoederen beroert, terwijl de bloembakken in Grubbenvorst alweer zijn opgehangen, terwijl de bloembakken in Horst nog wachten op ophanging, terwijl aan de Herstraat vanmiddag een cafetaria is overvallen, terwijl de politie nog in het duister tast over de daders van die overval, terwijl Streekomroep Reindonk al meteen weet te melden dat de daders ‘tussen de 13 en 14 jaar oud en getint’ zijn zonder een bron te noemen, terwijl iemand onder verwijzing naar het bericht van Streekomroep Reindonk meent te moeten twitteren ‘Amper uit de luiers en met de baard in de keel, pubers plegen al een overval’ en terwijl een wethouder en een gemeenteraadslid dat dan meteen menen te moeten retweeten, stoethaspelt onze arme Johan nog altijd met z’n toetsenbord.
Want er was deze week weer nieuws te melden over het afvalbeleid van de gemeente Horst aan de Maas. En dan is Johan het aan z’n stand verplicht van zich te laten horen. Anderhalf jaar lang heeft ie op alle mogelijke websites en forums zitten zeuren en zeiken over de lullige groene emmertjes. Nu lijkt het er warempel op dat ze van het toneel gaan verdwijnen en nog is het niet goed: ‘Brigitte en afvalpannel is dit een afvallig pannel of komen ze nu met nog mindere oplossingen voor de dag zie de plastic zakken als stilte voor de storm in Horst. En dan niet te denken dat dit een prooi is voor baldadigheid. Oplossing is gewoon super eenvoudig terug naar die KLIKOOOOOOOOOOOOOOOOO!!! Birgitte kun jij lezen of ben je nu ?????? Dan hedde dit geemmer oak neet mier tjonge jonge jonge zeg.’
Z’n recordaantal O’s in het woord ‘kliko’ stond tot dusverre op 10. Met de 17 van deze week heeft Johan zichzelf dus ruimschoots overtroffen. Zorgwekkend is wel de terugloop van het aantal uitroeptekens. Waar er ooit 24 stonden, resteren er slechts 3. Magertjes is ook het 2 keer jonge achter tjonge. De 6 vraagtekens zijn min of meer in lijn met z’n eerdere prestaties. Ook de verbastering van de naam Birgit (ditmaal Brigitte en Birgitte) is als vanouds. Hoopgevend is verder dat zich getuige afvalpannel en pannel ook een probleem met de n begint te ontwikkelen.
Eerder heb ik lezers opgeroepen Johan een nieuw toetsenbord te bezorgen. Heeft weer eens tot niets geleid. Eigenlijk maar goed ook. Johan behoort intussen tot het Horster cultuurgoed en daar moeten we zuinig mee omspringen. Standbeeld voor JOOOOOOOOOOOhann!!!!!!!!!!  

Klein mysterie 448 – Gemeentehuis Meerlo (1)

Hallo Horst aan de Maas bevatte afgelopen week een ingezonden brief van Arnold Jacobs van Heemkundevereniging Meerlo-Wanssum. Onderwerp: het voormalige gemeentehuis van de gemeente Meerlo-Wanssum in Meerlo. (Hier op een foto van enkele jaren geleden van InHorst die ik, evenals de volgende, zomaar mag gebruiken – waarvoor dank.)
Dat uit 1985 daterende gebouw wordt momenteel omgetoverd tot gezondheidscentrum. Verder laat ik Arnold aan het woord: ‘Men is bezig de in de gevels aanwezige pilaren wit te schilderen. Alhoewel het gebouw niet als een monument aangemerkt kan worden, kan toch gezegd worden dat de bouw een specifiek karakteristieke stijl heeft. De karakteriserende horizontale belijning wordt verkracht/teniet gedaan door de enorm aandachttrekkende beschildering van de oorspronkelijk en o.i. terechte ondergeschikte verticale belijning. Door het deels wit te schilderen wordt deze stijl ernstig verstoord. De rustige uitstraling van het gebouw wordt hierdoor eveneens teniet gedaan. Wij vragen ons af wat voor argumenten het gemeentebestuur van Horst aan de Maas, eigenaar van het gebouw, heeft aangevoerd om dit gebouw deels wit te schilderen.’
‘Zal wel meevallen, maar als ik toevallig in de buurt ben, zal ik eens een kijkje gaan nemen’, dacht ik in eerste instantie. Totdat de volgende dag het Venrayse weekblad Peel en Maas in de bus lag. Bevatte dezelfde ingezonden brief, maar met een foto van het deels gewitte voormalige gemeentehuis erbij. Een foto die me acuut deed besluiten af te zien van mijn oorspronkelijk plan en zo spoedig mogelijk naar Meerlo af te reizen. Gistermorgen was het zover.

Zal wel meevallen? Om de dooie dood niet. Kijk en huiver (of lach):
Ik kan het allemaal niet beter verwoorden dan Arnold. Lees z’n brief er nog maar eens op na: in elke zin slaat hij de spijker op z’n kop. Al is het aanzien van het gebouw nu zo mallotig dat ik me nauwelijks kan voorstellen dat het bij de huidige toestand blijft. Is het wit schilderen van de pilaren misschien het begin van een operatie om het hele gebouw wit te maken?
Niet dat dat veel verschil zou maken trouwens: het (geheel of gedeeltelijk) witten maakt het gebouw veel te dominant en maakt het helemaal los van z’n omgeving – zeg ik als leek.
Bovendien: als de pilaren zo nodig moeten worden geaccentueerd of als het gebouw zo nodig wit moet zijn, dan had de architect dat toch wel meteen gedaan? Hij zal toch op goede gronden hebben besloten het gebouw zo te ontwerpen zoals hij het ontwierp?
Met Arnold ben ik uitermate benieuwd naar de argumenten voor deze rigoureuze ingreep. Wie heeft ertoe besloten en op welke gronden?
Graag wil ik de dames (?) en heren schilders er ten slotte opmerkzaam op maken dat ze nog een stukje zijn vergeten. Of heeft de ingezonden brief van Arnold z’n uitwerking niet gemist en is men inmiddels alweer begonnen met het verwijderen van de witte verf?