woensdag 15 januari 2014

Klein mysterie 519 – Inrijverbod

Min maal min is plus.

Een dubbele ontkenning is een bevestiging.

Maar hoe zit het met een dubbel verbod? Staat een dubbel vérbod gelijk aan een gébod? Moeten we het dubbele verbod (pictogram en lettertekens) om hier het terrein van Lumar aan de Handelstraat in Horst op te rijden dus lezen als een gebod? ‘Verplichte rijroute, hier inrijden! Gassen, verdomme!’ – iets in die trant?
Dolgraag zou ik zelf de proef op de som nemen, alleen: ik heb geen auto (meer). Maar iemand zal toch wel de honneurs voor Horst-sweet-Horst willen waarnemen?

Graag van tevoren even waarschuwen – kom ik kijken.

maandag 13 januari 2014

Klein mysterie 518 – CDA (2)

Er zijn van die ogenblikken dat je je afvraagt waarom er nog mensen zijn die níet op het CDA stemmen. Donderdag deed zich weer eens zo’n moment voor. Hallo Horst aan de Maas plofte op de deurmat. De in deze tijden altijd goed gevulde politiekepartijenpagina van het wakkere weekblad bevatte ook een bijdrage van Annemie Craenmehr-Hesen, gemeenteraadslid voor het CDA.
Annemie zet in haar bijdrage in welgeteld 333 woorden het zegenrijke werk op een rijtje dat het CDA de afgelopen vier jaar in de gemeente Horst aan de Maas heeft verricht. Achttien resultaten somt ze op die het CDA deze raadsperiode heeft bereikt. Van Hof te Berkel tot het Gezondheidsplein in Meerlo en van het opstarten van woningbouwprojecten tot de beveiliging van de Maas. Allemaal te danken aan het CDA.
De boodschap is duidelijk: zonder het CDA zouden we hier met z’n allen nog in de donkere middeleeuwen vertoeven, gehuld in berenvellen, bivakkerend in tochtige plaggenhutten, gewapend met pijl en boog op jacht naar een karige maaltijd in de ons omringende zompige moerassen, ’s avonds onze misère wegdrinkend met een brouwsel van dubieuze samenstelling. Maar dankzij de weldaden die het CDA over ons heeft uitgestort liggen deze ellendige tijden gelukkig achter ons.
Het zal de spreekwoordelijke bescheidenheid van het CDA en CDA’ers zijn die Annemie heeft doen besluiten van de eindeloze reeks zegeningen die het CDA onze mooie gemeente de afgelopen vier jaar heeft gebracht, er slechts achttien te noemen. Die bescheidenheid valt uiteraard te waarderen. Toch wil Horst-sweet-Horst niet nalaten aan het rijtje van Annemie nog acht heldendaden toe te voegen waarop het CDA beslist trots mag zijn:
- het levend houden van de droom van het Nieuw Gemengd Bedrijf, tegen alle maatschappelijke weerstand in;
- het bevorderen van de leefbaarheid in Grubbenvorst en Sevenum door de sluiting van de bibliotheken ter plaatse;
- de belangrijke inhaalslag die is gemaakt in de zaligverklaring van Jan Nabben;
- het bevorderen van de leefbaarheid in Horst door de sluiting van zwembad De Berkel in overweging te nemen;
- de richtingwijzende impuls voor de verdere verrommeling van het buitengebied met de vestiging Van Dijck Groenteproducties BV aan de Midden Peelweg;
- de efficiencywinst die is behaald door de verantwoordelijk wethouder op eigen gezag kunstwerken voor de gemeenschap te laten aankopen;
- de metamorfose van het centrum van Horst in een decor voor parkeerplaatsen;
-  de belangrijke inhaalslag die is gemaakt in de heiligverklaring van Interchalet.
Bij de verkiezingen voor Provinciale Staten van 1939 behaalde de RKSP (de voorganger van het CDA) in het huidige Horst aan de Maas 7274 van de 7453 uitgebrachte stemmen (klik op de afbeelding om haar te vergroten). Een score van net geen 98 procent. Met bovenstaande in het achterhoofd moet niemand vreemd opkijken als dit percentage bij de komende verkiezingen wordt overtroffen.

Top 5 – Horster auto’s (2)

Wilt u me een lol doen? Ja? Vergeet dan die hele top 5 van Horster auto’s van verleden week. De nummer 5 is bij nader inzien te gekunsteld, de nummer 4 kun je op elke willekeurige autosloperij tegenkomen, de nummer 3 is te Duits, de nummer 2 hoort eerder thuis in een Horst-sweet-Horst top 5 van Horster verpakkingen en de nummer 1 is meer op z’n plaats in een museum voor hedendaagse kunst.
Ik ben weer eens ten prooi gevallen aan m’n eigen ongeduld: is het voornemen van een top 5 er eenmaal, dan moet die ook op stel en sprong gereed zijn. Niet even de tijd ervoor nemen, niet even laten bezinken, nee, hup, hup, aan de slag en klaar is kees. Waardoor zo’n top 5 vaak binnen de kortste keren z’n houdbaarheidsdatum heeft overschreden. In het geval van de top 5 van Horster auto’s dus zelfs al binnen een week. Met als gevolg een nieuwe Horst-sweet-Horst top 5 van Horster auto’s, die hopelijk wat langer stand houdt dan de vorige:    

5. Meerlosebaan, Grubbenvorst:
Nee, nou niet lacherig doen: dit karretje heeft wél mooi zes edities van Parijs-Dakar op z’n naam staan.

4. Handelstraat, Horst:
Als de teller zes keer rond is geweest, heb je inderdaad wel recht op een dak boven je hoofd. Al zal het wel eeuwig een vraag blijven of deze stoere kerel daar van harte mee heeft ingestemd. 

3. Molenstraat, Horst:
Altijd goed: woordspelingen op auto’s. Een minder schone zaak is dat ik de op de auto vermelde website (www.its-clean.nl) niet aan de praat krijg.

2. Horsterweg, Grubbenvorst:
Het is het ensemble dat het ’m doet: de stenen leeuw met z’n zwarte neus, de edelkitsch van de hekpijler en de alpaca’s op de achtergrond die het de normaalste zaak van de wereld vinden dat ze hun domein moeten delen met twee Mini Coopers.

1. Californischeweg, Grubbenvorst:
Citroën DS. Oftewel déesse. En terecht. En wat heeft de godin hier aan de Californischeweg een passend podium gekregen! De onbetwiste nummer 1 van alle Horst-sweet-Horst top 5’en van Horster auto’s die er zijn geweest en die nog gaan komen, daarvoor durf ik m’n hand in het vuur te steken.
Ik was van plan hier uiteen te gaan zetten dat mijn liefde voor de DS óók te maken heeft met Les choses de la vie, een van de beste films die ik ken. Regisseur Claude Sautet heeft dit meesterwerk uit 1970 opgehangen aan het dodelijk auto-ongeval van een ondernemer (Michel Piccoli in een van z’n beste rollen) die een keuze moet maken tussen zijn echtgenote en zijn maîtresse (Romy Schneider in een van haar beste rollen). De auto waarin hij verongelukt is een zwarte Citroën DS. Althans: daar was ik heilig van overtuigd. Maar wat blijkt nu ik op YouTube fragmenten van de film terugzie? Het ís helemaal geen Citroën DS, niet eens een Citroën! Het maakt de film (en de DS) er niet minder om – wel schandelijk dat m’n geheugen me zo bedriegt.  

Klein mysterie 517 – Niet poepen (7)

De Maelderse bök
die schiete zò duk
Ze vrkoëpe de stroant
vur en kwártje ut poand
Ja, ja, schijten daar kunnen ze wat van in Melderslo. ‘Ach, een spotdicht ontsproten aan het brein van enkele zieke Horster geesten’, zou u kunnen denken. Maar ook uit een onverdachte, namelijk Melderslose, bron blijkt een preoccupatie met excrementen: de digitale nieuwsbrief van Stichting Geschiedenis Melderslo van april 2012 (klik hier, klik vervolgens in het menu links op ‘nieuwsbrief’, klik vervolgens bij ‘Nieuwsbrief gemist?’ op ‘hier’ en klik ten slotte op ‘April 2012’). Centraal in die nieuwsbrief staan de door Ger Nellen (1919-1999) in 1983 op schrift gestelde aftelrijmpjes, spotgedichten en nonsensversjes uit zijn Melderslose jeugd. Drie van die nonsensversjes:
Ozze vader
scheet in ’t water
haalde n’m d’r oet
pötje kerboed
Piet
Schiet
Drie oore wiet
Drie oore lank
Haj zien ganse vot verbrand
Als men iemand nariep met ‘Hei!’ en hij of zij keek om, dan zei men:
Vergefs gekeke
In bed geschete
Fielefak
Stroontzak
Scheet, schiet, geschete en stroontzak. Ik zei het toch? (Dit even los van het feit dat deze versjes uniek materiaal zijn en we dankbaar mogen zijn dat ze zijn overgeleverd.)
De Melderslose obsessie met uitwerpselen lijkt zich nu te hebben uitgebreid tot hondenpoep. Want in mijn lange carrière als hondenpoepfrustratiebordjesspotter heb ik al veel meegemaakt, maar acht bordjes op één grasveld heb ik zelfs aan de Van Stepraethstraat in Sevenum nooit gezien.
Het gaat om het grasveld dat de Melderslose kerk aan drie zijden omgeeft. Acht bordjes, met als gemene deler een oproep aan lokale hondenbezitters hun lieveling niet op het gras te laten schijten. Het mooie is dat de bordjes veel, heel veel zelfs, op elkaar lijken, maar dat er desondanks niet twee hetzelfde zijn. Bekijk en vergelijk ze maar en zoek de verschillen, ze sieren alle acht dit stukje op. De bordjes vormen het levend bewijs voor mijn al vaker geponeerde stelling dat hondenpoep het beste naar boven brengt in de creatieve mens.
Voor de Melderslose kinderen – zouden er geen volwassenen over dat grasveld lopen? – hoop ik natuurlijk dat de bordjes de gewenste uitwerking hebben. Van de andere kant: dat grasveld rondom de kerk biedt het zo door poep gefascineerde Melderslo ook een unieke kans bij te dragen aan de vooruitgang van de wetenschap. Dat zit zo: in De Volkskrant zette Ronald Veldhuizen zaterdag vraagtekens bij een Duits onderzoek naar het poepen en plassen van honden. De viervoeters zouden volgens de onderzoekers een ingebakken kompas gebruiken om hun behoefte te doen: ze poepen meestal langs de richting van het aardmagnetisch veld.
Veldhuizen en anderen hebben daar zo hun twijfels bij. Ze vragen zich bijvoorbeeld af of in het onderzoek wel altijd de juiste richting is bepaald. En juist dat mag in Melderslo geen enkel probleem zijn: in de wetenschap dat de kerk, zoals elke kerk, op het oosten is gericht, moet het bepalen van de juiste zitrichting van de poepende hond hier een fluitje van een cent zijn.
Daarom, geachte inwoners van Melderslo: mochten de bordjes niet het gewenste effect hebben, help dan in elk geval de wetenschap vooruit en noteer de zitrichting van de schijtende Bello’s, Blacky’s en Tessa’s.  

Top 5 – Horster viaducten

‘Zijn er in Horst aan de Maas verweesde viaducten? En zijn het er genoeg voor een top vijf?’, zo vroeg deze week iemand die reageerde op het stukje over ZOAB. De anonieme vragensteller refereerde daarbij aan een boek van Wladimir Manshanden over viaducten en tunnels in Eindhoven, Verweesde viaducten, dat hij karakteriseerde als ‘een mooi kunstproject (…) op het kruispunt van taal, geschiedenis en openbare ruimte’. 
Mijn aanvankelijke vrees dat Horst aan de Maas niet eens vijf viaducten zou tellen, verdween toen ik me bedacht dat Horst alleen al vier A73-viaducten telt. Maar vijf verwéésde viaducten? En wat verstaat Wladimir Manshanden eigenlijk onder verweesde viaducten? Een gelukkig toeval wilde dat ik Verweesde viaducten in mijn boekenkast had staan. Weliswaar ongelezen en onbekeken, maar daarin is deze week verandering gekomen. Een definitie van het begrip trof ik in het voornamelijk uit foto’s bestaande Verweesde viaducten niet aan. Ook uit de context wordt niet duidelijk wat Wladimir er nu precies mee bedoelt. Je zou denken dat ‘verweesd’ in dit geval gelijkstaat aan zoiets als ‘desolaat’, ‘unheimisch’ of ‘naargeestig’. Zeker omdat de auteur/fotograaf Eindhoven omschrijft als ‘een mix van planologische missers en organische toevalligheden’. Veel viaducten in het boek ogen inderdaad wat desolaat. Toch staan daar genoeg idyllische, romantische, ja zelfs sprookjesachtige tunnels en viaducten tegenover. Dat blijkt ook uit de namen die Wladimir ze heeft gegeven, zoals ‘Lofzang’, ‘Belofte’, ‘Idylle’ en ‘Vergezicht’.
Met dat ‘verweesde’ kan ik dus niet zoveel, maar dat hoeft een top 5 van Horster viaducten uiteraard niet in de weg te staan. In navolging van Wladimir heb ik besloten de viaducten een naam te geven, waarbij ik me heb laten inspireren door het viaduct of de directe omgeving. Hier komt ie, de Horst-sweet-Horst top 5 van Horster viaducten, waarbij ik ‘viaduct’ en ‘tunnel’ voor het gemak als synoniemen heb beschouwd:  

5. Padana Negligata
Dijkerheideweg, Horst:
Hier een viaduct? Jazeker: een paddenviaduct!
Ik zou overigens geen enkele pad aanraden het viaduct te beschuifelen. De paddenviaducten (ook wel paddentunnels geheten) in de Dijkerheideweg, die het Brommèr verbinden met de Reulsberg, zijn namelijk deerlijk verwaarloosd. Laat Catweazle en Touchwood het niet horen.

4. Straveel
Kasteellaan, Horst
Als één Horster viaduct iets naargeestigs heeft, dan wel dit. Afgelegen, lang, donker, glasscherven én (vrij uniek voor Horst) veel graffiti. Dus ik kom er graag, óók – als ik me onbespied waan – om een deuntje te fluiten: de akoestiek is beter dan die van de Grote Zaal van het Concertgebouw.

3. Crommenloey
Crommentuijnstraat, Meterik
Nee, een USP (Unique Selling Point) voor Horst aan de Maas is het niet, maar zo heel veel andere Nederlandse gemeenten zijn er nu ook weer niet die kunnen bogen op een heus koeienviaduct. Een verborgen schat noemen ze zoiets. Mooi zo laten.

2. Klampiet
Lovendaal, Grubbenvorst
Omdat dit spoorwegviaduct zo smal is, lijkt het veel hoger dan het in werkelijkheid is. Voor beschutting moet je elders wezen: het plafond bestaat uit niet veel meer dan de rails. Geitenkaas, zou JC zeggen.

1. Grobeet
Raaieind, Grubbenvorst
Verweesd is het absoluut niet, dit spoorwegviaduct dat als ik het wel heb nét aan de goede kant van de gemeentegrens ligt. Als enige van de hier genoemde viaducten met baksteen bekleed, zelfs met bijzonder fraaie ronde hoeken. Ook de in een krul eindigende reling heeft wel wat, als je het mij vraagt.

vrijdag 10 januari 2014

Klein mysterie 516 – Burgemeester breekt veter

Burgemeester Kees van Rooij van Horst aan de Maas heeft vanochtend de veter van zijn rechterschoen kapot getrokken. Overtuigd veterschoendrager Van Rooij (‘Aan mijn lijf geen slippers of instappers’) is zwaar aangeslagen: ‘Dat verrukkelijke rijgsnoer rafelde de laatste tijd wel een beetje, maar zeg nu zelf: dit verwacht je toch niet?’ De platte zwarte veter was slechts drie maanden oud. ‘Voor ik een nieuwe aanschaf, ga ik toch eerst eens kijken of ik bij de fabrikant, Ecco, geen verhaal kan halen’, aldus de doorgaans zo goedlachse burgervader. Ondanks het malheur is Van Rooij gewoon aan het werk getogen: ‘Met thuis zitten kniezen schiet je ook niets op. En ik moet zeggen de reacties waren hartverwarmend. Dat doet dan toch weer goed.’
De burgemeester, die overigens de oudewijvenknoop prefereert boven de platte knoop, zegt vooralsnog geen verband te zien tussen dit voorval en de in de lokale media breed uitgemeten (klik hier, hier en hier) framebreuk van wethouder Van Rensch gisteren. ‘Zolang het tegendeel niet is bewezen, houd ik het op toeval.’ Van Rooij heeft inmiddels wel een politieonderzoek gelast naar beide incidenten. 

maandag 6 januari 2014

Intermezzo – Gemeenteraad (6)

‘Ga er maar aan staan; om je verkiesbaar te stellen in tijden dat sociale en andere media je voor het minste of geringste met de grond gelijk maken. In niet altijd al te fraaie bewoordingen.’ Met deze woorden betuigde de Limburgse commissaris des konings Theo Bovens afgelopen donderdag zijn respect voor iedereen die zich verkiesbaar stelt voor de  gemeenteraads- en Europese verkiezingen van dit jaar. Graag sluit ik me bij de commissaris aan: ook ik heb de hoogste achting voor iedereen, van welke partij dan ook, die bereid is voor mij, voor ons, de kastanjes uit het vuur te halen, zonder daar zelf nou meteen zo heel veel beter van te worden. Het rituele pleidooi van de SP om de vergoedingen van volksvertegenwoordigers te verlagen is aan mij ook nooit besteed. Bij mijn weten zijn die vergoedingen niet exorbitant hoog en sowieso mag van mij iedereen die de publieke zaak dient een streepje voor hebben.
Dat gezegd zijnde, past bij het voorgaande wel een nuancering. Je verkiesbaar stellen alléén is niet genoeg om mijn respect te verdienen. Daar is meer voor nodig: de bereidheid om als je verkozen bent, de jou toekomende zetel ook te bezetten. Wie zich wel verkiesbaar stelt, maar bij verkiezing z’n portie aan Fikkie geeft, doet niets wat niet mag, maar op mijn respect hoeft hij of zij niet te rekenen.  
Ik roep even de vorige gemeenteraadsverkiezingen in deze gemeente in herinnering. Zoveel hoofden, zoveel zinnen. CDA en Essentie hanteerden het principe dat met voorkeursstemmen gekozen kandidaten zitting namen in de raad. Daardoor kwam bijvoorbeeld de nummer 18 van de kandidatenlijst van het CDA, Joop de Hoon, wel in de gemeenteraad en de nummer 3, Roy Knelissen, niet. Bij PvdA-PK en SP was de lijstvolgorde bepalend. Zo vielen Thijs Coppus, Paul Geurts en Wilma Kurvers-van Schaijk buiten de boot, ondanks voldoende voorkeursstemmen voor een SP-zetel. Maar toen de SP tussentijds een opvolger voor Linda Hogema moest aanwijzen, was de lijstvolgorde ineens niet meer bepalend en werd de nummer laatst van de kandidatenlijst, Thijs Coppus, ingevlogen.
D66 was helemaal onnavolgbaar. Eerst weigerde Jos Gubbels, de met voorkeursstemmen gekozen nummer 8 van de kandidatenlijst, de hem toekomende zetel in te nemen en daarna bedankte ook de niet met voorkeursstemmen gekozen nummer 2, Wil Lucassen (‘Voor een frisse wind door de politieke arena’), voor de eer.
Bij de komende gemeenteraadsverkiezingen belooft het er allemaal niet duidelijker op te worden. Naast ‘voldoende voorkeursstemmen = zetel’ en ‘lijstvolgorde is bepalend’ lijkt nu een derde variant opgeld te gaan doen: ‘voldoende voorkeursstemmen = zetel, maar niet bij elke kandidaat’. Bij het CDA heeft de nummer laatst van de lijst, Leon Litjens, namelijk onlangs per tweet laten weten dat hij geen zitting zal nemen in de gemeenteraad, ook al krijgt hij genoeg stemmen voor een zetel: ‘Wil wel duwen om CDA aan zoveel mogelijk stemmen te helpen maar ga niet in de raad.’ Als kiezer moet je er maar wijs uit zien te worden.
Enkele weken vóór de verkiezingen vallen bij alle stemgerechtigden de kandidatenlijsten in de brievenbus. Wat zou het toch mooi zijn als daarop achter de naam van elke kandidaat ‘V’ (van ‘Verkiesbaar’) of ‘WVMNH’ (van ‘Wel verkiesbaar, maar niet heus’) zou komen te staan. Opdat ik van tevoren weet wie mijn respect (niet) verdient.

P.S. (d.d. 7 januari) Kop boven de opiniebijdrage van prof. dr. Joop van Holsteyn (universitair hoofddocent en bijzonder hoogleraar Kiezersonderzoek aan de Universiteit van Leiden) in NRC Handelsblad van vanavond:

Top 5 – Horster auto’s (1)

Mijn probleem is dat ik vaak de neiging heb bij een thema te blijven hangen. Is het een keer over buurtkorfoprijplanken gegaan, dan kan ik de verleiding nauwelijks weerstaan daarover nog drie weken door te emmeren. Heb ik eenmaal de straatnaambordjes herontdekt, dan is de reflex om alle straatnaamborden van Horst aan de Maas te gaan inspecteren slechts met de grootst mogelijke moeite te onderdrukken.
Dialect is ook zo’n thema waar ik doorgaans maar moeilijk van kan loskomen. Telkens duiken dan weer andere Horster woorden en uitdrukkingen op die óók een stukje waard zijn. En nu zijn het ineens auto’s.
Sinds een week hebben zich bij mijn al eerder ontwikkelde verlorenwieldopfascinatie nog tal van andere autofascinaties gevoegd. Denk aan al dan niet verloren nummerplaten, parkeerplaatsborden, bestickerde auto’s, aanhangwagentjes en goudkleurige auto’s.
Komt allemaal door ZOAB, het Zeer Origineel Auto Blad waarover ik vorige week al schreef. Enkele in ZOAB gereproduceerde foto’s van Andrew Bush verleidden mij ook tot de aanschaf van diens fotoboek Drive. Bush fotografeerde tussen 1989 en 1997 in de buurt van Los Angeles vanuit een rijdende auto andere mensen in rijdende auto’s. In Drive zijn 61 van die foto’s verzameld. Ge-wel-dig! Voor slechts 12,50 euro is dit juweeltje bij een aantal vestigingen van Polare verkrijgbaar. Haast u!
Maar terug naar mijn deze week geboren autofascinatie. Wie weet komen bovengenoemde autothemata hier vroeg of laat nog eens voorbij, maar voor nu wil ik het houden bij een doodgewone Horst-sweet-Horst top 5 van de afgelopen jaren verzamelde Horster auto’s. Komt ie:

5. Midden Peelweg, America:
Weet je hoe je pas echt de blits maakt? Als je in zo’n auto op je werk of op school arriveert.

4. Roothweg, Meterik:
Kek groen sloopautootje-op-container, met op de achtergrond een boerderij uit 1820 die fungeert als werkplaats van een autosloperij. Verder niet te lang over nadenken, in Horst aan de Maas moet je nergens verbaasd over staan.

3. Kerkeveld, Horst:
Veel gekker moet het niet worden: een auto die je haren mooi maakt. Hebben ze zelfs in Melderslo niet. Bei uns ist alles viel schöner.

2. Middelijk, Horst:
Eigenlijk iets van vroeger, verpakte auto’s. Die onder de hoes uitstekende knalpijp doet het ’m. Lijkt me een behoorlijk stoere auto – kenners zullen merk en model ongetwijfeld ook mét verpakking kunnen determineren. 

1. Swolgensedijk, Melderslo:
Een haag, een verwarmingsketel (?), een kas, een grasveldje en … een in de grond verzonken bordeauxrode Opel Corsa. Kan alleen in Melderslo.