maandag 10 februari 2014

Klein mysterie 530 – Fietsreclame

Zo, vandaag voor de verandering eens een serieuze poging de creatieve geesten onder de Horst-sweet-Horst-lezers aan het denken en liefst ook aan het werk te zetten.
Elke regelmatige gebruiker van de fietsenstallingen bij station Horst-Sevenum zal het bekend voorkomen: treinreis voltooid, je wilt je fiets uit de stalling halen, blijkt het zadel ineens voorzien van een reclamedragend hoesje of hangt er een flyer aan het stuur.

Is het geen nooit geëffectueerd dreigement van de politie,
dan wel een kortingsbon van Staatsie 1866.
Is het geen aankondiging van een outdoor event in Zeilberg,
dan wel een ongetwijfeld ludiek bedoelde tekst van de gemeente Horst aan de Maas op een geplastificeerde bruine ondergrond (hoezo ‘Wij hebben duurzaamheid hoog in ons vaandel staan’?).
Natuurlijk, er zijn ergere dingen, maar ik ben niet gediend van deze reclame. Ik moet immers maar zorgen er op een niet milieuvervuilende manier vanaf te komen, terwijl ik er nota bene niet eens om heb gevraagd. Bovendien hebben mensen gewoon met hun klauwen van andermans spullen af te blijven. Zeker als het een geleidelijk steeds kwetsbaarder wordende Batavus Bato betreft.      
Daarom zin ik op een manier om voortaan van deze troep verschoond te blijven. En daarvoor zou ik dus de hulp van creatieve geesten willen inroepen. Zelf kom ik namelijk niet zo heel ver. Ja, ik weet dat er naar analogie van de brievenbussticker een nee-nee-fietssticker bestaat (‘Géén zadelreclame, géén stuurreclame’). Nog los van de te betwijfelen effectiviteit daarvan: die sticker is zó lelijk, dat ik mijn fiets er beslist niet mee ga bevuilen.
Het huren van een fietskluis behoort eveneens tot de mogelijkheden, is waarschijnlijk zelfs zeer effectief, maar kost de lieve som van 109 euro per jaar, hetgeen de waarde van mijn zo geliefde Batavus Bato vele tientallen euro’s te boven gaat.  
Een andere optie is het aanschaffen van een fietshoes. Even googlen leert dat ik dan aanzienlijk minder kwijt ben: met een tientje ben ik al een heel eind. Alleen leert datzelfde googlen me tevens dat een fietshoes ook wel door het leven gaat onder de benaming ‘fietspyama’. En als ik iets mijn Batavus Bato niet wil aandoen, is het wel dat ik ’m een fietspyama aantrek. Aan mijn fiets geen fietspyama. Er zijn grenzen.
Ik zou m’n fiets ook onder stroom kunnen zetten, maar gezien m’n notoire onhandigheid is de kans levensgroot dat ik zelf tot de eerste slachtoffers zou behoren. En aan het insmeren van de fiets met uitwerpselen kleven min of meer vergelijkbare problemen. Om een lang verhaal kort te maken: mijn creativiteit in dezen is uitgeput. Wie heeft een effectieve, en liefst esthetisch enigszins verantwoorde oplossing om te voorkomen dat mijn fiets ook in de toekomst wordt behangen met reclame?

Top 5 – Passages uit de ‘Toelichting regeling inzake reclame-uitingen van politieke partijen bij verkiezingen’

Mogelijk is het u ontgaan, maar sinds 28 januari prijkt de ‘Toelichting regeling inzake reclame-uitingen van politieke partijen bij verkiezingen’ op de gemeentelijke website (klik op ‘Toelichting ...’). Altijd weer een genot om te lezen. Ik prijs me dan ook gelukkig dat we hier in een democratie leven, anders zouden we geheid verstoken blijven van de ‘Toelichting regeling inzake reclame-uitingen van politieke partijen bij verkiezingen’. De gedachte alleen al is onverdraaglijk.
Wat maakt de ‘Toelichting regeling inzake reclame-uitingen van politieke partijen bij verkiezingen’ nu zo onweerstaanbaar? Ik geloof dat het de combinatie is van ambtelijk taalgebruik, regelfetisjisme, ontembare controledwang en de suggestie dat niets over het hoofd is gezien. Inderdaad niet meer dan een suggestie. Zo wordt van sandwichborden weliswaar gezegd dat ze niet ‘op hoogte in de lantaarnpalen [mogen] hangen’,
over de afmetingen ervan wordt met geen woord gerept. En de voorwaarden voor het rondrijden met een geluidswagen mogen dan wel keurig worden aangestipt, naar voorschriften voor het rondvliegen met een reclamevliegtuigje, laat staan een drone, is het vergeefs zoeken.      
Bepaalde woorden krijgen extra nadruk doordat ze zijn onderstreept, vet zijn gemaakt of zijn onderstreept én vet gemaakt. Dan leidt tot zoiets (bepaling 2f): ‘Voor het plaatsen van borden aan bomen of andere palen wordt geen toestemming gegeven.’
Mooi zijn ook de vele verduidelijkingen van zaken die al overduidelijk zijn. Bijvoorbeeld waar het gaat over het ‘plaatsen van borden op particulier terrein’: ‘De verkiezingsborden mogen alleen worden geplaatst op particulier terrein. Dat betekent dat het onder geen enkele voorwaarde is toegestaan om verkiezingsborden te plaatsen op gemeentegrond of in openbaar gebied.’
Kortom, een dijk van een document dat ik tekort zou doen als ik er geen Horst-sweet-Horst top 5 aan zou wijden. Dus daar komt ie, de Horst-sweet-Horst top 5 van passages uit de ‘Toelichting regeling inzake reclame-uitingen van politieke partijen bij verkiezingen’:

5. ‘De reguliere opinieborden dienen vrij te blijven ten behoeve van verenigingen.’
Op de gemeentelijke aanplakborden tref je veel en van alles aan. Maar opinies?

4. ‘Er wordt een gezamenlijke plakdag (8 februari 2014) georganiseerd waarop alle politieke partijen hun posters kunnen opplakken op de daarvoor bestemde borden.’
Een plakdag! Laat je speelgoed staan, schuif gezellig aan voor een plakdag. De gemeente zorgt voor versnaperingen.

3. ‘De media benaderen graag mensen die een stembureau verlaten. Op de openbare weg is dit in principe vrij. Indien dit gebeurt op een terrein (bijvoorbeeld een schoolplein) kan de rechthebbende van dit terrein op grond van zijn eigenaarsbevoegdheid de personen vragen zich te verwijderen.’
Wat nu als al die horden journalisten de Horster stemmers vanuit de lucht belagen (de media zijn zoals bekend tot alles in staat)? Hoe zit het dan met de eigenaarsbevoegdheid?

2. ‘Om te voorkomen dat de affiches voortijdig loslaten van de borden of dat de verkiezingsborden bijna niet meer ontdaan kunnen worden van oude affiches, dient u een behangplaksel van goede kwaliteit te gebruiken, welke uit voorraad leverbaar is bij de gerenommeerde schildersbedrijven.’
Uit deze bepaling spreekt een wel heel gevaarlijke laissez faire-mentaliteit. Hebben CDA en SP bijvoorbeeld eensluidende opvattingen over ‘een behangplaksel van goede kwaliteit’? En wat zijn ‘de gerenommeerde schildersbedrijven’ in Horst aan de Maas? En wat als zij ‘een behangplaksel van goede kwaliteit’ wel kunnen bestellen, maar niet in voorraad hebben? Is een gang naar Action of Interchalet dan alsnog geoorloofd?  

1.‘De plaatsing van de verkiezingsborden op particulier terrein komt voor rekening en risico van de politieke partij ten behoeve waarvan de verkiezingsborden worden geplaatst. Dit betekent dat de politieke partij die de verkiezingsborden plaatst, of laat plaatsen, een zorgplicht heeft voor het verkiezingsbord en verantwoordelijk is voor een adequate plaatsing ervan.’
Over die zorgplicht voor verkiezingsborden valt verder helaas niets te lezen, maar u kunt er gevoeglijk vanuit gaan dat die onder meer de volgende verplichtingen inhoudt:
- de borden op gezette tijden voorzien van een natje en een droogje;
- de borden voor het slapen gaan een fijne knuffel geven;
- de borden bij temperaturen onder het vriespunt lekker warm toestoppen;
- het kontje van de borden schoonmaken als ze een grote bah hebben gedaan. 

Intermezzo – Brievenbus van de week

De weekenden zijn er de laatste maanden een stuk leuker op geworden. Nee, niet vanwege het schaatsen (nog een dikke maand en dan hebben we de jaarlijkse kwelling weer achter de rug), zelfs niet vanwege de betere prestaties van VVV (die gaan lang niet altijd gepaard met beter voetbal) en al helemaal niet vanwege de zondagsopening van drie supermarkten in Horst aan de Maas (dat zal me namelijk worst wezen). Waarom de weekenden er dan wel een stuk leuker op zijn geworden? Vanwege Leopold Post!
Wie is Leopold Post? Leopold Post is een mij onbekende inwoner van Tienray die ik dankzij Facebook op het spoor ben gekomen. Uit de summiere informatie die Leopold op Facebook verstrekt, blijkt dat hij z’n middelbareschooltijd doorbracht op het Boschveld College in Venray, dat hij studeerde aan de Hogeschool voor de Kunsten in Arnhem en dat hij ‘buitendienst medewerker bij Medewerker Communicatie’ is (gezegend zijn de Medewerkers Communicatie met de luxe van een buitendienst medewerker).
Welnu, deze Leopold Post plaats sinds enkele maanden elk weekend onder het kopje ‘Brievenbus van de week!’ zonder enig verder commentaar een foto van een (openbare) brievenbus op z’n Facebookpagina. Het is vervolgens aan Facebookers een gooi te doen naar de locatie van de bus. Dat zijn nou precies van die uitdagingen die weekenden, in elk geval die van mij, aanzienlijk veraangenamen.
De foto van de bus kan ergens in Nederland zijn genomen, maar ook in de rest van Europa. Zo kwam de afgelopen weken behalve ‘mijn’ brievenbus (klik hier),
ook een Tsjechische bus voorbij. En geloof het of niet, ook die wist iemand te traceren. Zelf deden bus en omgeving me sterken denken aan Velhartice, maar het bleek om het 180 kilometer oostelijker gelegen Humpolec te gaan.
Wat ik wel een beetje jammer vind is dat Leopold soms een wit voetje bij z’n publiek probeert te halen door op de foto te veel informatie weg te geven. Want tja, als je de op de bus vermelde postcodes die gelden als streekpost duidelijk zichtbaar mee fotografeert, dan is het natuurlijk een koud kunstje om te achterhalen dat deze bus
op station Hilversum Media Park staat. En gisteren wist Leopold de pret danig te bederven door de alles verklappende vlaggen niet uit z’n foto weg te snijden:
Op deze manier was het een stuk lastiger geweest:
Ik heb Leopold mijn ongenoegen hieromtrent kenbaar gemaakt (uiteraard zonder de locatie van de bus te verklappen om het voor anderen niet te verpesten), in de verwachting dat hij dit kleine vlekje zal wegwerken. Voor het overige niets dan hulde voor Leopold! 

Intermezzo – Kunst in openbare ruimte

Waar ik het zo langzamerhand ook wel een beetje mee gehad heb, zijn de publieksparticipatieve kunstwerken.
Begrijp me goed, hoor, alle respect en waardering voor in eendrachtige samenwerking tussen kunstenaars en buurtbewoners/jongeren/kinderen verwezenlijkte kunst, die absoluut haar waarde heeft en die ik in sommige gevallen zelfs mooi of een aanwinst vind.
Toch kunnen die publieksparticipatieve kunstwerken niet tippen aan het echte werk. Kenmerkend is bijvoorbeeld dat ze zonder uitzondering proberen te behagen. Ze roepen geen vragen op, stellen niets aan de kaak, prikkelen niet, emotioneren niet, schuren niet. Allemaal dingen die ‘echte’ kunst, als het goed is, wel doet.
Wat valt wat betreft kunstwerken in de openbare ruimte de komende jaren eigenlijk te verwachten van de gemeentelijke overheid? Weinig tot niets, vrees ik, afgaand op de verkiezingsprogramma’s van drie aan de komende gemeenteraadsverkiezingen deelnemende partijen.
Het meeste hoopvol stemt me het programma van de SP (klik hier en ga naar plan 47). Die partij wil nieuwe kunstwerken op straten en pleinen en de kunstencommissie nieuw leven inblazen. Alleen: waarom zou er voor die nieuwe kunstwerken een wedstrijd moeten worden uitgeschreven, zoals de SP wil? Zo laat je het behagen en de publieksparticipatie via een zijdeur toch weer binnen. Bovendien staat een wedstrijd bijna altijd garant voor allerlei heibel en gedoe. Maar goed, de wil is er. En dat is vergeleken bij CDA en PvdA al heel wat. Het verkiezingsprogramma van het CDA heb ik van links naar rechts en van voor naar achter doorgenomen. Misschien zou ik het ook nog eens van boven naar beneden moeten proberen, want over kunst in de openbare ruimte ben ik vooralsnog niets tegengekomen. Bij de PvdA wel (klik hier en ga naar paragraaf 1.5 punt 3): ‘Kunst in de openbare ruimte wordt gestimuleerd.’ Op welke manier wordt er helaas niet bijgezegd. Of is de toevoeging ‘Initiatieven vanuit samenleving en bedrijfsleven worden ondersteund’ een verduidelijking van dit standpunt? Zo ja, dan blijven we bij de PvdA weer vier jaar opgescheept zitten met behaag- en publieksparticipatieve kunst. ‘Ondersteunen’ klinkt overigens ook wel heel erg passief. Had er dan op z’n minst ‘bevorderen’ van gemaakt.
Moeten we dan wanhopen? Dat valt nog te bezien. Zo heb ik nog geen programma’s van D66 en Essentie kunnen ontdekken. Mochten ook die op het punt van kunst in de openbare ruimte tegenvallen dan moeten we onze toevlucht misschien maar zoeken in de klassieker ‘Geen woorden, maar daden.’ Want woorden zijn ook niet alles. ‘Het kunstfonds wordt eenmalig op peil gebracht en jaarlijks gevoed’, schreef het CDA in z’n vorige verkiezingsprogramma. Mooi niet dus. Erger: de afgelopen vier jaar heeft het CDA geen enkel initiatief genomen het kunstfonds te reactiveren. Zo blijkt maar weer eens dat initiatieven nemen buiten verkiezingstijd niet het sterkste punt van het CDA is.  
Maar de geringe waarde van woorden valt het best te illustreren aan de hand van het vorige verkiezingsprogramma van de PvdA(-PK). Daarin heette het op bladzijde 6: ‘Er komt een meer vanzelfsprekende plek voor kunst in de openbare ruimte. Bestaande kunst wordt goed onderhouden en onder de aandacht gebracht van burgers en bezoekers. Bij nieuwe (bouw)projecten, centrumplannen, speel- en ontmoetingsplekken wordt nadrukkelijk bekeken hoe kunst een extra dimensie kan geven aan het initiatief. De deskundigheid van gerenommeerde kunstdeskundigen en nieuw talent (uit de regio) wordt hiertoe ingeroepen.’ Woorden die mij uit het hart waren gegrepen, maar die de afgelopen jaren holle frasen zijn gebleken: niets, werkelijk helemaal niets, is er van waargemaakt. Het kan nauwelijks anders of als PvdA’er wil je bij het herlezen van deze woorden het liefst in een héél donker, héél klein hoekje wegkruipen.
O ja, nu we het toch over kunst hebben: iemand enig idee waar De ontmoeting, het kunstwerk van Wim Rijvers dat jarenlang de Markt in Lottum sierde, is gebleven?

maandag 3 februari 2014

Top 5 – Schrijvende Horster dieren

Wat Horst aan de Maas óók veel te weinig uitvent, is het bewonderenswaardig hoog percentage schrijvende dieren binnen de gemeentegrenzen. Terwijl de laaggeletterdheid onder de menselijke gemeentenaren zienderogen toeneemt, valt bij de dieren juist een tegengestelde trend waar te nemen. Als de schijn niet bedriegt, zijn de schrijfkunst onmachtige dieren tegenwoordig zelfs in de minderheid. Tot literaire hoogstandjes heeft dit vooralsnog niet geleid, maar we staan vermoedelijk dan ook pas aan het begin van een ontwikkeling. Ik zou er beslist niet vreemd van staan te kijken als binnenkort onder onze dierenbevolking een gehoornde Mulisch-achtige, een blaffende A.F.Th.-achtige, een gevederde Anna Enquist-achtige of een viervoetige Wiel Kusters-achtige opstaat.
Waren het tot voor kort vooral Horster huisdieren die de schrijfkunst machtig waren, tegenwoordig geven ook in het wild levende dieren blijk van hun vorderingen op schrijfgebied. Al met al dus de hoogste tijd voor een Horst-sweet-Horst top 5 van schrijvende Horster dieren. Komt ie:

5.
Al eens eerder in deze kolommen opgevoerd: Bimmel, de schrijvende schimmel. Bimmel heeft z’n thuishaven aan de Deurneseweg in Griendtsveen. Maar Bimmel is nog niets vergeleken bij de eveneens al eerder ten tonele verschenen Daan, de dichtende haan en Aleid, de rijmende geit, beide woonachtig aan de Venloseweg in Grubbenvorst.

4.
Als de nood het hoogst is, is het schrijvende dier nabij. En voor fotograferen en kopiëren (en soms ook printen) draait het van huis weggelopen dier, Odie uit Tienray in dit geval, z’n hand echt niet om, hoor.

3.
De eveneens van huis weggelopen kater Spike vond het in april 2011 nodig zowat z’n hele levensverhaal te bevestigen aan een lantaarnpaal in de Prinses Margrietstraat in Horst.
Dat ie een jaar oud is, dat ie gecastreerd is, dat z’n baasje geen recentere foto van ’m heeft, dat ie hoopt dat ie weer snel terug is bij z’n baasje om te knuffelen en ga zo maar door. Lijkt wel een televisiemens, zo schaamtelos als Spike met z’n gevoelens te koop loopt.    

2.
Geloof het of niet, maar er zijn tegenwoordig ook al dieren die in het dialect publiceren! Zoals deze hond die domicilie heeft gekozen aan de Blaktweg in Melderslo. Hij heeft zich naar verluidt zelfs de Veldeke-spelling eigen gemaakt. 

1.
Je kunt zeggen: ‘Is er nog redding mogelijk nu de infantilisering, nee, de debilisering van dit land ook het verkeersbord heeft bereikt?’ Je kunt ook zeggen: ‘Wat bijzonder aardig van zo’n hert dat het zomaar de moeite neemt ons kond te doen van de activiteiten die het voornemens is te ontplooien in de omgeving van de Horsterdijk in Lottum. In pluralis majestatis nog wel!’ 

Klein mysterie 529 – Zondagsopening (3)

En nou mogen ze toch weer op zondag open, de Horster supermarkten, zo heeft het college van burgemeester en wethouders dinsdag in al z’n wijsheid besloten. Wel – niet – wel – niet – wel. Even triest als lachwekkend. Zou de gemeenteraad het college, of tenminste de winkelopeningstijdenwethouder, nog ter verantwoording roepen of vindt men het allemaal wel goed zo?
Intussen ontpopt de Horster PvdA zich tot de ondernemersvriendelijkste van alle partijen. In haar verkiezingsprogramma heet het (bladzijde 10): ‘Winkels mogen open zijn op zondag. Het is niet meer aan de overheid om te bepalen of winkels op zondag open mogen zijn. Ondernemers kunnen dat prima zelf regelen.’ De afgelopen dagen hebben Roy Bouten (klik hier) en Richard van der Weegen (klik hier) dit standpunt met veel omhaal van woorden toegelicht.
Vooral Roy Bouten houdt één grote lofzang op de ondernemer: ondernemers stralen trots uit, ondernemers willen verantwoordelijk zijn voor onze centra en onze gemeente, ondernemers hebben een groot maatschappelijk besef, ondernemers hebben oog voor de leefbaarheid van onze kleine kernen. Kortom: ‘Als Partij van de Arbeid hebben we vertrouwen in onze ondernemers en willen we hen de ruimte geven om samen invulling te geven aan het aanbod van koopzondagen in Horst.’ Want: ‘Als Partij van de Arbeid Horst aan de Maas hebben we ondernemersbelang hoog in het vaandel staan.’ Ferdinand Domela Nieuwenhuis, Pieter Jelles Troelstra, Joop den Uyl, Willem Vliegen en nog zo wat socialistische en sociaaldemocratische coryfeeën draaien zich om in hun graf. 
Ach, het zal voor een deel misschien nog wel waar zijn ook. Heus, ondernemers zijn lang niet altijd de beroerdsten. En natuurlijk mag je het ondernemersbelang hoog in het vaandel hebben staan, zelfs als PvdA. Maar, naïef als ik ben, had ik gedacht dat een ander belang nog net iets hoger in datzelfde vaandel zou staan: het werknemersbelang. Dat blijkt teveel gevraagd. In de bijdragen van bovengenoemde heren komen allerlei belangen voorbij: naast ondernemersbelang ook consumentenbelang, maatschappelijk belang, gemeentebelang, dorpsbelang en leefbaarheidsbelang. Over werknemersbelang geen woord. Telt dat dan niet meer mee? ‘Jawel hoor, werknemersbelang telt zeker’, zegt Roy Bouten desgevraagd. Daaraan voegt hij – vrij vertaald – toe: ‘Werknemersbelang = ondernemersbelang.’
Ik waag dit laatste te betwijfelen. Wat de PvdA ook beweert, ondernemers zijn géén Barmhartige Samaritanen – en het is ze niet eens kwalijk te nemen. Ondernemers kijken in de eerste plaats naar het belang van hun onderneming. Is het in het belang van hun onderneming louter 20-jarigen in dienst te hebben in plaats van 25-jarigen? Dan zouden ze 25-jarigen het liefst op straat zetten. Is het in het belang van hun onderneming hun deuren zeven dagen per week 24 uur per dag open te gooien? Dan zouden ze hun deuren het liefst zeven dagen per week 24 uur per dag opengooien. Is het in het belang van hun onderneming de werknemers de hele dag te laten touwtjespringen? Dan zouden ze de werknemers het liefst de hele dag laten touwtjespringen. Is het in het belang van hun onderneming de toeslag voor werk in de avonduren en in de weekeinden af te schaffen? Dan zouden ze die toeslag het liefst afschaffen.
Dat in Nederland in het belang van werknemers grenzen zijn gesteld aan de wensen van ondernemers is een groot goed. Dat is niet in de laatste plaats te danken aan de PvdA en haar voorgangers. Door ondernemers zo op het schild te heffen, laadt de (Horster) PvdA de ernstige verdenking op zich haar wortels te verloochenen. (Al dient gezegd dat het persoonlijke standpunt van Roy Bouten dat hij geen voorstander is van het afschaffen van toeslagen dan toch weer een beetje hoopvol stemt.)

Klein mysterie 528 – Bever (1)

Het is me wat met die Horster visvijvers. Zijn het geen aalscholvers die de vispret versjteren, dan is het wel de slechte afwatering of onenigheid over een hekwerk die roet in het eten gooit. De jongste spelbederver is de bever. Hij is het zaakje komen verzieken in het Schuitwater, de thuisbasis van de Lottumse hengelsportvereniging Willem Barendsz. De deugniet heeft namelijk een dam gebouwd in de beek tussen Schuitwater en Horsterweg. Met als gevolg dat de waterstand in de vijver zo hoog is dat zelfs de twee jaar geleden aangelegde vlonders onder water staan.
Ik ontleen deze informatie aan de website van Willem Barendsz. Die biedt ook een prachtig inkijkje in het hedendaags faunabeheer en de tegenstrijdige belangen die daarin een rol spelen.
Met het Waterschap Peel en Maasvallei kunnen de vissers prima door een deur, zo blijkt: ‘Het waterschap heeft zoals ze beloofd hadden de afvoer stroomafwaarts al schoongemaakt.’ Maar met Staatsbosbeheer is het kwaad kersen eten: ‘Staatsbosbeheer wil niet meewerken aan het verwijderen van de verstopping in de beek. Ondanks dat Staatsbosbeheer ons via mail beloofd heeft de beek schoon te maken, zien ze er nu dus vanaf.’ Sterker nog: ‘Om te voorkomen dat vreemde deze verstopping verwijderen hangt er nu een camera om de zaak in de gaten te houden.’ Onbegrijpelijk allemaal, want: ‘Zoals ons verteld is valt deze beverdam buiten het landelijk beverprotocol en Staatsbosbeheer zou deze zonder toestemming te vragen zelf mogen verwijderen.’ Het landelijk beverprotocol! Er zal in Nederland ook eens ergens géén protocol voor zijn!
Gisteren ben ik de situatie ter plekke in ogenschouw gaan nemen. Inderdaad een dramatisch hoge waterstand. De nieuwe vlonders lijken zelfs geheel door het water te zijn verzwolgen, ik kon er althans geen spoor meer van bekennen. Wat me persoonlijk minstens zoveel pijn deed, was dat ook de wandelpaden in de omgeving van de vijver zijn overstroomd. Want nog liever dan die vlonders had ik de beverdam gezien. En misschien nog wel het liefst van alles de camera van Staatsbosbeheer die de dam moet bewaken. Maar een nat pak – of misschien wel erger – had ik er dan toch ook weer niet voor over.
‘Uiteraard kunnen we dit niet accepteren’, schrijft het bestuur van Willem Barendsz op de website. Nee, uiteraard niet. Wat denkt zo’n bever wel? Bouwt meneer me daar zomaar een dam in een beek, zeg. Zo zijn we niet getrouwd! Onbegrijpelijk ook dat Staatsbosbeheer geen actie onderneemt. Uit betrouwbare bron heb ik namelijk vernomen dat bever geen bouwvergunning heeft aangevraagd. En wat zegt lid 3c van paragraaf 2.8 van artikel 247 van het landelijk beverprotocol? Vergunning voor het bouwen van een beverdam wordt slechts verleend als bever in eigen persoon en onder overlegging van deugdelijke bestek- en constructietekeningen ten gemeentehuize van de gemeente waaronder de locatie van de geprojecteerde beverdam ressorteert verschijnt om een bouwvergunning aan te vragen.
Team Handhaving van de gemeente Horst aan de Maas wacht een mooi klusje dunkt me.