maandag 10 augustus 2015

Klein mysterie 667 – Leesplankje (9)

Vandaag de voorlaatste aflevering in de serie ‘Toon Jenniskens duidt het Horster Laesplaenkske’ (klik hier voor een inleiding op de reeks). Vijf woorden ditmaal: piers, zoebele, iëmer, moetwäörm en liste. En in het voorbijgaan passeren ook nog prachtige woorden als speultod, mêrklaf, aektês en bingerstouw! 

Piers
Piersebuëm stónge béj de miëste meense innem bóngerd, din has aalt inne hoêswei laog. I Nederland kwaome de dikke, rôze pierse nag âmper veur en móste we ’t dó mèt de wát dunnere witte piers. Die waas evvel ok ál zo lekker, dát ós vader ós verbood d’rvan te aete vur heej ’t zâg (ânders waore ze ál óp vur ze riêp waore en de iërste lekkere, riêpe pierse góng ie ós mooder brènge…).

Zoebele
Oeteraard begós ’t zoebele óp af mèt ówwen doem af iën af miër vingers, má ál gauw begóste ás kiendje ok óp babbeltjes, pletskes, kleuntjes en stukskes fruit te zoebele. Weej kènde nag gèn knuffelbiëste, má weej zoebelde im bèd óp enne zakdook af enne speultod.

Iëmer
Thoês kènde weej iëmers en kaetels. Miëstal waor ennen (geëmailleerde, höltere (!) af keunsstof) iëmer wát klènder ás enne kaetel en dinde ie vur d’n hoeshâlt, ’t poetse, ’t eier oêthale en ’t hènne voore. De kaetel waas aalt va metaal (’t waord zaet ’t) en woord vuraal gebroekt vur ’t mêlke, vur ’t voore van de mökke en de vêrkes, umdát ie good schon geschoord kós waere, krek ás de tuite.     

Moêtwäörm
Prachtig waord dát helaas óp zie retour is umdát iederiën vort mol zaet. (Zoë zien aegerst=ekster, mêrklaf=vlaamsegaai, aektês=hagedis – keumt van Eidechse! –, aekhörke=eekhoorn, iel=aal/paling etc. jaomer genóg ok óp ‘r retour.) Vuraal óp moêtwäörme inne móshaof woord jâch gemákt. Äs inaens enne gas stele prei verdorde, ginge mien broors ál mèt de reek na d’n haof, wâchtte dá wies de groond ietskes bewoog en goëjde dá de groond op… duk zoonder rezultaat… en dá má haope dát de óppernéjs gepatte prei wir af nag ásloog.

Liste
Weej zien nag groët gewaore mèt em pófbóks mèt liste, want vuraal umdát dát wieje bókse waore, miëstal ‘geôrve’ van ów aldere brurke, kwaom ’t mèt de maot ni zo nauw. Reeme kènde we nag ni; me zaog wál jónge die bingerstouw ummem boêk hájje geknupt. I Schimmert veel meej óp, dát jónge va Midde en Zuid-Limburg duk litse zâgte im pláts va liste! Na de Plechtige Communie en/af ’t Vörmsel kroogde ów iërste ‘’s zóndágse pak’, óp maot gemákt dór ‘Snéjer zienem Baer’ en daobeej huurde ál hiël duk enne laere reem.

Klein mysterie 666 – Filmhuys (3)

Op 17 april stelde ik 27 vragen over de verkoop van de Kasteelboerderij (klik hier). Een dag later reageerde de gemeente Horst aan de Maas op Facebook op het bericht met de mededeling (klik hier): ‘Veel vragen! We doen ons best om ze de komende week te beantwoorden.’ Intussen zijn we vier maanden verder. Op geen enkele van de 27 vragen heb ik tot dusverre een gemeentelijk antwoord ontvangen. Waren die vragen dan zó moeilijk?
Het uitblijven van een gemeentelijke reactie dwingt me m’n luie leunstoel te verlaten en zelf op zoek te gaan naar antwoorden. Vraag 26 kan ik inmiddels van m’n lijstje afstrepen. Vraag 26 luidde: ‘Wat gaat er gebeuren met de steeds populairder wordende Filmclub die nu in de Kasteelboerderij is gevestigd?’ Antwoord: de filmclub blijft voortbestaan, heeft een nieuwe naam, heeft een nieuwe website en heeft een nieuwe locatie gevonden voor de vertoning van films.
Eerst de naam. Horst-sweet-Horstlezers van het eerste uur herinneren zich ongetwijfeld nog dat ik me in een grijs verleden nogal heb opgewonden over de naam Filmhuys (klik hier). Die was in de tussentijd al veranderd in Filmclub en wordt nu FilmTheater Horst. Uit die nieuwe naam blijkt het al: het aanbod blijft niet beperkt tot films, op het programma staat ook theater.
Ik ontleen deze informatie aan de nieuwe, nog in ontwikkeling zijnde website: www.filmtheater.nu. Daarop wordt ook de naam van de nieuwe locatie uit de doeken gedaan: café Cambrinus aan de Venrayseweg. ‘Film en theater in de intieme ambiance van een cultureel huiskamercafé’, aldus de website. De bioscoopstoelen waarin je zo heerlijk kon wegzakken maken de verhuizing helaas niet mee, voor de rest verandert er weinig. Dat betekent elke twee weken op donderdagavond de vertoning van een kwaliteitsfilm. Voor een prikje (vier euro), al moet je wel lid zijn van het FilmTheater. Maar dat lidmaatschap is dan weer gratis. Deze wat omslachtige gang van zaken vloeit voort uit de strenge regelgeving op dit gebied. Die heeft ook tot gevolg dat het aankondigen van films uitsluitend is toegestaan in een nieuwsbrief. En die krijgen de leden dan weer thuisgestuurd.
Inderdaad, bepaald geen sinecure, het opzetten van zo’n FilmTheater. Maar geweldig dat het er is, uiteraard. En dan te bedenken dat het vernieuwde Gasthoês ook wordt uitgerust met een filmhuis. Als we niet opletten verandert Horst aan de Maas warempel nog van een filmwoestenij in een filmwalhalla. Maar eerst die overige 26 vragen …

maandag 3 augustus 2015

Top 5 – Positieve kanten aan de vernieling van enkele Hegelsomse en Sevenumse abri’s (‘bushokjes’)

In de nacht van woensdag op donderdag trokken vandalen op de Stationsstraat in Hegelsom en de Horsterweg in Sevenum een spoor van vernieling. Onder meer een digitaal aankondigingsbord en het glas van vier abri’s (ook wel ‘bushokjes’ genoemd) moesten het ontgelden. Na het bekend worden van dit nieuws (klik hier) overspoelde een vloedgolf van verontwaardiging Horst aan de Maas. Op Facebook werd het opsporingsbericht van de politie bijvoorbeeld bijna 450 keer gedeeld en leidde het tot meer dan vijftig overwegend heftige reacties (klik hier).
Zoals bekend is Horst-sweet-Horst altijd geneigd de zaken van de zonnige zijde te bezien. Niets zo gruwelijk of er zitten ook positieve kanten aan. Bij bovengenoemde vernielingen is dat niet anders. De samenstelling van de Horst-sweet-Horst top 5 van positieve kanten aan de vernieling van enkele Hegelsomse en Sevenumse abri’s bleek bij een overschot aan positieve kanten zelfs nog een hele klus. Toch is het na lang wikken en wegen gelukt. Komt-ie:
5. De transparantie van de betreffende abri’s was spreekwoordelijk. Zo spreekwoordelijk dat het met de regelmaat van de klok voorkwam dat mensen met hun snufferd tegen het abriglas aanliepen. Dat is er nu gelukkig niet meer bij.   

4. De vandalen zijn zo netjes geweest hun frustraties bot te vieren op dingen. Mensen, dieren, planten: allemaal bleven ze gespaard.
3. Mét glas waren de abri’s bij tropische temperaturen een hel, zónder glas zijn ze op dagen als vandaag hemels. Heerlijk verkoelend briesje en schaduw op de koop toe. Wat wil je nog meer?

2. Met hun actie zorgen de vandalen voor een substantiële impuls voor de door de bouwcrisis zo zwaar getroffen glasboeren.
1. De strooptocht van de vandalen vestigt weer eens de aandacht op de onvoorstelbare lelijkheid van de abri’s in onze contreien. En die aandacht is alleen maar positief: hopelijk worden de verantwoordelijken nu eindelijk wakker en halen ze de fantastische betonnen abri’s, die ik me herinner uit de jaren zeventig en waarvan er nu enkele staan te verpieteren bij een visvijver in Broekhuizenvorst,
uit de mottenballen.

Klein mysterie 665 – Leesplankje (8)

We gaan onverdroten voort met de herinneringen die de woorden van het Horster Laesplaenkske bij Toon Jenniskens oproepen (klik hier voor een introductie). Vandaag: kierke, vrommes en taffeltrèk. Lees (liefst hardop) en geniet!

Kierke
Béj Giesse Piet hájje ze e gemèngd bedriêf, dus weej hájje en döjjen álles: hènne, koewe, vêrkes, paerd (iënem Belgische knol en e luxpaerd); we hájje vur de ruilverkaveling óp dártien plátse wêije, lând, bös, hei, stroekhôlt inne wel tusse de wêije; we tiëlde rog, haver, weid, gárst en mêijs en zeijde óppe stoppeleplek séradel en knolle; we verbouwde wortele, petatte, sókkerbiete en mangelwortels; we hájje sperjes, esbaere en miêmere en neturlek enne groëte móshaof wao eigelek álles gröjde wát me inne keuke nuëdig háj.
Ózze Frâns háj smale hendjes en waas ás kiênd dus ’t ágeweze kelke um kierkes te hale ás en zoog mós bagge. Heej stook zienen êrm wies deep in de zoog en haalde de kierkes d’r iën vur iën oêt. Dát waas aalt e schon gezich, die pas gebaore kierkes die ál vêchtend vur de bèste mem ánt stoëte waore um de mèlk te laote stroëme. Béj ós hájje ze ni gaer vremde óppe vêrkesstâl. Dát kwaom dór de landbouwtèlling die de Pruusse ónder d’n oërlog hájjen igeveurd, waobeej precies mós waeren ópgegaeve wát d’n oëgs háj ópgebroch en wovveul joonkvië (veules, mökke, bagge) d’rbeej waas gekome. Ós vader goof ánne Pruusse aalt te wiënig óp, zoëdát ie wát ‘achter de hând háj’ vur zien femilie (we waore doew ál mèt tien – vanne twèlf – kiênder mèt minstes iën maad en iëne knêch). Vuraal mèt kierkes (die ál gauw toet bagge oêtgröjde) kóste ‘sjoemele’. En kós zo joonk vêrke ni ‘mooder’ waere, dá woord ’t apárt gelâg, kreeg ’t aetafvâl oette keuke, extra roggemael en vers gemeijd graas te vraete. En dá kwaom innen herfs de slêchter en hóng d’r em paar oor látter en ‘aopegewêrkt’ vêrke óppe liër mèt spek va viêf, zes centimaeter dik. D’n tiêd daonao ote we ós ózzem boek roond ánne kaoje, kerboêd, mamaspek, vet spek em bloodwôrs…

Vrommes
De afbiëlding béj dit waord deut dènke án en deftige vrouw, á wát de Belze en madam neume, má i mien herinneringe is èlke vrouweleke persoën e vrommes, ‘een vrouwmens’. ‘Man en vrouw’ woordte doew kel en vrommes genumd en dao zaot niks minderwaerdigs af ónderscheijes i. Èlk megje woord óp enne gegaeven daag vrommes.

Taffeltrèk
Ok e schon waord. Weej hájje em biëstig groëte keuketaffel mèt en taffeltrèk. Dao-i laog bevubbeld enne körkentrèkker, enne flêssenaopener, enne kêrsepitter, zwegele (má béj ós kwaom toch ál gauw lucifers inne moëde…), speûlkaarte, enne lineaal en wát schriêfgrei. Ás me huurde ‘Krieg de kaart ’s oet ’t trèkske’, dá woord d’r gekárt. Óp ’t seminarie i Schimmert háj iedere liërling zien eige taffeltrèk, wao ie zie stóffe servet-mèt-zêlvere-servetreenk i bewaarde, má ok duk e stukske kiës af em bus kroêt vur de veer-oorse-tussen-aet, ás we álliën groête snéje wèk em bótter kroge.

Klein mysterie 664 – Machtswisseling

Deze week werd bekend dat Henk Kemperman, fractievoorzitter van D66 in de Horster gemeenteraad, zijn raadslidmaatschap eraan geeft. Collega-fractielid Jos Gubbels volgt hem op als fractievoorzitter, Jim Weijs wordt z’n plaatsvervanger als raadslid.
Iedereen nam het nieuws voor kennisgeving aan en vervolgde zijn of haar zomerslaap. Vreemd eigenlijk, er valt namelijk best het een en ander over te zeggen. Bijvoorbeeld over de motivatie voor het stoppen van Henk Kemperman. ‘Hij wil zich concentreren op zijn functie als directeur van Streekmuseum De Locht in Melderslo’, heet het. ‘Prima, maar had hij zich dat niet vóór de verkiezingen van nog maar anderhalf jaar geleden kunnen bedenken?’, vraag je je dan toch af. Al te zwaar moet hem dit overigens niet worden aangerekend: Henk heeft toch maar mooi ruim vijf jaar voor ons de kastanjes uit het vuur gehaald.
Wat je je verder kunt afvragen is of dat directeurschap van De Locht de ware reden is voor het afhaken. Of is dit een gevalletje ‘We zijn zogenaamd in goed overleg uit elkaar gegaan maar in werkelijkheid sloegen we elkaar de koppen in’? Henk zal toch niet zijn kaltgestellt door de jonge garde binnen D66? Dat is een net iets minder speculatieve vraag dan misschien lijkt: het is een publiek geheim dat het niet botert tussen de (jongere en oudere) jongeren binnen D66 en de babyboomers. Dat de 19-jarige Jim Weijs is aangewezen als opvolger zou er op kunnen duiden dat de jongeren de macht hebben gegrepen. Weijs stond op de kandidatenlijst voor de gemeenteraadsverkiezingen immers pas op de vijfde plaats, áchter de oudgedienden Han van Driel (2) en Andries Brantsma (3).
Je kunt moeilijk van D66 verwachten dat het zijn vuile was buiten gaat hangen, maar een verklaring voor het feit dat de nummer 5 op de lijst de voorkeur krijgt boven de nummers 2 en 3 was toch wel netjes geweest. Zoals het ook bevreemding wekt dat zowel op de eigen website als Facebookpagina met geen woord wordt gerept over de machtswisseling.
Le roi est mort, vive le roi! Toch is het doodzonde dat de vrijgekomen zetel niet wordt bezet door Andries Brantsma. Want Andries Brantsma is nou precies wat de Horster gemeenteraad nodig heeft. Commissievergaderingen waarin Andries figureert zijn een genot om te volgen: nimmer verlegen om een mening, kritisch, recht voor z’n raap, nooit versagend in z’n strijd tegen de almacht van het CDA, sterk in het debat, helder taalgebruik en ook nog humor. De coalitiefracties kunnen z’n bloed wel drinken – een betere aanbeveling kun je nauwelijks hebben. Horst aan de Maas zou gebaat zijn bij meer van zulke volksvertegenwoordigers. Hopelijk is Jim Weijs uit hetzelfde hout gesneden. 

maandag 27 juli 2015

Klein mysterie 663 – Leesplankje (7)

Verder met de volgende drie woorden van het Horster Laesplaenkske die door Toon Jenniskens van een hoogstpersoonlijke toelichting zijn voorzien. Geniet van de Meterikse bijnamen, de ‘kwakelwiefkes vanne Hei’ en de ‘blauw vuus’ na het moelbaere plukken!

Roepen de behandelde woorden herinneringen of reacties bij u op? Deel die dan met andere Horst-sweet-Horst-lezers! En klik hier voor de eerste drie door Toon geduide woorden van het Laesplaenkske.

Kwekvôrs
Vuraal dór de koêle in de wêije, die dinde ás drênkpláts vur ’t vië (wao ge inne weenter ok good óp kós liêre schátse!), wemelde ’t âchter ánne Miëterik van de kwekkers, zoëás weej die biëste numde. In ’t ènkelvoud zâgte we troewes kwekvôrs, realizeer ik meej noow… ’s Aoves, ás die kwekkers begóste te kwake óp de koele va Houben Tinus, Giesse Sjang, Crómmentoens Hândrie, béj ós (béj Giesse Piet), béj Giërtjes Bernard, béj Riêkels burke, béj Klöskes Jan en béj Mártes Sef ós naobere en doënste naobere, dá waas ’t duk en hels kabaal, má wál en dát ge ów laeve ni miër verget! Ás ózze Frâns en ik dá nag lang mèt mekaar im bèd laoge te vertèlle, reep ós mooder, die doew duk zeek óppe ópkamer ónder de jóngeskamer laog, dát we móste gao slaope en dá kwákte we trug dát dát ni góng vawaege de kwekkers.

Kwakel
Noëit zal ik de ‘kwakelwiefkes’ vergaete die ovver de greendwaeg vur ós hoês fietste mèt enorme jutezek óppen draeger. Die zek rákte ám beids kânte has de groond en woge nammenânt niks. De erme meense vanne Hei (’t gehuch tussen de Miëterik ennen Haegelsum; noow hèt dát vort Veur-Amaerica) hájje béj de boore vanne Miëterik enne Schaak gevragd af ze kwakels en tekskes mógde rape inne Miëtrikse en Schákse bös. Mèt dát grei mákte ze ’t fernuus á. Hôlt mógde ze ni mèjneme, ok gè valhôlt, má ós vader háj zien viêf zwaogers vanne Hei wál de kâns gegaeve in ós bös (ik hèb die geôrve) te gao poeste. Dá ginge ze mèt en schup en en áks de bókse (de puust) van de umgehowde buëm oet de groond plare en i klötskes zage. Die bókse waore doew vul hoëger ás tèggewaorig, want de bös ánne Miëtrik en ánne Schaak waore in 1941 óp bevel vanne Pruusse dór dwangarbeiders gekapt vur mienhôlt en die meense hájje zich neturlek ni miër gebukt ás nuëdig waas. D’r woordte wál drek néje buëm gepat en ás ik dao noow roondloëp, wiët ik dát die buëm krek aeven âld zie ás ik… ok oet 1941. ’t Is wál ópmêrkelek, dát zovveul meense ’t verscheel ni m’r kènne tussen eikels en kwakels…

Moelbaer
Jaomer genóg is de ‘klassieke’ moelbaer ‘ntreent verdwene oet de bös, má ik zaog dát dór de zoore raegen van de âfgeloëpe decennia (di zörgt vur bemisting van de magerem bosgroond) d’r zich ál wir en decimaeter dikke humeslaog haet gevörmd i mien bös. Dao blief noow ok vort álles ligge wát na oonder vèlt. Ik hèb dao hee en da ok wir moelbarestruukskes zi gröjje. Moelbaere plukke mógde weej inne Moelbaerembos, umdát ós vader kammeraod waas va Jeurisse Kuëb, de grotvader van en dèl preense vannen Dreumel en de schonvader van ózze Jaer din dao ennem bos háj. Dát plukke waas en biëstig nut wêrk, umdát ge doën béj de groond mós zie wodde wát oëgste. Duk kneepte de wát riêpe moelbaere kepot, zoëdát ge daag lânk blauw vuus hád. En de wilde moelbaer is zo klein, má wál verrekkes lekker! Weej bakte d’r thoês vuraal kook en flaaje va.

Intermezzo – Eldorado

Een van de beste films die ik ken is Aguirre, der Zorn Gottes. Geregisseerd door Werner Herzog, uitgebracht in 1972. De meesterlijke, vijf minuten durende openingsscène, de betoverende muziek van Popol Vuh, de barbaarse wreedheid, de overweldigende schoonheid van de Amazone, de permanente dreiging vanuit het oerwoud, de zinderende spanning, de beklemmende slotscène, de magistrale hoofdrolspeler Klaus Kinski: geloof me, als je Aguirre één keer hebt gezien, vergeet je ’m nooit meer.
Aguirre vertelt het waargebeurde verhaal van een Spaanse expeditie van conquistadores. Die trekt in 1560 het Zuid-Amerikaanse regenwoud in, op zoek naar El Dorado. Een kansloze missie. El Dorado, het land van goud, is immers een mythe. Wel een tot op de dag van vandaag tot de verbeelding sprekende mythe, Werner Herzog is bepaald niet de enige die zich door El Dorado heeft laten inspireren.

In het Nederlands is eldorado (aan elkaar en met kleine letter) zelfs uitgegroeid tot een zelfstandig naamwoord. Betekenis, aldus Van Dale: ‘paradijs, heerlijk en gelukkig verblijf’. Voor zover ik kan nagaan heb ik het woord in die betekenis tot dusverre één keer op Horst-sweet-Horst gebruikt. En wel op 27 januari 2014, toen ik station Horst-Sevenum betitelde als ‘eldorado voor voetbalclubstickersliefhebbers’ (klik hier). Zo kent Horst aan de Maas nog tal van andere eldorado’s. Maar er is slechts één echt Eldorado (aan elkaar, nu wel met hoofdletter): Eldorado aan de Tienrayseweg, ongeveer halfweg tussen Oostenrijk en Klein Lourdes.
Eldorado was de naam van een ontginning aan de westzijde van de huidige Tienrayseweg.
J.H. Jenniskens uit Meterik (‘Fleuren Driek’) gaf, zoals ook blijkt uit de advertentie uit de Nieuwe Venlosche Courant, in 1910 opdracht tot de bouw van de gelijknamige pachtboerderij aan de rand van de ontginning. De (moeilijk zichtbare) initialen op een in 1959 aangebrachte gevelsteen (‘J.H.J.’) herinneren hieraan.
Eldorado is gebouwd naar een ontwerp van Antoon Haegens (1863-1944). Hem kwamen we onlangs al tegen als ontwerper en bouwer van pand Seuren (klik hier). Haegens was ook verantwoordelijk voor ontwerp en bouw van de enige gelijkenis met Eldorado vertonende panden Meterikseweg 33
en Schoolstraat 35.
Thijs Pubben karakteriseert Eldorado in deel 4 van Horster historiën (p. 206) als ‘dwarshuisboerderij van het langgeveltype, waarvan het woonhuis een kwart slag gedraaid is’. Het pand vertoont verder veel kenmerken van de destijds in zwang zijnde neorenaissancestijl, waaronder de speklagen, de timpanen (de ‘bogen’ boven de vensters) met hun siermetselwerk en de dakkapel met zijn versieringen. Inderdaad een ‘heerlijk verblijf’.  
P.S. Nog even terugkomend op Aguirre: een absolute aanrader is de tegen Werner Herzog gerichte woede-uitbarsting van Klaus Kinski op de set van de film (klik op de pijl om het filmpje te starten).

Klein mysterie 662 – Gezegende onwetendheid (1)

Tot een week geleden verkeerde ik in gezegende onwetendheid. Sindsdien verkeer ik in vertwijfelde onwetendheid. Eerstgenoemde onwetendheid was me aanzienlijk aangenamer dan laatstgenoemde.
Het begon allemaal een kleine maand geleden. Op de Stationsstraat, van Horst uit gezien vlak voor de kruising met de Asdonckerweg, viel mijn oog op de achterkant een fietsroutebord. Die was volgekalkt met niet allemaal even goed leesbare cijfers. Wat het te betekenen had? Geen idee. Kon net zo goed een verwijzing naar Bijbelverzen zijn als de afstand in millimeters van dit punt tot de Akropolis van Athene. Of het aantal dit jaar in Griendtsveen waargenomen muggen. Of de bij elkaar opgetelde leeftijd van alle inwoners van Horst aan de Maas, niet vermeld in jaren, dagen of uren, maar in minuten. Kortom, te vaag om er verder veel gedachten aan te wijden. Ik kon me koesteren in gezegende onwetendheid.
Dat veranderde vorige week zondag. Fietsend op de Westsingel richting Stationsstraat wilde ik linksaf de Bemmelstraat inslaan. Ineens viel mijn oog op de witte wegmarkering die de rijbaan hier scheidt van de fietsstrook. De officiële benaming daarvan luidt vermoed ik ‘puntstuk’, maar dat doet er nu effe niet toe. Op de wegmarkering dan wel het puntstuk was met zwarte verf een cijferreeks gespoten. Daaronder een tekst. ‘Uiteindelijk zullen we adem halen in de heilige nacht v/d gezegende onwetendheid.’
Het geheel was gesigneerd met iets waarin je zowel ‘JT’ als de Griekse letter π zou kunnen lezen.
Uiteraard maakte ik er, zo goed en zo kwaad als het ging, foto’s van. Thuisgekomen vergeleek ik de cijfers met die op de achterkant van het fietsroutebord enkele kilometers verderop aan de Stationsstraat. Wat denk je? Op de 18 na, waarmee de reeks op het bord aan de Stationsstraat begint, zijn beide cijferreeksen identiek! Mijn gezegende onwetendheid sloeg om in vertwijfelde onwetendheid!
Wat hebben de cijferreeksen te betekenen? Waarom zijn ze juist hier aangebracht? Zijn ze ook op andere plaatsen in Horst aan de Maas of elders te vinden? Wat betekent‘Uiteindelijk zullen we adem halen in de heilige nacht v/d gezegende onwetendheid’? Is dit een citaat en zo ja: waar komt het dan vandaan (googlen leidt bij mij tot niets)? Wie of wat is ‘JT’?
Help!

Klein mysterie 661 – Ashorst (2)

1. ter hoogte van de middelste stal bevindt zich slechts één luchtwasser in plaats van de vereiste twee (26 april 2010);
2. de middelste stal is tien meter verplaatst ten opzichte van de vergunde situatie (26 april 2010);
3. er is in afwijking van de bouwvergunning gebouwd (26 april 2010);
4. de verplichte luchtwassers zijn niet op alle stallen aanwezig (17 oktober 2011);
5. het waswater wordt niet tweemaal per jaar bemonsterd (17 oktober 2011);
6. bedrijfsafvalwater wordt op de bezinksloot geloosd (29 en 30 maart 2012);
7. de blowers op de mestvergistingsinstallatie zijn niet toereikend, waardoor lucht ontsnapt en geuroverlast ontstaat (29 en 30 maart 2012);
8. er is een biobed aangelegd dat is aangesloten op een co-vergistingsinstallatie (3 juli 2012);
9. er is een verhitter voor drijfmest geplaatst (3 juli 2012);
10. er is geen affakkelinstallatie aanwezig (3 juli 2012);
11. er wordt een tweede biobed aangelegd (3 juli 2012);
12. het aandeel verwerkte producten dat als afvalstof moet worden aangemerkt, bedraagt veel meer dan 15 duizend ton per jaar (3 juli 2012);
13. een aantal stallen is niet conform de vergunning emissiearm uitgevoerd (2 augustus 2012);
14. rondom de co-vergistingsinstallatie is een aantal installaties zonder vergunning bijgeplaatst (2 augustus 2012);
15. rondom de co-vergistingsinstallatie is de aanvoer van afvalstoffen die als vergistingsmateriaal worden gebruikt meer dan vergund (2 augustus 2012);
16. in strijd met de omgevingsvergunning worden afvalstoffen en mest afkomstig van buiten de inrichting geaccepteerd voor de co-vergistingsinstallatie (22 augustus 2013);
17. er wordt jaarlijks meer dan de vergunde 15 duizend ton afvalstoffen verwerkt (22 augustus 2013);
18. de drooginstallatie met bijbehorende luchtwasser is niet vergund (22 augustus 2013);
19. de hydrolysestap in het totale vergistingsproces en de afzuiging van de hydrolyseringen en van de (vergistings)tanks via een luchtwasser zijn niet vergund (22 augustus 2013).
Negentien gevallen waarin Ashorst BV in strijd met verleende vergunningen heeft gehandeld, allemaal geconstateerd tussen 2010 en 2013 door gemeente en provincie en onlangs op een rijtje gezet door de gemeente (klik hier, klik op agendapunt 4 en klik vervolgens op ‘04 RIB.15.077 Ashorst’).
Het mag duidelijk zijn: Ashorst, de aan de Veld Oostenrijk gehuisveste varkenshouderij (twintigduizend fokvarkens) met een mestvergistingsinstallatie, is een notoire recidivist en
  • vreest God noch gebod,
  • lapt welbewust en stelselmatig regels aan zijn laars,
  • trekt welbewust stelselmatig een lange neus naar buurtbewoners, gemeente en provincie,
  • houdt welbewust en stelselmatig buurtbewoners, gemeente en provincie voor de gek,
  • steekt welbewust en stelselmatig een middelvinger op naar buurtbewoners, gemeente en provincie,  
  • heeft welbewust en stelselmatig schijt aan buurtbewoners, gemeente en provincie,
  • leidt welbewust en stelselmatig buurtbewoners, gemeente en provincie om de tuin,
  • schopt welbewust en stelselmatig buurtbewoners, gemeente en provincie tegen de schenen.
Ondanks een bij momenten voor de buurtbewoners ondraaglijke stank is Ashorst hier om de een of andere reden steeds mee weggekomen. Onbegrijpelijk. Nog onbegrijpelijker is dat gemeente en provincie van plan zijn de benodigde vergunningen te verlenen voor een grootschalige uitbreiding van Ashorst, waarbij onder meer de capaciteit van de mestvergistingsinstallatie wordt verdubbeld. Nog veel onbegrijpelijker is dat gemeente en provincie zeggen niet anders te kunnen.
Bewonderenswaardig dat de buurtbewoners al die tijd hun fatsoen hebben bewaard. Ik betwijfel of mij dat in dezelfde situatie ook was gelukt. 

vrijdag 24 juli 2015

Ingezonden – Steekproef Griendtsveense muggen

Veel gekker moet het toch echt niet worden: Jan Duijf (Kloosterstraat, Horst) begint nu ook al de betrouwbaarheid van Horst-sweet-Horst in twijfel te trekken!

Steekproef  Griendtsveense muggen
Fabeltje van miljarden muggen doorgeprikt

Wim Moorman suggereert in slaafse navolging van andere media dat er in Griendtsveen een gigantische muggenplaag heerst (klik hier). Nu ben ik niet zo goedgelovig van aard. Zeker niet als het uitspraken van Wim Moorman betreft. Ik blijf liever met twee voeten op de grond staan. Daarom heb ik zelf een wetenschappelijk verantwoorde steekproef gedaan naar het aantal muggen in de mooiste kern van Horst aan de Maas.

De steekproef geeft via een wiskundig model tot op de mug inzicht in de hoeveelheid muggen die op vrijdagmorgen 24-07-2015, tussen negen en twaalf uur, in Griendtsveen zat of rondvloog.
Ander soort mug
Met de, voor een leek te ingewikkelde technische, wiskundige kant van het berekeningsmodel wil ik u verder niet lastig vallen, maar u moet weten dat het aantal kubieke meter lucht in Griendtsveen, de gemiddelde verplaatsingssnelheid van het onderzoeksobject, het totale wateroppervlak en het aantal getelde muggen de belangrijkste onderzoeksindicatoren vormden.

De steekproef operationaliseerde ik langs de strakke Kanaalweg (5 muggen geteld), in de lommerrijke tuin van Villa Sphagnum (2 muggen), in de waterrijke Deurnese Peel (7) en tenslotte in de beruchte Horster Driehoek (3). 

De computerberekening van de TU Eindhoven leverde een totaal aantal van 1010 aanwezige muggen in Griendtsveen op. Dat is een gemiddelde van ongeveer twee muggen per inwoner. Niks miljarden muggen, Moorman!

Ik ben niet gestoken tijdens de steekproef.

Jan Duijf (Kloosterstraat)

donderdag 23 juli 2015

Intermezzo – Griendtsveen, hel op aarde

Alarmerende berichtgeving eergisteren in het Eindhovens Dagblad en gisteren op de website van Omroep Reindonk (klik hier) over de toestand in Griendtsveen. Muggen maken het leven in het pittoreske Peeldorpje tot een hel. Gerold van der Vrande, uitbater van Herberg De Morgenstond, tegenover Omroep Reindonk: ‘Je kunt ’s avonds nauwelijks nog buiten zitten vanwege de wolken muggen. Speciaal voor mijn klanten heb ik maar allerlei spuitbussen gekocht.’ Dorpsraadslid Jan van de Kam in het Eindhovens Dagblad: ‘Je kunt hier op dit moment echt niet buiten zitten.’ Van de Kam sluit een gang naar de rechter niet uit: ‘We kunnen niet voortaan áltijd overlast hebben.’ Horst-sweet-Horst zou Horst-sweet-Horst niet zijn als het niet naar het rampgebied was afgereisd om de situatie ter plekke met eigen ogen te aanschouwen. Die valt in twee woorden te omschrijven: dramatisch. Een korte impressie.
Van kilometers afstand komt het gekmakende gezoem van miljarden muggen je al tegemoet. In het normaliter zo levendige centrum van het Venetië van het Noorden kun je nu een kanon afschieten. Dat is dan ook precies wat er gebeurt: met een van het Oorlogsmuseum in Overloon geleend Duits kanon wordt op de muggen geschoten. Veel effect lijkt het vooralsnog niet te hebben, maar elke uitgeschakelde mug is er eentje minder.
De enkeling die zich wel op straat durft te wagen, is getooid met een klamboe
of gehuld in een outfit waarop marsmannetjes jaloers zouden zijn.
Op tal van plaatsen kom je zeefjes tegen die worden gebruikt bij het muggenziften, een dezer dagen veelbeoefende bezigheid in de zo zwaar getroffen Parel van de Peel. 
Straten en bermen liggen bezaaid met lege verpakkingen van muggenmelk- en After Bitegel-, -sprays en -rollers.
Wat je momenteel ook opmerkelijk veel aantreft in de wegbermen van het Giethoorn van het Zuiden is het singletje ’t Is weer voorbij die mooie zomer. 
Naar verluidt dumpen de dorpelingen deze hit uit 1973 massaal omdat zanger Gerard Cox er ‘het scherpe hoge zoemen van een mug’ in verheerlijkt (klik op het pijltje om het filmpje te starten):
Hartverwarmend is daarentegen de steun die Griendtsveen van alle zijden krijgt, zelfs uit het buitenland. Uit de Franse Camargue is nota bene een auto ingevlogen van de Insectes volants, een vrijwilligersorganisatie die eerste hulp biedt bij muggenrampen.
Boven het oorverdovende muggengezoem lijkt zo nu en dan trompetgeschal op te klinken. Een min of meer rake observatie, zo blijkt. Een lokalo die anoniem wenst te blijven verklaart: ‘Wat je hoort, is het getrompetter van olifanten. Gebleken is namelijk dat de dorpsraad over de bijzondere gave beschikt om van een mug een olifant te maken. Die olifanten doen geen vlieg kwaad. En daardoor raken we van de regen in de drup: het muggenprobleem dreigt een vliegenprobleem te worden.’
Griendtsveen, hel op aarde.

P.S. Ook het Jeugdjournaal doet vandaag verslag uit het rampgebied: klik hier.