Horst aan de Maas liefdevol, verontwaardigd, uitdagend, kritisch en verwonderd beschouwd
donderdag 30 juli 2026
Intermezzo – Lourdesgrot
woensdag 29 juli 2026
Trapveldjesvoetballers (22)
Ontvallen aan het legioen der trapveldjesvoetballers: Fadi Hamdallah
al-Nassan, 17 jaar, overleden op 18 juli 2026 in Al-Mughayyir
op de door Israël bezette Westelijke Jordaanoever
De zeventienjarige Fadi Hamdallah al-Nassan was een talentvolle
voetballer, die speelde bij Al-Mughayyir Club en behoorde tot het Palestijnse
nationale jeugdteam. Fadi woonde in Al-Mughayyir, een
afgelegen Palestijns dorp op de door Israël bezette Westelijke Jordaanoever, dertig
kilometer ten noordoosten van Ramallah. Sinds de Zesdaagse Oorlog van 1967 bezet
Israël de Westelijke Jordaanoever. Het bouwde er meer dan honderd nederzettingen.
Daarnaast stichtten individuele Israëlische kolonisten er honderden zogeheten
buitenposten. Zowel de nederzettingen als de buitenposten zijn illegaal volgens
het internationaal recht.
Het geweld dat de Israëlische kolonisten gebruiken tegen de Palestijnse
bevolking neemt hand over hand toe en wordt onbestraft gelaten door Israël. Fadi Hamdallah al-Nassan is een van de recente
slachtoffers. Hij werd op zaterdag 11 juli neergeschoten bij een aanval door Israëlische
kolonisten op Al-Mughayyir. Amputatie van een been was
noodzakelijk, maar desondanks overleed hij een week later aan zijn verwondingen.
Twee andere inwoners van Al-Mughayyir werden bij dezelfde aanval geraakt door
rubberkogels van Israëlische troepen, terwijl een tienjarige jongen een
flitsgranaat op zijn hoofd kreeg.
Het wrange noodlot wil dat Fadi op 21 april van dit jaar als eerste ter plekke
was toen zijn neef Aus Hamdi Al-Nassan eveneens in Al-Mughayyir werd doodgeschoten door een Israëlische
kolonist. Net als Fadi was Aus een talentvolle voetballer. Hij figureerde
eerder al in deze serie (klik hier).
Overal ter wereld zijn trapveldjes. Nergens ter wereld komen zoveel trapveldjesvoetballers om het leven als in Gaza, de Westelijke Jordaanoever en Libanon – allemaal door toedoen van Israël. Ter nagedachtenis aan hen deze serie. Die opent telkens met een foto van een trapveldje in Horst aan de Maas, waar trapveldjesvoetballers weinig te vrezen hebben. Ditmaal een foto van het trapveldje tussen de A73 en de Van Merwijckstraat in Horst. Klik hier, hier en hier voor de voornaamste bronnen voor dit stukje.
Labels:
Israël,
oorlog,
Palestina,
trapveldjes,
voetbal
dinsdag 21 juli 2026
Intermezzo – Kevin Keegan
Kevin Keegan overleden. Dé verpersoonlijking van het Engelse voetbal van de
jaren zeventig is niet meer. Het overlijden van een voetballer is doorgaans
niet iets om op Horst-sweet-Horst bij stil te staan. Het overlijden van Kevin
Keegan is dat wel. Waarom? Vanwege diens al dan niet vermeende connectie met
Horst aan de Maas, en meer in het bijzonder met Melderslo.
Jongetjes van nu willen Messi, Lamine Yamal, Haaland, Mbappé of Olise zijn.
Jongetjes in het midden van de jaren zeventig wilden Cruijff, Keizer, Neeskens,
Van Hanegem (ik) of Krol zijn. Of Kevin Keegan.
Best kans dat Keegan tot mijn buitenlands idool zou zijn uitgegroeid als ik
hem ooit live in actie had gezien. Helaas is mijn trieste lot dat ik Keegan
tot drie keer toe net ben misgelopen: in Amsterdam, in Mönchengladbach en in
Melderslo. In Amsterdam zag ik Ajax in augustus 1977 aantreden tegen Liverpool.
Liverpool dat in mei onder aanvoering van Keegan voor de tweede keer op rij
Engels kampioen was geworden. Maar een maand later was de vogel gevlogen: King
Kev verkaste naar HSV. In Mönchengladbach zag ik de lokale trots, Borussia,
begin jaren tachtig spelen tegen HSV. Borussia moest het toen al vele jaren stellen
zonder mijn buitenlandse idool, Günter Netzer. Bijna net zo erg was dat Keegan
Hamburg inmiddels had verruild voor Southampton.
Keegan missen in Amsterdam en Mönchengladbach is nog tot daaraan toe. Maar in
Melderslo? Op vijf minuten rijden, tien minuten fietsen, een half uurtje lopen
van mijn huis? Onvergeeflijk! Eerlijk gezegd heb ik lange tijd niet geweten dat
Mighty Mouse Melderslose voetbalgrond heeft gekust. Ja, dat Frank Rijkaard, Johan
Neeskens, Sjaak Swart, Gerrie Mühren en John Rep de Paradijsvogels ooit
vereerden met een bezoek (klik hier en hier) was me niet ontgaan. Dat de
tweevoudig Europees voetballer van het jaar in zijn Hamburgse periode eveneens
Melderslo aandeed, hoorde ik pas enkele jaren geleden. Van een door en door
betrouwbare Horstenaar. Hij, een jaar of tien, was er zelf bij geweest. Sterker
nog: hij had die middag een handtekening gekregen van Kevin. Alleen zó zonde
dat die handtekening op een bepaald moment was kwijtgeraakt…
maandag 13 juli 2026
Intermezzo – Koeltekaart
Zitten we nu in de tweede? De derde? Of toch alweer de vierde? Hittegolven
volgen elkaar tegenwoordig in zo’n hoog tempo op, dat het lastig is de tel bij
te houden. Hoe dan ook neemt de behoefte aan koelte elke zomer toe. Wat mogen
we ons dan toch weer gelukkig prijzen dat we in Nederland wonen. Want Nederland
zou Nederland niet zijn als het niet over een heuse Afstand-tot-koeltekaart
zou beschikken (klik hier).
Op de Afstand-tot-koeltekaart kan je van nagenoeg elke woning of gebouw
in Nederland zien hoe groot de afstand is tot een koelteplek (hier vooral opgevat als een schaduwrijke plek). ‘Elk huis zou een
aangename en aantrekkelijke koele plek moeten hebben binnen 300 meter
loopafstand’, zeggen de kaartmakers. Koele plekken zijn paars gekleurd,
woningen en gebouwen op een afstand tot 300 meter van een koele plek zijn groen
gekleurd. Woningen en gebouwen die verder weg liggen, zijn rood of oranje
gekleurd.
Op de kaart valt beslist het een ander af te dingen. Inzoomend op Horst aan de
Maas zijn er evengoed globaal enkele voorzichtige conclusies te trekken. Zo
valt op dat je als koeltezoekende inwoner van Sevenum beter in Sevenum-Oost dan
in Sevenum-West kan wonen.
In Horst is het precies andersom: daar is nagenoeg het hele gebied tussen Van
Douverenstraat, Hoofdstraat, Steenstraat, Jacob Merlostraat, Deken Creemersstraat
en A73 rood of oranje gekleurd. Een reden te meer om van de voormalige
Weisterbeeklocatie een groene oase te maken, mag je hopen.
Mijn favoriete Horster wijk, de Norbertuswijk, kleurt tot mijn grote genoegen
nagenoeg helemaal groen.
In America en Tienray kunnen koelteminnaars eveneens hun hart ophalen: daar zijn
in het centrum slechts enkele woningen te vinden die niet groen gekleurd zijn.
Tot de meest beklagenswaardige gemeentenaren behoren de bewoners van de
Driekooienweg in Evertsoord. Slechts aan het begin en einde van deze ellenlange
weg zijn wat woningen groen gekleurd.
De makers erkennen zelf overigens dat je de kaart niet te absoluut moet zien: ‘Er
zijn meer definities van een koele plek.’ En:
‘De afstand-tot-koeltekaart geeft een eerste inschatting van de locatie van koele plekken en van de afstand tot deze plekken. Maar van deze koele plekken is niet bekend of het ook aangename plekken zijn. Daarvoor is verder onderzoek nodig.’Dus wees alsjeblieft een beetje lief voor de kaart en haar makers, bewaar je koelte en bespaar ons verhitte klimaatdiscussies.
Labels:
America,
Evertsoord,
hitte,
klimaat,
koelte,
Norbertuswijk,
Sevenum,
Tienray,
warmte
zondag 12 juli 2026
Intermezzo – Scholekster
Als kind ging ik op zondagochtend steevast en rundje ri-je met m’n vader.
We hadden een min of meer vaste route: de Paes, de Schaak, het gebied waar nu Loohorst
ligt (waar het stikte van de konijnen), het Grauwveen en ten slotte de Peel tussen
Griendtsveen en Helenaveen. Stapvoets over onverharde wegen die inmiddels alweer
decennialang ontoegankelijk zijn voor gemotoriseerd verkeer. We zagen vogels
die je in deze regio tegenwoordig niet of nauwelijks meer ziet. Denk aan de wulp,
de grutto, de patrijs. Andersom kan ik me niet herinneren dat we toen ook maar
één keer een grote zilverreiger (‘witte reiger’), een ooievaar of een raaf zijn
tegengekomen, vogels die vandaag de dag in deze contreien redelijk algemeen
zijn.
Een zeldzame verschijning in die tijd was de Haematopus ostralegus ofwel scholekster. Waarschijnlijk vanwege z’n zeldzaamheid én z’n oranjerode snavel was de scholekster – samen met de wulp (vanwege z’n naam en z’n gekromde lange snavel) – mijn favoriete vogel. Hoewel de scholekster hier tegenwoordig in groteren getale voorkomt en intussen de raaf voor mij aan de top van het vogelrijk staat, is mijn fascinatie voor de scholekster nooit verdwenen.
Wat bijdraagt aan mijn sympathie voor de scholekster, is dat ik altijd een beetje
met ‘m te doen heb. Misschien ontmoet ik ‘m op de verkeerde momenten, maar in
mijn nabijheid brengt-ie doorgaans een luid, schel, hoog, piepend geluid voort.
Laatst ook weer toen een luidruchtig koppel me op de Spoorweg in Hegelsom hoog
in de lucht passeerde. Wat was er aan de hand? Had het te maken met mijn
aanwezigheid? Waren ze boos, bang, verontrust, nerveus? Of is dit een te menselijke
interpretatie? Kan het zijn dat wat ik voor een klaagzang houd voor een
scholekster juist een uiting van welbehagen is?
Een tweede reden waarom ik een beetje te doen heb met de scholekster, is dat ik
‘m tegenwoordig vaak aantref op of in de nabijheid van oerlelijke akkers.
Akkers met een vloerbedekking van zwart landbouwplastic waarop gewassen worden
geteeld. Het beeld van kinderen die ver weg in een arm land dag in dag uit op
een onafzienbare vuilnisbelt rondscharrelen in een poging te overleven, is dan
nooit ver weg. Waaraan hebben die kinderen dat te danken? Waaraan heeft zo’n
mooie, statige vogel dat te danken? Je gunt ‘m toch een sappig weiland of
plasdrasgebied? Of is de scholekster net zo’n opportunist als de mens? Gaat ook
hij liever voor snel gewin? Dient het gemak niet alleen de mens maar ook de
scholekster?
Een zeldzame verschijning in die tijd was de Haematopus ostralegus ofwel scholekster. Waarschijnlijk vanwege z’n zeldzaamheid én z’n oranjerode snavel was de scholekster – samen met de wulp (vanwege z’n naam en z’n gekromde lange snavel) – mijn favoriete vogel. Hoewel de scholekster hier tegenwoordig in groteren getale voorkomt en intussen de raaf voor mij aan de top van het vogelrijk staat, is mijn fascinatie voor de scholekster nooit verdwenen.
donderdag 9 juli 2026
Intermezzo – Franz Clemens op bezoek bij Napoleon (1)
Gevleugelde uitdrukking dezer dagen: Parijs is nog ver. Vroeger was Parijs nog
veel verder. Toch haalde de laatste bewoner van kasteel Huis ter Horst, Franz Clemens von Fürstenberg
(1755-1827), Parijs. En wel in 1804. Samen met z’n broer Theodor. Om er de kroning van
Napoleon tot keizer van Frankrijk bij te wonen, een 8,5 miljoen frank kostende ceremonie
met meer dan twintigduizend gasten.
![]() |
| Napoleon in 1806 op de keizerlijke troon, geschilderd door Jean-Auguste-Dominique Ingres |
Als president van het kanton Weiden ontving Theodor Hermann von Fürstenberg
(1772-1828) begin november 1804 een uitnodiging om aanwezig te zijn bij de
kroning in de Notre-Dame op 2 december. Waarom de niet genodigde Franz Clemens hem
vergezelde? Vermoedelijk vooral omdat Theodor zijn broer, ondanks hun slechte
persoonlijke verhoudingen, als een geschikte persoon zag om de reis van
tweeënhalve maand naar Parijs vast te leggen.
Franz Clemens kweet zich met verve van deze taak. Dit resulteerde in een (niet
gepubliceerd) dagboek van zeventig bladzijden. Het bestrijkt de periode tussen
19 november 1804 en 4 februari 1805, is in het Frans gesteld en heeft als titel
Voyage de Paris pour le couronnement de l’empereur Napoleon.![]() |
| Eerste bladzijde van het dagboek |
Ik ontleen deze informatie aan Das Paris des napoleonischen Kaiserreichs in
der Wahrnehmung rheinischer Adeliger, de voorbeeldige masterscriptie van
Ulrike Schmitz uit 2014 (klik hier). Daarin schenkt ze ruim aandacht aan het
dagboek van Franz Clemens. Wat ik daaruit opmaak is dat de gebroeders tal van toeristische
hoogtepunten in en om Parijs aandeden. Zo bezochten ze het paleis van Versailles,
het Louvre en het Panthéon. Opera en theater konden beide broers maar matig
bekoren: het bleef bij enkele bezoekjes waaraan Franz Clemens slechts een paar
woorden wijdt. Meer plezier beleefden ze in café Frascati, place to be
voor de jetset: ‘We gingen naar Frascati, waar de hele beau monde van Parijs
op elkaar lijkt, en om drie uur 's nachts gingen we naar bed: we hadden
dringend behoefte aan rust.’
![]() |
| De galerijen van het Palais-Royal in 1800 |
Hoogtepunt van de beschrijvingen van Franz Clemens noemt Schmitz diens gedetailleerde
schets van het Palais-Royal. Dit voormalige koninklijk paleis was ten tijde van
het bezoek van de Fürstenbergs een winkelcentrum, inclusief cafés, restaurants
en bordelen. Franz Clemens: ‘De drukte is er in elk jaargetijde enorm. Het is
net een permanente kermis. Je ziet er allerlei curiositeiten. (…) De deuren
gaan om 2.00 uur dicht. (…) Om 17.00 uur trekken de respectabele vrouwen zich
terug, want dan beginnen de courtisanes zich te vertonen.’ Zijn conclusie: ‘Wie
Parijs heeft gezien zonder het Palais Royal te bezoeken, heeft eigenlijk niets
gezien.’
En de kroning van Napoleon, waar het uiteindelijk allemaal om te doen was?
Daarover in een volgende aflevering meer. Dan ook ruimere aandacht voor de
indruk die Parijs en de kroning op beide broers maakten.dinsdag 7 juli 2026
Trapveldjesvoetballers (21)
Ontvallen aan het legioen der trapveldjesvoetballers: Saleem Al-Ashqar, 32
jaar, overleden op 29 juni 2026 in Al-Qarara, Gaza
Op de dag dat Paraguay in de Verenigde Staten Duitsland uit het WK
knikkerde en FIFA-voorzitter Gianni Infantino in levenden lijve in Houston Brazilië-Japan
aanschouwde en zag dat een laat doelpunt van Gabriel Martinelli het voortijdige
vertrek van Brazilië nog even uitstelde, kwam in de Gazastrook een einde aan
het leven van Saleem Al-Ashqar, de 32-jarige keeper van Khadamat Khan Younis.
Al-Ashqar, die eerder voor verschillende andere Gazaanse clubs uitkwam, werd doodgeschoten door het Israëlische leger in Al-Qarara (enkele kilometers ten noordoosten van Khan Younis) terwijl hij op zijn motor onderweg was om een gasfles om op te koken te halen. Vanuit tanks openden Israëlische soldaten het vuur op hem. Daarbij werd hij in zijn buik geraakt. Enkele uren later overleed hij in een ziekenhuis aan zijn verwondingen. Al-Ashqar trad op 26 januari van dit jaar in het huwelijk. Zijn echtgenote is in verwachting van hun eerste kind.
De wereldvoetbalbond FIFA weigert intussen nog altijd actie te ondernemen
tegen Israël. Jibril Rajoub, de voorzitter van de Palestijnse voetbalbond,
ontving wel een uitnodiging van de FIFA om het WK bij te wonen en was in Mexico
aanwezig bij de openingswedstrijd van het WK, maar de Verenigde Staten weigerden
Rajoub een visum te verlenen. De FIFA deed er vervolgens het zwijgen toe.
Overal ter wereld zijn trapveldjes. Nergens ter wereld komen zoveel trapveldjesvoetballers om het leven als in Gaza, de Westelijke Jordaanoever en Libanon – allemaal door toedoen van Israël. Ter nagedachtenis aan hen deze serie. Die opent telkens met een foto van een trapveldje in Horst aan de Maas, waar trapveldjesvoetballers weinig te vrezen hebben. Ditmaal een foto van het trapveldje aan de Patersstraat in Evertsoord. Klik hier en hier voor de voornaamste bronnen voor dit stukje.
Al-Ashqar, die eerder voor verschillende andere Gazaanse clubs uitkwam, werd doodgeschoten door het Israëlische leger in Al-Qarara (enkele kilometers ten noordoosten van Khan Younis) terwijl hij op zijn motor onderweg was om een gasfles om op te koken te halen. Vanuit tanks openden Israëlische soldaten het vuur op hem. Daarbij werd hij in zijn buik geraakt. Enkele uren later overleed hij in een ziekenhuis aan zijn verwondingen. Al-Ashqar trad op 26 januari van dit jaar in het huwelijk. Zijn echtgenote is in verwachting van hun eerste kind.
Overal ter wereld zijn trapveldjes. Nergens ter wereld komen zoveel trapveldjesvoetballers om het leven als in Gaza, de Westelijke Jordaanoever en Libanon – allemaal door toedoen van Israël. Ter nagedachtenis aan hen deze serie. Die opent telkens met een foto van een trapveldje in Horst aan de Maas, waar trapveldjesvoetballers weinig te vrezen hebben. Ditmaal een foto van het trapveldje aan de Patersstraat in Evertsoord. Klik hier en hier voor de voornaamste bronnen voor dit stukje.
Labels:
Evertsoord,
Gaza,
Israël,
oorlog,
Palestina,
trapveldjes,
voetbal
zondag 5 juli 2026
Intermezzo – 6.9 op de schaal van Lkkrr
Zondag 28 juni 2026, 10.09 uur, Donkstraat te Meterik:
zaterdag 27 juni 2026
Intermezzo – Petrichor
Weerstation Horst vandaag het weerstation met het hoogste maximum van heel
Nederland. Fijn. Evengoed is het fijnste van zo’n hittegolf dat er een eind aan
komt. Of het nu vanavond, morgen of overmorgen is: het einde is nakend. Ik kan
niet wachten tot het eindelijk zover is. Vanwege het gevoel van een last bevrijd
te zijn. Maar meer nog vanwege de beloning die hopelijk volgt voor al dat lijden.
De ultieme beloning, de beloning aller beloningen: petrichor!
Petrichor is net zo oud als de aarde. Toch heeft het tot 1964 geduurd voordat het een naam kreeg. Daarna duurde het nog 47 jaar, om precies te zijn tot woensdag 13 juli 2011, voordat die naam uiteindelijk ook mij bereikte. Die dag las ik in Alledaagse kunst, een bundel met columns uit de Volkskrant. Op pagina 105 en 106 brengt Koen Schouten daarin een ode aan regen, aan het geluid van regen en uiteindelijk ook de geur van regen:
Overigens is petrichor onlosmakelijk verbonden met De Piel in brand, het wat mij betreft allermooiste nummer van Rowwen Hèze:
Langoet ligge in ‘t graas
Ge rookt d’n asfalt en de zwaj
Als 't pas geraegend haj
Raegen + graas + d’n asfalt + de zwaj = petrichor!
Halde we ’t druëg? Hopelijk niet. Laat die buien maar komen. Ik geloof
dat ik daar in de verte al een schoor zie naderen.
Petrichor is net zo oud als de aarde. Toch heeft het tot 1964 geduurd voordat het een naam kreeg. Daarna duurde het nog 47 jaar, om precies te zijn tot woensdag 13 juli 2011, voordat die naam uiteindelijk ook mij bereikte. Die dag las ik in Alledaagse kunst, een bundel met columns uit de Volkskrant. Op pagina 105 en 106 brengt Koen Schouten daarin een ode aan regen, aan het geluid van regen en uiteindelijk ook de geur van regen:
‘Als het lang droog is, scheiden planten een olieachtige stof af om de groei van hun zaden te vertragen: petrichor. Die blijft op de bodem liggen. Als het gaat regenen, dan ruik je hem. Een van de lekkerste geuren die bestaan. En net als een goede zomerbui niet na te maken.’Inderdaad een van de lekkerste geuren die bestaan. En een van de vluchtigste: dagen, weken heb je er naar uitgekeken, maar voordat je er erg in hebt, is ie foetsie en moet je opnieuw de lijdensweg van een hittegolf doorstaan om ‘m te kunnen vangen. Al vormen die zeldzaamheid en dat vluchtige natuurlijk ook een deel van de bekoring.
Overigens is petrichor onlosmakelijk verbonden met De Piel in brand, het wat mij betreft allermooiste nummer van Rowwen Hèze:
Langoet ligge in ‘t graas
Ge rookt d’n asfalt en de zwaj
Als 't pas geraegend haj
Raegen + graas + d’n asfalt + de zwaj = petrichor!
vrijdag 26 juni 2026
Top 5 – Horstensiaverpakkingen
Een van de meer aangename bijverschijnselen van de hedendaagse hittegolven zijn
de hortensiaverpakkingen die overal opduiken in het straatbeeld. De hitte maakt
loom? Dan toch niet de hortensiaverpakkers. Hun laatste resterende sprankjes energie
stoppen ze – iets doet me vermoeden dat het overwegend mannen zijn – in het
beschermen van hun oogappels. Uit de diepste laden van de linnenkasten van
moeder de vrouw toveren ze reeds lang verloren gewaande tafellakens, dekens,
badhanddoeken, beddenspreien en wat dies meer zij tevoorschijn om er vervolgens
met uiterste toewijding hun geliefde hortensia’s in te verpakken. Driewerf hulde!
Als klein eerbetoon aan deze voortuinhelden is een top 5 meer dan gepast. Komt-ie, de exclusieve Horst-sweet-Horst top 5 van Horstensiaverpakkingen van deze hittegolf (disclaimer: deze top 5 heeft een door de hitte gedicteerde enigszins beperkte geografische reikwijdte):
5. Melderslo
Blau blau blau blüht die Horstensieverpackung
4. Horst
De roepende in de woestijn heeft gehoor gevonden
3. Meterik
Groene oase
2. Horst
Van alle egards voorzien
1. Meterik
De Molen keek en de Molen zag dat het goed was
P.S.
Hulde overigens ook aan de bikkels, de onverstoorbaren, de diehards, de
onaanraakbaren, de ijzeren Heinen onder de horstensia’s die verstoken blijven
van de zegen van verpakking en de verschroeiende zonnestralen op eigen houtje
moeten zien te trotseren. Stuk voor stuk kanjers van de bovenste plank die ons
opperste respect verdienen.
Als klein eerbetoon aan deze voortuinhelden is een top 5 meer dan gepast. Komt-ie, de exclusieve Horst-sweet-Horst top 5 van Horstensiaverpakkingen van deze hittegolf (disclaimer: deze top 5 heeft een door de hitte gedicteerde enigszins beperkte geografische reikwijdte):
5. Melderslo
Blau blau blau blüht die Horstensieverpackung
4. Horst
De roepende in de woestijn heeft gehoor gevonden
3. Meterik
Groene oase
2. Horst
Van alle egards voorzien
1. Meterik
De Molen keek en de Molen zag dat het goed was
P.S.
woensdag 24 juni 2026
Boodschappenbriefje (16) | Eten
Toch maar meenemen, wie weet komt het nog eens van pas.
Dan blijkt dat het een dubbelgevouwen briefje is. Komt wel vaker voor, weet de ervaren boodschappenbriefjesopraper. Links de boodschappen bij de ene winkel, rechts de boodschappen bij de andere. Maar niet in dit geval. Ontvouw het briefje en je komt tot de verbijsterende ontdekking dat het hartje en het hoofd op de kant met eten een prelude blijken te zijn op de andere kant.
maandag 22 juni 2026
Intermezzo – Boerderij Hoogers
Wethouder Leon Litjens (CDA) deed afgelopen vrijdag op de Facebookpagina van
het CDA Horst aan de Maas de suggestie om boerderij Hoogers ‘terug te bouwen’. Zo
kennen we de wethouder: nooit te beroerd een proefballonnetje op te laten.
Boerderij Hoogers was een carréboerderij die tot begin jaren zeventig van de
vorige eeuw de noordelijke afsluiting van het Wilhelminaplein in Horst vormde.
Ze diende te wijken voor het in 1974 geopende nieuwe gemeentehuis. Horstenaren
van boven de zestig hoor je nog regelmatig verzuchten dat het eeuwig zonde is dat
‘de bórderi-j ván Hoëgers’ is verdwenen. Hoewel ik er zelf geen actieve
herinnering aan heb, kan ik me dat sentiment goed voorstellen. Evengoed zou het
van de pot gerukt zijn om boerderij Hoogers terug te bouwen.
Het terugbouwen van iets dat verloren is gegaan, wekt de suggestie dat je het origineel terugkrijgt. Dat is nooit het geval. Zelfs als de bouwtekeningen bewaard gebleven zouden zijn en de boerderij 1 op 1 te herbouwen is, dan nog heb je hart en ziel ervan niet terug. Krijg je ook niet terug, die zijn bij de sloop voorgoed verloren gegaan. Dat maakt wederopbouw per definitie tot een slap aftreksel van het origineel. Het origineel dat sowieso al nagenoeg is verdwenen uit de collectieve herinnering.
En dan zou het gemeentehuis ook nog gesloopt moeten worden. Dat is namelijk de onvermijdelijke consequentie van het terugbouwen van boerderij Hoogers. Worden er inderdaad plannen gesmeed om het gemeentehuis te verplaatsen? Waarnaartoe dan? Naar het Weisterbeekgebied misschien, schuin tegenover het huidige gemeentehuis?
Of zit het anders? Heeft de wethouder soms een andere locatie voor boerderij Hoogers op het oog dan de oorspronkelijke locatie? Dat zou historievervalsing in het kwadraat zijn: boerderij Hoogers en de noordzijde van het Wilhelminaplein zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Het zojuist aangetreden college van burgemeester en wethouders heeft qua architectuur hooggestemde ambities die me bijzonder aanspreken. Denk aan behoud van naoorlogse architectuur en het bieden van ruimte aan wat het noemt ‘bijzondere architectuur’. Geef daar dan prioriteit aan en jaag geen wilde fantasieën na.
Vooralsnog is het gissen waarom boerderij Hoogers überhaupt teruggebouwd zou moeten worden. En ook of er nog meer terugbouwwensen op het verlanglijstje van de wethouder staan. De in de oorlog verwoeste Sint-Lambertuskerk? Hotel Josten? De marechausseekazerne aan het Sint-Lambertusplein? Zopo? Klooster Nazareth?
Het is trouwens een misvatting om te denken dat terugbouwen de enige manier zou zijn om boerderij Hoogers in herinnering te houden. Dit kan ook met een podcast, een kunstwerk, een boek, een toneelstuk of een documentaire. Niet uitgesloten dat dat meer beklijft dan terugbouwen. Bovendien vele miljoenen goedkoper.
Het terugbouwen van iets dat verloren is gegaan, wekt de suggestie dat je het origineel terugkrijgt. Dat is nooit het geval. Zelfs als de bouwtekeningen bewaard gebleven zouden zijn en de boerderij 1 op 1 te herbouwen is, dan nog heb je hart en ziel ervan niet terug. Krijg je ook niet terug, die zijn bij de sloop voorgoed verloren gegaan. Dat maakt wederopbouw per definitie tot een slap aftreksel van het origineel. Het origineel dat sowieso al nagenoeg is verdwenen uit de collectieve herinnering.
En dan zou het gemeentehuis ook nog gesloopt moeten worden. Dat is namelijk de onvermijdelijke consequentie van het terugbouwen van boerderij Hoogers. Worden er inderdaad plannen gesmeed om het gemeentehuis te verplaatsen? Waarnaartoe dan? Naar het Weisterbeekgebied misschien, schuin tegenover het huidige gemeentehuis?
Of zit het anders? Heeft de wethouder soms een andere locatie voor boerderij Hoogers op het oog dan de oorspronkelijke locatie? Dat zou historievervalsing in het kwadraat zijn: boerderij Hoogers en de noordzijde van het Wilhelminaplein zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Het zojuist aangetreden college van burgemeester en wethouders heeft qua architectuur hooggestemde ambities die me bijzonder aanspreken. Denk aan behoud van naoorlogse architectuur en het bieden van ruimte aan wat het noemt ‘bijzondere architectuur’. Geef daar dan prioriteit aan en jaag geen wilde fantasieën na.
Vooralsnog is het gissen waarom boerderij Hoogers überhaupt teruggebouwd zou moeten worden. En ook of er nog meer terugbouwwensen op het verlanglijstje van de wethouder staan. De in de oorlog verwoeste Sint-Lambertuskerk? Hotel Josten? De marechausseekazerne aan het Sint-Lambertusplein? Zopo? Klooster Nazareth?
Het is trouwens een misvatting om te denken dat terugbouwen de enige manier zou zijn om boerderij Hoogers in herinnering te houden. Dit kan ook met een podcast, een kunstwerk, een boek, een toneelstuk of een documentaire. Niet uitgesloten dat dat meer beklijft dan terugbouwen. Bovendien vele miljoenen goedkoper.
donderdag 18 juni 2026
Intermezzo – Raadsvergadering
Vorige week dinsdag was er een gemeenteraadsvergadering. Griffier Ruud Poels kon daarbij niet aanwezig zijn wegens ziekte. Zijn taken werden waargenomen door plaatsvervangend griffier Marieke Dinnissen-Theunissen. Burgemeester Ryan Palmen verwoordde dat als volgt (klik hier en ga naar 02.22):
‘Daarmee gezegd ook dat Ruud nog steeds ziek is en dat we daarom wederom een knappere griffier hebben dan wanneer Ruud hier zou zitten. Ik heb hem vanmiddag nog gevraagd of ik die grap mocht maken en dat mocht, zei hij. Toen zei ik erbij: “Maar dat is geen grap, Ruud”. Maar goed…’Later werd er afscheid genomen van de wethouders Eric Beurskens en Riny Coenders. De eveneens vertrekkende wethouder Robert Martens kon niet aanwezig zijn vanwege ziekenhuisverblijf. Voor Eric Beurskens en Riny Coenders waren er lovende woorden, luid applaus én een boeket bloemen. Burgemeester Palmen overhandigde dat boeket. Dat ging bij Riny Coenders gepaard met de volgende woorden (klik hier en ga naar 1.44.00):
‘Daarom (…) ga ik jou bloemen geven om jou (…) te bedanken. Mag ik jou uitnodigen om de bloemen in ontvangst te komen nemen, Riny? En ze waarschijnlijk daarna weer terug te geven aan Marieke om ze in dezelfde pot weer terug te zetten, stel ik me zo voor. Maar ik wilde eigenlijk de gelegenheid om jou te kunnen zoenen niet voorbij laten gaan.’Bij Eric Beurskens ging dat gepaard met de volgende woorden van de burgemeester (klik hier en ga naar 1.54.00):
‘Eric wij gaan niet zoenen, maar wij gaan jou een hele dikke hand geven.’
zondag 14 juni 2026
Intermezzo – Moelbaere
‘Mit Sint Piëter en Paul zien de moelbaere riép.’Vraag me niet waar en waarom, maar ergens in de jaren zeventig hoorde ik Chris Claassens (‘Claasse Crit’), langjarig wethouder van de voormalige gemeente Horst, dit een keer zeggen. Hoewel heiligendagen niet héél vast zijn verankerd in mijn geheugen, is de datum van het feest van de heiligen Petrus en Paulus me sindsdien altijd bijgebleven: 29 juni. En inderdaad waren rond die dag de moelbaere rijp. In de eerste week van de grote vakantie in ’t Schuitwater moelbaere plukken behoorde jarenlang tot onze gezinstradities. Waarom in ‘t Schuitwater? Waarom niet in het bos dat zijn naam ontleent aan de bosbes, de Moelbaerenbos? Simpelweg omdat het aanbod in ’t Schuitwater veel groter was.
Dat er in de Moelbaerenbos nu meer moelbaere te vinden zijn dan in mijn jeugd, is mede te danken aan Gerrit Vullings en – ere wie ere toekomt – Leon Litjens. De destijds 87-jarige Vullings riep in september 2009 in een ingezonden brief in De Echo de gemeente Horst aan de Maas op over te gaan tot herplanting van bosbessen in de Moelbaerenbos. De moelbaere waren op dat moment nagenoeg verdwenen uit het bos. Toenmalig (en huidig) wethouder Leon Litjens zag wel brood in herplanting. Enkele weken later plaatste hij samen met Gerrit Vullings de eerste struiken. Waarvan ik vorige week de vruchten plukte.
- Ze zijn wel klein zeg!
- Dit zijn moelbaere, blauwe bessen zijn inderdaad een stuk groter.
- Ja, dat weet ik wel, maar ze zijn gewoon klein.
- Nou ja, maakt me niet zoveel uit.
- Ze zijn echt héél klein.
- Volgens mij zijn ze nooit veel groter.
- Jawel hoor!
dinsdag 9 juni 2026
Intermezzo – Donkerstraat
je begint bij de kerk
je loopt rechtdoor op het Lammebertusplein
je loopt rechtdoor in de Jan Steenstraat
je loopt even rechtdoor op het Wilhelmusplein
je gaat links naar de Veenmarkt
je kruist de Hertstraat
je belandt op de Scholstraat
je gaat links naar de Waterweg
je kruist de Wetstraat
je gaat rechts naar de Americaanselaan
je gaat rechts naar de Melanteweg
je gaat links naar de Rotventweg
je gaat rechts en bereikt ten slotte de Donkerstraat
je loopt rechtdoor op het Lammebertusplein
je loopt rechtdoor in de Jan Steenstraat
je loopt even rechtdoor op het Wilhelmusplein
je gaat links naar de Veenmarkt
je kruist de Hertstraat
je belandt op de Scholstraat
je gaat links naar de Waterweg
je kruist de Wetstraat
je gaat rechts naar de Americaanselaan
je gaat rechts naar de Melanteweg
je gaat links naar de Rotventweg
je gaat rechts en bereikt ten slotte de Donkerstraat
Abonneren op:
Posts (Atom)











































