zondag 7 oktober 2018

Intermezzo – Varkensbedrijf Hazenhorstweg

Drie weken geleden verscheen in Hallo Horst aan de Maas een ingezonden brief van twee bewoners van de Hazenhorstweg in Sevenum. Ze spraken daarin hun verontrusting uit over de dreigende uitbreiding met 1800 vleesvarkens van een varkensbedrijf ‘in onze achtertuinen’. Kern van hun betoog: doordat uit recent onderzoek van de universiteit van Wageningen is gebleken dat luchtwassers veel minder rendement hebben dan verondersteld, wordt het leefmilieu aan de Hazenhorstweg nóg slechter dan het al was. Bovendien:
‘De gemeente wil een vergunning afgeven op basis van verkeerde gegevens die de ondernemer heeft doorgegeven. (…) Wij vinden het dan ook onbegrijpelijk dat de overheid kiest voor de ondernemer die verkeerde informatie heeft verstrekt en de omwonenden opzadelt met stank, vervuiling en gezondheidsrisico’s.’
Afgelopen dinsdag was de brief onderwerp van gesprek in de gemeenteraadsvergadering (klik hier en ga naar 2.35.00 uur). D66+GroenLinks, PvdA en SP trokken fel van leer tegen de voorgenomen vergunningverlening. Ter illustratie enkele flarden uit het betoog van Richard van der Weegen (PvdA): ‘dossier met lange voorgeschiedenis’, ‘we delen de zorgen’, ‘grenst aan een natuurgebied’, ‘onbegrijpelijk dat dit kan in een landbouw-extensiveringsgebied’, ‘volstrekt niet duurzame oplossing’, ‘terechte zorgen over de aannames over de geuruitstoot’.


Verantwoordelijk wethouder Bob Vostermans (CDA) deed wat hij meestal doet: zich op de vlakte houden. Ter illustratie ook uit zijn betoog enkele flarden: ‘het is ingewikkeld’, ‘het is zowel voor de ondernemer als voor de buurtbewoners een probleem’, ‘de foutieve aannames over de geuruitstoot van luchtwassers zijn een landelijk probleem’, ‘het gaat om een vergunde situatie’, ‘er is geen juridische basis om te kunnen zeggen “We scheuren de vergunning door” want dan volgen schadeclaims’, ‘we gaan ernaar kijken’, ‘we hebben te dealen met een bestaande vergunning’, ‘ik wil een winstwaarschuwing afgeven’.


Thijs Lenssen (SP) vond dat er sprake was van een nieuwe situatie nu blijkt dat de huidige vergunning is verleend op basis van gegevens die niet kloppen. ‘Maar die vlieger gaat niet op, er is geen sprake van een nieuwe situatie, dat hebben we juridisch laten uitzoeken’, aldus de wethouder. Nu handhavend optreden noemde hij ‘ingewikkeld’.


Gelukkig wensten D66+GroenLinks, PvdA en SP zich niet neer te leggen bij deze prietpraat. Ze eisten inzage in de juridische adviezen. Of het ergens toe zal leiden? Ik vrees van niet. Zolang het tegendeel niet is bewezen, ga ik er vanuit dat ook deze coalitie, ondanks alle mooie woorden in het coalitieakkoord, de intensieve veehouderij ruim baan zal geven. Tekenend in dit verband is dat CDA en Essentie zich niet mengden in de discussie.

zaterdag 29 september 2018

Intermezzo – Floor

Gisteren in Venray bij de opening van de solotentoonstelling van Floor Hermans en de première van de documentaire FLOOR geweest. Het werd een mooie, roerende avond.


Floor was voor mij heel lang een mythisch figuur. Een kunstenaar uit Meerlo die ik alleen kende uit de krant. Daarin werd bij tijd en wijle verslag gedaan van het conflict dat Floor jarenlang met de gemeente Meerlo-Wanssum had over de hoog opgetaste autobanden die zijn erf sierden als onderdeel van een kunstproject. Werk van hem zag ik nooit. Werd het überhaupt wel tentoongesteld?


Ik leerde Floor kennen (nou ja, een beetje dan) toen we drie jaar geleden, op het hoogtepunt van de vluchtelingencrisis, allebei verzeild raakten in een groepje mensen dat de gemeente Horst aan de Maas (tevergeefs) probeerde aan te zetten tot meer dadendrang bij de opvang van vluchtelingen. In de marge spraken we wel eens over zijn kunstenaarschap, zijn drijfveren en zijn zorgen over wat er met zijn werk zal gebeuren als hij er niet meer is. Ook de vraag waarom zijn werk nooit te zien was, kwam aan de orde. ‘Misschien omdat het te expliciet, zeg maar gerust pornografisch is?’, opperde Floor.


Maar nu is er dan eindelijk die grote solotentoonstelling. Niet in het Bonnefantenmuseum in Maastricht, niet in Van Bommel Van Dam in Venlo, niet in het Odapark in Venray. Wel in een leegstaand winkelpand in Venray. Op initiatief van Cultura Venray. Een prijzenswaardig initiatief, alleen al omdat het pas mogelijk is een oordeel vellen over het werk van Floor en het al dan niet (te) expliciete, pornografische, choquerende, provocerende (of hoe je het ook wilt noemen) karakter daarvan, als dat werk ook te zien is.


Choquerend en provocerend vond ik het absoluut niet wat ik gisteren zag, pornografisch misschien, expliciet beslist. Maar dat is toch geen geldige reden om het niet ten toon te stellen? Ik zal niet zeggen dat ik het allemaal even mooi of goed vind of dat ik de achtergronden allemaal doorzie, maar indrukwekkend is het zeker.


Wat beslist helpt bij het doorgronden van zijn oeuvre, is de documentaire FLOOR, die gisteren in première ging en die is gemaakt door Ruud Lenssen en Marijn Poels. Een geweldige documentaire die niet alleen een reclame is voor de tabaksindustrie (zoals ik iemand hoorde zeggen), maar vooral ook duidelijk maakt hoezeer het leven van Floor zijn weerslag heeft gevonden in zijn werk. Zijn drugsgebruik, zijn demonen, zijn echtscheidingen, zijn traumatische ervaringen als tekenleraar, zijn hart voor vluchtelingen en arbeidsmigranten, zijn worstelingen met seksualiteit, zijn humor, zijn teleurstelling over het afgewezen worden door de gevestigde kunstwereld, zijn vallen en opstaan: het zit allemaal in de ontroerende documentaire.


Maar goed, ga de tentoonstelling en de documentaire gewoon bekijken (mijn advies: eerst documentaire, daarna tentoonstelling) en vorm daarna zelf een oordeel.


Schoolstraat 26 Venray, tot en met 25 november op vrijdag van 10.00 tot 21.00 uur, op zaterdagen van 10.00 tot 16.00 uur en op koopzondagen van 11.00 tot 17.00 uur.


En de toegang is gratis!

(met dank aan Ruud Lenssen voor foto 1, Frank Schijven voor foto 4 en Sanne Aben voor foto 6)

dinsdag 25 september 2018

Intermezzo – Assimilatieverlichting (2)

Onmiskenbaar is de herfst in aantocht. Dat betekent dat de hoogtijdagen voor de assimilatieverlichting – een fenomeen dat Horst aan de Maas met al z’n kassen al decennia teistert – ook weer aanstaande zijn. Opkomende zonnen nadat de zon net is ondergegaan, hanengekraai midden in de nacht, helse branden overal aan de einder.


Treurigmakend en tegelijkertijd van een grote schoonheid – een apocalyptische, angstaanjagende schoonheid. Precies die contradictie komt mooi aan het licht (inkoppertje, sorry) in een heel Europa omvattend project over lichtvervuiling van de jonge Italiaanse kunstenaar Jessica Bizzoni. Zij was een van de deelnemers aan Destination Unknown, een reizende artist-in-residence-organisatie die de afgelopen maanden in Venlo was neergestreken. Enkele weken geleden raakte ik in Venlo met Jessica in gesprek. Juist de assimilatieverlichting was een van de dingen die haar in Venlo en omgeving onmiddellijk waren opgevallen. Ze hoopte dat ze de assimilatieverlichting zou kunnen ‘vangen’ in foto’s voor de eindpresentatie van Destination Unknown. Die eindpresentatie vond dit weekend plaats. Benieuwd of het haar was gelukt, was ik uiteraard van de partij. Welnu, ik kan u verklappen dat het haar is gelukt! Behalve onder meer prachtige foto’s van een helverlichte nachtelijke hemel boven Venlo


exposeerde Jessica ook al even prachtige foto’s van de effecten van assimilatieverlichting op het nachtelijk firmament boven Venlo en omgeving (laat u vooral niet misleiden door mijn veel minder prachtige foto’s van die foto’s).


Ze had het natuurlijk bij die prachtige foto’s kunnen laten, maar dat deed ze gelukkig niet. Nee, ze stelde – schriftelijk op de muren van de expositieruimte en mondeling in gesprek met bezoekers – ook allerlei confronterende, ongemakkelijke, tot nadenken verplichtende vragen. Is het wel écht nodig dat we het hele jaar door elke dag onder kunstmatig licht geteelde tomaten eten? Kunnen we daadwerkelijk niet zonder die bos snijbloemen op tafel in februari? Wat doet al die nachtelijke verlichting met mens, dier en plant? Moet de stadsbrug in Venlo heus de hele nacht verlicht zijn? Wat voor zin heeft het om gebouwen de hele nacht aan te lichten? Kan het zo zijn dat energiezuinigere LED-verlichting juist vanwege haar zuinigheid bijdraagt aan een toename van de lichtvervuiling? Vanwaar al die nachtelijke verlichting? Om het veiligheidsgevoel te vergroten? Bevordert verlichting echt de veiligheid? Hebben we geen recht op een onverlichte sterrenhemel?


Stuk voor stuk vragen waar wij – ikzelf incluis – best wel eens vaker bij stil zouden mogen staan.

zaterdag 22 september 2018

Klein mysterie 758 – Nestcafe

‘Hebben mannen écht altijd zin?, vroeg Japke-d. Bouma zich gisteren af in haar column in NRC Handelsblad (klik hier). ‘Nou nee hoor’, is haar door een hoogleraar seksuologie bevestigde conclusie. Evenzeer komt het Japke-d. onwaarschijnlijk voor dat vrouwen tijdens de seks vaak aan boodschappenlijstjes liggen te denken:
‘Ik hoor ook weleens dat vrouwen tijdens de seks vaak aan boodschappenlijstjes liggen te denken. Dan zou het dus zo zijn dat mannen tijdens het schrijven van boodschappenlijstjes aan seks denken en vrouwen tijdens de seks aan boodschappenlijstjes – dat zou toch wel heel inefficiënt zijn.’
Inefficiënt inderdaad, maar is het misschien tóch zo? De wereld hangt toch van inefficiëntie aan elkaar? Ik kom hier op door dit onlangs door M. bij Plus Lucassen in Horst opgeraapte boodschappenbriefje dat ik toevallig (?) gisteren van haar cadeau kreeg (klik op de afbeelding om haar te vergroten):


Licifers.
Joghert.
Nestcafe.

Het is toch bij god onmogelijk dat de gedachten van de man die dit briefje heeft geschreven ergens anders dan bij seks waren tijdens het schrijven? Of dacht u soms dat zijn gedachten bij de wasbeurt voor de auto waren? Of bij het knippen van zijn teennagels? Of bij die tweede goal van Tagliafico? Dat gelooft u toch zelf niet? Nee, de gedachten van deze man waren tijdens het schrijven van dit briefje slechts bij één ding. Dát ding.

Maar wacht eens even. Is dit briefje wel door een man geschreven? Komt een man wel op het idee om Inleg kruisjes dag + Nach op het boodschappenlijstje te zetten? Of heeft z’n vrouw hem gedicteerd? ‘Piet, schrijf op: lucifers, inlegkruisjes dag en nacht, twee flessen ijsthee, yoghurt …’ Maar zo gezeglijk zijn mannen toch niet? Nee, het kan niet anders of dit boodschappenbriefje is geschreven door een vrouw. Maar waar verkeerden haar gedachten dan tijdens het schrijven? Bij de aardappels die nog geschild moesten worden? Bij voorstelrondjes? Bij de tattoo die ze wil laten zetten? Natuurlijk niet. De gedachten van de vrouw waren tijdens het schrijven van dit briefje slechts bij één ding. Dát ding.

Het is dus net andersom: vrouwen denken tijdens het schrijven van boodschappenbriefjes aan seks en mannen tijdens de seks aan boodschappenlijstjes. Resteert de vraag waaraan mannen denken tijdens het schrijven van boodschappenlijstjes. En de vraag waaraan vrouwen denken tijdens de seks.    

donderdag 20 september 2018

Intermezzo – Kinderpardon

‘Daar gaan wij niet over.’ Het was weer het oude liedje afgelopen dinsdag tijdens de gemeenteraadsvergadering. Aan de orde was een motie (klik hier) van D66+GroenLinks, PvdA en SP over het kinderpardon. Daarin riepen genoemde partijen het college van burgemeester en wethouders op bij de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid te pleiten voor een oplossing voor een groep van vierhonderd in Nederland gewortelde kinderen voor wie uitzetting uit Nederland dreigt. Bovendien zou het college de staatssecretaris moeten verzoeken op korte termijn een nieuw terugkeerbeleid te ontwikkelen met soepelere en kortere procedures.


‘Daar gaan wij niet over’, riepen CDA (‘Gewoon samen doen’), Essentie en VVD (’Gewoon. Doen’), samen een raadsmeerderheid, in koor. En dus werd de motie verworpen.  


‘Daar gaan wij niet over.’ Flagrante onzin! Natuurlijk gaan ‘wij’ daar wel over! Ik zou daar allerlei argumenten voor kunnen bedenken. Maar ik speel in dit geval graag leentjebuur bij PvdA-fractievoorzitter Roy Bouten. Die hield een vlammend, emotioneel betoog vóór de motie en veegde en passant de vloer aan met het ‘Daar-gaan-wij-niet-over’-gelul. U zou het moeten terugluisteren (klik hier en ga naar 1.50.23 minuten), maar omdat u dat toch niet doet, heb ik het grotendeels voor u uitgeschreven (iets dat Roy Bouten zelf niet heeft gedaan, zo maakte hij me bij navraag duidelijk):


‘Ik hoor anderen het hier hebben over “terugkeren” en “thuisland”. Maar er zitten kinderen bij die nog nooit in dat land zijn geweest. Je kunt niet terug naar een plek waar je nooit bent geweest! Dat is taalkundig niet mogelijk, dat is praktisch niet mogelijk, dat is menselijk niet mogelijk. Een land waar je nog nooit bent geweest, waarvan je de taal niet spreekt, waar je niemand kent, is géén thuisland.’
‘Met het CDA hebben we over dit soort moties in 2012 ook al pittige discussies gehad [klik hier]. Er gaan nu mensen tegen deze motie stemmen, die destijds, toen het om Mauro ging – die in Venray woonde, óók niet in Horst aan de Maas – een motie hebben ingediend en nu tegen zijn. Ik vind dit teleurstellend. Teleurstellend als politicus, teleurstellend als mens.’
‘Mevrouw Wijnhoven [CDA], u zegt terecht: procedures moeten beter, soepeler, sneller. Die oproep kan niet krachtig genoeg zijn. Want uiteindelijk gaan wij er wel over. Want uiteindelijk zijn het misschien de klasgenootjes van kinderen die hier op onze basisscholen zitten. Misschien moet de burgemeester straks bij een uitzetting met die klasgenootjes gaan praten. Uiteindelijk is het onze samenleving die de dupe is van een systeem dat niet werkt. En het systeem wérkt niet!’ 
‘Laten we nou eens gewoon ophouden met de drogreden dat wij hier niet over gaan. Wij hebben wel een verantwoordelijkheid, namelijk een verantwoordelijkheid voor de inwoners van Horst aan de Maas. Het zijn ónze mensen waar het om gaat, het zijn ónze kinderen waar het om gaat. Ik vind echt dat we nu massaal die oproep moeten doen: kom nou eens met een goede procedure zodat mensen snel duidelijkheid hebben! Als je niet een systeem kunt bedenken dat mensen binnen twee, drie jaar duidelijkheid geeft, dan moet je daarvan de consequenties dragen.’
En zo is het. Driewerf hulde!

donderdag 13 september 2018

Intermezzo – Gele bergen

prachtige nazomeravond
stukje rennen om het Meterikse Veld

Crommentuijnstraat

verblindende laagstaande zon

Bergsteeg
(aka Mountain Lane)

leegte
in de verte de molen
de kerk
links de Gaelen Baerg
(of wat er nog van rest)
jeugdidylle
rechts grote varkensstallen
daarachter grote gaele bergen


het zal toch niet?
meer, meer, meer
groter, groter, groter

zandweg dwars door het Meterikse Veld

leegte
achter de bomen verdwenen zon
links mais
rechts de grote varkensstallen
daarachter de grote gaele bergen


het moet haast wel
meer, meer, meer
groter, groter, groter

houdt het dan nooit op?

donderdag 6 september 2018

Klein mysterie 757 – De keukentafel van gemeenteraadsleden

Slecht geslapen de afgelopen twee nachten. Dat had een oorzaak: de prangende vraag wat de Horster gemeenteraadsleden zoal op hun keukentafel hebben staan bleef me maar wakker houden. Aanleiding was een onthulling van VVD-fractievoorzitter Peter Elbers, afgelopen dinsdag tijdens de voorbereidende gemeenteraadsvergadering (klik hier en ga naar 49.30 minuten):
‘Vaak worden er goedkope Chinese of andere surrogaatluchtwassers aangeschaft die net zoveel functie hebben zoals bij mij op de keukentafel de namaakschoorsteen.’
Ik zal eerlijk bekennen dat het bestaan van namaakschoorstenen mij tot dinsdagavond volkomen vreemd was. Maar ik geloof de heer Elbers op z’n woord als hij zegt dat zíjn keukentafel wordt opgesierd door een namaakschoorsteen. Wat ik me wel meteen afvroeg: komt die namaakschoorsteen ook uit China? En waarom juist een namaakschoorsteen en geen namaakbetonmolen of – om maar eens een dwarsstraat te noemen – een voodoo poppetje? Hoe lang vertoeft de namaakschoorsteen al in huize Elbers? Hoe groot is ie? Ook niet onbelangrijk: rookt ie?


Bleef mijn nieuwsgierigheid aanvankelijk hangen bij de namaakschoorsteen van Peter Elbers, geleidelijk verbreedde mijn vraagstelling zich – met zoals gezegd fnuikende gevolgen voor mijn nachtrust: wat hebben andere gemeenteraadsleden eigenlijk op hun keukentafel staan? Wordt de keukentafel van Danny van Hees verfraaid door een miniatuurmotor? Staat er op de keukentafel van Eveline Baas ter decoratie een sanseveria? Heeft Roy Bouten, vooruitlopend op de feiten, alvast een kampioensschaal op z’n keukentafel gezet? Wordt de keukentafel van Bianca van den Berg grotendeels in beslag genomen door een vogelkooi met inhoud? Crosst op de keukentafel van Bram Hendrix een zelfrijdend autootje rond? Is de keukentafel van Aniet Fonteyne opgesmukt met een buste van Karl Marx? Ligt de keukentafel van Alex Janssen bezaaid met eieren?


Lieve Danny, Eveline, Roy, Bianca, Bram, Aniet, Alex en alle andere gemeenteraadsleden, willen jullie me alsjeblieft verlossen van deze kwelling? Dat kan heel eenvoudig! Hoe dan wel? Door me een foto van jullie keukentafel te mailen (horstsweethorst@gmail.com)! Wat zou het toch mooi zijn als ik een dezer dagen dankzij jullie een Horst-sweet-Horst top 5 van keukentafels van Horster gemeenteraadsleden zou kunnen publiceren! Maakt jullie meteen nog een beetje aanraakbaarder. En dat willen jullie toch?


Mijn eigen keukentafel? Die ligt doorgaans bezaaid met kranten en ander papier.

Intermezzo – Nieuwe burgemeester

De nieuwe burgemeester van Horst aan de Maas (klik op de afbeelding om haar te vergroten)


(De eisen heb ik ontleend aan de Profielschets nieuwe burgemeester Horst aan de Maas (klik hier) en aan de raadsvergadering van afgelopen dinsdag (klik hier). Qua gruwelijkheid staat ‘mensenmens’ wat mij betreft met stip op de eerste plaats.)

zaterdag 25 augustus 2018

Top 5 – Verpakte Horster gebouwen

De gebruikers zijn tijdelijk naar elders verhuisd, het gebouw is ontruimd, de bouwhekken liggen klaar. Kortom de vernieuwbouw van ’t Gasthoês staat na jaren van oeverloos geouwehoer eindelijk op het punt van beginnen.


Hamvraag is nu uiteraard of ’t Gasthoês gedurende de vernieuwbouw zal worden verpakt. Ik wil niet verhelen dat ik warm voorstander van verpakking ben. Christo heeft verpakking van gebouwen en ruimten tot kunst verheven (klik hier). Dat betekent niet dat elk verpakt gebouw een kunstwerk is. Of dat elke verpakker een kunstenaar is. Maar ook niet-Christo-verpakkingen doen wel iets met een gebouw. Je bekijkt het ineens met andere ogen. Het krijgt een andere dimensie. Niet zelden tilt verpakking een gebouw naar een hoger niveau. Sommige gebouwen zou je zelfs eeuwige verpakking toewensen.

In afwachting van een mogelijke Gasthoês-verpakking nu alvast de top 5 van verpakte Horster gebouwen. Komt ie:

5. Plus Lucassen, Patronaat (2018)


Het levende bewijs voor de stelling dat niet dat elk verpakt gebouw een kunstwerk of elke verpakker een kunstenaar is. Ik zou zelfs willen zeggen dat dit oerlelijke gebouw er door de afgelopen week aangebrachte verpakking alleen maar nóg lelijker op is geworden.


4. Voormalig gemeentehuis, Steenstraat (2017)


Half werk dit. Als je verpakt, verpak dan ook meteen goed, van de plint tot de nok.


3. Pastorie, Hoofdstraat (2016)


Probleem van veel Horster verpakkingen is dat ze te lichtdoorlatend zijn. Zo ook in dit geval. Hoe minder lichtdoorlatend, hoe meer aan de verbeelding wordt overgelaten. Verder weinig mis met deze verpakking. Dat de verpakker het koetshuis is vergeten, zij hem/haar vergeven. Ernstiger zijn de bouwhekken en de op de verpakking aangebrachte reclame.


2. Appartementengebouw, Dr. Van de Meerendonkstraat (2018)


Bouwhekken en betonmixer weghalen en daarna nooit meer iets aan veranderen. Hoopte ik. Natuurlijk weer niet gebeurd.


1. Voormalige Sint-Norbertuskerk, Gebroeders van Doornelaan (2015)


Zal er ooit een Horster gebouw nog mooier worden verpakt? ’t Gasthoês wellicht?

zaterdag 4 augustus 2018

Klein mysterie 756 – Koeien en Polen en schaamte

Ik had het heet gisteren om 15.30 uur, bij een temperatuur van ruim 34 graden.

Ik ging een stuk fietsen.

Ik kwam in Kronenberg en ik vroeg me af hoe fijn het eigenlijk is om op vrijdag 3 augustus 2018 om 16.01 uur koe in Kronenberg te zijn. De hitte, de vliegen, het gebrek aan schaduw, de oormerken (klik op de pijl om het filmpje te starten).



Ik kwam in Sevenum en ik vroeg me af hoe fijn het eigenlijk is om op vrijdag 3 augustus 2018 om 17.00 uur Pool in Sevenum te zijn. De hitte, de vliegen, het gebrek aan schaduw, het zware werk (klik op de pijl om het filmpje te starten).



Ik vroeg me af met wie ik het meeste medelijden had. De koeien hebben geen keus. De Polen wel?

Ik moest denken aan het stukje van de hand van gemeenteraadslid Roy Bouten (PvdA) deze week in Hallo Horst aan de Maas (klik hier). Volkomen terecht verdedigt hij daarin het besluit om vorige week donderdag bij een temperatuur van 38 graden het ophalen van huisvuil te staken: ‘Ik ben blij dat voor het welzijn van de medewerkers is gekozen.’ Even terecht stelt hij dat ook andere beroepsgroepen met deze temperaturen onder soms hele zware en warme omstandigheden recht hebben op een veilige werkomgeving, ‘van de post tot groenonderhoud, van wegenwacht tot hulpdiensten’.


Ik moest daarna weer denken aan die Polen in Sevenum en aan al die andere Polen en andere Oost-Europese arbeidsmigranten en expats in Horst aan de Maas. Is er ook iemand die zich bekommert om hun welzijn, om hun arbeidsomstandigheden, om hun veilige werkomgeving, nu zij met deze temperaturen onder soms hele zware en warme omstandigheden beulswerk moeten verrichten?

Ik vroeg me af waarbij die Polen eerder op één hoop kunnen worden geschaard: bij de post, het groenonderhoud, de wegenwacht en de hulpdiensten? Of toch bij de koeien?


Ik bedacht me dat ik het antwoord eigenlijk wel weet.

Ik schaamde me weer even inwoner van Horst aan de Maas te zijn.

(Voordat ik opnieuw hordes PvdA’ers over me heen krijg: ik verwijt Roy Bouten (of de PvdA) niet dat hij in zijn stukje niet aan de Polen refereerde. Zijn stukje ging namelijk over mensen die werkzaam zijn in de openbare dienstverlening. Wat ik alle politieke partijen in Horst aan de Maas en het merendeel der werkgevers wel verwijt is dat ze onvoldoende oog hebben voor de leef- en arbeidsomstandigheden van in deze gemeente werkzame Polen en andere Oost-Europeanen.)

maandag 30 juli 2018

Intermezzo – Man in Black

Op maandagmorgen staat midden op het Sint-Lambertusplein in het centrum van Horst ineens een volledig in zwart gehulde man wiens gezicht grotendeels verscholen gaat onder een roodzwarte sjaal (een restant van de koopzondag?).


Ik besluit drie kwartier in z’n nabijheid op een bankje te gaan zitten en noteer wat er gebeurt:

10.06 uur – man in scootmobiel met achterop een lege boodschappentas ziet de Man in Black staan, staart ‘m aan en rijdt een rondje om ‘m heen.

10.08 uur – tegelijkertijd treden de fontein op het Sint-Lambertusplein en de er schijnbaar bijhorende muziek in werking. Weg idee om mee te luisteren naar wat voorbijgangers te zeggen hebben over de Man in Black. Klote fontein, klote muziek.

10.10 uur – twee mannen die een mij onbekende taal spreken lopen op de Man in Black toe, converseren even met elkaar en lopen weer verder.

10.12 uur – muziek van de fontein stopt godzijdank. De fontein zelf niet.

10.14 uur – vrouw met boodschappentas loopt vlak langs de Man in Black. Ze ziet ‘m niet, doet net of ze ‘m niet ziet of vindt het gewoon doodnormaal dat hij hier staat.

10.15 uur – man fietst voorbij en zegt tegen een oma die met kleinkind bij de fontein staat: '’t Is goddomme net ennen bankroëver din doa stiët.'


10.16 uur – man met fiets in de hand gaat onder de bomen bij het atrium van de Sint-Lamberuskerk staan. Lijkt volledig gebiologeerd door de Man in Black.  

10.20 uur – duif landt, keurt de Man in Black geen blik waardig, richt al z'n aandacht op mij.

10.18 uur – man met fiets in de hand die onder de bomen bij het atrium staat fietst weg.

10.22 uur – passerend jongetje op een loopfiets stopt. 'Wie staat daar nou?', vraagt z'n moeder. Kan z'n reactie niet horen. Klote fontein.


10.24 uur – muziek van de fontein begint weer, grrrr.

10.25 uur – de man met scootmobiel en nu gevulde boodschappentas achterop maakt opnieuw een rondje om de Man in Black. Raakt vervolgens in gesprek met vrouw met fiets in de hand. Kan die fontein niet een paar kilometer opzouten?

10.26 uur – vrouw met achterop meisje parkeert haar fiets tegen kerk. Ze lopen hand in hand richting Steenstraat. De vrouw bekijkt de Man in Black uitvoerig. Het meisje toont geen enkele belangstelling. De vrouw zegt iets over de man tegen het meisje. Het meisje reageert niet.


10.28 uur – de man in scootmobiel en de vrouw met fiets in de hand beëindigen hun gesprek.

10.31 uur – jonge vrouw loopt vlak langs de Man in Black. Ze lijkt ‘m niet op te merken: te zeer in beslag genomen door haar telefoon.

10.33 uur – jongetje van een jaar of drie ziet de Man in Black staan en zegt iets tegen ‘m. Klote fontein. Als z'n moeder het jongetje maant mee te komen, zwaait het jongetje ten afscheid naar de Man in Black.

10.36 uur – man en vrouw met kinderwagen passeren de Man in Black. De man zegt (de fontein staat even uit): 'Oh, kijk, daar hebben ze een pop neergezet.'


10.41 uur – jongetje in zwembroek dat bij fontein aan het spelen is, ziet ineens de Man in Black staan, rent naar ‘m toe, raakt ‘m even aan, komt tot de ontdekking dat ie niet echt is en rent terug naar de fontein.

10.49 uur – man in scootmobiel ziet Man in Black staan, rijdt naar ‘m toe en maakt van heel dichtbij tergend langzaam een rondje om ‘m heen.

zondag 29 juli 2018

Intermezzo – The Village Festival 2018 (2)

‘Koeka babyspullen.’ Dat is waarschijnlijk mijn antwoord als iemand me over een jaar zou vragen wat ik me nog herinner van The Village 2018, het festival met elektronische muziek gisteren op, in en om de ruïne van kasteel Huis ter Horst, waar 30-plussers op de vingers van twee handen zijn te tellen.


Ik was op veel voorbereid, maar dat twee jongemannen, terwijl het festival al op z’n eind loopt, minstens een kwartier lang een diepgaand gesprek voeren over allerlei aspecten van het jonge ouderschap (de prijzen van maxi cosi’s, luiers verschonen, de baby wassen, de leuke spullen van Koeka, de kraamverzorgster) overtreft alles. En ze wekten niet eens de indruk dat ze lam waren.


Het gesprek is illustratief. Hier wordt bijgepraat, hier worden herinneringen opgehaald. Festival of toch eerder reünie? De muziek lijkt ondergeschikt aan het socializen. Gedanst wordt er weinig. Gepraat des te meer. Wat eigenlijk weer onmogelijk is vanwege de muziek. Wat eigenlijk een beetje jammer is. Want eigenlijk is de muziek heel mooi.


Het decor is fantastisch. Een groot podium op de open binnenplaats, een Tanzbar in een kleiner vertrek binnen, een kleine onoverdekte arena in wat ooit een van de hoektorens van het kasteel was met in het midden een vuurschaal,


in een andere voormalige hoektoren een eettentje, in weer een andere ruimte gelegenheid om te chillen. En overal ridderattributen. De discoverlichting (heet dat zo?) maakt het tot een magisch geheel. Kan hier niet elke week een lichtshow plaatsvinden?


Van drugs geen spoor. Mede omdat de enkeling die wel stimulantia bij zich heeft, die bij de ingang keurig deponeert in de drugs dropbox. Gezeglijk volkje hiero.  


Uit de hand gelopen? Geen sprake van!


C. maakt me attent op de heuptasjestrend, zowel bij vrouwen als mannen. R. wijst me erop dat out of the blue witte sportsokken weer schijnen te mogen. En verdomd als het niet waar is (klik op de pijl om het filmpje te starten):



Zonder witte sportsokken kun je het hier wel schudden. Ik dus ook.


Zou Franz Clemens von Fürstenberg (1755-1827) , de laatste bewoner van kasteel Huis ter Horst en zo gek als een deur, zich hier net zo goed hebben vermaakt als ik? Ik weet het bijna zeker.

(graag wil ik S., M., R., K., R., C., K., M. en J. bedanken voor het feit dat ze zich voor kortere of langere tijd wilden ontfermen over deze party pooper bij uitstek, waardoor het niet de gevreesde martelgang werd. Wat zeg ik? Ik heb genoten!)  

Intermezzo – Unidentified flying object

Zaterdag 28 juli 2018, 21.08 uur, ruïne van kasteel Huis ter Horst, Horst (klik op pijl om filmpje te starten):

vrijdag 27 juli 2018

Intermezzo – The Village Festival 2018 (1)

‘Vorig jaar vonden we het heel leuk dat je bij The Village betrokken was en je een berichtje over ons geschreven hebt op Horst Sweet Horst. Lijkt het je leuk om dit weer te doen dit jaar? 28 juli dan is The Village namelijk in de kasteelruïne. Dus in die kleine gangetjes, op de binnenplaats en in de ridderzaal. Hopelijk zelfs dat de toren toegankelijk is voor publiek.’
Typisch gevalletje moek de gek dá vruttie good, dit berichtje dat ik op 29 mei ontving. Maar uiteraard voelde ik me vereerd. Mijn reactie:
‘Kom een dag eerder terug van een weekje Polen, maar klinkt goed! Ga nu wel echt proberen om iemand te vinden die dan mee wil naar The Village, zodat jullie me dit keer niet op sleeptouw hoeven te nemen. Vorige keer heb ik half Horst gevraagd en niemand wilde. Vraag me nog steeds af of dat nu aan mij lag of aan The Village.’

Inmiddels is het 27 juli, één dag voor The Village Festival 2018, dat plaatsvindt op, in en om de ruïne van kasteel Huis ter Horst. Ben net terug uit Polen. Was fantastisch. Alleen de droom daar iemand bereid te vinden morgen samen met mij The Village te ondergaan, is geen werkelijkheid geworden. Ook navraag in mijn vrienden- en kennissenkring heeft vooralsnog niet het gewenste resultaat opgeleverd. Waardoor het gevaar levensgroot op de loer ligt dat ik er morgen opnieuw alleen voor sta. Terwijl ik me daar niet echt op mijn plaats voel, om het maar eens zacht uit te drukken. Weliswaar hebben die lieve organisatoren me verzekerd dat hun ouders ook aanwezig zijn, maar dat maakt me natuurlijk helemaal tot een zielig geval. Vandaar de vraag: is er onder de Horst-sweet-Horst-lezers misschien een oudere jongere of jongere oudere die me wil vergezellen? Ja toch zeker?


Wees wel gewaarschuwd: in het echt ben ik onnoemelijk veel saaier dan op Horst-sweet-Horst en ik kan niet garanderen dat ik van het begin tot het einde blijf. Wees er ook snel bij: de kaartjes zijn bijna uitverkocht, al valt niet geheel uit te sluiten dat de organisatoren bereid zijn me te matsen.


Wat er op The Village Festival 2018 eigenlijk te beleven valt? Lees het allemaal op de Facebookpagina van The Village (klik hier). De teksten zijn echt ge-wel-dig. En eerlijk is eerlijk: de vorige keer heb ik me eigenlijk heel goed vermaakt. Lees hier maar!