dinsdag 30 november 2021

Gone but not forgotten – Jan Duijf

Verdomme, Jan.


Ja, ook ik kende Jan. Wie in Horst kende Jan niet? Tientallen jaren lang was Jan een passant in mijn leven, zoals je honderden passanten in je leven hebt. Al van jongs af aan wist ik globaal wie hij was (alternatieve jongere, vormingswerker, kroegbaas). Andersom wist hij, vermoed ik, globaal wie ik was (zoon van Jun, broer van Marij, voetballer). Ik neem aan dat we elkaar groetten als we elkaar tegenkwamen, ik herinner me niet dat we met elkaar praatten. In Cambrinus kwam ik nooit.

Alles veranderde tien jaar geleden. Met een groot aantal buurtgenoten organiseerde Jan een driedaags kunstfestival op de Venrayseweg, Cambrinus, kunst en de buren. Terwijl ik me op Horst-sweet-Horst bij voortduring beklaagde over het kunstklimaat in Horst, schitterde ik daar door afwezigheid. Dat kwam me – terecht – op een ingezonden brief van Jan te staan (klik hier). Geen reprimande, toch leidde het bij mij tot een schuldgevoel. Niet fijn, dus toen ik een maand later het plan opvatte een olifantenpaadjesavond te organiseren, vroeg ik Jan of dat misschien bij Cambrinus zou kunnen. Dat kon. Natuurlijk kon dat! Het werd een gedenkwaardige avond. Zoals er tot de sluiting van Cambrinus in 2018 nog vele andere gedenkwaardige avonden zouden volgen (zoek op Horst-sweet-Horst op ‘Cambrinus’ en je komt ze allemaal tegen).

Onderschat vooral niet wat Jan voor Horst (aan de Maas) en omstreken heeft betekend. Hij bediende een publiek dat hier voorheen nauwelijks werd bediend. Donker Horst ligt nog vers in het geheugen, maar ik roep bijvoorbeeld ook Café De Verbeelding (‘Een ontmoetingsplek voor frisdenkers’ in zijn eigen woorden) in herinnering. Wat Jan tot stand bracht, wat Jan organiseerde, maakte Horst tot een nóg mooiere, betere, aantrekkelijkere en gevarieerdere plaats. Samen met Henny ontwikkelde hij Cambrinus tot een oase in de woestijn, een lichtpunt in de duisternis.  

Kritisch, eigenwijs, op de troepen vooruitlopend, volhardend, strijdbaar, eigenzinnig, overtuigd van zijn gelijk. Jan was het allemaal. Lef had hij ook, hij durfde zijn nek uit te steken, af te wijken van de gebaande paden. Zoals in 2016, toen hij tijdens de vluchtelingencrisis luid en duidelijk de onverschilligheid van het Horster gemeentebestuur hekelde. Denk ook aan zijn kruistocht tegen het gewauwel tijdens concerten. Maar wat me vooral zal bijblijven zijn zijn zorgzaamheid, zijn gastvrijheid, zijn voorkomendheid (ik schrijf ‘zijn’, maar ik bedoel ‘hun’: dit geldt ook allemaal voor Henny). In zíjn herberg was altijd plaats.

Verdomme, Jan.

zondag 28 november 2021

Intermezzo – Gesontste Regio

Dat heet van je hard geen moortkuil maken. Of zou het toch iets subtieler liggen? Zijn die eerste s en die eerste t misschien bewussies om nog eens extra te benadrukken hoe ongesont de Gezondste Regio wel niet is? Ik zou er niet van staan te kijken.

Op een in allerlei opzichten trieste zondag een lange wandeling maken naar iets waarvan je bij voorbaat weet dat het je zondag nog triester maakt, neigt naar zwelgen in verdriet. So be it. Lotte Spreeuwenberg stuurde me gisteren bovenstaande foto van deze hartenkreet. Waarvoor bij dezen dank. Niets ten nadele van Lotte maar ik geloof het altijd pas echt als ik het met eigen ogen heb gezien. Dus liep ik naar de rotonde Horsterweg – Aartserfweg, zo’n beetje op de grens van de voormalige gemeenten Horst en Grubbenvorst. Daar werd me meteen duidelijk dat Lotte niet aan het photoshoppen was geslagen.


Dat voor de oostzijde van de Horsterweg allerlei landschapsverneukende plannen op stapel staan was me bekend. Dat daarvoor al voorbereidende werkzaamheden waren verricht eveneens. Desalniettemin is het schrikken geblazen als ineens de contouren van een megakarkas in aanbouw opdoemen, pal naast de hartenkreet. Is dit het begin van de megastrontfabriek die hier zou komen? Geen idee. Wat maakt het ook uit, de schade is toch al aangericht en zal alleen maar toenemen.  


Door de voortschrijdende verdozing zijn Blerick en Sevenum inmiddels al aan elkaar gegroeid. Binnen afzienbare tijd wacht Venlo/Grubbenvorst en Horst hetzelfde lot. De verkiezingsprogramma’s die binnenkort het licht zien, staan ongetwijfeld bol van de mooie woorden over bescherming van het landschap en het tegengaan van verrommeling. Zoals ze daar al decennia lang van bol staan. En zie wat er in die decennia is gebeurd: totale vernaggeling van het landschap en almaar voortwoekerende verrommeling.


Met de verkiezingen in aantocht zullen de politieke krokodillentranen geheid niet van de lucht zijn. Terwijl ze het zelf hebben laten gebeuren. Ze stonden erbij en ze keken ernaar. En ze stichtten een vehikel ter instandhouding van het ondernemersbelang. En als toppunt van cynisme, arrogantie, hypocrisie en zelfvoldaanheid durfden ze dat ook nog eens de Gezondste Regio te noemen. Bla bla, inderdaad.

donderdag 25 november 2021

Intermezzo – Tribunalen

‘Uw tijd komt nog wel, want er komen tribunalen.’ Dat heeft Forum voor Democratie dan toch maar mooi voor elkaar gekregen: de joyeuse rentrée van het woord tribunaal. Nu de tribunalen zelf nog. Zou Thierry al een blauwdruk klaar hebben liggen? Van de tribunale organisatie, van de tribunale macht? Zou Horst bijvoorbeeld een tribunaal krijgen? En daarmee eindelijk weer zijn status als regionaal gerechtelijk centrum herwinnen? Als rechtgeaard chauvinist hoop ik daar natuurlijk vurig op, het zit me nog steeds niet lekker dat het kantongerecht in Horst in 1877 is opgeheven. Het zal trouwens toch niet zo zijn dat Venray, dat nooit een kantongerecht heeft gehad en tot 1877 onder het kanton Horst viel, nu ineens wel een tribunaal zou krijgen? En zou het galgenveld nabij Castenray, op de grens van de gemeenten Horst aan de Maas en Venray, in ere worden hersteld na invoering van de tribunalen?


Interessant wordt ook de bemensing van de tribunalen. Wie op dit moment actief is in de rechtspraak is uiteraard bij voorbaat uitgesloten. Zullen rechters voortaan zomaar van de straat worden geplukt? Of blijft enige vorm van scholing op juridisch gebied een vereiste? Onafhankelijkheid van de rechtspraak zal vanzelfsprekend sowieso uit den boze zijn. Wordt het lidmaatschap van Forum voor Democratie daarom een voorwaarde voor de uitoefening van een functie binnen de tribunale macht?


Waar ik misschien nog wel het meest benieuwd naar ben: wie zullen er voor de tribunalen worden gesleept? Stukjesschrijvers die de spot drijven met tribunalen waarschijnlijk als eersten. Ongetwijfeld zullen ook journalisten van de MSM (mainstream media) snel aan de beurt zijn. Verder kunnen vermoedelijk tal van politici alvast hun borst nat maken, de kandidaten liggen voor het oprapen.


En wat te denken van de hoogste lokale gezagsdragers, de burgemeesters? Te vrezen valt dat ook zij hun opwachting zullen moeten maken voor een tribunaal. Hoe zou het onze eigenste Ryan dan vergaan? Zou hij er met een waarschuwing vanaf komen? Het zou me niet verbazen. Als het bijvoorbeeld om corona gaat, voert hij weliswaar het regeringsbeleid uit, maar heel erg van harte lijkt hij dat niet te doen. Hij heeft immers al regelmatig in het openbaar laten blijken twijfels te hebben over sommige maatregelen. De Veiligheidsregio Limburg-Noord heeft hem daar vorig jaar al voor op de vingers getikt. Evengoed betoont hij zich een recidivist. 

(Dit is een bewerkte versie van het stukje dat gisteren verscheen in Via Horst-Venray)

donderdag 18 november 2021

Intermezzo – Gezond boerenverstand

Het had een tijdje op stal gestaan, maar vorige week stak het zowel in Horst aan de Maas als in Venray ineens weer zijn hoofd boven het maaiveld: het gezond boerenverstand. Luidkeels werd het lof toegezongen door de CDA-gemeenteraadsleden John Jenniskens (Horst aan de Maas) en Martijn Direks (Venray). Alsof ze het samen zo hadden afgesproken. John: ‘Als CDA blijven we vooral ons gezond nuchtere boerenverstand gebruiken, wat meestal laat zien dat die uitkomst de juiste is. Volgens mij doen we dat als samenleving sowieso veel te weinig!’ Martijn: ‘Gewoon logisch nadenken. Het zou goed zijn als argumenten op basis van feiten wordt gebaseerd. Boerenverstand zal een stap voorwaarts geven.’ Ook John hecht aan feiten: ‘Om de juiste beslissingen te kunnen nemen, moet je terug kunnen vallen op feiten en niet op een vrije interpretatie daarvan.’


Niet moeilijk doen, houd je bij de feiten en ga gewoon logisch nadenken. Is het werkelijk zo eenvoudig als beide heren het doen voorkomen? Tuurlijk niet. Om te beginnen is het vaststellen van de feiten vaak al niet eenvoudig. Of weet u soms hoe het nu precies zit daar bij de Pools-Wit-Russische grens? Dan is het ook nog zo dat je feiten van verschillende kanten kunt bekijken: er zit honderd milliliter water in het glas maar is het nu half leeg of half vol? En verder heb je ook feiten die, ondanks het feit dat ze een feit zijn, worden bestreden. Denk bijvoorbeeld aan het feit dat het traditionele Sinterklaasfeest racistische trekjes heeft.


Maar zelfs al zou je het toch eens worden over de feiten: het echte gedonder begint pas daarna. Dan komt het namelijk aan op de ordening, de prioritering en vooral de interpretatie van de feiten. Dit bepaalt hoe je gaat handelen op basis van de feiten. Eenvoudig voorbeeld: feit 1 is dat de intensieve landbouw brood op de plank en vlees op het bord brengt. Feit 2 is dat de intensieve landbouw leidt tot aantasting van het landschap en dierenleed. Wie feit 1 belangrijker vindt dan feit 2 zal tot heel andere uitkomsten komen dan wie feit 2 belangrijker vindt dan feit 1.


Het ordenen, prioriteren en interpreteren van de feiten hebben we voor een groot deel gedelegeerd aan de politiek. Die moet chocola zien te maken van die ogenschijnlijk onontwarbare brij aan feiten. Of je het nu leuk vindt of niet: dat is een ingewikkeld proces. Mijn al dan niet gezond (boeren)verstand geeft me in dat politici die de zaken aanzienlijk eenvoudiger voorstellen dan ze in werkelijkheid zijn en die zich beroepen op het gezond boerenverstand, de feiten ontkennen en in feite ongeschikt zijn voor de politiek.

(Dit stukje verscheen gisteren ook in Via Horst-Venray)

woensdag 10 november 2021

Intermezzo – Zachte krachten

Het zal je maar overkomen: binnen een half jaar na je geboorte al in permanente staat van verongelijktheid verkeren. Het overkwam Belang van Horst aan de Maas, de lokale afdeling van BVNL (Belang van Nederland, de politieke partij van Wybren van Haga), die een half jaar geleden in de Horster gemeenteraad belandde. Denk overigens niet dat het louter kommer en kwel is bij deze jonggeborene: binnen datzelfde half jaar is het onze huilbaby al gelukt om bij het minste of geringste op z’n achterste benen te gaan staan. En in olie op het vuur gooien en het afschieten van losse flodders is het kleintje ook al uiterst bedreven. Voorwaar prestaties van formaat.


Overal, van Den Haag tot Horst aan de Maas en Venray, zie je het politieke klimaat veranderen. Verharden vooral. Emoties winnen het van argumenten, redelijkheid legt het af tegen onbezonnenheid, de grote mond overstemt de nuance, schreeuwen staat in hoger aanzien dan fluisteren. Wordt de stem Henriëtte Roland Holst-van der Schalk (1869-1952) nog wel gehoord? Zij dichtte in 1918: De zachte krachten zullen zeker winnen / in ’t eind.


Hebben het ‘innig fluistren’ van Roland Holst, haar ‘aandachtig luistren’, haar tederheid, haar pleidooi voor de liefde dan definitief het onderspit gedolven? Nee, wie er oog voor heeft, ziet dat de zachte krachten nog net niet helemaal zijn weggeblazen. Zowel in Venray als in Horst aan de Maas zagen politieke partijen de afgelopen weken steunpilaren vertrekken. Intern zal dit ongetwijfeld tot tandengeknars en meer hebben geleid, maar de openbare reactie getuigde in beide gevallen van een bezonnenheid die vandaag de dag zeldzaam is.


In Venray stappen Toon Kerkhoff en Cees de Vocht over van Lokaal Venray naar GroenLinks. Fractievoorzitter Tino Zandbergen van Lokaal Venray reageerde gelaten: ‘We hebben respect voor zijn [De Vocht’s] keuze. Wij zijn een lokale partij met een lokaal programma. Als Toon Kerkhoff en Cees de Vocht liever de lijnen van een landelijke partij volgen, dan is dat hun keuze.’ In Horst aan de Maas verliet Thijs Lenssen D66+GroenLinks om in z’n eentje verder te gaan. Maarten Voesten, fractievoorzitter van D66+GroenLinks, over Lenssen: ‘Iemand die van waarde was in de interne discussie en samen trokken we op voor een gezond en leefbaar Horst aan de Maas. Wij zullen dit doel blijven nastreven en ik hoop dat we elkaar vaak kunnen vinden op deze en andere thema’s.’


Geen olie op het vuur, geen achterste benen, geen verongelijktheid. Hoe verfrissend.

(Dit stukje verscheen vandaag ook in Via Horst-Venray)

woensdag 3 november 2021

Intermezzo – Perspectief

Ik lees in Liefde en revolutie, het onlangs verschenen boek van Lotte Spreeuwenberg, een jonge filosoof afkomstig uit Melderslo. Geen gemakkelijke kost voor iemand die zich vooral aan de oppervlakte beweegt, zich bij voorkeur verre houdt van bespiegelingen over en analyses van ons zijn en die in zijn studietijd overal een voldoende voor haalde behalve voor filosofie. Ik kom in Liefde en revolutie woorden tegen waarvan ik het bestaan niet kende, laat staan hun betekenis: cis, suprematist, validisme, heliocentrisch. Toch lees ik door. Omdat het me bewust maakt van mijn eigen valkuilen en zwakke plekken. Omdat het me met de neus op feiten drukt. Feiten die ik wel ken maar waar ik te weinig bij stilsta.   


Iets wat ik me bijvoorbeeld vaak onvoldoende realiseer, is hoe bepalend iemands perspectief is voor iemands wereldbeeld. Het maakt nogal verschil of je de wereld beziet als witte of als zwarte, als man of als vrouw, als arme of als rijke, als christen of als moslim, als Chinees of als Nederlander. Jezelf daarvan losmaken is slechts tot op bepaalde hoogte mogelijk. Maar jezelf ervan bewust zijn dat er meerdere perspectieven zijn, is te allen tijde mogelijk.



Wat voor verschil het maakt vanuit welk perspectief je iets bekijkt, werd me vorige week ook op een andere manier duidelijk. In Venray is men voornemens het voormalige Boschveldcollege – nu onderdeel van Raayland College – te slopen. Toen ik hierover de eerste keer hoorde leidde dit bij mij niet tot tranen van verdriet. Wat bezien vanuit mijn perspectief van een voormalige leerling die zes jaar lang met de pest in zijn lijf naar Boschveld is gefietst, geen bevreemding hoeft te wekken. Pas toen het lokale CDA, in de persoon van Martin Wijnhoven, aandacht vroeg voor de architectonische waarde van het gebouw drong tot me door dat je het Boschveldcollege ook vanuit een ander perspectief kunt bekijken. Hoe vreemd het ook klinkt, nota bene uit de mond van iemand met belangstelling voor architectuur: ik geloof niet dat ik het voormalige Boschveldcollege ooit als een gebouw met een bepaalde waarde heb gezien. Het stond er gewoon, het was er. Een instituut, een leerfabriek waarin de menselijke maat er te bekaaid vanaf kwam en die me weinig heeft gebracht. Terwijl anderen er waarschijnlijk de tijd van hun leven hadden. En weer anderen het dus zien als een toonbeeld van wederopbouwarchitectuur.


‘Alles wat we zien is een perspectief, niet de waarheid.’ Marcus Aurelius zei het al. Vaker aan denken.

(Dit stukje verscheen vandaag ook in Via Horst-Venray; Liefde en revolutie is onder meer verkrijgbaar bij Natuurwijzer, Steenstraat 2 in Horst; de afbeelding van het Boschveldcollege is gescand uit 25 jaar Boschveldcollege.)

zaterdag 30 oktober 2021

Ingezonden – In de biechtstoel

Horst-sweet-Horst ontving een ingezonden bijdrage van Jan Duijf (Kloosterstraat Horst), die onderstaand gesprek opving uit de biechtstoel.

IN DE BIECHTSTOEL

Dag meneer Lenssen, hoe komt u zo bij mij in de biechtstoel terecht?

Ik heb eerlijk gezegd behoefte aan een open en eerlijk gesprek.

Eerlijk gezegd heb ik u al tientallen jaren niet meer hier in de kerk gezien. En de deur stond altijd voor u open.

Ik ben eerlijk gezegd te druk met politiek geweest.


Er zijn in Hegelsom toch genoeg mensen waarmee u open en eerlijk kunt praten. Je hebt hier vlakbij toch die Alex die altijd zo open en eerlijk is?

Die is eerlijk gezegd van het CDA. Dus niet open en onbetrouwbaar. Ik mis gewoon die openheid en eerlijkheid bij anderen in de politiek.


Ook bij uw eigen Socialistische Partij?

Daar ben ik eerlijk gezegd bij weggegaan, omdat ze niet open en eerlijk zijn.

En toen?

Ben ik voor D66/GroenLinks in de gemeenteraad gaan zitten. Ik dacht dat die open en eerlijk zouden zijn.

En dat viel tegen?

Eerlijk gezegd: bitter. Net als de openheid en eerlijkheid van de gemeenteraadsleden van Essentie, CDA en PvdA. Ik vergeet de burgemeester. De gemeentesecretaris. De wethouders vooral.


Twijfelt u eigenlijk nooit aan uw eigen openheid en eerlijkheid?

Jawel, ik ben eerlijk gezegd natuurlijk niet voor niets uit mijn éénmansfractie gestapt.

Ik denk dat u met uw soort van eerlijkheid en openheid aan het goede adres bent. Wij krijgen tegenwoordig ook niet altijd onze zin. Onze zegen hebt u. Wij zullen u helpen.

Dank u pastoor: ik werk eerlijk gezegd graag samen met gelijkgezinden.

Ja, laten we samen met onze openheid en eerlijkheid voor u de hemel op aarde realiseren. En voor mij het paradijs in de hemel. Ik stap dan ook uit mijn partij.

donderdag 28 oktober 2021

Intermezzo – Ruud

Greenport Venlo is de fancy naam voor het gebied tussen Venlo en Venray. Ontwikkelbedrijf Greenport Venlo beheert en ontwikkelt Greenport Venlo. Ontwikkelbedrijf Greenport Venlo heeft als missie, aldus zijn website, ‘het aanbieden van vestigingsmogelijkheden voor bedrijven om zo economische groei en werkgelegenheid te realiseren in een aantrekkelijk ingericht en duurzaam functionerend gebied’. Aandeelhouders zijn de gemeenten Horst aan de Maas, Venlo en Venray en de provincie Limburg.


Directeur van Ontwikkelbedrijf Greenport Venlo is Ruud van Heugten, voorheen onder meer Tweede Kamerlid en Brabants gedeputeerde voor het CDA. Ruud kwam in maart van dit jaar in aanvaring met de gemeenteraad van Venray. Die moest een besluit nemen over de aanleg van De Spurkt, een bedrijventerrein van dertig hectare. Voorafgaand daaraan dreigde Ruud: ‘Ik zal uw besluitvorming nauwlettend volgen en zo nodig voor de belangen van het ontwikkelbedrijf opkomen, langs welke weg dan ook.’ De gemeenteraad liet zich niet van de wijs brengen door het dreigement van Ruud en zette een streep door de voorgenomen aanleg van het bedrijventerrein.


Vorige week dinsdag deed Ruud opnieuw van zich spreken. De Limburger publiceerde een artikel over de aantasting van het Limburgse landschap door de bouw van gigantische distributiecentra. Kan en moet dit wel zo doorgaan, was de vraag. Nee, aldus Ruud in het artikel: ‘Ik ben voorstander van strengere richtlijnen.’ Ruud is ook voorstander van een tijdelijke stop op gronduitgifte: ‘Ook omdat we door de voorraad grote kavels heen zijn.’ Oh zo! Eerst alles volplempen en dan pleiten voor strengere richtlijnen en een tijdelijke stop op gronduitgifte. En evengoed op je achterste benen staan als je De Spurkt niet mag ontwikkelen.


Is Ruud trouwens met zijn Ontwikkelbedrijf Greenport Venlo niet op z’n minst medeverantwoordelijk voor de aantasting van het landschap, vooral tussen Venlo en Sevenum? Nee hoor, dat zien we dan toch helemaal verkeerd. Ruud in De Limburger: ‘De distributiecentra zijn geclusterd met respect voor de omgeving en voldoen aan tal van voorwaarden. Je zou kunnen zeggen dat Greenport een schoolvoorbeeld is van hoe het zou moeten.’ Grapjurk, die Ruud. Meneer beweert daar met droge ogen dat Greenport een schoolvoorbeeld is van hoe het zou moeten. Rijd, fiets of loop door het gebied tussen Venlo en Sevenum en probeer dan eens géén tranen in je ogen te krijgen.


Wordt het geen tijd dat de aandeelhouders gaan ingrijpen?

(Dit stukje verscheen gisteren in iets andere vorm in Via Horst-Venray)

woensdag 27 oktober 2021

Intermezzo – Thijs

Thijs Lenssen is een van de beste raadsleden die de gemeente Horst aan de Maas heeft. Hij neemt zijn taak, het controleren van het gemeentebestuur, uiterst serieus, heeft verstand van zaken, kan zijn mening goed verwoorden, is nooit te beroerd die mening ook te spuien en is als een van de weinigen in de Horster gemeenteraad sterk in het debat. Thijs is kortom de luis in de pels die elk gemeentebestuur zich zou moeten wensen. Dat hij zich soms teveel door zijn emoties laat leiden, zij hem vergeven.


Thijs werd in maart 2018 voor een tweede periode gekozen als gemeenteraadslid namens de SP. Ruim een jaar later, in mei 2019, zegde hij zijn lidmaatschap van de SP op. Hij besloot zijn raadszetel te behouden en stapte over naar de fractie van D66+GroenLinks. Nu, weer ruim twee jaar later, houdt hij het ook daar voor gezien, want – ik citeer het persbericht dat hij gisteravond verspreidde –  ‘Ik kan niet bereiken waar ik voor sta in mijn huidige rol in de Horster politiek’. De laatste vier maanden van deze raadsperiode gaat hij ‘vooralsnog’ verder als eenmansfractie, waarna hij met een nieuw te vormen partij deelneemt aan de verkiezingen.


Het is beslist niet uitgesloten dat ik op die nieuwe partij ga stemmen. Dat laat onverlet dat ik grote moeite heb met deze gang van zaken. Niemand is groter dan zijn of haar partij. Dat Thijs in 2018 een raadszetel behaalde, had hij in de eerste plaats te danken aan de SP: hij was bepaald geen stemmenkanon. Het had hem daarom gesierd als hij in 2019 zijn raadszetel had teruggegeven aan de SP. Dat hij ook bij D66+GroenLinks niet kan bereiken waarvoor hij staat, roept de vraag op hoe weloverwogen zijn besluit twee jaar geleden was om zich aan te sluiten bij die partij. Realiseerde hij zich wel voldoende dat een partij die deel uitmaakt van de coalitie per definitie concessies moet doen? En zegt het feit dat Thijs binnen twee jaar tot twee keer toe een partij verlaat misschien iets over zijn vermogen tot samenwerken?


Tot slot: dat Thijs in de resterende vier maanden in zijn eentje wél kan bereiken waarvoor hij staat is natuurlijk een utopie. Hoewel, ‘in zijn eentje’? Wat betekent dat ‘vooralsnog’ eigenlijk in de zin ‘De resterende raadsperiode zal ik, vooralsnog, verder gaan als eenmansfractie’? Is Thijs soms van plan een nieuw wereldrecord te gaan vestigen door in één raadsperiode, na lid te zijn geweest van de fracties van de SP en D66+GroenLinks en z’n eigen eenmansfractie, ook nog lid te worden van een vierde fractie? Of zinspeelt hij er met dat ‘vooralsnog’ op dat een of meerdere zittende raadsleden zich bij hem zullen aansluiten?

maandag 25 oktober 2021

Ingezonden – Fruitbomenfruitnavelgif

Horst-sweet-Horst ontving het volgende gedicht van Jan Duijf (Kloosterstraat Horst) over fruitbomenfruit, de navel van het fruitbomenfruit en een gifspuiter.


FRUITBOMENFRUITNAVELGIF

Jij spuit nonchalant gif op mijn fruitbomenfruit.


Spuit. Elke keer weer. Mijn fruitbomenfruit.

Spuit. Elke keer weer. Mijn fruitbomenfruit.

Spuit. Elke keer weer. Mijn fruitbomenfruit.

Spuit. Elke keer weer. Mijn fruitbomenfruit.


Jij spuit nonchalant gif in mijn fruitbomenfruitnavel.


Spuit. Elke keer weer. Spuit in mijn fruitbomenfruitnavel.

Spuit. Elke keer weer. Spuit in mijn fruitbomenfruitnavel.

Spuit. Elke keer weer. Spuit in mijn fruitbomenfruitnavel.

Spuit. Elke keer weer. Spuit in mijn fruitbomenfruitnavel.

donderdag 21 oktober 2021

Klein mysterie 795 – Caroline

Caroline is in town vanmiddag! In Melderslo nog wel! Uit het persbericht dat Horst-sweet-Horst deze week ontving van Yvonne Douven, fractievoorzitter van de VVD in de Horster gemeenteraad en getrouwd met blauwebessenteler Leon Driessen:  

‘Onlangs is de VVD Horst aan de Maas benaderd door de blauwe bessen sector, zij ervaren enkele uitdagingen die op landelijk niveau onder de aandacht gebracht dienen te worden. Als politieke partij hebben wij de faciliterende rol opgepakt zodat hun boodschap ook daadwerkelijk bij de Tweede kamer terecht komt, hiervoor is 21-10 Caroline van de Plas van de Boer Burger Beweging uitgenodigd. Zij gaat graag in gesprek met enkele woordvoerders namens de blauwe bessen sector.’

Dan ben je verreweg de grootste partij in de Tweede Kamer, dan heb je in Thom van Campen een Tweede Kamerlid dat landbouw in zijn portefeuille heeft en dan vraag je uitgerekend een van je grootste concurrenten om de uitdagingen van de blauwebessensector in Den Haag onder de aandacht te brengen …  


Een van de sprekers vanmiddag in Melderslo is overigens Marcel Driessen, mede-eigenaar van Driessen Blueberries. De andere eigenaar van Driessen Blueberries is Leon Driessen.


Zonde dat ik vanmiddag andere verplichtingen heb.

woensdag 20 oktober 2021

Intermezzo – Symboolpolitiek

Vorige week maandag, 11 oktober, was het Coming Out Day. Op deze sinds enkele decennia in tal van landen gevierde dag wordt benadrukt dat iedereen zichzelf moet kunnen zijn. Een dag ook met extra aandacht voor lhbtiq+’ers (het lijkt wel alsof dat woord met de dag langer wordt). In het kader van Coming Out Day hing elke gemeente in Limburg de regenboogvlag uit. Dat wil zeggen op één gemeente na: Horst aan de Maas.


In De Limburger noemde een gemeentelijk woordvoerder het hijsen van de regenboogvlag symboolpolitiek: ‘Die vlag zegt niets over hoe we hier omgaan met mensen van de LHBTI-gemeenschap. Stel, een gemeente vlagt op 11 oktober en doet de rest van het jaar niets voor de LHBTI-gemeenschap. Wat heeft die vlag dan voor waarde?’ Vorig jaar, toen Horst aan de Maas de vlag evenmin hees, kwam de gemeente met een vergelijkbare verklaring: ‘Wij staan voor acceptatie en tolerantie van de LHBTI community, 365 dagen per jaar. Juist daarom ligt er in het centrum van Horst ook permanent een regenboogzebrapad om dit te vertegenwoordigen.’


Op deze redenering valt het nodige af te dingen. Is bijvoorbeeld het hijsen van welke vlag dan ook niet altijd symboolpolitiek, omdat een vlag per definitie iets symbolisch is? En hoe moeten we een regenboogzebrapad van niets naar nergens op een plein dan beoordelen? Getuigt dat niet evenzeer van symboolpolitiek?


Verder: de gemeente Horst aan de Maas vroeg het afgelopen jaar prominent aandacht voor onder meer de Verspillingsvrije Week, de Week van het Jonge Kind, de Nacht van de Nacht, Wereld Alzheimer Dag en World Cleanup Day. Dat beschouwt de gemeente blijkbaar niet als uitingen van symboolpolitiek? Of mogen we daar, andersom redenerend, soms uit concluderen dat de gemeente Horst aan de Maas 51 weken per jaar géén aandacht heeft voor verspilling en voor jonge kinderen? En 364 dagen per jaar géén aandacht heeft voor lichtvervuiling, alzheimer en zwerfvuil? Natuurlijk niet! We mogen hieruit concluderen dat de gemeente Horst aan de Maas verspilling, jonge kinderen, lichtvervuiling, alzheimer en zwerfvuil zo’n belangrijke maatschappelijke thema’s acht dat ze die graag een extra steuntje in de rug verleent, of dat nu symboolpolitiek is of niet.


Bezien in dit licht geeft het behoorlijk te denken dat de gemeente niet thuis geeft op Coming Out Day. En verdient de politie, die in hetzelfde gebouw huist als de gemeente, een pluim dat zij de regenboogvlag wél hees op 11 oktober.

(Dit stukje verscheen vandaag ook in Via Horst-Venray)

maandag 11 oktober 2021

Ingezonden – Een zandloper kent geen tijd

Horst-sweet-Horst ontving onderstaande ingezonden bijdrage van Jan Duijf (Kloosterstraat Horst). Over een zandloper. Voor de omnivoor. Voor de fijnproever. Voor de tussen-de-regels-door-lezer. Om te lezen. En te herlezen. En te herlezen.

EEN ZANDLOPER KENT GEEN TIJD

Wat heb je al allemaal gesneden? Een koe, een paard, een varken, een kip, een haan, een ezel, een geit, een schaap, een eend, een gans, een poes, een hond en een alpaca? Allemaal uit lindenhout? Net als de heiligenbeelden in de kerk? Ja, die lange winteravonden op de boerderij. Geen reet te doen met die computers? Op het moment valt er ook niks te demonstreren? Saai, ja. Heel saai op het platteland. Wat deden ze vroeger nog meer? Bedenk eens wat.


Waarom vul je die zandloper niet bij met onze hoge zandgrond? Zuiver de grond dan eerst. Daar word je nederig van. Je leeft in een enclave van een volgehouden verleden. Je bent allang uit de tijd gevallen. Je moet de zandloper op zijn kop zetten. Je blaast nog altijd van torenhoog in de kaarsentijd. Je bezweert de verloren tijd door priester en pastoor niet meer te citeren. Heb je niets meer te melden? Je zingt een verloren halleluja en zegent het land met sproei. Je kijkt alsof je te groene rabarber hebt gegeten. Je bent een ouderwetse zandloper.

Teel wat meer bedrijven in onze aarde. Stamp laboratoriumopstellingen uit de volle grond. Schiet teveel op mest. Ga door met je soortenpolitiek. Discrimineer lekker door. Bankleen ook duchtig. Aan de roze einder gloort de zegen! Snij letters uit dat lindenhout. Leg daarmee het woord megastal. Zet je houten beesten daar dan in. Doe wat. En loop verdomme niet zo rond te strompelen. Te broeien. Broei. Boer. Broei. Ben jij een zandloper? Leg eens! Broed. Boer. Broed. Het gouden.

Jan Duijf  Kloosterstraat 

Slow farming

Zondag 10 oktober 2021, 12.15 uur, Meterikseveld tussen Crommentuijnstraat en Dr. Droesenweg (klik op pijltje, afspelen met geluid aan):

vrijdag 8 oktober 2021

Ingezonden – Henk Weijs keurt voortaan de teksten van insprekers?

Horst-sweet-Horst ontving onderstaande ingezonden bijdrage van Andries Brantsma naar aanleiding van de bijdrage van inspreker Geert Ambrosius aan de gemeenteraadsvergadering van afgelopen dinsdag. Diens bijdrage (klik hier en ga naar 21.05 minuten) handelde over opmerkingen van gemeenteraadslid Henk Weijs (CDA) over houtige biomassa.

Henk Weijs keurt voortaan de teksten van insprekers?

Henk Weijs neemt in de raad graag anderen de maat. Dat mag. Hij krijgt daarvoor onevenredig veel tijd. In lange monologen legt hij andere raadsleden of fracties uit waar ze fout zitten. Zonder ruimte voor andere gedachtes. Ook zegt hij soms dat een onderwerp hem raakt. Dat mag. Dat gebeurt wel wat vaak.

Bij insprekers maakte hij een nieuwe bedenkelijke stap. Henk meent dat hij bepaalt waarover insprekers het mogen hebben. Dat bleek dinsdagavond 5 oktober. In een voorgaande vergadering had Henk een brief van de tuinbouworganisatie gebruikt om aan te tonen dat het college het besluit om geen nieuwe biomassacentrales te vergunnen, op verkeerde gronden had genomen. De inspreker gaf aan dat er over de teksten van de Regionale Energie Strategie valt te twisten. Ook zei de inspreker dat gegevens van de tuinbouworganisatie noch van de gemeente door hem beoordeeld konden worden.


De inspreker vroeg de raad om, wanneer bij dit onderwerp de onderste steen boven moest komen, dat ook te vragen voor de zaak Knops en bijvoorbeeld de door wethouder Tegels gesubsidieerde huizenbouw in Meterik. De zorg van Henk Weijs voor de glastuinbouw en de mening van de tuinbouworganisatie over de kwalitatief beschreven beschikbare hoeveelheid houtige massa, werd door de inspreker vergeleken met de twijfels van Henk Weijs over de hoeveelheden regionale mest. Daar bleek Henk helemaal mis te zitten, ook volgens de LLTB.


Dat vergelijk kon niet volgens Henk Weijs. Er mocht alleen gesproken worden over zijn opmerkingen dat het college op grond van gemanipuleerde informatie een besluit had genomen. Geen nieuwe biomassacentrales meer. De inspreker diende zich wel aan de regels van Henk te houden. Henk mag dat vinden. Maar een dictaat voor een inspreker? Niet in een democratie. Daar zijn dictaturen voor. Hoe was het ook weer? Gewoon samen doen? Of Jullie doen samen gewoon wat ik zeg.

Wethouders hadden al een jaar geleden een besluit over houtige massa genomen. In november 2020 legde een ambtenaar namens wethouder Tegels aan de buurt rond de Schengweg uit dat een eventuele biomassacentrale alleen lokaal hout mocht verbranden en zeker geen import. Een betrouwbare wethouder zal dat niet aanpassen..


Mevrouw Douven (VVD) wilde weten waarom de inspreker twijfelde aan de cijfers van de tuinbouwbond. Dat niet kunnen controleren wat anders is dan twijfel, was haar ontgaan. Ze wilde feiten. Maar feiten gaf de tuinbouworganisatie niet, slechts een kwalitatieve mening. Wilde ze meer weten of alleen de inspreker in verlegenheid brengen? Stoer, maar mislukt. De inspreker had helder aangegeven dat hij noch cijfers van het college noch kwalitatieve gegevens van de tuinbouworganisatie kon controleren.


Het is lastig voor rechts (raadsleden Weijs en Douven) te accepteren dat er ook weldenkende andersdenkenden zijn. In ieder geval viel het lobbywerk van de tuinbouworganisatie bij hen in vruchtbare aarde. Dat verkleint wel de kansen voor klimaat op moeder aarde, maar ja, rentmeesterschap is van een vorige generatie in het CDA.

Andries Brantsma