woensdag 23 augustus 2017

Top 5 – Meest memorabele WaaRomney-momenten

Nauwelijks veertien dagen zaten er tussen droom en daad. Feitelijk gekkenwerk, maar de droom was zo sterk dat ie zich niets gelegen liet liggen aan ge-ja-maar. En dus vond afgelopen zondagmiddag WaaRomney plaats. In en om de nog net leegstaande voormalige tuinbouwloods, een zogeheten romneyloods, aan de Speulhofsbaan in Meterik. Beeldende kunst, muziek, performance, poëzie, fotografie, video, installaties, voornamelijk door en van professionals uit Horst aan de Maas en directe omgeving. Tegen de verwachting in enorm druk bezocht. In het garen gehangen door Sanne Aben, Helmie van de Riet en ondergetekende.
Omdat ik mezelf de hele middag onledig heb gehouden met het verzorgen van (broodnodige, zo bleek weer eens) stoomcursussen verlorenwieldoprechtopzetten en ik daardoor van het festival zelf niet zo heel veel heb meegekregen, géén top 5 van WaaRomney-kunstwerken (hetgeen me ook een hoop ongemakkelijke keuzes bespaart). Wel een top 5 van mijn meest memorabele WaaRomney-momenten. Komt-ie:
5. zondag 20 augustus, 16.37 uur – meteen aan het begin van mijn zoveelste stoomcursus verlorenwieldoprechtopzetten krijgt een mevrouw uit Tilburg met Geleense roots de slappe lach. Als ik de stoomcursus een kwartiertje later afsluit, is ze nog steeds niet uitgelachen.
4. donderdag 10 augustus, 14.57 uur – 'Nee hoor, gaat niet, u had acht weken geleden een vergunning moeten aanvragen.' De flexibiliteit van een loden deur, de totale onwil om tot een oplossing te komen: om van te gruwen. Maar ook gemeentelijke bureaucratie kan de droom niet dwarsbomen. Dan maar geen vergunning.
3. woensdag 16 augustus, 7.58 uur – met een tractor komt Micky Verhaeg de binnenplaats naast de loods oprijden. Daags voor zijn vertrek naar Lowlands bouwt deze held, vakkundig geassisteerd door T., in drie uur een palletkunstwerk dat vijf dagen lang blikvanger van WaaRomney zal zijn.
2. vrijdag 18 augustus, 19.32 uur – magisch moment: na vele, vele uren van trial and error lukt het Sanne Aben en haar vader Toon eindelijk om het door Sanne zo vurig gewenste watergordijn in de loods te creëren. Nu kan het nauwelijks nog misgaan: een filmpje maken en dat vervolgens beamen op het watergordijn gaat nu ongetwijfeld ook lukken. En inderdaad staat er twee dagen later een fantastische installatie, waarover ik een bezoeker hoor zeggen dat het op de documenta in Kassel niet zou misstaan. Gelijk heeft ie. 
1. dinsdag 8 augustus, 20.43 uur – telefoontje met Twan Goemans, eigenaar van het perceel waarop de romneyloods staat. Of we er een keer een soort van festival mogen organiseren? Alsof het de normaalste zaak van de wereld is, zegt de sympathiekste palletproducent van het westelijk halfrond zonder er een seconde over na te denken: 'Natuurlijk, waarom niet? Over dat soort dingen moet je niet te moeilijk doen.' Alleen wel graag vóór 21 augustus, want daarna komt er een betonnen vloer in de loods te liggen en wordt ze geleidelijk geschikt gemaakt voor de productie van pallets. Vóór 21 augustus? Maar dat is volgende week zondag al! De rest is inmiddels geschiedenis ...

donderdag 17 augustus 2017

Intermezzo – Mijn wielerloopbaan

De fascinerende barsten in het wegdek van de Erdbrugweg in Sevenum. De samenstelling van de bermflora aan de Kannegietweg in Meterik. De microkosmos in de goot van de Ger Wijnhovenstraat in Tienray. Ik moet de eerste nog tegenkomen die er gedetailleerder over kan verhalen dan ondergetekende. En dat allemaal dankzij mijn gerevitaliseerde wielerloopbaan.
Veelbelovender dan de mijne kan een wielerloopbaan nauwelijks beginnen: als tweejarige liet ik in mijn eigen Horst op mijn driewieler al mijn concurrenten achter me in Trapwerk Rond De Kerk, de jaarlijkse semiklassieker in de Sint-Norbertusparochie. Was dan eindelijk de opvolger van de lokale wielerheld Crooijmans opgestaan? Nee dus. Want tja, hoe gaat dat? Je wordt ouder en allerlei verlokkingen liggen op de loer. Ik viel voor de avances van het lederen monster. Veelbelovende wielerloopbaan in de knop gebroken.

Veertig jaar lang bleef ik achter een bal aanhollen, soms wel vier dagen per week. Maar tja, hoe gaat dat? Je wordt ouder en allerlei blessures liggen op de loer. Ergens tussen kuit en achillespees vond mijn veelbewogen voetballoopbaan haar Waterloo.

Lonkende geraniums ten spijt besloot ik mijn wielerloopbaan nieuw leven in te blazen. Trapwerk Rond De Kerk was alweer een decennium of drie geleden afgevoerd van de wielerkalender. Een waardig opvolger was er nooit gekomen. Waardoor ik was veroordeeld tot trainingsrondjes. Louter trainingsrondjes! Kunt u zich voorstellen wat dat doet met de moraal van een voormalig winnaar van een semiklassieker?

Weerstand bieden aan de lonkende geraniums werd met de dag lastiger. Een zachte dood dreigde voor mijn wielerloopbaan. Totdat een lekke band, opgelopen aan de Erdbrugweg in Sevenum, redding bracht. Daar sta je dan, de bandplakkunst volkomen onmachtig. Er zat weinig anders op dan het thuisfront te bellen voor vervangend vervoer. Wachten, wachten, wachten. En toen ineens: de gewaarwording hoe godsgruwelijk fascinerend het barstenlandschap in de Erdbrugweg wel niet is.
Lekke banden deden me eveneens de bermflora aan de Kannegietweg en de microkosmos in de goot van de Ger Wijnhovenstraat ontdekken. En trouwens ook de in het asfalt verzonken fietsbellen van de De Cocq van Haeftenstraat in Meerlo. En de wegdekdroedels aan de Zwarte Plakweg in America. En de hoogst opmerkelijke hoeveelheid vogelpoep op de Kogelstraat in Hegelsom. Kortom, hele nieuwe werelden gingen voor me open dankzij al die lekke banden.
Mijn wielerloopbaan bloeit als nooit tevoren. En op momenten dat ze weer in het slop dreigt te geraken wil de punaise, zonder welke ik nooit meer van huis ga, nog wel eens wonderen doen.

(in iets andere vorm eerder gepubliceerd in D’r op en d’r over. Wielerverhalen uit Noord-Limburg (Venray 2016))

zaterdag 12 augustus 2017

Intermezzo – WaaRomney

En jij?’
‘Ik sta vrijdag op Lowlands, zaterdag op het Zomerparkfeest en zondag op WaaRomney.’
‘Chill, man.’
‘Dacht het wel, ja.’
WaaRomney, zei je? Ken ik helemaal niet.’
‘Is nieuw.’
‘Bijzondere naam.’
‘Wordt gehouden in en rondom een romneyloods.’
‘Romneyloods? Nooit van gehoord.’
‘Ik ook niet, maar schijnt een loods te zijn in de vorm van een liggende halve cilinder.’
‘Je meent het!’
‘Freddy Heineken heeft tijdens zijn ontvoering wekenlang vastgezeten in een romneyloods.’
‘Zondag, zei je?’
‘Zondag 20 augustus, van 1 tot 5.’
‘En behalve jij?’
‘Hopelijk muziek, beeldende kunst, poëzie, video, fotografie, theater, performance, literatuur en noem maar op. Met name door mensen uit Horst aan de Maas en omgeving.’
‘Sodeju, zeg!’
‘Dat wil zeggen: ze zijn die mensen aan het vragen.’
‘Typisch gevalletje last minute werk dus.’
‘Kun je wel zeggen. Kon ook moeilijk anders, want na 20 augustus staat de loods niet meer leeg. Maar ik heb er wel vertrouwen in, het enthousiasme spat er vanaf.’
‘Waar zei je ook alweer?’
‘Op de kruising Speulhofsbaan – Americaanseweg in Meterik. Bij café Ôs Kruuspunt.’
‘Camping?’
‘Nope.’
‘Entree?’
‘Nope.’
‘Ik ben van de partij op WaaRomney!

maandag 7 augustus 2017

Intermezzo – Kauwgumplakkaten

Toegegeven, ook ik heb meesmuilend zitten doen toen ons gemeentebestuur in 2015 6800 euro investeerde in een kauwgumplakkaatverwijderingsmachine om het centrum van Horst nóg toonbaarder te maken (klik hier). Twee jaar later blijkt dat mijn zuurgraad weer eens veel te hoog was. Want vergelijk nou eens deze, in augustus 2014 genomen foto
met deze vanochtend genomen foto.
Fantastisch toch? In één oogopslag is duidelijk dat de kauwgumplakkaatverwijderingsmachine al heel veel zegenrijk werk heeft verricht. 
Het gigantische succes van de machine zij het gemeentebestuur en het Centrummanagement van harte gegund. En ook ik geniet dagelijks met volle teugen van ons volledig kauwgumplakkaatvrije dorpscentrum (even terzijde: met uitzondering van de eerste zijn alle foto’s bij dit stukje vanochtend gemaakt). Toch knaagt er soms iets. Sinds 20 juni van dit jaar heeft dat geknaag zelfs onrustbarende vormen aangenomen. Op die dag las ik namelijk in NRC Handelsblad een artikel over Ben Wilson. Alias de Chewing Gum Man. Citaat: 
‘De 53-jarige Britse kunstenaar heeft sinds 2004 alleen al in de straten van Londen zeker tienduizend stukjes platgetreden kauwgom beschilderd. (…) Met zijn schilderijtjes op gevonden stukjes kauwgom, omzeilt hij de bureaucratie die de maatschappij in de greep heeft, zegt de kunstenaar.’
Google op ‘Ben Wilson artist’ en u begrijpt misschien waarom mijn geknaag sinds 20 juni onrustbarende vormen heeft aangenomen. Ik bedoel: hartstikke fijn dat je niet langer aan het plaveisel van de Jan ván Tenggats blijft plakken en heerlijk dat je niet meer met een plamuurmes gewapend hoeft te zijn om de Steenstraat te kunnen doorkruisen, maar kunstwerkjes maken van kauwgumplakkaten heeft toch óók wel wat.
Om Ben naar Horst te halen is al zoiets. Is het misschien een idee om de kauwgumplakkaatverwijderingsmachine gedurende de maand augustus van een welverdiende zomervakantie te laten genieten, zodat lokale kauwgumplakkaatartiesten in die tijd hun kans kunnen grijpen? En dat daarna een onafhankelijke commissie beoordeelt wat de voorkeur dient te genieten: smetteloze stoeptegels zonder kauwgumplakkaten of stoeptegels met beschilderde kauwgumplakkaten? En dat lokale kauwgumplakkaatartiesten een foto van hun creatie naar Horst-sweet-Horst mailen (horstsweethorst@gmail.com), opdat we er ten minste een Horst-sweet-Horst top 5 van beschilderde Horster kauwgumplakkaten aan overhouden?

zondag 6 augustus 2017

Intermezzo – Little Italy in America

Alweer drie jaar geleden dat ik nog eens in Italië ben geweest. Veel te lang natuurlijk. Hoe dat komt? Ik zou kunnen zeggen ‘Die eeuwige hitte in Italië staat me tegen’ of ‘Het kost me steeds meer moeite Horst aan de Maas te verlaten’ of ‘Het supporterschap van VVV laat zich niet combineren met Italië bezoeken’ of ‘Ik zie op tegen de lange reis ernaartoe’. Daar zitten best kerntjes van waarheid in. Toch is er één factor die alle andere factoren overschaduwt: tegenwoordig volstaat een fietstochtje van een kwartier om me in Italië te wanen. Ik hoef er Horst aan de Maas niet voor te verlaten, ik heb de weersomstandigheden voor het uitzoeken, ik hoef er geen wedstrijd van VVV voor te missen en dat kwartiertje fietsen valt nog wel te overzien.
Italië is heel veel, maar Italië is vooral ook cipressen in een glooiend landschap. Toscane is onvoorstelbaar zonder cipressen, weet ik, zonder dat ik er ooit ben geweest. Zelfs in Verona, waar ik wel ben geweest, leveren cipressen een wezenlijke bijdrage aan het decor – ook een hijskraan kan daar niets aan veranderen:
Glooiende landschappen zijn in onze contreien even zeldzaam als Italiaanse cipressen. En toch is er dus een plek die telkens weer mijn Italiëgevoel weet wakker te roepen. Nog wel in mijn eigen gemeente en nog wel op de meest onwaarschijnlijke plaats van allemaal: de voormalige vuilstortplaats Zuringspeel in America. ‘Meest onwaarschijnlijke plaats’ omdat de begroeide afvalberg – 56 meter boven NAP en daarmee het hoogste punt van Noord-Limburg – zo ongeveer de meest kunstmatige plaats van heel Horst aan de Maas is (klik hier voor een eerdere Horst-sweet-Horst-ode aan de Zuringsberg). 
Wat bijdraagt aan die kunstmatigheid is de volstrekt bespottelijke beplanting van de voet van de berg. Die bestaat voornamelijk uit dennen, aangelengd met berken, hulst, jeneverbessen en een enkele eik. 
Waar het me om gaat, zijn de jeneverbessen. Die zijn in veel gevallen flink in de breedte uitgedijd. Dan krijg je dit beeld:
Ook mooi en bijzonder, maar tot een Italiëgevoel leidt dit bij mij niet. Anders is het met de (helaas minder talkrijke) jeneverbessen die rank zijn gebleven. Wat ze een cipresachtige allure verleent. Dan krijg je dit beeld: 
En dit:
Zeg nou zelf: je waant je toch in Italië? (En dan moet u ook nog in aanmerking nemen dat de foto’s slechts een slap aftreksel zijn van de werkelijkheid.) 
Il Monte Zuringo: Little Italy in America.

zaterdag 5 augustus 2017

Intermezzo – Megastal Kleefsedijk

Terwijl in Erichem twintigduizend varkens om het leven komen bij een stalbrand ...
terwijl de omvang van het gifeischandaal elke dag groter wordt ...
en terwijl de Limburgse dierenarts Anne Hanssen deze week in De Limburger verklaart dat de intensieve veehouderij ‘economisch en moreel failliet’ is ...

houdt de burgemeester van Horst aan de Maas zich onledig met het verzenden van denigrerende tweets over biologische landbouw (klik hier) ...
en besluit het gemeentebestuur van Horst aan de Maas medewerking te verlenen aan een plan om aan de Kleefsedijk in Sevenum nieuwe stallen te bouwen voor meer dan achtduizend varkens.

Wat moet er nog meer gebeuren voordat ten langen leste ook tot het Horster gemeentebestuur het besef doordringt dat de intensieve veehouderij in Nederland zich op dood spoor bevindt?
Het besluit tot medewerking aan de bouw van de megastal aan de Kleefsedijk kent tal van wrange trekjes. Zo heeft het gemeentebestuur wantrouwende buurtbewoners, verenigd in de Werkgroep Kleefsedijk, jarenlang de indruk gegeven dat het de bewoners steunde in hun verzet tegen de stal. Jarenlang ook uitte de Werkgroep haar twijfels aan de oprechtheid van die steun. Naar nu blijkt volkomen terecht: het gemeentebestuur heeft al die tijd lippendienst bewezen aan de bewoners. 
Wrang is ook dat Ger Driessen, die als voormalig provinciebestuurder alle wegen op het provinciehuis voor en achter de schermen kent en medeverantwoordelijk is voor de huidige regelgeving, adviseur is van de betreffende varkensondernemer. Zoals de onderkoning van Horst aan de Maas adviseur is van tal van bedrijven in de agrarische sector. Geen wet die het hem verbiedt, maar of dit in moreel opzicht nu héél erg hoogstaand is?
Als het besluit na het zomerreces in de gemeenteraad aan de orde komt, zal het gemeentebestuur ongetwijfeld van de daken schreeuwen dat het niet anders kon. Dat wet- en regelgeving een ander besluit onmogelijk maakten. Zoals wet- en regelgeving ook de komst van het Nieuw Gemengd Bedrijf niet kunnen verhinderen. Zoiets heet krokodillentranen huilen: willens en wetens heeft het gemeentebestuur, daarin gesteund door een meerderheid van de gemeenteraad, het afgelopen decennium in allerlei besluiten, visies, bestemmingsplannen en noem het verder allemaal maar op, de regeltjes opgerekt als het ging om de intensieve veehouderij. Hoe geloofwaardig is het dan om nu te beweren dat je met de rug tegen de muur staat?
Toch is er nog hoop: als het gemeentebestuur zijn verantwoordelijkheid niet neemt, moet de gemeenteraad dat maar doen. En wel door eindelijk een halt toe te roepen aan de ongebreidelde groei van de intensieve veehouderij in Horst aan de Maas. Samen hebben D66, Essentie, PvdA en SP toch een uiterst comfortabele meerderheid? En mocht Essentie onverhoopt roet in het eten gooien, dan zijn er nog altijd de gemeenteraadsverkiezingen van 21 maart 2018. 

Vroeger of later: veranderen moet het – veranderen zal het.

zondag 30 juli 2017

Klein mysterie 746 – Meterikse White Cube

‘White Cube in de jungle’, kopte NRC Handelsblad op 27 april van dit jaar. Uit het bijbehorende artikel bleek dat The White Cube een spierwit, door architectenbureau OMA (Rem Koolhaas!) ontworpen kunstmuseum is in Lusanga, een plaats in de binnenlanden van Congo, op een dag reizen van hoofdstad Kinshasa (even googlen en u vindt meer informatie over dit ambitieuze en niet onomstreden project van de Nederlandse kunstenaar Renzo Martens).
Meterik is geen Congo, het Meterikseveld is geen jungle, de Schadijkerweg is nog onontgonnen terrein voor architectenbureau OMA, een kunstmuseum in Meterik is wensdenken en een pentagonale constructie is geen kubus. En toch moest ik onmiddellijk aan The White Cube denken toen ik begin mei aan de Schadijkerweg in Meterik ineens werd geconfronteerd met deze stralend witte verschijning: 
Geen idee waar ze vandaan kwam, maar héél lang kon ze er nog niet staan: in de leegte van het Meterikseveld trok ze al van verre en van alle kanten de aandacht naar zich toe, een eyecatcher in de meest letterlijke zin van het woord. 
Ik viel als een blok voor de Meterikse White Cube. Zó zuiver, zó zelfbewust, zó onaangedaan, zó dominant, zó volmaakt. Zó intrigerend ook: geen ramen, deuren of andere tierlantijntjes te bekennen, niets dat afbreuk deed aan de volmaaktheid. Dat er op gezette tijden ook nog eens onbestemde geluiden uit weerklonken, vergrootte de aantrekkingskracht alleen maar. De enige dissonanten waren feitelijk het hek, de bomen en de aanpalende woning die een volkomen vrij zicht op de kubus die geen kubus was onmogelijk maakten.
Natuurlijk nam ik me voor een stukje over de Meterikse White Cube op Horst-sweet-Horst te publiceren. Natuurlijk kwam het er niet van. Toen, het zal eind juni, begin juli zijn geweest, was ie zomaar ineens verdwenen, even plotseling als ie was gekomen. Ik zal niet zeggen dat ik ontroostbaar was, maar het gevoel van een zeker gemis sleepte ik daarna toch steeds met me mee. Totdat afgelopen donderdag ’t Krèntje, ‘dorpsblad voor en door Meterik’, in de bus viel. Fragment uit de mededelingen van de dorpsraad: ‘De witte tent bij Driesven is tijdelijk en zal ieder jaar weer terugkomen voor het oppotten van planten.’ Kunt u zich voorstellen hoe gelukkig ik was? 
Dat het nog een klein jaar duurt voor de Meterikse White Cube weer te bewonderen valt, deert me niet, al was het maar omdat er nu ruimschoots de tijd is om het hek, de bomen, de aanpalende woning (en al het andere dat een vrij zicht op de kubus die geen kubus is verhindert) uit de weg te ruimen. 

dinsdag 25 juli 2017

Intermezzo – Losliggende steenslag (2)

‘Horst-sweet-Horst me reet!’, zei verkeersbordenplaatser Baas vorige week tegen z’n collega Chef (klik hier). Het tweetal was met elkaar in gesprek over het plaatsen van tekstbordjes met het opschrift Let op! Losliggende steenslag bóven het verkeersbord dat waarschuwt voor losliggende steenslag. Die tekstbordjes moesten er maar komen, besloten de mannen. En zo geschiedde.
En toen Chef opmerkte dat dat geheid tot een lullig stukje op Horst-sweet-Horst zou leiden, zei Baas dus ‘Horst-sweet-Horst me reet!’. 
Best stoer hoor, die Baas. Valt me wel een beetje van ‘m tegen dat ik de afgelopen dagen op diverse plaatsen in het buitengebied van Horst aan de Maas dit bordenduo tegenkwam. 
Tekstbordjes met het opschrift Let op! Losliggende steenslag ineens in geen velden of wegen meer te bekennen!
Baas en Chef teruggefloten door hun meerderen? Of zou Baas zich héél misschien toch iets gelegen hebben laten liggen aan Horst-sweet-Horst? Een héél klein pietepeuterig beetje?

maandag 24 juli 2017

Intermezzo – Jean-Pierre Steijvers & Nard Reijnders

Deze week drie dagen naar Münster geweest voor Skulptur Projekte 2017, een tienjaarlijkse (!) manifestatie met kunstwerken in de openbare ruimte in (vooral) het centrum en de buitenwijken van Münster. Veel moois gezien. Een van de hoogtepunten: On Water van Ayşe Erkmen in het prachtig vervallen havengebied van Münster. On Water laat onder meer zien dat het niet uitsluitend aan godenzonen is voorbehouden om over water te lopen.
Zoals altijd bij dit soort manifestaties: naast veel moois kwam ik ook het nodige tegen dat mijn petje te boven ging. Beeldende kunst móet intrigeren en vragen oproepen, maar bij het zoveelste werk dat een beroep doet op al je geestelijke vermogens om te worden gesnopen, of dat simpelweg je bevattingsvermogen overstijgt, wil de moed je wel eens in de schoenen zinken.
Bij muziek heb ik dit probleem niet of nauwelijks: ik vind iets mooi of niet mooi en het raakt me of het raakt me niet. Ik weet niet of dit aan mij ligt of aan muziek: is muziek simpelweg gemakkelijker te bevatten of ben ik een nitwit die niet doorziet dat muziek net zo veel diepere lagen heeft als beeldende kunst? 
Hoe het ook zij, wat ik eigenlijk wil zeggen: na drie dagen van al dan niet geslaagde pogingen tot het interpreteren van kunstwerken, was het best een verademing om gistermiddag rustig achterover geleund (voor zover dat kan in een kerkbank) te luisteren naar het concert van Jean-Pierre Steijvers en Nard Reijnders in de Sint-Gertrudiskerk in Lottum. Jean-Pierre Steijvers op het monumentale Randebrockorgel en Nard Reijnders op saxofoon. Geen alledaagse combinatie misschien, maar ik heb van het begin tot het einde genoten. Met de rug naar de muzikanten gekeerd: zij bevonden zich op het oksaal, achterin de kerk. 
Op het programma niet alleen werken van usual suspects als Telemann,  Tsjaikovski en Bach, maar ook van meer hedendaagse componisten als Piazzolla, Sondheim en Toyama. En het bloedstollend mooi gespeelde Lily was here van Dave Stewart en Candy Dulfer. Luister hier naar een fragment (klik op de pijl om het te starten):  
Al blijft Bach natuurlijk onovertroffen:
En toch, als ik heel eerlijk ben, zat de saxofoon me hier in de weg. Lag absoluut niet aan Nard Reijnders, integendeel, maar aan L’albero degli zoccoli (in Nederland uitgebracht als De Klompenboom), een film uit 1978 van Ermanno Olmi, hoog genoteerd op mijn lijstje van beste films aller tijden. Soundtrack van L’albero degli zoccoli: hetzelfde Arioso van Cantata BWV 156 (als ik het wel heb) van Bach, gespeeld op orgel door Fernado Germani. Luister en huiver:
Zoek op internet en je vindt het Arioso van Cantata BWV 156 uitgevoerd door tal van muzikanten op tal van instrumenten. Maar al die uitvoeringen kunnen wat mij betreft niet tippen aan die van Fernando Germani in L’albero degli zoccoli. Zelfs niet die van Jean-Pierre Steijvers en Nard Reijnders.

woensdag 19 juli 2017

Intermezzo – Losliggende steenslag (1)

‘Same procedure as last day, Chef?
‘Same procedure as every day, Baas!’
‘En toch heb ik enige twijfel.’
‘Hoe bedoel je? We doen het al bijna twintig jaar zo en het is altijd goed gegaan. En wat goed gaat, moet je niet veranderen.’
‘Klopt, Chef … en toch … ik weet niet …’
‘Maar waar zit die twijfel dan, Baas?’
‘Kunnen mensen vandaag de dag nog wel pictogrammen lezen?’
‘…’
‘Zien ze er nog wel een waarschuwing voor opspattende steentjes in?’
‘Dacht het wel, Baas. Wat dacht jij dan?’
‘Ik heb eerder het idee dat ze er een waarschuwing in zien voor stekelvarkens die auto’s aanvallen. Of Gevaar voor zijwaarts neerdalende meteorieten. Of Verboden voor linkervoorbanden met nucleaire straling.’
‘Beide beentjes op de grond graag, Baas. Je fantasie slaat weer eens op hol!’
‘Ok, maar toch kan ik me niet geheel aan de indruk onttrekken dat onze trots er tegenwoordig maar voor jan lul bijstaat. Geen hond die zich er nog iets van aantrekt, Chef.’
‘Nou kunnen we weer praten, Baas, daar heb je inderdaad een punt. Valt alleen zo weinig aan te doen.’
‘Weet ik zo net nog niet, Chef.’
‘Vertel!’
‘Als we er nu eens een geel bordje boven zouden hangen met het opschrift Let op! Steenslag.’
‘Maar dat is dubbelop …’
‘De kracht van de herhaling, Chef!
‘Tja, als je het van die kant bekijkt, Baas … Zit misschien toch wel iets in.’
‘Okidoki, doen we het zo!’
‘Hoho, wacht eens even!’
‘Nee, nu alsjeblieft niet alsnog gaan tegensputteren, Chef!’
‘Is ook niet de bedoeling, Baas. Ik bedacht me alleen dat we de boodschap nog sterker kunnen maken.’
‘Nóg sterker?’
‘Ja. Als we er nu eens Let op! Losliggende steenslag van zouden maken?’
‘Driedubbelop! Focking top, man!’
‘Geen automobilist meer die het nog zal wagen harder dan stapvoets te rijden als hij dat bord passeert.’
‘Allemaal in slakkengang.’
‘Sure as can be!’
‘Aan de slag dan maar.’
‘Weet je, Baas, dit akkefietje komt ons wel gegarandeerd op een lullig stukje op Horst-sweet-Horst te staan.’
‘Horst-sweet-Horst me reet, Chef!’ 

zondag 16 juli 2017

Intermezzo – Ome Kees en z’n maatjes (2)

Gisteravond, 19.41 uur, ergens in Horst aan de Maas (klik op de pijl om het filmpje te starten):
Mij ontroert het – ome Kees en z’n maatjes (‘Alles biologisch kost zes keer zo veel land’; klik hier) zullen er waarschijnlijk vooral verspilling van land in zien.  

zaterdag 15 juli 2017

Intermezzo – Ome Kees en z’n maatjes (1)

‘Alles biologisch kost zes keer zo veel land’ – twitterde (klik hier) onze burgemeester Kees van Rooij gisteren parmantig. Nee, geen eigen inzicht, maar opgewarmde kost: het betreft een uitspraak van voedseltechnoloog Louise Fresco, vijf jaar geleden gedaan in een interview met het Volkskrant Magazine (klik hier). Gisteren uit de mottenballen getwitterd (klik hier) door ene Kees Maas – volgens zijn twitterbio ‘ondernemer, agrariër, marktanalist, multimedia’ – en meteen gretig geretweet door allerlei CDA- en VVD-hotemetoten, onder wie de onvermijdelijke Limburgse CDA-gedeputeerde Ger Koopmans. En natuurlijk onze eigenste Kees. Hoppatee, statement gemaakt, de agrarische achterban kan weer rustig op één oor gaan liggen.  
‘Alles biologisch kost zes keer zo veel land’ – welja, laten we dus maar gewoon voortgaan op de huidige weg? Gewoon voortgaan met de uitputting van de bodem? Gewoon voortgaan met de beschamende omgang met dieren? Gewoon voortgaan met de steeds grotere grootschaligheid? Gewoon voortgaan met het wegbulldozeren van familiebedrijven? Gewoon voortgaan met de ongekende hoeveelheden chemische bestrijdingsmiddelen? Gewoon voortgaan met het verneuken van het landschap? Gewoon voortgaan met het produceren van stank? Gewoon voortgaan met het welbewust nemen van volksgezondheidsrisico’s?  
‘Alles biologisch kost zes keer zo veel land’ – zomaar enkele koppen van kranten- en internetartikelen van de afgelopen weken die ome Kees en z’n maatjes niet hebben ge(re)tweet: ‘Vegetarisch vlees: er is een wereldwijde voedselrevolutie op komst’ (Volkskrant, 12 juli), ‘Zullen we het eens hebben over de enorme veedichtheid in Nederland?’ (Trouw, 4 juli),  ‘Als we de insecten kwijtraken, ontstaat er echt chaos’ (Trouw, 2 juli), ‘Gruwelijk dierenleed in slachthuizen maakt huidige vleesproductie onhoudbaar’ (Follow the money, 28 juni), ‘De lobby voor de intensieve veehouderij is nietsontziend’ (Trouw, 28 juni), ‘Dierenartsen in opstand tegen dierenleed in de veehouderij’ (Zembla, 27 juni), ‘Waterbedrijven slaan alarm: mest bedreigt drinkwaterwinning’ (Trouw, 24 juni). 
‘Alles biologisch kost zes keer zo veel land’ – Michiel Bussink op 26 september 2013 in Trouw (klik hier): ‘Vorig jaar heb ik Fresco in een interview grondig ondervraagd over haar stelling “biologisch kost zes keer zoveel grond”. Ze moest daarin uiteindelijk toegeven dat ze die alleen baseerde op een onderzoek in de tarweteelt, zonder daarin de negatieve externe effecten van de gangbare landbouw (vervuiling, overbemesting, ontbossing, overconsumptie) mee te wegen. Ze gaf toe dat als je naar de biologische landbouw in zijn geheel kijkt, het plaatje heel anders wordt.’
‘Alles biologisch kost zes keer zo veel land’ – hoe gepast is het eigenlijk dat een burgemeester van een agrarische gemeente bij uitstek zo’n controversiële uitspraak (re)tweet? Terwijl het nota bene een beleidsterrein betreft dat niet tot z’n portefeuille behoort?
‘Alles biologisch kost zes keer zo veel land’ – weet ik dan precies hoe het verder moet? Nee. Wat ik wel weet is dat CDA’ers rentmeesterschap hoog in het vaandel hebben staan. Is voortgaan op de huidige weg rentmeesterschap? Of is voortgaan op de huidige weg après nous, le déluge?