maandag 17 oktober 2011

Klein mysterie 284 – Verzonken karrenwielen

Week in week uit Raymond Knops op stang jagen, gaat zelfs mij op een gegeven moment vervelen. Dus nam ik me voor het eens over een andere boeg te gooien: een top 5 van verzonken Horster karrenwielen. U weet wel, zo’n veelal wit opgeschilderde houten wielen die het begin van de oprit van (would be) boerenerven markeren. Staaltjes van wansmaak waar de valse nostalgie vanaf druipt. Vergelijkbaar met nep-gaslantaarns van de Boerenbond en bij Europa Stock Tuindecoratie in Siebengewald aangeschafte stenen leeuwen.
Ik dacht een zware dobber te hebben aan de selectie van die top 5. Overal in het buitengebied struikel je immers over die verzonken karrenwielen.
En dát nu blijkt een misvatting van de eerste orde te zijn. Verzonken karrenwielen lijken heutzutage wel van de aardbodem verdwenen. Ik kwam niet verder dan twee verzonken wielen aan de Horsterweg in de buurt van Californië die vooral bij gebrek aan beter eventueel in aanmerking zou kunnen komen voor een top 5 van verzonken Horster karrenwielen. Maar dat was het dan ook.
Heb ik niet goed genoeg gezocht? Heel goed mogelijk. Ik sluit niet uit dat er hier of daar nog verzonken karrenwielen te vinden zijn. Wie weet komt het ooit zelfs tot een top 5. Maar wat in elk geval vaststaat, is dat ze veel minder wijdverbreid zijn dan ik vermoedde. De volgende vraag is dan natuurlijk of ze überhaupt ooit wijdverbreid zijn geweest. Voor mijn gevoel trof je ‘vroeger’ bij minstens de helft van alle boerenerven aan het begin van de oprit twee verzonken karrenwielen aan. Klopt dat gevoel? Of ben ik misschien slachtoffer van m’n eigen geheugen? Antwoord krijgen op die vragen is nog niet zo heel eenvoudig. Ik neem tenminste niet aan dat het Centraal Bureau voor de Statistiek zomaar een lade opentrekt met jaarlijkse cijfers over het aantal boerenerven in Horst aan de Maas met twee verzonken karrenwielen aan het begin van de oprit. Mede daarom zal de voormalige wijdverbreidheid vrees ik een eeuwig mysterie blijven.

Maar stel dat ze vroeger wijdverbreid waren, waarom zijn de karrenwielen dan verdwenen? Weggerot? Massaal afgevoerd naar campings die ’t Karrewiel heten?
Of uit de mode geraakt? Zoals de jojo, Bhagwan en de hoelahoep ook ooit uit de mode raakten? Zullen we het maar op dat laatste houden? Dat zou meteen betekenen dat de kans bestaat dat ooit ook nep-gaslantaarns van de Boerenbond en bij Eurostock Tuindecoratie in Siebengewald aangeschafte stenen leeuwen uit de gratie raken.
Wéér iets om naar uit te kijken.

Actualisatie – Olifantspaden (11)

Een primeur vandaag: na ruim drie jaar de eerste vocale muzikale bijdrage op Horst-sweet-Horst. Nee, niet van steller dezes. Diens openbare vocale muzikale optredens blijven tot een minimum beperkt sinds een solovertolking van Auf einem Baum ein Kuckuck (‘Auf einem Baum ein Kuckuck / Sim sa la bim, bam ba, sa la du, sa la dim / Auf einem Baum ein Kuckuck saß’) in de derde klas van de lagere school volledig de mist in ging. Ik zie juffrouw Janssen nóg wit wegtrekken bij het aanhoren van mijn gebrom.
Gelukkig is de singer-songwriter aan wie Horst-sweet-Horst deze eersteling te danken heeft, aanzienlijk getalenteerder. Haar naam: Uta Halbreiter. Als ongenode, maar daarom niet minder welkome gast was haar tekstuele bijdrage aan de Olifantenpaadjesavond al een bijzonder aangename verrassing.
Wat mij, en met mij vermoedelijk nagenoeg alle aanwezigen, ontging, was dat Uta die avond ook nog een versje heeft voorgedragen. Ze refereerde er bijna terloops aan in reactie op een email waarin ik haar vroeg om de tekst van haar column: ‘Ik had ook nog een versje gemaakt en wilde dat voordragen – maar zo veel moed had ik gisteravond dan toch niet. Ik heb het wel Jan-Dirk voorgezongen, vóór het podium. Dat leek me iets veiliger.’ Uiteraard vroeg ik haar vervolgens ook om de tekst van het versje. Die kreeg ik:

Wij hebben vaak hetzelfde doel,
toch worden wij nooit levensmaatjes.
Want jij kiest de geijkte weg
En ik de olifantenpaadjes.


Maar alsof dat alleen al niet mooi genoeg was, stuurde Uta ook nog een opname mee waarop ze het versje zingt. En het allermooiste: ze gaf bovendien toestemming die hier te openbaren! Zang en tekst zijn van Uta Halbreiter; de muziek van Gus Kahn (origineel: Dream a little dream of me). Hier komt het:
Wonderschoon toch?

Ik blijf het ongelooflijk vinden wat zo’n ogenschijnlijk onschuldig fenomeen als olifantenpaadjes allemaal teweeg kan brengen. Een top 5 van olifantenpaadjesliedjes zal wellicht nog even op zich laten wachten, maar een begin is nu in elk geval gemaakt. Uta bedankt!

Olifantenpaadjesavond – Column Ger Gubbels

Ger Gubbels was op de Olifantenpaadjesavond waarschijnlijk de enige doctor in de zaal. Hij promoveerde namelijk begin dit jaar aan de Narreuniversiteit Limburg tot Doctor Humoris Causa. Hij heeft z’n sporen onder meer verdiend als ‘Meisterklosjaar’, zeg maar hoofdredacteur van de Horster carnavalskrant De Klos. Ook is hij al jarenlang auteur van de Horster nieuwjaarsconference en is hij tekstschrijver van tot dusverre twee Horster revuën. In het dagelijks leven is Ger vooral docent Frans en Duits aan het Dendroncollege. Allemaal leuk en aardig, maar persoonlijk heb ik een van z’n grotere verdiensten altijd gevonden dat ie een zoon op de wereld heeft gezet die fanatiek supporter van Helmond Sport is.


Hannibal

Toen ik mijn vrouw vertelde over het onderwerp van vanavond en mijn deelname hieraan, keek ze me misprijzend aan en zei: ‘Wil je je over een dergelijk onderwerp druk maken, dan moet je toch wel érg veel tijd over hebben.’ En daar heeft ze gelijk in: ik heb érg veel tijd over.

Mijn bijdrage van vanavond bestaat uit 3 delen:

a. Wat is de oorsprong van het olifantenpad: wie baande de weg?
b. Wat is de oorsprong van een olifantenpad: wie trapt erin?
c. Is er een Horster dialectterm voor het olifantenpad?

Voor de oorsprong van het olifantenpad moeten we ver terug in de geschiedenis. In 218 voor Christus besloot Hannibal, en dan bedoel ik niet de gevreesde prefect van het RK Lyceum voor jongens in Venray, maar zijn naamgenoot en Carthageens veldheer Hannibal Barkas, om met een omtrekkende beweging met 37 olifanten vanuit het Spaanse Carthagena via het Rhônedal de Franse Alpen over te steken met als uiteindelijk doel Rome in te nemen.
Een opmerkelijke missie, want eerst moest hij wel die olifanten van het Afrikaans continent verschepen naar het Europese. Ik ga er in elk geval van uit, dat het authentieke Afrikaanse olifanten zijn geweest en niet de Aziatische varianten van een toevallig passerend circus, zoals bijvoorbeeld circus Roncalli. Overigens is dat, in de tijd gezien, onmogelijk, want dat circus is genoemd naar paus Johannes XXIII die met zijn meisjesnaam Roncalli heette, maar vóór Christus wist niemand nog wat voor circus diens geboorte, en dan bedoel ik die van Christus, teweeg zou brengen. Dus we houden het op Afrikaanse olifanten.
Waar precies Hannibal de Alpen is overgestoken, is tot op heden in nevelen gehuld. Ik zei het zojuist al, het was ergens in de Franse Alpen en de dames en heren historici hebben het dan met name over de Col de Montgenèvre tussen het Franse Briançon en het Italiaanse Cesana Torinese. Dat heeft hij dan, zeker voor die tijd, goed uitgekiend, want deze pas is, ondanks zijn toch respectabele 1850 meter, een van de laagste passen, of cols in de Franse Alpen. De route bestaat nog steeds, want op Wikipedia is te vinden dat die weg goed is onderhouden, zowel aan de Franse als aan de Italiaanse kant. Slimme zet dus van Hannibal.

Waarom Hannibal nou per se met olifanten de Alpen wilde oversteken, is volstrekt onduidelijk. Waarom koos hij niet voor de imposante koning der dieren, de leeuw, of voor de zebra? Toch ook een Afrikaans dier en qua oversteken meer voor de hand liggend?

Een argument zóu natuurlijk kunnen zijn, dat die 37 olifanten alles vertrapten wat op hun pad kwam, waardoor de 12.000 ruiters in galop en de 90.000 man voetvolk in ganzenpas probleemloos de col konden oversteken. Dat was ook nodig, want het was eind september en de eerste sneeuw was al gevallen. Hannibal had haast … en creëerde aldus en toen het eerste olifantenpad.
En dat is het bruggetje naar het heden: mensen die gebruik maken van olifantenpaden hebben haast, die laten er geen gras over groeien. Zij willen sneller ergens zijn. Dit in tegenstelling tot mensen die het hazenpad kiezen. Die willen sneller ergens weg. Maar wie zijn dan die mensen met haast? Wie zijn die onverlaten die willens en wetens als eerste het bordje ‘verboden het plantsoen te betreden’ negeren om slechts een paar tellen tijdwinst te boeken?

Zijn het de wat lui aangelegde jongeren die met hun Nikes maat 46 het gras verkammezäölen? (Sommige Horster woorden zijn te mooi om alleen in het dialect te gebruiken.) Of zijn het de jachtige zakenmensen die in de gaten hebben, dat die paar tellen winst per keer, op jaarbasis het verschil maken? Of is het de huisvrouw, met in haar ene hand de zware boodschappentas vol fonduevlees en suiker en in haar andere hand een kratje bier, die haar lijdensweg probeert te verkorten, terwijl ze zich realiseert dat ze de tulpen vergeten is? Ik moet u eerlijk zeggen, dat ik het niet weet. Ik heb er geen idee van. Dat komt ook, omdat de mensen niet meer zijn zoals ze waren: tegenwoordig zijn er lui aangelegde zakenmensen die niet meer op hun tellen passen, er zijn jachtige jongeren die zo snel mogelijk van school naar huis moeten omdat ze mogelijk een bericht op Facebook gemist hebben, en ik ken zelfs al huisvrouwen met maatje 46, in de schoenen dan. Misschien een interessant onderwerp voor een volgende bijeenkomst. Wie zet de eerste stap?

Ten slotte: ik had het zojuist even over het Horster dialect, een al of niet mooie taal, daarover verschillen de meningen, maar ik heb er iets mee. En ik vind het woord olifantenpad niet passen in ons dialect: AOLIFANTEPAAD. Daar moet een beter woord voor te vinden zijn, een woord dat uitdrukt wat het is. Een pad, dat ontstaat omdat het scheelt in afstand en in tijd, oftewel, in het dialect: ’t schilt in waeg en tiêd, ’t schilt. Vandaar mijn voorstel om het olifantenpad in ’t Horster niet ’t knienspedje of hertepedje, maar gewoon ‘’t schiltpad’ te noemen.
Ger Gubbels

Actualisatie – Containercrisis (2)

Als er aanleiding toe is, ben ik graag bereid een afgekloven cliché uit de hoge hoed toveren. Houd u vast, hier komt het: nooit te oud om te leren. Want ik mag de leden van Jeu de Boules Club Horst hier dan wel geregeld als ‘oudjes’ te kijk zetten, voor de wijze waarop ze een dreigend conflict in de kiem hebben weten te smoren en er op de koop toe zelf beter van zijn geworden, kan ik alleen mijn (hoge) hoed afnemen.
Persoonlijk heb ik, als ik ergens kwaad over ben of me tekortgedaan voel, altijd de neiging flink om me heen te gaan meppen (figuurlijk dan – geen daden maar woorden). Dit resulteert doorgaans in een nog grotere kwaadheid en een nog groter gevoel van tekortgedaanheid, met als logisch gevolg dat een oplossing nog verder uit zicht raakt. Begrijp me goed, zwelgen in dergelijke gemoedstoestanden heeft beslist ook z’n charmes, maar ooit wil je wel eens tastbaar resultaat zien. En wat dat betreft hebben de eerbiedwaardige dames en heren leden van de Jeu de Boules Club Horst me nu dus een lesje geleerd.
Twee weken geleden schreef ik een kort stuk over een ludiek briefje dat de Jeu de Boules Club Horst op een roze container in de Kasteelse Bossen had geplakt om te voorkomen dat diezelfde container door de gemeente zou worden verwijderd. Haha, die oudjes toch! Een ludiek briefje! Zóóóó jaren zeventig! Maakt geen schijn van kans in dit zakelijke tijdsgewricht! Ludiek briefje in duizend stukjes gescheurd en container naar de schroothoop! Jammer dan! Moet je maar agressiever te werk gaan!
Mooi niet dus. Zonder (in het openbaar) hoog van de toren te blazen en zonder verder enige ruchtbaarheid aan het briefje te geven, hebben de achtenswaardige ballengooiers de container weten te behoeden voor vernietiging. Doel bereikt. Sterker: ze hebben ’m intussen al opgeschilderd, een paar meter verzet, van een terras voorzien en ingepast in de omgeving.
Wat grijze wijsheid, tact, subtiliteit en een ludiek briefje al niet vermogen.
Crisismanagement by a funny little letter: moest ik voortaan misschien toch ook maar in het achterhoofd houden.

Olifantenpaadjesavond – Column Els van der Molen-Zwart

Als er iemand bevoegd is om iets te zeggen over de verhouding tussen olifantenpaadjes en de gemeentelijke overheid, dan is het wel Els van der Molen-Zwart. Zij is al 27 jaar in dienst van zes verschillende gemeenten; van 1989 tot 1993 en daarna weer vanaf 2006 bij de gemeente Horst aan de Maas. Haar huidige functie is Afdelingsmanager Ruimte. Daarbij geeft ze richting aan processen van drie teams: gemeentewerken, vergunningen en beleid & ontwikkeling. Op het bordje van Els liggen alle beleidsthema’s en projecten met een ruimtelijke component, recreatie & toerisme, economie, volkshuisvesting, planologie, milieu, verkeer, Klavertje Vier, LOG Witveld, regio, centra, Hof te Berkel. Korter gezegd: ze is verantwoordelijk voor alles waar ik tegen ben (grapje). Gevraagd naar haar hobby’s zegt ze: ‘Alles wat ik doe is vooral hobby, behalve het moeder zijn ... dat is een feest!’ Els heeft een twitteraccount.


Olifantenpaadjes: beginspraak een Must ?

Leuke titel, maar wel een titel die direct twee vragen oproept:
1. wat zijn olifantenpaadjes in de ogen van een ambtenaar zoals ik?
2. en beginspraak ... help een nieuwe kreet ?
Een olifantenpaadje is, los van alle definities die de revue al gepasseerd zijn, in mijn ambtelijke ogen, een paadje van A naar B, veroorzaakt door die immer eigenwijze burger, dat mens dat zich niet houdt aan datgene wat voor hem achter de tekentafel bedacht is, die inwoner die denkt dat een ontwerp met een zorgvuldige en duidelijke landschapsverkeerskundige en stedenbouwkundige filosofie er niet is voor zijn kwaliteit van leven maar voor die van een ander, een paadje dus, veroorzaakt door een ingezetene van Horst aan de Maas die niet weet dat de gemeente over hem waakt en vooral ook voor hem denkt.

Overigens, even tussendoor, zegt WIKIPEDIA dat een olifantenpaadje in het Frans een chemin de l’âne is … nu weet ik dat Ger een beetje Frans kan … maar dit is toch echt een ezelspaadje of niet Ger ?… tja en dan weten we ook waar het allemaal begonnen is met die paadjes: inderdaad in Sevenum.

Maar goed, dan de tweede vraag uit de titel: ‘beginspraak’, wat is dat? Beginspraak gaat dus duidelijk veel verder dan inspraak … Mag je bij inspraak ergens op re-ageren … bij beginspraak mag je mee-regeren en wel in het begin van het creatieve proces. Meedenken en meedoen bij de eerste schetsen, samen kleuren aan de tekentafel, je creativiteit volkomen de vrije loop laten, nuchterheid en gebruiksgemak voorop, alle droomregisters kunnen open, je ontwerpt je eigen publieke omgeving! En vervolgens … hoop je dat er daadwerkelijk wat mee gebeurt … leve het polderen.
Deze basis verteld hebbende, kom ik bij het kardinale en uitermate principiële punt, waar het vandaag allemaal om draait: een antwoord zoeken op de vraag of het erg is dat er olifantenpaadjes zijn. Is het voor de gemeente Horst aan de Maas in dit geval een doorn in het oog, een aantasting van het leefklimaat zodanig dat hier vooral prioriteit aan gegeven moet worden, moet er geld vrijgemaakt worden voor maatregelen ? Is er sprake van een ontwikkeling die roept om handhaving, die een gerichte inzet van Wiel keihard rechtvaardigt!!?!? Tja, deze vragen kan je alle met ja en/of nee beantwoorden … en … dat is vaker in de politiek. Maar laten we er van uitgaan dat het antwoord ja is.
Ja het is erg, ja het tast het Horster leefklimaat aan, ja het doorbreekt de kwalitatief hoge uitstraling van het openbaar gebied van Horst aan de Maas. Ja het is een aantasting van de verkeersveiligheid, en dat, dat is een serieus item …
Wat gaan we er dan aan doen? Een paar mogelijkheden op een rijtje: prikkeldraad, hekjes, muren, bordjes, boetes, opvoeding, camera’s, telkens opruimen? (Hebben we trouwens al een keer gedaan in de Risselt, paadje weg, sloot gegraven, dat houdt de olifanten tegen.) Of kiezen we inderdaad voor beginspraak: mensen bij nieuwe ontwikkelingen (woonwijken, winkelcentra, scholen et cetera) mee laten denken over hun eigen openbaar gebied. Ontwerpen vanuit de echte gebruikers. Geen luchtfietserij over onbetaalbare kwaliteit en bomen die tot in de hemel groeien, nee gewoon met beide benen in de Horster klei.
Even serieus nu, hier ben ik voor, niet alleen, of alleen niet, voor het voorkomen van olifantenpaadjes. Meedenken in de ontwerpfase maakt de latere gebruikers mede verantwoordelijk voor het gebied, er groeit betrokkenheid en een drang om het bijvoorbeeld met elkaar netjes te houden en ten slotte … een bijkomend voordeel zou kunnen zijn dat je MOGELIJK een olifantenpaadje in een nieuwe wijk voorkomt, nee, zelfs dat je in de ontwerpfase zo’n paadje samen van te voren al bedenkt, alvast verhardt en een naam geeft. Wat dacht je bijvoorbeeld van het Horstsweethorstpaadje? Dat zou nog eens een mooi burgerinitiatief zijn.

Een andere optie naast beginspraak zou zijn: we bouwen voortaan eerst de gebouwen, bijvoorbeeld de woningen in de Afhang, we positioneren die panden mooi ten opzichte van elkaar en pas na bijvoorbeeld twee jaar leggen we de infrastructuur aan, en ja natuurlijk, dan precies op die plekken waar de olifantenpaadjes dan al lang liggen en al lekker aangestampt zijn …
En nu naar: stel het antwoord is nee … Nee het is niet erg dat deze paadjes er zijn, laten we ons in hemelsnaam druk maken over de principes die er echt toe doen! Olifantenpaadjes altijd welkom! Leuk verschijnsel, kan je een hele avond mee vullen, samen met Jan Dirk. Kan je boeken over schrijven, foto’s van maken, analyseren met Maarten ’t Hart of Peter van Straaten. Optreden bij De Wereld Draait Door … Prima dus, doen! Is ook een bestuurlijke keuze …
Ik wil bij dit antwoord wel een waarschuwing afgeven, zoals een goed ambtenaar betaamt … Er ligt immers een risico: als je kiest voor het blijven ontwerpen zoals we nu doen, vanachter de tekentafel, niets mis mee, deskundigheid genoeg maar … dan kan er wel dit ontstaan:

Els van der Molen-Zwart

maandag 10 oktober 2011

Actualisatie – Officieuze straatnamen (7)

Doorgaans ben ik niet zo’n heel groot liefhebber van het voor Horst-sweet-Horst opwarmen van oorspronkelijk elders gepubliceerde bijdragen van mijn hand. In dit geval wil ik een uitzondering maken omdat onderstaande column via een lange omweg eindigt bij een hier nog niet eerder besproken officieuze Horster straatnaam. Het stukje werd enkele weken geleden voor het eerst gepubliceerd in aflevering 45 van Info LGOG Kring Ter Horst. Hier wordt het nu dus opgewarmd. Functioneel opgewarmd.


Historische sensaties

Een stukje graag over historische sensaties, luidde het verzoek. Of beter: míjn historische sensaties. Nooit enige gedachte aan gewijd, maar goed: u vraagt, wij draaien.

Eerst maar eens dat begrip: ‘historische sensatie’. In 1920 gemunt door historicus Johan Huizinga (1872-1945), zo blijkt. Tal van geschiedfilosofische en –theoretische verhandelingen zijn er daarna verschenen over de betekenis van deze term. Maar hoe definieerde de meester zelf de historische sensatie? Als ‘een gevoel van onmiddellijk contact met het verleden, een sensatie even diep als het zuiverste kunstgenot, een bijna ekstatische gewaarwording van niet meer mijzelf wezen, van over te vloeien in de wereld buiten mij, de aanraking met het wezen der dingen, het beleven der Waarheid door de historie, de vatbaarheid voor de onmiddellijke historische suggestie.’ Nemen we die definitie letterlijk, dan kan deze bijdrage hier eindigen. Ik kan me namelijk niet herinneren ooit, oog in oog met een historisch document, object of gebouw, ‘een bijna ekstatische gewaarwording van niet meer mijzelf wezen’ te hebben beleefd.
Anders wordt het als we de woorden van Huizinga wat ruimer interpreteren. Op internet vond ik ergens de volgende omschrijving van het begrip ‘historische sensatie’: ‘Het plotselinge besef dat iemand kan overvallen even contact te hebben met het verleden. Die sensatie is strikt persoonlijk. Ook is de trigger voor dit effect voor iedereen anders.’ Hoewel dit me niet bepaald voorkomt als een adequate interpretatie van Huizinga’s woorden, biedt deze definitie in het verband van deze bijdrage toch meer perspectieven (even afgezien dan van het laatste zinnetje).

‘Het plotselinge besef dat iemand kan overvallen even contact te hebben met het verleden.’ Overvalt mij dat besef wel eens? Een pasklaar antwoord op deze nooit eerder aan mezelf gestelde vraag heb ik niet meteen voorhanden. Daarom enig zelfonderzoek. Ik laat de vier dagen die ik onlangs in Praag doorbracht nog eens de revue passeren. Veel geijkte historische attracties gezien: de Karelsbrug, het joods kerkhof, de burcht, het Strahovklooster en noem verder maar op.
Ergens overvallen door het plotse besef even in contact te staan met het verleden? Om eerlijk te zijn: nee. Ik werd er vooral overvallen door het besef dat Praag een toeristische magneet is. Achteraf beredeneerd zeg ik ook: juist omdat je geacht wordt op dergelijke locaties een historische sensatie te beleven, beleef je haar niet. Bijna per definitie verhindert het feit dat je er op voorbereid bent iets geweldigs of unieks te aanschouwen, de historische sensatie. Zo werkte het althans bij mij, in Praag. Beleefde ik er dan helemaal geen historische sensatie? Toch wel, realiseer ik me nu. Bijvoorbeeld toen ik zomaar ergens m’n gehuurde fiets tegen een muur zette en m’n oog viel op een stoeptegel met een inscriptie die gewag maakte van een vrouw die in 1941 naar een concentratiekamp was gedeporteerd.
Bijvoorbeeld ook toen ik op de Letnaheuvel bij het stadion van Sparta Praag ineens het podium ontwaarde waarop de communistische machthebbers samenklonterden bij de 1 mei-parades.
Dat was Praag. Zoals in Praag zal het me ook wel (zijn) vergaan in Amsterdam, Londen, Berlijn, Milaan en Venlo. Maar hoe zit het met Horst, m’n eigen woonplaats? Beleef ik daar wel eens een historische sensatie? Opnieuw enig zelfonderzoek aan de hand van enkele locaties. De kasteelruïne, de Sint-Lambertuskerk, het oud-kerkhof, de Meterikse molen: als ik er al ooit een historische sensatie heb beleefd dan ligt ze zo ver achter me dat ik me haar niet herinner. Sowieso vraag ik me af of ook hier de historische sensatie er niet te dik bovenop ligt om haar nog daadwerkelijk te kunnen beleven. Pand Mooren of de Mèrthal dan? Komen eerder in aanmerking, hoewel het in beide gevallen geen plotse maar gegroeide bewustwording was. Kun je dat nog een sensatie noemen?
Het plotse lijkt me, hoe langer ik erover nadenk, toch wel erg essentieel voor de beleving van een historische sensatie. Maar kan dat plotselinge besef je nog wel overvallen als je al je hele leven in dezelfde woonplaats doorbrengt? ‘Ja!’, zeg ik na een korte denkpauze vol overtuiging, zélfs als die woonplaats relatief klein is. Eén voorbeeld slechts: onlangs ontdekte ik op een zijmuur van het pand op de hoek Hoofdstraat – Torenstraat de flink vervaagde contouren van het opschrift ‘Wiel Houwenplein’.
Allerlei luiken die voor korte of langere tijd gesloten waren geweest, klapten ineens open. Zomaar enkele associaties die me door het hoofd schoten bij het zien van het opschrift: oorlog, bakker, LGOG, jaren zeventig, VVD, verzet, gemeentehuis. Een historische sensatie van de eerste orde! Ze benaderde zelfs Huizinga’s ‘bijna ekstatische gewaarwording van niet meer mijzelf wezen’.

Klein mysterie 283 – #$*¥!

Afgelopen vrijdag met enkele (geest)verwanten óp d’n aet genuëjd bij J. & L. Heerlijk gegeten; bijna even heerlijk de wereld verbeterd. In dat laatste kader dacht ik op een gegeven moment eenvoudig te kunnen scoren door een tweet van Raymond Knops van een dag eerder te berde te brengen: ‘Door stelletje criminelen die koper gestolen hebben nu weer treinstremming tussen breda en tilburg.#$*¥! 220Vzou goed zijn voor deze lieden!’ Schandalig natuurlijk, een Tweede-Kamerlid dat op grond van een onaangename privé-ervaring wil overgaan tot herinvoering van lijfstraffen. Maar daar had ik toch buiten de waard, die ik overigens niet verdenk van enige CDA-sympathie, gerekend. Wellicht was het nog niet zo’n heel vreemde gedachte om 220 Volt op de treinleidingen te zetten om koperdiefstal te voorkomen.
Los van de vraag naar de praktische uitvoerbaarheid en de wenselijkheid van zo’n maatregel: zó had ik die tweet beslist niet gelezen. Ik las er vooral de stoere taal in van een politicus die ‘durft te zeggen wat wij denken’. Een zichzelf overschreeuwend Kamerlid dat op goedkope wijze dingt naar de volksgunst. Een parlementariër die eerder de Horster politie op een voetstuk zette toen die een braakverdachte in z’n been schoot (‘Hulde!’) en in ferme bewoordingen een fractiegenoot aanmoedigde die Kamervragen stelde over Vereniging Martijn (‘Aanpakken die hap’). Kortom, een tweet die past in een patroon dat mij het bloed onder de nagels vandaan haalt.
Maar goed, misschien had de gastheer wel gelijk en ben ik (te) overgevoelig voor uitlatingen van het geachte Hegelsomse Tweede-Kamerlid. Aan verdere bespiegelingen over die gedachte kwamen we niet meer toe omdat de acteerprestaties van Horster ondernemers inmiddels onderwerp van gesprek waren geworden (óók heel boeiend).
Wat me nog wel intrigeert aan de tweet van Raymond zijn de tekens tussen ‘tilburg’ en ‘220V’. #$*¥! Waar staat dat voor? ‘Neem deze tweet vanaf hier verder niet meer serieus’? ‘Let op: belangrijke uitspraak’? ‘Ik ben fan van Horst-sweet-Horst’? ‘Olifantenpaadjes forever’? ‘Eigenlijk ben ik nog veel te soft’?

Op internet heb ik tevergeefs gezocht naar de mogelijke betekenis van deze tekencombinatie. Iemand enig idee?

Olifantenpaadjesavond – Column Uta Halbreiter

Uta Halbreiter is een Duitse journaliste, schrijfster en vertaalster die ruim twintig jaar geleden ‘uit liefde’ naar Horst kwam en daar (vooral bij Cambrinus) Horster plat leerde om later met grote verbazing vast te stellen dat de rest van Nederland ‘anders’ spreekt. Inmiddels is ze ook het ABN machtig en schrijft stukken voor diverse doeleinden ook in het Nederlands. En omdat ze die ook graag aan anderen voordraagt, vindt ze altijd wel een olifantenpaadje om juist dat te doen. Uta vind je natuurlijk ook op internet: www.google.de – wees creatief!


Je kent dat wel. Je staat met iemand te praten, en die heeft het over een film die hij heeft gezien. En je zegt: ‘Oh, maar als je die leuk vond, dan moet je zeker die film zien met eh, je weet wel, die acteur. Ik kom ff niet op zijn naam. Hij heeft ook in die ene film meegespeeld, met die actrice …’ Op zo’n moment wens ik soms dat ik een olifantenpaadje in mijn hersenen had. Zo’n directe verbinding van de ene naar de andere film. Zonder omweg over een acteur of actrice wiens naam me op dit moment ook is ontvallen.
Olifantenpaadjes bestaan volgens mij niet alleen maar zichtbaar en in het echt, maar ook onzichtbaar, virtueel zelfs.

Ooit van six degrees of separation gehoord? Dat is een theorie dat jij via vijf andere mensen met iedereen in de wereld verbonden bent. Dus: jij kent iemand en die kent iemand die jij niet kent en die kent weer iemand anders en die kent ook iemand en zo ken jij dus iedereen. Een soort menselijke olifantenpaadjes zijn het. Afkortingen tussen mensen, als het ware.
Als ik dus ooit een ietwat persoonlijke vraag aan, zeg, de paus zou willen stellen, hoef ik niet aan talloze protocollen te voldoen en dan maanden, zo niet jaren te wachten op een of ander algemeen flutantwoord maar vraag het gewoon via die vijf tussenpersonen tussen mij en hem. Ik hoef alleen maar te weten welke vijf tussenpersonen ik moet hebben, om een antwoord te krijgen. Dat is natuurlijk ook meteen het probleem van deze onzichtbare olifantenpaadjes: je ziet ze niet.
Deze theorie hoort nog thuis in de jaren twintig van de vorige eeuw. Inmiddels hebben we internet en social networks. Je maakt een account aan op facebook, hyves of twitter of een of ander business-netwerk, je laat je e-mail-bestand doorlopen of er bekenden van je rondhangen en checkt vervolgens hun accounts op gasten die voor jou interessant kunnen zijn. Virtuele olifantenpaadjes, dus. Directe verbindingen tussen mensen.

Ze zeggen wel eens dat de wereld kleiner wordt door de mogelijkheden van het internet en het feit dat je altijd met iedereen in contact kunt komen. Maar klopt dat ook? Nee, dat is net als bij echte olifantenpaadjes. De afstand van A naar B wordt kleiner, omdat je een afkorting neemt. Maar de wereld blijft even groot.

Uta Halbreiter

Intermezzo – Sint-Annakapel

Enkele weken geleden stond er tot tweemaal toe een foto in Dagblad De Limburger van de na de stormschade van vorig jaar in oude luister herstelde Sint-Annakapel. Hoewel duidelijk van elkaar verschillend, hadden de twee foto’s één overeenkomst: ze waren gemaakt met de blik gericht op het zuidoosten. Kijk, ik kan dat ook, natuurlijk niet zo goed als de professionele fotografen van de krant, maar het gaat om het idee:
Wat we zien, is een idyllisch tafereeltje, met een oorspronkelijk misschien wel zeventiende-eeuws kapelletje, omringd door vier linden, op een (kunstmatig) heuveltje in een pastorale omgeving. Een plekje om verliefd op te worden, om de Floriade voor links te laten liggen, om meteen voor in de auto te springen en er naartoe te karren.
Mochten zulke gedachten u daadwerkelijk bekruipen, dan wil ik u bij dezen graag uit de droom helpen. Word maar op iets of iemand anders verliefd, ga eventueel naar de Floriade, spring in uw benenwagen om uw eigen omgeving te verkennen of ga desnoods op uw hoofd staan. Maar ga alsjeblieft niet naar de Sint-Annakapel, want ik garandeer u: met bovenstaande foto’s in het achterhoofd komt u van een kouwe kermis thuis. Een idyllisch tafereeltje in een pastorale omgeving? Een cultuurhistorisch eilandje in een versteende zee, zul je bedoelen. 35 jaar geleden had u hier moeten zijn; nu is het de fotografische schijn die bedriegt. De naakte waarheid ziet er vooral zo uit:
En zo:
En zo:
In 1983 heette het in Veldkruisen en veldkapellen in Horst al: ‘In 1978, toen de gemeente Horst grond verkocht aan het keramische bedrijf Nedimex, is het industrieterrein Horst het aloude kapelletje wel heel dicht genaderd.’ En dat was nog maar het begin. Het slingerende veldweggetje dat vanaf de Dr. Van de Meerendonkstraat door het open veld naar de kapel leidde, was er op dat moment nog. Tien jaar later was het verzwolgen door asfalt, stenen en beton. Waardoor de kapel werd gereduceerd tot schaamlap (of in dit verband wellicht passender: lendendoek).
Eigenlijk best een knap staaltje: het kapelletje opofferen aan de vooruitgang en het toch intact laten. Bij het kruis aan de Gortmolenweg is trouwens – misschien met nog wel meer succes – precies dezelfde tactiek toegepast.
Ja, ja, wij Horstenaren zijn best goed in creatief ruimtelijk ordenen.

Olifantenpaadjesavond – Column Erik van Maarschalkerwaard

Erik van Maarschalkerwaard studeerde architectonische vormgeving aan de Hogeschool voor de Kunsten Arnhem en architectuur aan de Academie van Bouwkunst te Arnhem en Amsterdam. Hij is sinds 1990 werkzaam als architectonisch vormgever en beeldend kunstenaar. Hij woonde en werkte achtereenvolgens in Arnhem, Grave, Leunen, Vlierden en Venray en sinds 2002 in Tienray. Hij heeft een aantal fantastische projecten op z’n naam staan, waaronder de TG-KL, de Time Generator Klein Lourdes. Die moest hij dit voorjaar op last van de gemeente verwijderen, maar binnenkort zal dit fenomeen elders in de gemeente een comeback maken. Erik heeft een eigen website.


Olifantenpad en slakkengang

Toen Wim vroeg of ik mij wilde scharen in een gezelschap van olifantenpaadjesavondcolumnisten ben ik eerst eens door mijn gedachtegangen gaan dwalen of ik wel aanknopingspunten hiermee had.

Soms ontstaan er op zo’n moment spontaan olifantenpaadjes in huis, dan kom je dingen tegen waarvan je even vergeten was dat ze er zijn en zo viel mijn oog op een ansichtkaart die Willem de Kievit mij stuurde.
WdK(oprichter van Bouwbureau De Kievit), een vermaard en hoewel gepensioneerd bouwmeester, nog steeds een inspirator en één van de pioniers van het initiëren en opstarten van olifantenpaadjes. Zijn wegen zijn echter niet altijd navolgbaar waardoor er later niet altijd sprake is van het ontstaan van een olifantenpaadje. Maar dat terzijde. Ergens moet het toch beginnen

Hij schrijft op 7 september 2008 vanuit de Pyreneeën in de omgeving van Le Pont d’Espagne, Cauterets:
we hebben vandaag een uur gewonnen, zien geen bergen meer voor ons. Er zijn geen beren op de weg en zijn afgedwaald van het rechte pad. Waar dit toe kan leiden werd duidelijk na de derde fles toen we onze wandeltocht naar boven probeerden te reconstrueren … Eerst stonden we in een rij achter een familie duizendpoten, toen we daar voorbij waren moesten we aan de kant springen voor een hooiwagen die opeens van rechts uit het bos kwam. Een tijdje lang sukkelde er een pantoffeldiertje voor ons uit. Maar het inzicht kwam pas toen we een slak inhaalden: waarom doen wij het ook niet op onze pantoffels? Als we onze tijdwinst op pantoffels kunnen boeken dan telt het misschien wel dubbel!

hartelijke groet vanuit de Pyreneeën, Willem de Kievit
Een heel helder, duidelijk geschreven berichtje, maar waar ik toch nog de nodige vraagtekens bij had. Pas toen ik later zijn opgetekende reisnotities van die dag las kon ik het beter plaatsen:
… Op één van onze wandelingen vanuit Cauterets treffen wij een uitzinnige Engels sprekende toerist. Hij komt plotseling vanuit het bos via een onooglijk en bijna als pad onherkenbaar paadje en staat voor onze neus. ‘Follow the desire lines’, spreekt hij triomfantelijk en maakt een plechtig uitnodigend gebaar naar de plek waar hij zojuist vandaan is gekomen. ‘Don’t be afraid, there are no elephants, and if it’s so it is not a white one, … you can have a safe walk …’ Ik kijk mijn compagnon eerst argwanend aan, maar de blik in zijn ogen zegt dat er niet valt aan te ontsnappen. Al bij de eerste stappen die we zetten op het paadje dat eigenlijk geen pad is, zien we de boomstammen voor ons vreemd oplichten. Het is de flits van de camera van de Engels sprekende toerist. Die meteen daarop aan de overkant van de weg uit het zicht verdwijnt via een volgend paadje dat eigenlijk geen pad is ….
Wat is dit voor een theater? Onze nieuwsgierigheid is gewekt; we volgen een smal door de tijd uitgesleten paadje en klauteren naar boven. Net als we denken nu wordt het te gek komen we op een grotere weg uit. Op een steenworp afstand zien we de herberg waar we naar toe op weg zijn. Collodi kijkt op z’n horloge en concludeert dat het een uur vroeger is dan dat we gedacht hadden dat het zou zijn als we bij Les Ruisseaux zouden aankomen. Met een grote glimlach kijken we elkaar instemmend aan. De daaropvolgende culinaire zitting duurt veel te smakelijk en veel te lang.
Later die dag dalen we in een slakkengang de berg weer af, terug naar het hotel in Cauterets. Onderweg staan we nogal eens stil bij een boom. En er staan er veel daar … De één wordt de stand van zaken van de Nederlandse architectuur toevertrouwd, de ander wordt getrakteerd op een verdunde hoeveelheid alcohol, een volgende wordt innig omhelsd. Late wandelaars die we tegen komen worden aangemoedigd met ‘follow your desire lines’

Tot zover.

Een mooi staaltje van olifantenpaadjesgebruik ….

Of de in de notities beschreven Engels sprekende toerist Jan-Dirk van den Burg betrof is niet direct op te maken uit Willem’s aantekeningen ...

Maar het is wel duidelijk dat het overal wemelt van de olifantenpaadjes …
Eigenlijk zijn wij mensen best dom. Eerst wordt er voor veel geld een infrastructuur bedacht en aangelegd en vervolgens bewandelen we hele andere paden. Met wat voor doel? Is er iets mis met hoe wij onze wandelpaden aanleggen? Natuurlijke tijdwinst of geen moment te verliezen?
Is dat niet tekenend voor onze tijdgeest? We stellen met zijn allen allerlei structuren, regels, voorschriften, wetgevingen, verordeningen, veiligheidsregels, richtlijnen en nog veel meer op en we doen vervolgens toch wat we zelf willen.
Met een borrel op achter het stuur gaan zitten, met 80 km per uur door een dorp rijden, afval laten dumpen, schelden op de politie en van het rechte pad afwijken …
In feite hebben we te maken met een omgekeerde wereld: we spreken veel dingen af en maken besluiten hoe we onze omgeving gebruiken en doen vervolgens wat anders.

Is water dan niet eigenlijk veel slimmer? Vanuit de bergen stromend, kiest het (veelal zonder uitgewerkt plan) de meest vanzelfsprekende route. Een waterolifantenpad waar desgewenst waterbewoners op mee kunnen liften op weg naar zee.

En wat te denken van het luchtruim: kennen vogels de vrijheid af te wijken van hun voorbestemde vliegbewegingen en vluchtlijnen?
Ik denk dat dat genoeg stof kan opleveren, Wim, voor een in de toekomst te organiseren avondje Mussencorridoortjes of Kievitkoersjes ….

En dan om nog even terug te komen op Willem’s omzwervingen en belevingen:

‘Het is goed om gebruik te maken van olifantenpaadjes maar doe het af en toe ook op je pantoffels!’

Erik van Maarschalkerwaard

maandag 3 oktober 2011

Klein mysterie 282 – Nette jongen

‘Het is een nette jongen, zo’n jongen die we hier allemaal wel zouden willen hebben. Hij volgt een opleiding. Woont hier al bijna tien jaar. Net voordat zijn volwassen leven begint, wordt hij uitgezet.’ Deze woorden tekende De Volkskrant op uit de mond van het inmiddels Hegelsomse Tweede Kamerlid Raymond Knops. De krant publiceerde ze in de editie van 24 september. De woorden hebben betrekking op Mauro Manuel, de 18-jarige jongen die na een verblijf van acht jaar bij z’n Nederlandse pleegouders mogelijk dient terug te keren naar z’n geboorteland Angola. Raymond Knops verzet zich tegen die gedwongen terugkeer. Dat siert hem, al mag je van ieder fatsoenlijk mens verwachten dat hij of zij tegenstander is van gedwongen terugkeer van Mauro.
Tot zover de complimentjes. Er is namelijk ook iets dat me tegenstaat aan de woorden van Raymond Knops. En wel de eerste zin. En meer in het bijzonder het woord ‘nette’. Sinds wanneer is de mate van netheid een criterium om mensen die hier al meer dan de helft van hun leven wonen al dan niet uit te zetten? Wat als Mauro geen nette jongen was geweest, maar een homoseksuele jongen? Of een godsdienstwaanzinnige jongen? Of een blowende jongen? Of een rechts-extremistische jongen? Of een PSV-aanhangende jongen? Of een vervelende jongen? Was Raymond dan wel voorstander geweest van een gedwongen enkeltje Angola voor Mauro?
De enige die deze vraag kan beantwoorden, is Raymond zelf. Natuurlijk zou ik ’m een e-mail kunnen sturen met het verzoek om een antwoord op mijn prangende vraag. Toch zie ik daar van af. Ik wil ervoor waken Raymond te overvoeren. Op 15 augustus vroeg ik ’m namelijk ook al beleefd om te reageren op een andere vraag. Anderhalve maand later zit ik nog altijd te wachten op een (eerste) reactie. En zoals bekend moet je een broedende kip niet storen. De vraag over Mauro gaat dus pas de deur uit zodra de vraag over de huldeblijk aan de schietende agent van een antwoord is voorzien.
Ondertussen vraag ik me af in welke vreemde bocht Gerd Leers zich nu weer gaat wringen om tot de slotsom te komen dat Mauro toch in Nederland mag blijven. Ooit moet die man toch een hekel aan zichzelf gaan krijgen?
Overigens lijkt Muzghan me best een nette meid.

Klein mysterie 281 – Afvalscheiding (1)

Horst-sweet-Horst is een hip weblog met een voornamelijk lokale uitstraling, al worden bij de organisatie van evenementen als een Olifantenpaadjesavond wel eens de grenzen van de regio opgezocht. Naar aanleiding van de jongste plannen van de gemeente Horst aan de Maas is op onze afdeling Afvalmanagement ruimte ontstaan voor een

Afvalmanager (m/v)

Inhoud van de functie
In de afwisselende functie van Afvalmanager ben je verantwoordelijk voor planning en uitvoering van het aanbieden van het door Horst-sweet-Horst geproduceerde afval. Met andere woorden: jij zorgt ervoor dat op het juiste moment het juiste afval dat op de juiste manier is verpakt, langs de kant van de weg klaar staat om te worden afgevoerd. Want de tijden dat je gewoon alle afval in een wekelijks te ledigen emmer kon pleuren, liggen voorgoed achter ons. Afvalscheiding is tegenwoordig het toverwoord en de gemeente Horst aan de Maas wil op dat gebied het braafste jongetje van de klas zijn.
Binnen deze functie krijg je een aantal accounts toegewezen waarvoor je het gehele traject van briefing tot realisatie in beheer krijgt. De Afvalmanager wordt hierin bijgestaan door diverse afdelingen binnen onze organisatie. De werkzaamheden bevatten zowel organisatorische, technische, fysieke als ook creatieve aspecten. Vanwege de soms wekelijks wisselende inzichten van de gemeente Horst aan de Maas op afvalgebied valt de complexiteit van de functie niet te onderschatten en is een hoge mate van flexibiliteit en creativiteit wenselijk.



De geschikte kandidaat
  • heeft geen 9 tot 5 mentaliteit en is bereid ook in de weekenden te werken;
  • werkt en denkt op MBO+ / HBO niveau;
  • beschikt over een flexibele instelling, teamspirit en plichtsbesef;
  • kan omgaan met tegenslagen en telkens wisselende inzichten;
  • heeft affiniteit met afvalscheiding en gruwt van het gezegde ‘scheiden doet lijden’;
  • is proactief en sociaal vaardig;
  • beschikt over de vaardigheid zich procedures en instructies in korte tijd eigen te maken.

Wat hebben wij je te bieden?
Geboden wordt een uitdagende functie met inhoud en verantwoordelijkheid alsmede een competitief pakket primaire en secundaire arbeidsvoorwaarden binnen een actieve en informele onderneming. Je bent lid van het managementteam. Je hebt een 40-urige werkweek en beschikt over 24 vakantiedagen en 13 ADV-dagen. Als je bovendien bedenkt dat je ongeveer de helft van je werktijd in de gezonde buitenlucht actief bezig bent met het aan de weg zetten en weer naar binnen halen van de diverse soorten afvalbakken, dan kunnen we gerust spreken van een droomjob.

Informatie
Voor aanvullende informatie over deze functie kun je per e-mail contact opnemen met de directie van Horst-sweet-Horst: HorstsweetHorst@gmail.com


Reageren
Spreekt deze functie je aan, stuur dan een brief met cv naar: HorstsweetHorst@gmail.com

Actualisatie – Containercrisis (1)

En zo krijgt de containercrisis een onverwacht vervolg. Waren containers onlangs aanleiding voor een verwijdering tussen de Jeu de Boules Club Horst en de uitbaters van café De Leste Geulde,
nu zijn de ballengooiers-op-leeftijd met de gemeente in een conflictje geraakt over een container, zo constateerde ik anderhalf uur geleden tijdens een rondje rennen in de Kasteelse Bossen (klik op de afbeelding om haar te vergroten):
Weet u? Soms word ik een beetje moe van oudjes die zich tekortgedaan voelen, zelfs als ze het ludiek proberen te verpakken.
Hetgeen uiteraard niet wegneemt dat ik er niet het minste bezwaar tegen zou hebben als Hallo Horst aan de Maas of Dagblad De Limburger dit zaakje eens even goed uit zouden spitten.

Top 5 – Prijsnominaties gemeente Horst aan de Maas

Weer kommer en kwel gisteren in De Koel. Waar moet het heen als zelfs voetbalgod Michael Uchebo niet voor een wending kan zorgen?
Mijn misère zette zich vanochtend voort met een ternauwernood afgewende voordringpoging bij de NS-kaartjesautomaat, een vertraagde trein (dit ondanks het feit dat het woord ‘vertraging’ uit het NS-vocabulaire is gebannen), een overvolle trein en een gestresste Maastrichtse buschauffeur die me bijna van de sokken reed (dit ondanks het feit dat de stad verlost is van Gerd Leers en MVV weer tekenen van leven vertoont).
Door al dit onheil zou je nog bijna vergeten dat er weer eens iets te vieren valt in onze prachtgemeente. Horst aan de Maas wordt deze week namelijk samen met Geldermalsen, Maasdriel en Tiel benoemd tot Borstvoedingsvriendelijke Gemeente van Nederland. Steken we Wester-Koggenland, Achtkarspelen en Tytstjerksteradiel toch maar mooi de loef mee af. En dan te bedenken dat we het afgelopen jaar ook al werden uitgeroepen tot Wandelgemeente van Nederland
en op een na MKB-vriendelijkste Gemeente van Limburg. En laten we vooral ook niet vergeten dat we slechts op het nippertje werden voorbijgestreefd door Grootegast in de race om de titel Kampeerautovriendelijkste Gemeente van Nederland. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen: Horst aan de Maas paradijs op aarde! Horst-sweet-Horst!
Nog mooier: als de voortekenen niet bedriegen, staat ons de komende maanden nog een hele reeks aan feestjes te wachten. Uit doorgaans betrouwbare bron heeft Horst-sweet-Horst namelijk vernomen dat de gemeente genomineerd is voor nog eens zeventien prijzen. Mijn top 5 van prijsnominaties voor de gemeente Horst aan de Maas:

5. Plakbandvrije Gemeente van Nederland. Door een actief anti-plakband-in-de-openbare-ruimtebeleid tref je in de gemeente Horst aan de Maas slechts heel sporadisch plakbandresten aan.

4. Konijnenkeutelvriendelijke Gemeente van Limburg. De BLK (Belangenvereniging van Limburgse Konijnen) prijst Horst aan de Maas als gemeente waar de konijnenkeutels wel willen gedijen.

3. Gemeente met de Beste Geoutilleerde Spelersbus op Tweede Klas Amateurniveau. Het Koninklijk Nederlands Verbond van Voetbalspelersbusexploitanten is vooral ingenomen met het aanbrengen van koersborden op de nieuwe spelersbus van Wittenhorst.

2. Mooiste Zuidzuidwestenwind van de Noordzeelanden. De European Association of Beautiful Weather Conditions Lovers komt na jaren van vergelijkend onderzoek tot de conclusie dat Horst aan de Maas behoort tot de vijf West-Europese gemeenten met de mooiste zuidzuidwestenwind.

1. Dompelpompvriendelijke Gemeente van het Zuiden. De Stichting tot Bevordering van de Dompelpomp constateert tot haar genoegen dat het dompelpompenklimaat in Horst aan de Maas met het jaar beter wordt.