zaterdag 30 oktober 2021

Ingezonden – In de biechtstoel

Horst-sweet-Horst ontving een ingezonden bijdrage van Jan Duijf (Kloosterstraat Horst), die onderstaand gesprek opving uit de biechtstoel.

IN DE BIECHTSTOEL

Dag meneer Lenssen, hoe komt u zo bij mij in de biechtstoel terecht?

Ik heb eerlijk gezegd behoefte aan een open en eerlijk gesprek.

Eerlijk gezegd heb ik u al tientallen jaren niet meer hier in de kerk gezien. En de deur stond altijd voor u open.

Ik ben eerlijk gezegd te druk met politiek geweest.


Er zijn in Hegelsom toch genoeg mensen waarmee u open en eerlijk kunt praten. Je hebt hier vlakbij toch die Alex die altijd zo open en eerlijk is?

Die is eerlijk gezegd van het CDA. Dus niet open en onbetrouwbaar. Ik mis gewoon die openheid en eerlijkheid bij anderen in de politiek.


Ook bij uw eigen Socialistische Partij?

Daar ben ik eerlijk gezegd bij weggegaan, omdat ze niet open en eerlijk zijn.

En toen?

Ben ik voor D66/GroenLinks in de gemeenteraad gaan zitten. Ik dacht dat die open en eerlijk zouden zijn.

En dat viel tegen?

Eerlijk gezegd: bitter. Net als de openheid en eerlijkheid van de gemeenteraadsleden van Essentie, CDA en PvdA. Ik vergeet de burgemeester. De gemeentesecretaris. De wethouders vooral.


Twijfelt u eigenlijk nooit aan uw eigen openheid en eerlijkheid?

Jawel, ik ben eerlijk gezegd natuurlijk niet voor niets uit mijn éénmansfractie gestapt.

Ik denk dat u met uw soort van eerlijkheid en openheid aan het goede adres bent. Wij krijgen tegenwoordig ook niet altijd onze zin. Onze zegen hebt u. Wij zullen u helpen.

Dank u pastoor: ik werk eerlijk gezegd graag samen met gelijkgezinden.

Ja, laten we samen met onze openheid en eerlijkheid voor u de hemel op aarde realiseren. En voor mij het paradijs in de hemel. Ik stap dan ook uit mijn partij.

donderdag 28 oktober 2021

Intermezzo – Ruud

Greenport Venlo is de fancy naam voor het gebied tussen Venlo en Venray. Ontwikkelbedrijf Greenport Venlo beheert en ontwikkelt Greenport Venlo. Ontwikkelbedrijf Greenport Venlo heeft als missie, aldus zijn website, ‘het aanbieden van vestigingsmogelijkheden voor bedrijven om zo economische groei en werkgelegenheid te realiseren in een aantrekkelijk ingericht en duurzaam functionerend gebied’. Aandeelhouders zijn de gemeenten Horst aan de Maas, Venlo en Venray en de provincie Limburg.


Directeur van Ontwikkelbedrijf Greenport Venlo is Ruud van Heugten, voorheen onder meer Tweede Kamerlid en Brabants gedeputeerde voor het CDA. Ruud kwam in maart van dit jaar in aanvaring met de gemeenteraad van Venray. Die moest een besluit nemen over de aanleg van De Spurkt, een bedrijventerrein van dertig hectare. Voorafgaand daaraan dreigde Ruud: ‘Ik zal uw besluitvorming nauwlettend volgen en zo nodig voor de belangen van het ontwikkelbedrijf opkomen, langs welke weg dan ook.’ De gemeenteraad liet zich niet van de wijs brengen door het dreigement van Ruud en zette een streep door de voorgenomen aanleg van het bedrijventerrein.


Vorige week dinsdag deed Ruud opnieuw van zich spreken. De Limburger publiceerde een artikel over de aantasting van het Limburgse landschap door de bouw van gigantische distributiecentra. Kan en moet dit wel zo doorgaan, was de vraag. Nee, aldus Ruud in het artikel: ‘Ik ben voorstander van strengere richtlijnen.’ Ruud is ook voorstander van een tijdelijke stop op gronduitgifte: ‘Ook omdat we door de voorraad grote kavels heen zijn.’ Oh zo! Eerst alles volplempen en dan pleiten voor strengere richtlijnen en een tijdelijke stop op gronduitgifte. En evengoed op je achterste benen staan als je De Spurkt niet mag ontwikkelen.


Is Ruud trouwens met zijn Ontwikkelbedrijf Greenport Venlo niet op z’n minst medeverantwoordelijk voor de aantasting van het landschap, vooral tussen Venlo en Sevenum? Nee hoor, dat zien we dan toch helemaal verkeerd. Ruud in De Limburger: ‘De distributiecentra zijn geclusterd met respect voor de omgeving en voldoen aan tal van voorwaarden. Je zou kunnen zeggen dat Greenport een schoolvoorbeeld is van hoe het zou moeten.’ Grapjurk, die Ruud. Meneer beweert daar met droge ogen dat Greenport een schoolvoorbeeld is van hoe het zou moeten. Rijd, fiets of loop door het gebied tussen Venlo en Sevenum en probeer dan eens géén tranen in je ogen te krijgen.


Wordt het geen tijd dat de aandeelhouders gaan ingrijpen?

(Dit stukje verscheen gisteren in iets andere vorm in Via Horst-Venray)

woensdag 27 oktober 2021

Intermezzo – Thijs

Thijs Lenssen is een van de beste raadsleden die de gemeente Horst aan de Maas heeft. Hij neemt zijn taak, het controleren van het gemeentebestuur, uiterst serieus, heeft verstand van zaken, kan zijn mening goed verwoorden, is nooit te beroerd die mening ook te spuien en is als een van de weinigen in de Horster gemeenteraad sterk in het debat. Thijs is kortom de luis in de pels die elk gemeentebestuur zich zou moeten wensen. Dat hij zich soms teveel door zijn emoties laat leiden, zij hem vergeven.


Thijs werd in maart 2018 voor een tweede periode gekozen als gemeenteraadslid namens de SP. Ruim een jaar later, in mei 2019, zegde hij zijn lidmaatschap van de SP op. Hij besloot zijn raadszetel te behouden en stapte over naar de fractie van D66+GroenLinks. Nu, weer ruim twee jaar later, houdt hij het ook daar voor gezien, want – ik citeer het persbericht dat hij gisteravond verspreidde –  ‘Ik kan niet bereiken waar ik voor sta in mijn huidige rol in de Horster politiek’. De laatste vier maanden van deze raadsperiode gaat hij ‘vooralsnog’ verder als eenmansfractie, waarna hij met een nieuw te vormen partij deelneemt aan de verkiezingen.


Het is beslist niet uitgesloten dat ik op die nieuwe partij ga stemmen. Dat laat onverlet dat ik grote moeite heb met deze gang van zaken. Niemand is groter dan zijn of haar partij. Dat Thijs in 2018 een raadszetel behaalde, had hij in de eerste plaats te danken aan de SP: hij was bepaald geen stemmenkanon. Het had hem daarom gesierd als hij in 2019 zijn raadszetel had teruggegeven aan de SP. Dat hij ook bij D66+GroenLinks niet kan bereiken waarvoor hij staat, roept de vraag op hoe weloverwogen zijn besluit twee jaar geleden was om zich aan te sluiten bij die partij. Realiseerde hij zich wel voldoende dat een partij die deel uitmaakt van de coalitie per definitie concessies moet doen? En zegt het feit dat Thijs binnen twee jaar tot twee keer toe een partij verlaat misschien iets over zijn vermogen tot samenwerken?


Tot slot: dat Thijs in de resterende vier maanden in zijn eentje wél kan bereiken waarvoor hij staat is natuurlijk een utopie. Hoewel, ‘in zijn eentje’? Wat betekent dat ‘vooralsnog’ eigenlijk in de zin ‘De resterende raadsperiode zal ik, vooralsnog, verder gaan als eenmansfractie’? Is Thijs soms van plan een nieuw wereldrecord te gaan vestigen door in één raadsperiode, na lid te zijn geweest van de fracties van de SP en D66+GroenLinks en z’n eigen eenmansfractie, ook nog lid te worden van een vierde fractie? Of zinspeelt hij er met dat ‘vooralsnog’ op dat een of meerdere zittende raadsleden zich bij hem zullen aansluiten?

maandag 25 oktober 2021

Ingezonden – Fruitbomenfruitnavelgif

Horst-sweet-Horst ontving het volgende gedicht van Jan Duijf (Kloosterstraat Horst) over fruitbomenfruit, de navel van het fruitbomenfruit en een gifspuiter.


FRUITBOMENFRUITNAVELGIF

Jij spuit nonchalant gif op mijn fruitbomenfruit.


Spuit. Elke keer weer. Mijn fruitbomenfruit.

Spuit. Elke keer weer. Mijn fruitbomenfruit.

Spuit. Elke keer weer. Mijn fruitbomenfruit.

Spuit. Elke keer weer. Mijn fruitbomenfruit.


Jij spuit nonchalant gif in mijn fruitbomenfruitnavel.


Spuit. Elke keer weer. Spuit in mijn fruitbomenfruitnavel.

Spuit. Elke keer weer. Spuit in mijn fruitbomenfruitnavel.

Spuit. Elke keer weer. Spuit in mijn fruitbomenfruitnavel.

Spuit. Elke keer weer. Spuit in mijn fruitbomenfruitnavel.

donderdag 21 oktober 2021

Klein mysterie 795 – Caroline

Caroline is in town vanmiddag! In Melderslo nog wel! Uit het persbericht dat Horst-sweet-Horst deze week ontving van Yvonne Douven, fractievoorzitter van de VVD in de Horster gemeenteraad en getrouwd met blauwebessenteler Leon Driessen:  

‘Onlangs is de VVD Horst aan de Maas benaderd door de blauwe bessen sector, zij ervaren enkele uitdagingen die op landelijk niveau onder de aandacht gebracht dienen te worden. Als politieke partij hebben wij de faciliterende rol opgepakt zodat hun boodschap ook daadwerkelijk bij de Tweede kamer terecht komt, hiervoor is 21-10 Caroline van de Plas van de Boer Burger Beweging uitgenodigd. Zij gaat graag in gesprek met enkele woordvoerders namens de blauwe bessen sector.’

Dan ben je verreweg de grootste partij in de Tweede Kamer, dan heb je in Thom van Campen een Tweede Kamerlid dat landbouw in zijn portefeuille heeft en dan vraag je uitgerekend een van je grootste concurrenten om de uitdagingen van de blauwebessensector in Den Haag onder de aandacht te brengen …  


Een van de sprekers vanmiddag in Melderslo is overigens Marcel Driessen, mede-eigenaar van Driessen Blueberries. De andere eigenaar van Driessen Blueberries is Leon Driessen.


Zonde dat ik vanmiddag andere verplichtingen heb.

woensdag 20 oktober 2021

Intermezzo – Symboolpolitiek

Vorige week maandag, 11 oktober, was het Coming Out Day. Op deze sinds enkele decennia in tal van landen gevierde dag wordt benadrukt dat iedereen zichzelf moet kunnen zijn. Een dag ook met extra aandacht voor lhbtiq+’ers (het lijkt wel alsof dat woord met de dag langer wordt). In het kader van Coming Out Day hing elke gemeente in Limburg de regenboogvlag uit. Dat wil zeggen op één gemeente na: Horst aan de Maas.


In De Limburger noemde een gemeentelijk woordvoerder het hijsen van de regenboogvlag symboolpolitiek: ‘Die vlag zegt niets over hoe we hier omgaan met mensen van de LHBTI-gemeenschap. Stel, een gemeente vlagt op 11 oktober en doet de rest van het jaar niets voor de LHBTI-gemeenschap. Wat heeft die vlag dan voor waarde?’ Vorig jaar, toen Horst aan de Maas de vlag evenmin hees, kwam de gemeente met een vergelijkbare verklaring: ‘Wij staan voor acceptatie en tolerantie van de LHBTI community, 365 dagen per jaar. Juist daarom ligt er in het centrum van Horst ook permanent een regenboogzebrapad om dit te vertegenwoordigen.’


Op deze redenering valt het nodige af te dingen. Is bijvoorbeeld het hijsen van welke vlag dan ook niet altijd symboolpolitiek, omdat een vlag per definitie iets symbolisch is? En hoe moeten we een regenboogzebrapad van niets naar nergens op een plein dan beoordelen? Getuigt dat niet evenzeer van symboolpolitiek?


Verder: de gemeente Horst aan de Maas vroeg het afgelopen jaar prominent aandacht voor onder meer de Verspillingsvrije Week, de Week van het Jonge Kind, de Nacht van de Nacht, Wereld Alzheimer Dag en World Cleanup Day. Dat beschouwt de gemeente blijkbaar niet als uitingen van symboolpolitiek? Of mogen we daar, andersom redenerend, soms uit concluderen dat de gemeente Horst aan de Maas 51 weken per jaar géén aandacht heeft voor verspilling en voor jonge kinderen? En 364 dagen per jaar géén aandacht heeft voor lichtvervuiling, alzheimer en zwerfvuil? Natuurlijk niet! We mogen hieruit concluderen dat de gemeente Horst aan de Maas verspilling, jonge kinderen, lichtvervuiling, alzheimer en zwerfvuil zo’n belangrijke maatschappelijke thema’s acht dat ze die graag een extra steuntje in de rug verleent, of dat nu symboolpolitiek is of niet.


Bezien in dit licht geeft het behoorlijk te denken dat de gemeente niet thuis geeft op Coming Out Day. En verdient de politie, die in hetzelfde gebouw huist als de gemeente, een pluim dat zij de regenboogvlag wél hees op 11 oktober.

(Dit stukje verscheen vandaag ook in Via Horst-Venray)

maandag 11 oktober 2021

Ingezonden – Een zandloper kent geen tijd

Horst-sweet-Horst ontving onderstaande ingezonden bijdrage van Jan Duijf (Kloosterstraat Horst). Over een zandloper. Voor de omnivoor. Voor de fijnproever. Voor de tussen-de-regels-door-lezer. Om te lezen. En te herlezen. En te herlezen.

EEN ZANDLOPER KENT GEEN TIJD

Wat heb je al allemaal gesneden? Een koe, een paard, een varken, een kip, een haan, een ezel, een geit, een schaap, een eend, een gans, een poes, een hond en een alpaca? Allemaal uit lindenhout? Net als de heiligenbeelden in de kerk? Ja, die lange winteravonden op de boerderij. Geen reet te doen met die computers? Op het moment valt er ook niks te demonstreren? Saai, ja. Heel saai op het platteland. Wat deden ze vroeger nog meer? Bedenk eens wat.


Waarom vul je die zandloper niet bij met onze hoge zandgrond? Zuiver de grond dan eerst. Daar word je nederig van. Je leeft in een enclave van een volgehouden verleden. Je bent allang uit de tijd gevallen. Je moet de zandloper op zijn kop zetten. Je blaast nog altijd van torenhoog in de kaarsentijd. Je bezweert de verloren tijd door priester en pastoor niet meer te citeren. Heb je niets meer te melden? Je zingt een verloren halleluja en zegent het land met sproei. Je kijkt alsof je te groene rabarber hebt gegeten. Je bent een ouderwetse zandloper.

Teel wat meer bedrijven in onze aarde. Stamp laboratoriumopstellingen uit de volle grond. Schiet teveel op mest. Ga door met je soortenpolitiek. Discrimineer lekker door. Bankleen ook duchtig. Aan de roze einder gloort de zegen! Snij letters uit dat lindenhout. Leg daarmee het woord megastal. Zet je houten beesten daar dan in. Doe wat. En loop verdomme niet zo rond te strompelen. Te broeien. Broei. Boer. Broei. Ben jij een zandloper? Leg eens! Broed. Boer. Broed. Het gouden.

Jan Duijf  Kloosterstraat 

Slow farming

Zondag 10 oktober 2021, 12.15 uur, Meterikseveld tussen Crommentuijnstraat en Dr. Droesenweg (klik op pijltje, afspelen met geluid aan):

vrijdag 8 oktober 2021

Ingezonden – Henk Weijs keurt voortaan de teksten van insprekers?

Horst-sweet-Horst ontving onderstaande ingezonden bijdrage van Andries Brantsma naar aanleiding van de bijdrage van inspreker Geert Ambrosius aan de gemeenteraadsvergadering van afgelopen dinsdag. Diens bijdrage (klik hier en ga naar 21.05 minuten) handelde over opmerkingen van gemeenteraadslid Henk Weijs (CDA) over houtige biomassa.

Henk Weijs keurt voortaan de teksten van insprekers?

Henk Weijs neemt in de raad graag anderen de maat. Dat mag. Hij krijgt daarvoor onevenredig veel tijd. In lange monologen legt hij andere raadsleden of fracties uit waar ze fout zitten. Zonder ruimte voor andere gedachtes. Ook zegt hij soms dat een onderwerp hem raakt. Dat mag. Dat gebeurt wel wat vaak.

Bij insprekers maakte hij een nieuwe bedenkelijke stap. Henk meent dat hij bepaalt waarover insprekers het mogen hebben. Dat bleek dinsdagavond 5 oktober. In een voorgaande vergadering had Henk een brief van de tuinbouworganisatie gebruikt om aan te tonen dat het college het besluit om geen nieuwe biomassacentrales te vergunnen, op verkeerde gronden had genomen. De inspreker gaf aan dat er over de teksten van de Regionale Energie Strategie valt te twisten. Ook zei de inspreker dat gegevens van de tuinbouworganisatie noch van de gemeente door hem beoordeeld konden worden.


De inspreker vroeg de raad om, wanneer bij dit onderwerp de onderste steen boven moest komen, dat ook te vragen voor de zaak Knops en bijvoorbeeld de door wethouder Tegels gesubsidieerde huizenbouw in Meterik. De zorg van Henk Weijs voor de glastuinbouw en de mening van de tuinbouworganisatie over de kwalitatief beschreven beschikbare hoeveelheid houtige massa, werd door de inspreker vergeleken met de twijfels van Henk Weijs over de hoeveelheden regionale mest. Daar bleek Henk helemaal mis te zitten, ook volgens de LLTB.


Dat vergelijk kon niet volgens Henk Weijs. Er mocht alleen gesproken worden over zijn opmerkingen dat het college op grond van gemanipuleerde informatie een besluit had genomen. Geen nieuwe biomassacentrales meer. De inspreker diende zich wel aan de regels van Henk te houden. Henk mag dat vinden. Maar een dictaat voor een inspreker? Niet in een democratie. Daar zijn dictaturen voor. Hoe was het ook weer? Gewoon samen doen? Of Jullie doen samen gewoon wat ik zeg.

Wethouders hadden al een jaar geleden een besluit over houtige massa genomen. In november 2020 legde een ambtenaar namens wethouder Tegels aan de buurt rond de Schengweg uit dat een eventuele biomassacentrale alleen lokaal hout mocht verbranden en zeker geen import. Een betrouwbare wethouder zal dat niet aanpassen..


Mevrouw Douven (VVD) wilde weten waarom de inspreker twijfelde aan de cijfers van de tuinbouwbond. Dat niet kunnen controleren wat anders is dan twijfel, was haar ontgaan. Ze wilde feiten. Maar feiten gaf de tuinbouworganisatie niet, slechts een kwalitatieve mening. Wilde ze meer weten of alleen de inspreker in verlegenheid brengen? Stoer, maar mislukt. De inspreker had helder aangegeven dat hij noch cijfers van het college noch kwalitatieve gegevens van de tuinbouworganisatie kon controleren.


Het is lastig voor rechts (raadsleden Weijs en Douven) te accepteren dat er ook weldenkende andersdenkenden zijn. In ieder geval viel het lobbywerk van de tuinbouworganisatie bij hen in vruchtbare aarde. Dat verkleint wel de kansen voor klimaat op moeder aarde, maar ja, rentmeesterschap is van een vorige generatie in het CDA.

Andries Brantsma

donderdag 7 oktober 2021

Intermezzo – Wijsheid

‘Met Ruimte voor Ruimte aan de macht wordt onze democratie verkracht.’ ‘Politiek zet de boeren geen hak, zonnepanelen horen op het dak.’ ‘250 hectare zonnepanelen in Evertsoord is echt gestoord.’ ‘Geen vrijheid van mening met deze dubieuze verkenning.’ Het mag duidelijk zijn: op een spandoekje meer of minder kijkt men in Evertsoord niet bij het protest tegen de mogelijke aanleg van grootschalige zonneweides in het dorp. De spandoeken fleurden vorige week de Horster raadszaal op bij een massaal door Evertsoordtenaren bezochte bijeenkomst over de opwekking van duurzame energie in de gemeente.


Evertsoord staat niet alleen: overal in den lande, overal in deze regio wordt geprotesteerd tegen de voorgenomen komst van windmolens en zonneweides. Wordt daarbij inderdaad onze democratie verkracht? Is er inderdaad geen vrijheid van mening? Begrijpelijk dat het fors wordt aangezet, maar nee, ik geloof niet dat onze democratie hier wordt verkracht of dat de vrijheid van meningsuiting in het geding is. Om even bij het geval Evertsoord te blijven: inwoners krijgen juist alle ruimte om hun mening te uiten. Een andere zaak is dat die mening niet door iedereen wordt gedeeld. Kwalijk is wel dat het er alle schijn van heeft dat de belangen van boomkwekers en exploitanten van recreatiecentra meer gewicht in de schaal leggen dan die van andere burgers.


Wat zich wreekt in dit soort gevallen is dat van gemeentewege vaak de indruk wordt gewekt dat burgers nog van alles te vertellen hebben. Termen als ‘het gesprek aangaan’, ‘omgevingsdialoog’ en ‘keukentafelgesprekken’ wijzen nadrukkelijk in die richting. De praktijk is anders: veel meer dan het aanhoren van de plannen en die in de marge bijstellen zit er voor burgers doorgaans niet in. Dat mag en dat kan, maar ben daar dan vanaf het begin gewoon eerlijk over: zo is het spel en zo zijn de regels. Voorkomt een hoop onnodige frustratie.


De inwoners van Evertsoord vonden veel gehoor bij de gemeenteraad, zelfs bij de twee partijen die het meest volgzaam zijn van allemaal, CDA en Essentie. Opmerkelijk, omdat de raad zelf, inclusief CDA en Essentie, eind december vorig jaar heeft vastgesteld waar in Horst aan de Maas zonneweides en windmolens dienen te komen. Nog geen jaar later blijkt dat de raad voor de zoveelste keer de reikwijdte van een besluit verkeerd heeft ingeschat. Leiden in last. Terugtrekkende bewegingen zijn niet uitgesloten als in december definitieve besluiten moeten worden genomen. Wie bezint eer hij begint, heeft geen wijsheid achteraf nodig.

(Dit stukje verscheen gisteren ook in Via Horst-Venray)

dinsdag 14 september 2021

Klein mysterie 795 – E maes inne taes

Roêteketoêt keumt âltiêd oêt.
Wátte? Petatte mit handvatte!


Zomaar twee Horster gezegdes. Nee, niet zomaar twee Horster gezegdes. Twee Horster gezegdes die het meer van hun grappigheid en binnenrijm dan van hun betekenis moeten hebben (hoewel roêteketoêt keumt âltiêd oêt zoiets betekent als ‘zie je wel!’). E maes inne taes is daar nog zo’n voorbeeld van. Het heeft het in 1989 zelfs tot de titel van het eerste Horster woordenboekje geschopt.



Vertaald in het ABN betekent è maes inne taes ‘een mes in je broekzak’. Het binnenrijm gevoegd bij de Horster gewoonte bepaalde klanken aanzienlijk te verlengen (‘maeaeaeaes’, ‘taeaeaeaes’) maakt het tot een grappig gezegde. Helemaal als je het afzet tegen het bij-ons-zijn-klanken-geen-tiende-van-een-seconde-langer-dan-strikt-noodzakelijk van een ander dialect als bijvoorbeeld het Venrayse: ‘En mes ien de tes.’ 


Deze observatie zou hier kunnen eindigen als niet iemand me onlangs had aangesproken op è maes inne taes. De betreffende dame, Grubbenvorster dialectspreekster, suggereerde dat de betekenis van è maes inne taes het simpele ‘een mes in je broekzak’ overstijgt. E maes inne taes staat voor haar ook voor een bepaalde trots op het bezit van een zakmes, iets dat je verheft boven anderen, misschien zelfs iets statussymboolachtigs: ‘Kijk mij eens, ik heb het verder geschopt dan jij, ik heb namelijk een zakmes.’ Is dat werkelijk zo? Heeft è maes inne taes inderdaad die diepere lading? Geen idee, ik heb het nooit eerder gehoord, maar dat zegt natuurlijk ook niet alles.


De betreffende dame legde ook een verband tussen è maes inne taes en de recente steekincidenten dan wel dreiging met steekwapens in Horst aan de Maas. Moet de verklaring daarvoor (mede) worden gezocht in dat dialectgezegde? En in het verlengde daarvan: moet de dialectpolitie dat gezegde dan niet in de ban doen? Dit lijkt me allemaal nogal veel eer voor een belegen uitdrukking die ik in geen jaren meer had gehoord voordat de betreffende dame aanbelde. Bovendien: breng je mensen dan niet juist op een idee? Nee, laat wetenschappelijk onderzoek eerst maar eens aantonen dat het aantal steekincidenten in Horst significant hoger ligt dan in Venray. Mocht dat het geval zijn dan neem ik voor lief dat de betreffende dame daarna ongetwijfeld op de stoep zal staan en me onder de neus zal wrijven: ‘Roêteketoêt keumt âltiêd oêt.’

(Dit stukje verscheen afgelopen woensdag in iets andere vorm ook in Via Horst-Venray. Gisteren kreeg het een vermeerderde actualiteitswaarde door de aankondiging van een inzamelweek in oktober waarbij jongeren anoniem hun mes(sen) kunnen inleveren.)

maandag 13 september 2021

Intermezzo - Soepzooitje (2)

Constateren dat iets een soepzooitje is (klik hier) is één. Bedenken waar het misgaat en hoe het anders zou kunnen in de Horster politiek is twee. Toch maar eens een poging.


Iets dat telkens misgaat is de communicatie. De oplossing daarvoor is heel eenvoudig: beter communiceren. Een ander probleem is dat burgers zich niet gehoord voelen door de gemeente. De standaardreactie van de lokale bestuurders is dan: ‘Jullie worden wel gehoord, maar jullie krijgen niet te horen wat jullie zouden willen horen en daarom zeggen jullie dat jullie niet worden gehoord.’ Laten we er eens vanuit gaan dat die redenering klopt (zelf doe ik dat overigens niet), dan nog lijkt het me interessant om te achterhalen waar dat gevoel van burgers dat ze niet worden gehoord vandaan komt. Ligt een deel van de verklaring ook hier niet in falende communicatie? En in een gebrek aan eerlijkheid? Termen als ‘omgevingsdialoog’, ‘zoekgebied‘ en ‘verkenning’ wekken de suggestie dat er nog niets is besloten en dat er nog wezenlijke zaken aan plannen te veranderen zijn. Dit terwijl in werkelijkheid het besluit vaak al is gevallen en er alleen in de marge nog aan kan worden geknabbeld. Ben daar dan gewoon eerlijk en duidelijk in! Zodat de burger meteen weet waar hij aan toe is en binnen welke marges hij kan meepraten.


Waar het ook telkens misgaat is in de communicatie tussen gemeenteraadsleden en het gemeentebestuur en tussen gemeenteraadsleden onderling. Dit heeft in mijn ogen alles te maken met de vergaderstructuur. Er zijn twee soorten gemeenteraadsvergaderingen: voorbereidende en besluitvormende. Voorbereidende raadsvergaderingen zijn alleen informatief. Politiek mag er niet in worden bedreven. Telkens weer blijkt dat de strikte scheiding tussen informatief en politiek in de praktijk niet te maken valt. En telkens weer leidt dat tot irritatie, discussie en frustratie. Ook in dit geval lijkt de oplossing me vrij simpel: gewoon afschaffen die voorbereidende raadsvergaderingen. Verstrek de benodigde en gevraagde informatie schriftelijk en je bent van een hoop gezeik verlost. Sowieso is het van de gekke om een politiek orgaan als de gemeenteraad te vragen geen politiek te bedrijven.


Een derde probleem is de belachelijke lengte van de raadsvergaderingen. Vast staat: hoe langer de vergadering hoe minder de kwaliteit van de besluitvorming. Als je dan ook nog weet dat retorische kwaliteit en debatvaardigheid in de Horster politiek betrekkelijk dun zijn gezaaid, dan ligt de oplossing voor de hand: ga werken met maximale spreektijden, eventueel eerst als experiment?


Tot zover dit vrijblijvend advies van een constructief burger.

zondag 12 september 2021

Intermezzo – Soepzooitje (1)

Afgelopen dinsdag vergaderde de gemeenteraad van Horst aan de Maas weer voor het eerst na de zomervakantie. 3 uur, 44 minuten en 17 seconden lang (klik hier). Thuis aan de pc heb ik de hele opname teruggekeken. Mensen die overwegen zich te kandideren voor de gemeenteraadsverkiezingen van volgend jaar raad ik aan dezelfde beproeving te ondergaan. Uitgesloten dat ze daarna nog een raadslidmaatschap ambiëren. Wat een ontluisterende vertoning: krommunicatie, spraakverwarring, gesteggel over niets, oeverloos geouwehoer. Van en tussen gemeenteraadsleden en wethouders, gemeenteraadsleden en de burgemeester, gemeenteraadsleden onderling. Allemaal gevangenen van regeltjes en procedures. Voor een klein deel opgelegd, voor het grootste deel zelf gecreëerd. Grootste slachtoffer: de inhoud.


Neem burgemeester Ryan Palmen, die oproept het kort, bondig en zakelijk te houden terwijl uitgerekend hij, ook deze avond weer, het meest breedsprakig is van alle aanwezigen.

Neem het gehakketak over omgevingsgesprekken en omgevingsdialogen die wel of niet hebben plaatsgevonden, met wel of niet de juiste personen, met wel of niet de juiste gegevens, met wel of niet de juiste uitgangspunten.



Neem wethouder Rudy Tegels (CDA), die duidelijk probeert te maken waarom woonwagenbewoners geen onderdeel zijn van het Masterplan Wonen:  
‘In het Masterplan Wonen hebben we een korte passage gewijd aan de woonwagenbewoners omdat dat zo’n specifieke doelgroep is met z’n eigen rechten. Daarvoor hebben we eigen plaatsen moeten creëren en moeten we samenwerken met Wonen Limburg. Dat moet worden verankerd in een beleid, dus het is geen onderdeel van het Masterplan Wonen. We hebben in het Masterplan Wonen wel de woonwagenbewoners aangemerkt als een van de belangrijkste doelgroepen omdat het hier wel degelijk gaat over wonen, maar wonen voor een specifieke doelgroep die zijn eigen rechten heeft.’
Duidelijk?

Neem raadslid Yvonne Douven (VVD), die een ander raadslid, Sonja van Giersbergen (SP), vraagt waarom ze heeft gehandeld zoals ze heeft gehandeld. Antwoord: ‘Daarom.’

Neem het gesteggel over vragen die wel of niet zijn of worden beantwoord, over vragen die wel of niet mogen worden gesteld, over de vraag of vragen mondeling dan wel schriftelijk zijn of moeten worden gesteld.  


Neem Yvonne Douven die wethouder Han Geurts (CDA) toevoegt: ‘Er zijn collegeleden, onder andere wethouder Geurts, die de afgelopen vier jaar niet hebben geleerd wat communicatie betekent. Heeft dat te maken met onkunde of arrogantie?’
Reactie van de wethouder: ‘Het is geen arrogantie.’
Yvonne laat het erbij zitten. Waarom dan zo’n grote broek aangetrokken als je je keutel zó gemakkelijk weer intrekt?  

Neem gemeenteraadslid Henk Kemperman (D66+GroenLinks) die een bevlogen betoog houdt over de kloof tussen gemeentelijke overheid en burgers. Dat mondt uit in een vertwijfelde oproep aan de burgemeester: ‘Red onze lokale democratie! Ga op zoek naar positief kritische burgers. Luister naar je critici en niet alleen naar de jaknikkers.’ De burgemeester reageert. De gemeenteraad doet er het zwijgen toe. Waarom? Daarom?


Neem de miscommunicatie over de kermis, over arbeidsmigranten, over windmolens, over laadpalen, over biomassa, over de afhandeling van raadsinformatiebrieven.

Neem de wethouders die in een ander deel van het gebouw zitten en telkens anderhalve minuut moeten lopen om vragen te komen beantwoorden. Waardoor de burgemeester – u weet wel, die van de kort-, bondig- en zakelijkheid – telkens anderhalve minuut moet zien vol te lullen. ‘Komt door corona’, heet het dan. Maar bevindt zich in dat hele grote gemeentehuis dan werkelijk geen kamertje op vijftien seconden loopafstand van de raadszaal?   


Enzovoort enzovoort. Wat een soepzooitje. U denkt dat ik overdrijf? Kijk zelf die opname terug! Hoor ik daarna graag of u nog steeds meent dat ik overdrijf. 

woensdag 8 september 2021

Ingezonden – De zoon van de schoenmaker

De Horster kunstenaar Roel Sanders exposeerde afgelopen weekend onder de naam ‘Salon a Maison’ eigen werk in zijn eigen huis (Herstraat 16). Komend weekend doet hij dat opnieuw, van vrijdag tot en met zondag, elke dag van 11.00 tot 16.00 uur. Naar aanleiding van zijn bezoek aan de expositie, afgelopen zondag, ontving Horst-sweet-Horst het volgende gedicht van Jan Duijf (Kloosterstraat Horst):


DE ZOON VAN DE SCHOENMAKER

een leest een schoen en kleine spijkertjes

vader sanders tikt  met de regelmaat van een klok

de zool vast


in mijn herinnering

rook het in de werkplaats naar leer

het o zo romantische schoenenleder

eventueel in de schoenpoets-leercombinatie

roel en zijn broer hebben nog altijd

de reuk van verschroeide rubber

lijm van bisonkit

en aceton

in hun neus


tot hoe ver terug in de tijd kun je nog geuren ophalen

ik wantrouw de volwassenen en mezelf

die de babyluiers van zichzelf nog kunnen ruiken


roel leeft in mijn achtertuin bij galerie maison

uit zijn omgeving klinkt of komt soms

een kwakende eend of een knabbelend eekhorentje

dat verklaart de beestenkoppen in zijn werk


mijn achterbuurman schildert pop art surrealisme

ongedwongen en vanzelfsprekend

met een uitleg op facebook die ik moet onthouden

tot ik het werk in het echt zie (dat lukt heel goed)

op de houdingen van de figuren moet ik letten

en een houding kan ik in galeries

maar moeilijk aannemen


gelukkig blijken roel en zijn werk

al in de gang heel toegankelijk

daar leven de blauwe muren en mijn vale zijn

op door de fantasievolle miniaturen

daar wordt een gefragmenteerde film

aaneengesmeed tot een sympathiek verhaal

van hervonden en gelukte creativiteit

zondag 5 september 2021

Intermezzo – Dwarsdoorsnede (5)

Vijfde en laatste etappe van een wandeling diagonaal door de gemeenten Venray en Horst aan de Maas. De etappe van vandaag begint bij het Sint-Annakapelletje in Horst en zou moeten eindigen bij of in de Maas in Grubbenvorst.  

Na het Sint-Annakapelletje een stukje Vrouwboomweg – over prachtige straatnamen gesproken. Terzijde van de weg een groot zeildoek met in grote letters het opschrift ‘Ruimte voor natuur’ en in net iets minder grote letters ‘Greenport Venlo’. Briljante werkelijkheidsomkering: Greenport Venlo heeft juist op grote schaal ruimte gecreëerd voor gigantische bedrijvigheid ten koste van de natuur. En nu hengelen naar complimentjes voor het behoud van ingesnoerde stukjes natuur op postzegelformaat. Je moet maar durven.


Na  het doorsnijden van de groene buffer die wordt gevormd door Reulsberg en het Ham toont Greenport zijn ware gezicht: kassen, ogenschijnlijk tot het einde van de wereld. In het ritme, het monotone, het strakke, het oneindige, schuilt beslist een zekere schoonheid – het is niet louter kommer en kwel in Californië. En toch: Califorina Dreamin'. 


Langs de drukke Horsterweg warempel ook nog een vervallen boerderij. Een witte luifel voor de voordeur en een gemetseld rond hoektorentje verschaften haar ooit grandeur. Uit de gebroken ruiten wappert grauwe vitrage, op het dak groeien planten. Vergane glorie zoals je in deze contreien maar zelden ziet. Graag gewoon verder laten vervallen, niet restaureren, niet slopen.


Bordje in een coniferenheg: Massage by Simone … en ontspan …


Niks ontspanning, verder richting finish. Via de houten hangbrug over de A73. Dan verder pal langs de A73 met z’n oorverdovende herrie en vervolgens aan mijn linkerhand bossen en aan mijn rechter een hekwerk met daarachter het immense veilingterrein. Vele kilometers lang. Fascinerend.


Onder de spoorbrug door en nu maar hopen dat deze wandeling na veertig kilometer niet strandt in het zicht van de haven. Die haven is de grens tussen Horst aan de Maas en Venlo en bevindt zich in de Maas, bij de brug over de A67. Geen ambitie om naar het midden van de Maas te zwemmen. Wel ambitie om de oever van de Maas te bereiken. Grootschalige ontgrindingswerkzaamheden, hekken, taluds, ondoordringbare begroeiing en nog zo wat van die dingen fnuiken die ambitie. Het zij maar zo.


(Dit stukje verscheen woensdag ook in Via Horst-Venray, zij het zonder foto’s. Klik hier, hier, hier en hier voor de eerste vier etappes van deze wandeling.)