dinsdag 26 juli 2022

Intermezzo – Noodopvang (2)

Heeft Ryan Palmen z’n langste tijd als burgemeester van Horst aan de Maas gehad? Die vraag rijst als vanzelf als je twee artikelen van vandaag in De Limburger naast elkaar legt. Beide artikelen gaan over de noodopvang van asielzoekers. Het eerste gaat specifiek over de tijdelijke noodopvang van asielzoekers in de Kasteelse Bossen (klik ook hier) en de opvattingen van onze burgemeester daarover. Verslaggever Leon Janssen schrijft:

‘Burgemeester Ryan Palmen stelt als voorwaarde dat daar alleen gezinnen gehuisvest worden. Hij accepteert niet dat er kansloze, alleenstaande asielzoekers naar Horst komen. Die zouden direct teruggestuurd moeten worden naar het land van herkomst zegt hij. “Ik ga niet meewerken aan het rondpompen van kansloze alleenstaande asielzoekers zoals nu in het hele land gebeurt”, aldus Palmen.’


In reactie hierop zegt woordvoerder Henk Jan Kamerbeek van het Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COA) in het tweede artikel:
‘Een burgemeester mag bepaalde groepen asielzoekers helemaal niet weigeren. Hij is zelfs strafbaar als hij ons vraagt alleen gezinnen te sturen, want dan discrimineert hij.’

Er zijn denk ik drie opties: de burgemeester wordt ontslagen wegens discriminatie, de burgemeester bindt in of het COA bindt in. De rechtlijnigheid van zowel de burgemeester als het COA kennende, lijkt de eerste optie (ontslag) me de meest waarschijnlijke.


Wat hier verder van te denken?
1. Elke asielzoeker in Nederland heeft recht op een zorgvuldige procedure.
2. De burgemeester suggereert dat hij zonder voorafgaande zorgvuldige procedure op voorhand kan bepalen of iemand een kansloze asielzoeker is.  
3. Het behoort niet tot het takenpakket van een burgemeester of een gemeente maar van het COA om te bepalen welke asielzoekers al dan niet recht hebben op een verblijf in Nederland.
4. Het uitsluiten van door de burgemeester tot ‘kansloos’ bestempelde alleenstaande asielzoekers is inderdaad discriminatie dunkt me.
5. Door zijn weigering de door hemzelf tot ‘kansloos’ bestempelde alleenstaande asielzoekers op te vangen, zadelt de burgemeester automatisch anderen op met deze verantwoordelijkheid.
6. Niet uit te sluiten valt dat de burgemeester hoopt door zijn opstelling het draagvlak voor de opvang van niet-kansloze asielzoekers (al dan niet alleenstaand) te vergroten.
7. Evenmin valt uit te sluiten dat de burgemeester door zijn opstelling juist bijdraagt aan het versterken van de negatieve beeldvorming over asielzoekers.

N.B.
De burgemeester zegt in het artikel ook: ‘We zullen op een zo humaan mogelijke manier mensen opvangen.’ Op een zo humaan mogelijke manier? Waarom niet ‘We zullen mensen goed opvangen’?

zondag 24 juli 2022

Intermezzo – Noodopvang (1)

Een zondagmorgen zoals zondagmorgens horen te zijn. Ik fiets naar de Kasteelse Bossen, naar wat tegenwoordig ‘het evenemententerrein’ heet, maar wat ik nog altijd ’t rutertrein pleeg te noemen. Twee dagen eerder heeft de gemeente Horst aan de Maas aangekondigd hier tien weken lang noodopvang te gaan verlenen voor honderdvijftig asielzoekers.


Al fotograferend spoken de blijkbaar onvermijdelijke negatieve reacties op de gemeentelijke aankondiging door mijn hoofd. Reacties als ‘Weer meer goud zoekers naar ons land’, ‘Terug met den rotzooi’, ‘Alles wordt ons afgepakt en wij maar dokken’ en ‘Nu wordt ons het recreëren afgepakt’. Mijn allergie voor zulke opmerkingen is bijzonder groot, mijn tolerantiegrens bijzonder laag. Te groot, te laag? Of niet groot genoeg, niet laag genoeg?


Hoe representatief zijn zulke reacties, vraag ik me af, daar op ‘t rutertrein. Vertegenwoordigen ze de zwijgende meerderheid? Of zijn het slechts oprispingen van de beperkte groep notoire schreeuwers die hun vertrouwen in de overheid al lang geleden zijn kwijtgeraakt?

Ben ik laf door nooit te reageren op de aperte onzin die ze vooral op Facebook uitkramen? Nee, reageren heeft geen zin. Heb ik altijd gedacht. Of het ook zo ís? ‘Door de komst van asielzoekers in het openbaar toe te juichen, maak je het anderen die daar evenmin problemen mee hebben, gemakkelijker zich te uiten’, zegt mijn zus. Zit iets in. Terwijl je denkt een roepende in de woestijn te zijn, blijkt dan misschien wel dat je in werkelijkheid behoort tot een leger van gelijkgestemden.


De notoire schreeuwers overtuigen lijkt me een utopie. Maar is het héél gek om te denken dat het goed zou zijn als de Gutmenschen zich eens wat vaker lieten horen, zodat het sentiment ten opzichte van asielzoekers mogelijk kantelt?  


Terug van ’t rutertrein lees ik thuis in de NRC van gisteren een reportage vanuit het overvolle aanmeldcentrum voor asielzoekers in Ter Apel. Citaat:
‘Aan de zijkant van de tenten hangt de geur van poep en urine – er staan acht dixi’s op nog geen vijf meter afstand van waar de mensen slapen. Wie de deur opendoet, ziet vliegen op zich afkomen. De toiletten zitten vol poep, de drollen steken bijna boven de wc-bril uit. Ook in de bosjes rondom het terrein liggen overal gebruikte luiers, slierten wc-papier en mensendrollen.’
Nog een citaat:
‘Het is de heetste dag van het jaar (…). Op een grasveld voor de poorten van het aanmeldcentrum staan grote luifeltenten. Daaronder, in de broeierige hitte, schuilen zo’n honderd mensen voor de zon. Ze liggen op dekentjes en stukken karton, omringd door lege plastic flesjes, voedselresten en ander afval.’
De notoire schreeuwers zullen in beide citaten waarschijnlijk de bevestiging lezen van hun mening dat asielzoekers behalve gelukszoekers ook rotzooi veroorzakende smeerlappen zijn. Ik lees er vooral de bevestiging in dat de toestanden in Ter Apel iets zijn waarvoor ik me kapot schaam. En de bevestiging van mijn mening dat die honderdvijftig asielzoekers liever nog vandaag dan morgen naar ’t rutertrein dienen te komen.

donderdag 21 juli 2022

Intermezzo – Ondermijner

Meneer Knops met wat voor gevoel zit u hier?
‘Toch wel met een gevoel van opluchting. En ook gerechtigheid dat die stevige beschuldigingen die in mijn richting geuit zijn, kant noch wal raken.’
Is het wel een overwinning? Want de rechter heeft gezegd: de kranten mogen wel schrijven dat u bent bevoordeeld, maar niet dat u bent bevoordeeld voor tienduizenden euro’s.
‘Ja, de rechter heeft in het vonnis en de overwegingen gemeld dat er enige journalistieke vrijheid is om te stellen dat iemand wel of niet bevoordeeld zou zijn. Ik betwist dat overigens nog steeds.’
Maar ik pak het stuk er toch even bij. De rechter schrijft: ‘Uit het voorgaande volgt dat er voldoende rechtvaardiging in de feiten is te vinden voor de conclusie dat Knops is bevoordeeld. Dit geldt echter niet voor de toevoeging dat het gaat om tienduizenden euro’s.’ Kortom: de schijn van ‘Er is iets niet in de haak’, is daarmee niet weggenomen.
‘Ja. Maar je kunt al heel snel zeggen dat iemand bevoordeeld is.’
U blijft erbij: ‘Ik heb niets fout gedaan.’
‘Ja! Het vonnis is klip en klaar op de laatste pagina: het is onrechtmatig wat De Limburger en NRC gedaan hebben en daar ben ik heel blij mee. Als Dohmen voor de rest zegt dat ik bevoordeeld ben: ik wijs dat helemaal van de hand. Hij mag dat blijven herhalen, maar ik respecteer het vonnis van de rechter.’


Wie denkt dat bovenstaande dialoog afkomstig is uit de satirische koker van Lubach of De Speld, heeft het mis. Bovenstaande dialoog is een letterlijke weergave van het gesprek dat L1-presentator Jolien Linssen vorige week donderdag voerde met Raymond Knops (kijk het gesprek hier terug). Aanleiding: de uitspraak van de rechter in de zaak die het Tweede Kamerlid – tevens voormalig minister – had aangespannen tegen NRC-journalist Joep Dohmen.


De rechter oordeelde dat Dohmen niet had mogen schrijven dat Knops voor tienduizenden euro’s is bevoordeeld bij de grondverwerving voor zijn huis in Hegelsom. Maar de rechter oordeelde óók:
‘Hetgeen NRC c.s. heeft gepubliceerd – dat Knops groter mocht bouwen dan in de bestaande regels voorzien en dat de regels voor hem zijn aangepast – is dan ook feitelijk juist. NRC c.s. heeft niet onrechtmatig gehandeld door aan deze gang van zaken de kwalificatie bevoordeling te verbinden. In welke orde van grootte er voordeel is behaald is niet goed vast te stellen.’
Knops bagatelliseert, minacht, bestrijdt en ontkent dit oordeel in het gesprek met L1 in diverse toonaarden. Knops beschuldigde Dohmen in de rechtszaak van ondermijning van de rechtstaat. Zijn uitlatingen bij L1 roepen de vraag op wie van de twee nu de echte ondermijner van de rechtstaat is.

Dit stukje verscheen gisteren in iets andere vorm ook in Via Horst-Venray

dinsdag 19 juli 2022

Top 5 – Meterik-westse horstensiabedekkingen

Hotter dan hot vandaag. Zo hot dat de grond me te warm onder de voeten werd. De fiets op dus, om te zien of Meterik-west de hortensia ook vandaag de dag nog steeds een warm hart toedraagt. Gekkenwerk? Mwah, ik heb wel eens voor hetere vuren gestaan. Bovendien moet je het ijzer smeden als het heet is. En het dient gezegd: ik werd er warm van achter de ogen toen ik zag hoe warmpjes de Meterik-westse hortensia’s er nog altijd bij zitten. Komt ie, heet van de naald, de top 5 van Meterik-westse hortensiabedekkingen:

5.


Form follows function

4.

If I'm the seated woman with a parasol
I will be safe in my frame

3.

Hortensianissimo

2.

Samen onder moeders paraplu

1.

Fouter dan fout, daarom goeder dan goed

maandag 18 juli 2022

Intermezzo – Transparantie (6)

Precies een week geleden trok ik zes conclusies over de zaak Tegels (klik hier). Die blijven ook na de gemeenteraadsvergadering van afgelopen dinsdag staan. En wel hierom:


1. Rudy Tegels heeft het leed voor een groot deel over zichzelf afgeroepen
De voormalig wethouder had zijn relatie met een naaste medewerker niet mogen verzwijgen. Dat dat besef nog steeds niet tot hem en zijn partij is doorgedrongen (zoals de raadsvergadering duidelijk maakte), is ongelooflijk.

2. Burgemeester Ryan Palmen heeft bijgedragen aan de vergroting van het leed
De burgemeester erkende dinsdag dat hij op bepaalde punten anders had kunnen en op andere punten anders had moeten handelen. Mooi. De burgemeester verklaarde verder dat hij nog worstelt met het antwoord op de vraag of het hebben van een relatie met een naaste medewerker als een integriteitskwestie moet worden beschouwd. Dat de hoeder van de integriteit op het gemeentehuis geen antwoord heeft op deze vraag maakt hem ongeschikt voor zijn functie. Een motie van wantrouwen in plaats van een motie van treurnis (sowieso een nietszeggend instrument) zou alleen al daarom op z’n plaats zijn geweest.


3. De oppositiepartijen hadden geen eigen koers moeten varen
De signalen van integriteitsscheidingen door Rudy Tegels kwamen Imke Emons (BVNL) als eerste ter ore. Zij nam haar verantwoordelijkheid door de burgemeester in te lichten. Die ondernam vervolgens geen actie en onttrok zich daarmee aan zijn verantwoordelijkheid. Daardoor kwam de verantwoordelijkheid weer bij BVNL en het inmiddels ook op de hoogte zijnde Perspectief te liggen. Nathalie Rozendaal (Perspectief) erkende dinsdag dat nadat de burgemeester zijn verantwoordelijkheid niet had genomen, de ontstane situatie met alle fractievoorzitters had moeten worden besproken en niet uitsluitend met de fractievoorzitters van de oppositiepartijen. Mooi. Het zou de geloofwaardigheid van de oppositiepartijen aanzienlijk hebben vergroot als ze met het naar buiten brengen van de signalen van integriteitsschendingen hadden gewacht tot na de gemeenteraadsverkiezingen.

4. De vraag of de integriteit is geschonden, is nog steeds niet beantwoord
De raadsvergadering heeft niets veranderd aan mijn conclusie dat het onderzoek van Hoffmann onbruikbaar is omdat het onvolledig is. Met uitzondering van Perspectief vond geen enkele fractie die onvolledigheid en onbruikbaarheid een probleem. Onbegrijpelijk.

5. Vervolgonderzoek of nieuw onderzoek is nodig
Als ik het goed heb begrepen was Perspectief dinsdag de enige fractie die deze conclusie deelde. Vreemd dat Perspectief geen motie indiende met de eis tot vervolgonderzoek of nieuw onderzoek, hoe goed onderbouwd, weloverwogen en zakelijk Perspectief-woordvoerder Nathalie Rozendaal deze avond ook opereerde.

6. Deze zaak verdient een speciale raadsvergadering
Zo’n speciale raadsvergadering zal er vermoedelijk nooit komen, hoezeer de gang van zaken dinsdag de noodzaak van zo’n speciale vergadering ook aantoonde. Massa’s vragen zijn blijven liggen, bijvoorbeeld de vraag of het door Hoffmann aanbevolen gesprek met de medewerkster met wie Rudy Tegels een relatie kreeg ooit zal plaatsvinden. Het willens en wetens niet beantwoorden van door Perspectief gestelde vragen en het niet mogen stellen door Perspectief van verdere vragen, is vanuit democratisch oogpunt verwerpelijk. Alle partijen die dinsdag Perspectief aan de schandpaal nagelden, zouden ook eens bij zichzelf te rade moeten gaan.

*******

Ik herhaal: voor iedereen die een afgewogen oordeel over deze zaak wil vellen, zit er maar één ding op: léés het onderzoek van Hoffmann Bedrijfsrecherche (klik hier), léés de door Capra Advocaten opgestelde tijdlijn (klik hier), bekijk de raadsvergadering van vorige week dinsdag (klik hier en ga naar 52.14) en vorm pas daarna je mening.

zondag 17 juli 2022

Intermezzo – Transparantie (5)

Dinsdag sprak de gemeenteraad over de zaak Tegels (klik hier en ga naar 52.14 minuten). Twee uur lang. Ik had viif dagen nodig om er van bij te komen. Er valt een boek over te schrijven. Later misschien. Ik beperk me nu tot elf observaties plus mijn commentaar daarop. (Vanavond of morgen een stukje waarin ik nog eens terugkom op mijn eerder getrokken conclusies over de zaak Tegels.)


I
Helemaal aan het begin van de raadsvergadering maakt burgemeester Ryan Palmen bekend dat een motie van treurnis tegen hem is ingediend. Een motie van Perspectief naar aanleiding van de handelwijze van de burgemeester in de zaak Tegels.
Niet te bevatten. Hoe fout de burgemeester ook mag hebben gehandeld in de ogen van Perspectief, wat is de noodzaak om nog voordat hij zich heeft kunnen verdedigen al een motie van treurnis in te dienen?

II
Plaatsvervangend voorzitter Jos Gubbels: ‘De heer Tegels heeft de gelegenheid te baat genomen om een schriftelijke verklaring af te leveren en hij heeft mij verzocht om deze voor te lezen.’ Tegels in die verklaring: ‘Ik dank de gemeenteraad voor de uitnodiging om een verklaring af te leggen.’
Wat is dit nu weer? Hoezo heeft de gemeenteraad Rudy Tegels uitgenodigd een verklaring af te leggen? Vanavond is de gemeenteraad toch aan zet, de voormalig wethouder heeft van onderzoeksbureau Hoffmann toch ruim voldoende gelegenheid gekregen zijn visie te geven? Heeft de gemeenteraad ook andere hoofdrolspelers uitgenodigd een verklaring te geven? Waarom (niet)?


III
Rudy Tegels in zijn verklaring: ‘Zoals reeds aangegeven, was het wellicht beter geweest wanneer ik de wederzijdse gevoelens die er waren, eerder had gemeld.’
Cruciaal is hier ‘wellicht’. Anderen (de burgemeester, BVNL, Perspectief) voor rotte vis uitmaken en wat jezelf betreft niet verder komen dan ‘wellicht’.

IV
John Jenniskens, fractievoorzitter van het CDA: ‘Wellicht had Rudy Tegels zijn prille relatie vanuit het collegiale beginsel binnen het college moeten melden.’
Cruciaal is hier ‘wellicht’. Anderen (de burgemeester, het college van burgemeester en wethouders, BVNL, Perspectief) voor rotte vis uitmaken en zelf niet verder komen dan ‘wellicht’.


V
John Jenniskens, fractievoorzitter van het CDA: ‘Hoe snel is de stap gezet om iemands politieke carrière compleet kapot te maken?’
Twee dagen later wordt bekend dat Rudy Tegels lid wordt van Provinciale Staten.

VI
Bram Hendrix, fractievoorzitter van Essentie: ‘Van ons kunt u vandaag geen zware inhoudelijke bijdrage verwachten. Ik denk ook niet dat dit de avond is om nog eens precies te gaan duiden hoe het nu precies zit.’
Pardon? Waarom is hij dan überhaupt gekomen, waarom doet hij dan überhaupt mee? 


VII
Maarten Voesten, fractievoorzitter van D66-GroenLinks: ‘Partijen geven aan dat ze het rapport onvolledig vinden. Een reden hiervoor is met name dat de medewerkster wegens ziekteverlof en op advies van de bedrijfsarts niet is gehoord. Wij vinden dat we een onafhankelijk onderzoek moeten kunnen vertrouwen.’
En dat een van de hoofdrolspelers niet is gehoord en dat drie van de vier onderzoeksfases niet zijn uitgevoerd door Hoffmann doet dus niet ter zake?  

VIII
Burgemeester Ryan Palmen in reactie op de vraag of hij een werk-privérelatie en de daarmee gepaard gaande risico’s als een integriteitskwestie beschouwt: ‘Ik heb dat in eerste aanleg niet zo gezien en ik worstel nog steeds met de vraag of dat zo is. Ik weet het op het moment nog niet, maar ik heb wel begrip voor de mensen die zeggen dat het zo is. Net zoals ik begrip heb voor mensen die zeggen “Op zichzelf hoeft dat geen integriteitskwestie te zijn”.’
Huh? Ook na ruim vier maanden nog steeds worstelen met het antwoord op die vraag, terwijl al het ingewonnen deskundig advies steeds in dezelfde richting (‘Ja, het is een integriteitskwestie’) wijst?

IX
Wethouder Roy Bouten (PvdA) zegt dat er geen sprake is van een vertrouwensbreuk tussen voormalig wethouder Tegels en de overige leden van het college van burgemeester en wethouders. Wel heeft Tegels het vertrouwen geschaad, aldus Bouten. ‘Dat is echt wat anders dan het vertrouwen opzeggen.’
Opmerkelijk. Tweespalt in het college dan blijkbaar. Waarom heeft burgemeester Palmen anders goedgevonden dat Hoffmann in zijn rapport wel degelijk rept van ‘een vertrouwensbreuk tussen de heer Tegels en het college van Burgemeester en Wethouders’?

X
John Jenniskens in reactie op de bijdrage van Perspectief: ‘We hebben niet de behoefte overal inhoudelijk op in te gaan.’
Waarvoor is dit dan allemaal bedoeld? En intussen wel gewoon blijven doorgaan met het uitdelen van sneren naar vooral Perspectief.


XI
Nathalie Rozendaal (Perspectief) stelt in de tweede termijn enkele vragen en kondigt aan nog verdere vragen te hebben. De gestelde vragen worden niet beantwoord. De aangekondigde vragen mogen van de overige fracties niet worden gesteld. John Jenniskens: ‘We gaan de vragen niet behandelen, niet relevant. Niet hier vanavond en ook niet een volgende keer.’
En wel gewoon allemaal vrome woorden blijven bezigen in de trant van ‘We moeten samen verder’. Waar haal je het lef vandaan?

********

Voor iedereen die een afgewogen oordeel over deze hele zaak wil vellen, zit er maar één ding op: léés het onderzoek van Hoffmann Bedrijfsrecherche (klik hier), léés de door Capra Advocaten opgestelde tijdlijn (klik hier) en bekijk de raadsvergadering. 

maandag 11 juli 2022

Intermezzo – Transparantie (4)

In vervolg op drie eerdere stukjes (klik hier, hier en hier), in afwachting van de gemeenteraadsvergadering van morgenavond en na bestudering van een onderzoek en een tijdlijn, hierbij zes van mijn conclusies over de zaak Tegels:


1. Rudy Tegels heeft het leed voor een groot deel over zichzelf afgeroepen
Mag je tegenwoordig dan ook al niet meer verliefd worden en een relatie krijgen? Natuurlijk mag je ook tegenwoordig nog steeds verliefd worden en een relatie krijgen. Ook als wethouder, ook met een directe medewerkster. Wat niet kan, is dat je die relatie verzwijgt. En helemaal niet als er sprake is van een afhankelijkheidsrelatie. Rudy Tegels verzweeg zijn relatie. Bovendien was er sprake van een afhankelijkheidsrelatie.
Desgevraagd bracht Capra Advocaten advies uit over de ontstane situatie. Citaat uit de tijdlijn die Capra later opstelde:
‘In dit advies wordt vermeld dat een relatie op het werk privé is, maar daarnaast het belang van de werkgever kan raken. Dit laatste is zeker het geval als er (ook) sprake is van een afhankelijkheidsrelatie. In de situatie van de wethouder is daarvan sprake. De betreffende personen (en zeker de bestuurder) maken zich hiermee kwetsbaar (en mogelijk zelfs chantabel).’
Dat Tegels niet uit zichzelf tot hetzelfde inzicht kwam, is onbegrijpelijk. Nog onbegrijpelijker is dat Tegels ook na aandringen van de burgemeester om zijn partij, het gemeentebestuur en de fractievoorzitters in te lichten over zijn relatie, zijn kaken stijf op elkaar bleef houden. Het verzwijgen van zijn relatie met een directe medewerkster maakte een vertrouwensbreuk tussen de wethouder en de overige leden van het college van burgemeester en wethouders onvermijdelijk en zou je op zichzelf al als een schending van de integriteit kunnen zien. 

2. Burgemeester Ryan Palmen heeft bijgedragen aan de vergroting van het leed
Toen burgemeester Ryan Palmen op de hoogte werd gebracht van de relatie van Tegels en signalen van mogelijke integriteitsschendingen had opgevangen, had hij adequaat en kordaat moeten optreden. Om ondoorgrondelijke redenen deed hij het tegenovergestelde: de tijdlijn van Capra maakt duidelijk dat hij het zaakje veel te lang liet sudderen. Daarmee berokkende hij alle betrokkenen, inclusief zichzelf, onnodige extra schade.

3. De oppositiepartijen hadden geen eigen koers moeten varen
Nadat de fractievoorzitter van een oppositiepartij (ik gok BVNL Horst aan de Maas) signalen van integriteitsschendingen door wethouder Tegels had gekregen, stelde zij/hij de burgemeester op de hoogte van die signalen. Toen die vervolgens naliet alle fractievoorzitters bij elkaar te roepen (wat hem zeer valt aan te rekenen), werden de signalen op initiatief van de fractievoorzitter van weer een andere oppositiepartij (ik gok Perspectief) slechts gezamenlijk besproken door de vier oppositiepartijen. Dat dit niet gebeurde met de fractievoorzitters van alle partijen is een blunder, alleen al omdat de oppositiepartijen zich daarbij vatbaar maakten voor het verwijt dat ze, enkele dagen voor de verkiezingen, uit waren op politiek gewin.

4. De vraag of de integriteit is geschonden, is nog steeds niet beantwoord
De belangrijkste vraag in deze hele zaak is of Rudy Tegels de integriteit heeft geschonden. Om een antwoord op deze vraag te krijgen deed bureau Hoffmann onderzoek. Maar dat onderzoek is onvolledig: niet alles is onderzocht en Hoffmann sprak met slechts één van de twee hoofdrolspelers. Omdat de hamvraag niet is beantwoord, is het onderzoek onbruikbaar.

5. Vervolgonderzoek of nieuw onderzoek is nodig
Van de vier fases die waren voorzien voor het onderzoek van bureau Hoffmann is er slechts één uitgevoerd. Hoffmann zou opdracht kunnen krijgen ook de overige drie fases uit te voeren. Beter zou het zijn helemaal opnieuw te beginnen. Daarbij zouden de formulering van de nieuwe onderzoeksopdracht, de keuze voor de onderzoeker(s) en het toezicht op de uitvoering van het onderzoek ditmaal weggehouden dienen te worden van de burgemeester. Als hij al geen direct betrokkene in deze zaak was, is hij dat immers intussen wel geworden.
Wie in de eerste plaats gediend zou zijn met nieuw, deugdelijk onderzoek is Rudy Tegels. Mocht hieruit namelijk blijken dat de signalen van integriteitsschendingen vals zijn, dan staat niets een voortzetting van zijn politieke loopbaan in de weg.   

6. Deze zaak verdient een speciale raadsvergadering
Dat de behandeling van het rapport van bureau Hoffmann en de door Capra Advocaten opgestelde tijdlijn is geagendeerd als laatste punt van een reguliere raadsvergadering tart elke beschrijving. Deze uiterst delicate zaak waarbij grote persoonlijke belangen in het geding zijn en die nog jarenlang van invloed kan zijn op de lokale politiek, schreeuwt om een aparte raadsvergadering. Dat die vergadering, net als de behandeling van het agendapunt morgen, niet onder voorzitterschap van Ryan Palmen kan staan, lijkt me duidelijk.

Overigens lijkt me dat de directe medewerkster met wie Rudy Tegels een relatie kreeg misschien wel het grootste slachtoffer is in deze zaak.    

zondag 10 juli 2022

Intermezzo - Transparantie (3)

Dinsdag vergadert de gemeenteraad van Horst aan de Maas voor het eerst in het openbaar over de zaak Tegels. Ter bespreking liggen voor een onderzoek uitgevoerd door bureau Hoffmann en een door Capra Advocaten opgestelde tijdlijn.


Over de tijdlijn heb ik vanochtend al het een en ander geschreven (klik hier). Die bevat opmerkelijke details, maar nog niet het begin van een antwoord op de hamvraag: heeft voormalig wethouder Rudy Tegels (CDA) de integriteit geschonden? Het onderzoek van Hoffmann (lees het hier) zou dat antwoord wel moeten geven. En lijkt dat ook te doen:
‘Noch in de gesprekken, noch in de ontvangen documentatie, noch op andere wijze, kwamen feiten of omstandigheden naar voren op grond waarvan kan worden gesteld dat er sprake was van een redelijk vermoeden dat een of meer van de vermeende integriteitsschendingen daadwerkelijk hebben plaatsgevonden.’
Probleem is alleen dat het resultaat van het onderzoek van Hoffmann letterlijk en figuurlijk flinterdun is. Het telt acht bladzijden. Daarvan gaan er iets minder dan twee over de resultaten van het onderzoek.


Het onderzoek van Hoffmann zou uit vier fases bestaan. Fase 1 voorzag in het voeren van gesprekken met degenen die signalen hadden geventileerd over integriteitsschendingen door Rudy Tegels én het voeren van gesprekken met de voormalige wethouder zelf en de directe medewerkster met wie hij een relatie kreeg. In de volgende fases zou het onderzoek worden verbreed en verdiept. Maar tot die volgende onderzoeksfases is het nooit gekomen: ‘Gezien de uitkomsten van onderzoeksfase 1 werd afgesproken fase 1 af te ronden en fase 2 niet op te starten.’

Dus uitsluitend op basis van de gesprekken in fase 1 kwam Hoffmann tot de hierboven aangehaalde conclusie. Dat betekent dat Hoffmann heeft afgezien van het voeren van gesprekken met andere vertegenwoordigers en medewerkers van de gemeente (voorzien voor fase 2) en het doen van ‘informatief onderzoek, administratief onderzoek en forensisch digitaal onderzoek’ (eveneens fase 2).

Er zit nog een ander addertje onder het gras: ‘Hierbij moet wel worden opgemerkt dat onze onderzoekers door omstandigheden geen gesprek hebben kunnen voeren met de medewerkster.’ Hoe kan Hoffmann in godsnaam tot bovenstaande verregaande conclusie komen als het helemaal niet heeft gesproken met een van de twee hoofdrolspelers?


Mijn conclusie: Hoffmann trekt een veel te grote broek aan met zijn conclusie dat er geen aanwijzingen zijn voor integriteitsschendingen. Veel logischer zou een slotsom zijn geweest in de trant van: ‘Zo lang geen breder en diepgaander onderzoek is uitgevoerd en zo lang niet is gesproken met de medewerkster en andere betrokkenen geniet Tegels het voordeel van de twijfel.’

Interessante vraag is overigens nog wie op het idee kwam om ‘fase 2 niet op te starten’: Hoffmann of burgemeester Ryan Palmen? Hopelijk brengt de raadsvergadering van dinsdag het antwoord.

Morgen meer ...

Intermezzo - Transparantie (2)

Sinds vrijdagavond staat de tijdlijn online die Capra Advocaten in opdracht van de gemeente heeft opgesteld over de zaak Tegels (de Horster CDA-wethouder die zijn relatie met een ondergeschikte verzweeg en over wie signalen van integriteitsschendingen waren geventileerd; zie ook hier). Die tijdlijn (lees ‘m hier) begint op 27 februari als iemand bij de gemeentesecretaris een melding doet over grensoverschrijdend gedrag van ‘een wethouder’ en eindigt op 13 juni als Capra de definitieve versie naar de gemeente stuurt.


Dat de tijdlijn – negentien A4-tjes – nu openbaar is, valt toe te juichen in het kader van de transparantie. Minder transparant is dat de tijdlijn is geanonimiseerd. Daardoor is de tijdlijn volkomen onleesbaar. De vraag is ook waarom de tijdlijn in zijn geheel is geanonimiseerd. Wat is er op tegen om partijen, gemeenteraadsleden en bestuurders gewoon bij naam te noemen? Bovendien is voor de goede verstaander toch wel duidelijk dat bijvoorbeeld met ‘partij D’ de VVD wordt bedoeld en met ‘collega-wethouder A’ Han Geurts.


De tijdlijn maakt een aantal dingen duidelijk. Bijvoorbeeld dat er grote vraagtekens kunnen worden gezet bij de doortastendheid van het optreden van burgemeester Ryan Palmen in deze zaak. Zo is het onbegrijpelijk dat de burgemeester zich ruim twee weken lang aan het lijntje laat houden door wethouder Tegels en dat hij de overige wethouders en fractievoorzitters pas informeert over wat er speelt als hij echt niet meer anders kan. Onbegrijpelijk is ook dat de burgemeester de onderzoeksopdracht aan bureau Hoffmann in zijn eentje lijkt te hebben geformuleerd, zonder daar bijvoorbeeld de fractievoorzitters in te kennen. Sowieso is het vreemd dat hij pas nadat al twee onderzoeksopdrachten zijn verstrekt tot het inzicht komt dat het wel eens verstandiger zou kunnen zijn ‘het opdrachtgeverschap van de onderzoeken elders (zijn idee: bij de Gouverneur) te beleggen’.


Een van de andere zaken die de tijdlijn duidelijk maakt, is dat wethouder Tegels e-mails direct na lezing verwijderde ‘omdat hij dat een fijne manier van werken vond’. Tegels mag dat dan een fijne manier van werken vinden, voor een openbaar bestuurder is het vooral een ongehoorde manier van werken.


De tijdlijn brengt ook aan het licht dat ‘fractievoorzitter A’ (ik gok Imke Emons) en ‘fractievoorzitter B’ (ik gok Thijs Lenssen) besloten in eerste instantie alleen met de fractievoorzitters van de oppositiepartijen bij elkaar te komen toen hen de contouren van de zaak Tegels duidelijk waren geworden. Wat mij betreft een blunder van de eerste orde: ze hadden moeten beseffen dat dit de indruk zou wekken dat ze politieke munt uit deze zaak probeerden te slaan.


De tijdlijn bevat ook allerlei onbegrijpelijks. Wat dacht u hier bijvoorbeeld van?
‘Collega-wethouder C ontving van een partijgenoot om 17:24u een appbericht met het verzoek de partijgenoot te bellen. Tijdens dit gesprek gaf de partijgenoot aan signalen te hebben gekregen van een derde om in de mailboxen van de andere wethouders te kijken naar relevante mails voor de wethouder c.q. fractie F, deze uit te printen en aan de wethouder te geven. Collega-wethouder C heeft de partijgenoot gezegd dat het niets met deze informatie kon en dat de partijgenoot dit moest melden aan Hoffmann. Partijgenoot gaf aan deze informatie vertrouwelijk te hebben gekregen en niets te mogen delen. Collega-wethouder C heeft deze informatie in verband met het lopende onderzoek van Hoffmann gedeeld met de burgemeester.’
Zo zou ik nog wel even kunnen doorgaan over de tijdlijn. Maar wat de tijdlijn ook allemaal inzichtelijk maakt, in elk geval niet waar het uiteindelijk allemaal om draait: de vraag of Rudy Tegels al dan niet integer heeft gehandeld.

Vanavond meer (klik hier) ...

donderdag 7 juli 2022

Intermezzo – Transparantie (1)

‘Openheid en transparantie, daar zijn wij vanaf dag één vóór geweest. Dat waren we en dat blijven we. Laat daar geen onduidelijkheid over bestaan.’
‘We streven transparantie na.’
‘Laten we vooropstellen dat wij transparantie ook belangrijk vinden.’
‘Ik vind het goed dat jullie oproepen tot transparantie.’


Citaten uit de vergadering van de gemeenteraad van Horst aan de Maas van afgelopen dinsdag. Ze hebben betrekking op wat ik maar ‘de zaak Tegels’ zal noemen: de CDA-wethouder die zijn relatie met een ondergeschikte verzweeg en over wie signalen van integriteitsschendingen waren geventileerd. Aanleiding voldoende voor burgemeester Ryan Palmen om op 17 maart bureau Hoffmann opdracht te geven tot een onderzoek.  


Als het woord ‘transparantie’ zó vaak en zó nadrukkelijk valt als dinsdag tijdens de raadsvergadering, dan weet je dat transparantie ver te zoeken is. Als de aanpak van de zaak Tegels zich door één ding kenmerkt, dan is het wel door een totaal gebrek aan transparantie. Voor buitenstaanders zoals ik is het proces volstrekt ondoorgrondelijk. Juist in zó’n delicate zaak zou je wensen dat het proces vanaf het begin voor iedereen glashelder is. Wat ik dan bijvoorbeeld zou willen weten en waarvan ik vind dat ik er als burger recht op heb om het te weten? Laat ik me beperken tot twaalf vragen:


1. Waarom de burgemeester en niet de gemeenteraad opdracht tot het onderzoek heeft gegeven.
2. Wat precies de onderzoeksopdracht aan bureau Hoffmann was.
3. Waarom het onderzoek pas op 1 juli is gepubliceerd terwijl al op 26 april het laatste gesprek in het kader van het onderzoek is gevoerd.
4. Wie inzage heeft gekregen in de conceptversie(s) van het rapport.
5. Waarom blijkbaar ook een tweede onderzoek is ingesteld, uitgevoerd door iets of iemand dat wordt aangeduid met ‘Capra’ (of ‘Kapra’).
6. Wie de opdracht aan Capra (of Kapra) heeft gegeven: de burgemeester of de gemeenteraad.
7. Wat de onderzoeksopdracht aan Capra (of Kapra) was.
8. Waarom het onderzoek van Capra (of Kapra) eerst niet en toen weer wel openbaar mocht worden.
9. Waarom het onderzoek van Capra (of Kapra) op het moment van schrijven nog steeds niet openbaar is.
10. Waarom het presidium of het seniorenconvent van de gemeenteraad maandag drieënhalf uur heeft gesproken over de vraag of een bijeenkomst gisteren waarbij het onderzoek van Capra (of Kapra) onderwerp van gesprek was, wel of niet openbaar diende te zijn.
11.Waarom die vergadering van het presidium of het seniorenconvent niet openbaar was.
12. Hoeveel besloten bijeenkomsten er over de zaak Tegels zijn geweest en wat de agenda van die bijeenkomsten was.


Vol verwachting zie ik uit naar de transparante antwoorden.

woensdag 15 juni 2022

Intermezzo – Nu doorpakken

‘En het is mooi geweest met die welvaartsfratsen.’ Daar waren ze weer: de welvaartsfratsen. Het woord duikt regelmatig op in het proza van Alex Janssen. Zo ook afgelopen weekend. De Hegelsommer, gemeenteraadslid namens het CDA in Horst aan de Maas, is een fel strijder voor het boerenbelang. Ditmaal zette hij het voorgenomen stikstofbeleid van het kabinet weg als ‘welvaartsfratsen’. Wat we precies moeten verstaan onder dat begrip is me niet helemaal duidelijk, het is een zelfverzonnen woord van de zelfbenoemde Doener in Passie die nooit raakt uitgekakeld over de power van het positivisme. Ik vermoed dat we ‘welvaartsfratsen’ moeten zien als een equivalent van ‘linkse hobby’s’.


Zorg om de natuur, om de klimaatveranderingen, om de biodiversiteit, om de stilliggende woningbouw zou ik niet per se willen betitelen als welvaartsfratsen of linkse hobby’s. Wat ík dan zie als welvaartsfratsen? Nou, bijvoorbeeld zeven dagen per week vlees op je bordje willen hebben. Of miljoenen en miljoenen dieren geen daglicht en een veel te kort leven gunnen. Of dieren louter als een consumptiemiddel zien. Of telkens nieuwe Europese miljardensubsidies voor de intensieve veehouderij rondstrooien. Of alles louter door een economische bril bekijken.


Ooit was rentmeesterschap een gevleugeld woord binnen het CDA. Dat betekende zoiets als dat God de aarde in bruikleen heeft gegeven aan de mens. En dat elke generatie de verplichting heeft de aarde over te dragen aan haar kinderen zoals zij de aarde heeft ontvangen van haar voorouders. Vandaag de dag hoor je Alex en andere CDA’ers het woord rentmeesterschap nooit meer in de mond nemen. Hoe zou dat toch komen?


De bevlogenheid van het rentmeesterschap heeft plaatsgemaakt voor de kilte van het ‘Nu doorpakken’ – de slogan waarmee het CDA de laatste verkiezingen hoopte te winnen. De ironie wil dat nu het kabinet de realiteit wat betreft stikstofuitstoot onder ogen lijkt te zien en eindelijk wil doorpakken, het CDA op zijn achterste poten staat. Of in elk geval de CDA-afdelingen in de Peelregio.


‘Nu doorpakken’ suggereert strenge rechtvaardigheid zonder aanzien des persoons, lieverkoekjes die niet worden gebakken. ‘Nu doorpakken’ vraagt om lef, om niet langer wegkijken, om verantwoordelijkheid nemen. Alex en andere al dan niet regionale CDA’ers: pak nu door, keer terug op je schreden en omarm het rentmeesterschap weer zoals je het vroeger ooit omarmde.

Dit stukje verscheen vandaag ook in Via Horst-Venray

zondag 12 juni 2022

Intermezzo – Het leven der insecten in de Heere Peel

Je moet er wat bramenschrammen, insectenbeten en brandneteljeuk voor overhebben, maar de beloning is er ook naar: de Heere Peel zoals je ‘m nooit eerder hebt beleefd en zoals je ‘m hierna nooit meer zúlt beleven. Wel zaak om er snel bij te zijn: na vandaag is het gedaan met de pret die Drift Away heet.


Agata Siwek, kunstenaar uit Evertsoord, is een van de deelnemers aan Drrifft, een expositie van kunstenaars uit Horst en omstreken in de Heere Peel in America, te zien tot en met 30 oktober. Als extraatje heeft Agata dit weekend een route door de Heere Peel uitgezet. Die Heere Peel wordt alom aangeprezen als ‘natuurgebied’. Vreemd: veel kunstmatiger en aangeharkter dan hier valt natuur nauwelijks te beleven. De wandelpaden zijn zelfs voor het grootste deel verhard.


Op de route van Agata, Drift Away genaamd, ervaar je hoe natuur echt is en zelfs in de Heere Peel kan zijn: grillig, pijnlijk, lieflijk, gestructureerd, keihard, teder, monsterlijk, ongestructureerd, irritant. Desoriënterend is Drift Away vooral. Ook als je het gebied(je) goed kent, vraag je je telkens af waar je bent. Het gaat dan ook kriskras, kruip-door-sluip-door, slalommend door bosschages, steppes en drooggevallen slootjes en scherend langs ontwortelde bomen, eikenprocessierupsnesten en bramen- en brandnetelzeeën. Brekebeentjes kunnen beter thuisblijven.


Alsof dit allemaal niet genoeg is heeft Agata de route ook nog eens op zeventien plaatsen verrijkt met aan bomen bevestigde scheurkalenders. Die bevatten citaten uit Het leven der insecten, een boek van prof. dr. Konrad Günther. De citaten heeft ze zelf voorzien van tekeningen. Afscheuren van harte aanbevolen!


Ook al dateert Het leven der insecten uit 1938, het is uitermate pakkend en toegankelijk geschreven. Betoverend soms zelfs, romantiek is Günther niet vreemd. Lees bijvoorbeeld wat hij over ‘den stekelvader’ – het stekelbaarsmannetje, Günther houdt het niet bij insecten – schrijft:
‘Onvermoeid zwemt het trouwe, bezorgde diertje om zijn eieren heen en stormt met opgezette stekels en met de schitterendste kleuren, wanneer hij driftig wordt, op elken visch, die nadert, los en ook wel op de wijfjes van zijn eigen geslacht, want juist dezen eten de eieren graag. Waterinsecten, die komen aangekropen, pakt hij, draagt ze weg en laat ze een eind uit de buurt weer vallen.’

Aanschouw en ervaar het allemaal met eigen ogen, vandaag nog de hele dag in de Heere Peel, Lorbaan 9A in America!

P.S. Nadat ik gisteren de wandeling had voltooid, kon ik het, thuisgekomen, niet laten prof. dr. Konrad Günther te googlen. Geboren in 1874 in Riga, overleden in Freiburg in 1955. Zoöloog. Tal van publicaties, waaronder in 1922 Insektenleben, in 1938 in Nederland uitgebracht onder de titel Het leven der insecten. Maar dan: in 1937 lid geworden van de NSDAP. En drie jaar eerder al een tekst waarin hij zegt dat ‘Deutschheit’ en ‘Naturverbundenheit’ onlosmakelijk met elkaar zijn verbonden en dat natuurbescherming noodzakelijk is voor behoud van het Duitse ras. Zum kotzen. En zoals altijd de vraag: kan, mag je de persoon en zijn/haar werk los zien van elkaar?

woensdag 8 juni 2022

Intermezzo – Maert

Dinsdag, marktdag.
In Horst althans.
Maert.
De markt is om te zien, te ruiken, te proeven.
Je ziet grijze golvers.
Je ruikt spruitjes.
Je proeft belegen kaas.
Toch moet je de maert in Horst vooral horen. Hier, in dit reservaat voor pensionado’s, regeert het dialect. Favoriete gespreksonderwerp, vooral bij vrouwen, de medische stand van zaken bij deze en gene. Dokters, behandelingen, aandoeningen, operaties zijn nooit ver weg.
‘Hedde ‘t ál gehuürd?’
‘Nae, toch!’
Onderwijl knaoje de mannen over het weer en spreken ze schande van de gemaent. Vergeetachtigheid valt niet altijd te onderdrukken.
‘Verrek, hoe schrieft di zich ok alwaer?’
‘Zo begint het’, hoor je de vrouwen denken.
De marktkooplui, overwegend goedgemutste Brabo’s, laten zich het dialect aanleunen.
‘Wat zal het zijn?’
‘Twië duëskes esbaere en enne zak petatte, gaer.’
‘Dat is dan vijf euro vijftig.’
‘Asteblif!’
‘Bedankt! Fijne dag nog.’
‘Hojje wah!’
De accordeonist ondermijnt de couleur locale. En tegelijkertijd versterkt hij haar. Getolereerd worden is zijn beloning. En zijn lot.
Ni dá?

dinsdag 7 juni 2022

Ingezonden – Een betere politiek begint bij onszelf

Horst-sweet-Horst deed toch niet meer aan ingezonden bijdragen? Maar ooit (klik hier) heb ik geschreven dat bijdragen van ex-wethouders te allen tijde welkom zijn. Leon Litjens is ex-wethouder van de gemeente Horst aan de Maas. Hij kreeg de vraag morgen in OJC Niks deel te nemen aan het panelgesprek over het boek De Vriendenreünie. Daar ziet hij van af. In plaats daarvan reflecteert hij met deze ingezonden bijdrage op De Vriendenreünie (en meer).

Een betere politiek begint bij onszelf

Ik ben gevraagd te reflecteren op het boek De Vriendenreünie. Ik heb daar geen zin in omdat dit net als de sms’jes van Rutte een symptoom is van een veel groter vraagstuk. Daarover later meer.

We hebben in Nederland, maar ook in de rest van de wereld, zeer grote uitdagingen: klimaatadaptie, energietransitie, biodiversiteit, opwarmen van de oceanen etc. Daar komen in Nederland ook nog stikstof, grondwaterstand en  beschikbaarheid en de kwaliteit van het water bij.

Het is tien over twaalf. We lopen achter de feiten aan:

  • we hebben te weinig tijd om aan gemaakte internationale afspraken te voldoen;
  • er is een groot tekort aan mensen om de transitie te bewerkstellingen;
  • proceduretermijnen zijn te lang;
  • er is veel weerstand als een besluit gevolgen heeft voor de eigen directe omgeving met allerlei bezwaar- en beroepsmogelijkheden;
  • rechterlijke uitspraken dwingen ons om op korte termijn te komen tot daadwerkelijke oplossingen;
  • allerlei randvoorwaardelijke wetgeving moet nog worden geregeld.

Het is ook niet eenvoudig om de vraagstukken op te lossen omdat het een systeemdiscussie betreft. Normaliter komen grote systeemveranderingen alleen tot stand via revoluties en oorlogen. Laten we niet hopen dat het zo ver moet komen. Dit kan alleen als we het systeem begrijpen* en van binnenuit gaan veranderen.

Daarbij: naast urgentie is een wenkend perspectief noodzakelijk om veranderingsprocessen tot een succes te maken. Niemand laat zich naar de slachtbank leiden maar wel naar een perspectiefvolle toekomst. De traditionele sectoren waarmee wij als regio ons inkomen verdienen gaan fundamenteel veranderen. Dus waar gaan we als samenleving ons inkomen verdienen? Hoe ziet onze toekomstige samenleving eruit? Dit vraagt een wenkend perspectief.

Maar naast urgentie en een wenkend perspectief moeten we het met elkaar ook eens worden over die koers en richting. Deze besluiten moeten we nemen in een democratisch proces. Lukt dat niet dan zal er zoveel spanning in het systeem gaan ontstaan dat die spanning op een andere manier tot uitbarsting komt.

In het huidige tijdsgewricht is echter eerder sprake van meer polarisatie dan van consensus. Dit baart mij zorgen en dit is voor mij dan ook het hoofdvraagstuk – niet een boek of gewiste sms’jes. Een boek of gewiste sms’jes zijn uitingen van het hoofdprobleem. Ik denk dat de huidige politieke leiders op alle niveaus weten dat het anders moet. Maar krijgen ze ook de ruimte om tot oplossingen te komen? Ik denk dat dit het hoofdprobleem is en gezien de vraag aan mij om te reflecteren zoom ik daarbij meer in op de rol van de media in dezen. Daarbij besef ik terdege dat ook andere actoren (waaronder wij de burger) een grote verantwoordelijkheid hebben om te komen tot een klimaat waarin consensus kan worden bereikt.

Iedereen die ik ken gaat de politiek in vanuit idealisme. Iedereen wil vanuit zijn of haar eigen overtuiging de wereld een beetje beter maken. Om een flink salaris te verdienen kun je beter naar het bedrijfsleven gaan. De functie van (burger)raadslid, wethouder, burgemeester is keihard werken. Je bent ‘vrij wild’, iedereen mag iets van je vinden met terechte maar ook met onterechte en op de man gespeelde kritiek en persoonlijke bedreigingen. Waar het vroeger een respectabele functie was, is het tegenwoordig voor de meeste politici lastig om na hun carrière aan een baan te komen. Dus wie wil er nog in de politiek of werken bij een overheid? Terwijl er juist behoefte is aan goede en voldoende mensen om de vraagstukken tot een oplossing te brengen.

Er moet dus een politiek klimaat ontstaan waarbij mensen en partijen elkaar de hand gaan reiken in plaats van elkaar voor rotte vis uit te maken. Hiervoor is een andere omgangsnorm/politiek klimaat nodig: niet verwijten, terugkijken en hijgerig reageren op berichten en een andere ‘tone of voice’.

Een van mijn leermeesters zij altijd ‘De baas krijgt de mensen die hij verdient’. De baas van Nederland is niet de politiek maar dat zijn wij allemaal. Dus als we op deze wijze met elkaar omgaan dan krijgen we ook de politiek die daar bij past. Dus we moeten niet naar de politiek wijzen maar naar onszelf. Oftewel: een betere politiek begint bij onszelf. Ik vind het dan ook zeer goed dat het nieuwe gemeentebestuur van Horst aan de Maas cultuurverandering en het samen doen als belangrijk uitgangspunt neemt voor de nieuwe bestuursperiode.

Dus de oplossing begint bij onszelf. Wij bepalen zelf welke ‘baas’ we willen hebben. Oftewel: een betere politiek begint bij onszelf.

De media spelen in dit geheel ook een belangrijke rol. De scheiding der machten wordt ook wel trias politica genoemd. Dat betekent dat de wetgevende, de uitvoerende en de rechtsprekende macht in een land bij verschillende instellingen moeten liggen. Daarbij hebben de media de belangrijke rol te vervullen om de macht te controleren. Persvrijheid is een groot goed en het is zeer belangrijk dat dit behouden blijft. Maar ‘macht’ brengt ook verantwoordelijkheid met zich mee. Het is wel zaak dat media zorgen dat ze volledig zijn en dat feitelijk klopt wat ze schrijven en zeggen. Zeker omdat bij onzorgvuldige en onvolledige berichtgeving mensen geruïneerd en geestelijk kapot gemaakt kunnen worden. Ook kunnen beelden worden gecreëerd die eerder polariseren dan dat ze leiden tot een klimaat waarin consensus kan worden bereikt. Ik schrijf dit bewust op omdat ik gedurende mijn functie in het openbaar bestuur maar ook daarna voorbeelden heb gezien waarbij aantoonbaar de media niet zorgvuldig en/of volledig zijn geweest.

Waar ik mij zorgen over maak is dat media steeds meer geconcentreerd in handen komen van enkele bedrijven en buitenlandse investeerders. Ik lees dagelijks meerdere kranten. Als ik De Limburger heb gelezen dan heb ik ook de helft van De Telegraaf gelezen. In het verleden had elke zuil zijn eigen krant en journalisten. Dit zorgde ervoor dat zaken vanuit diverse perspectieven werden beschreven. Ik vind deze ontwikkeling zorgelijk. Daarbij worden de mediaconcerns gedreven door ‘shareholder-value’. Dus oplagen en kijkcijfers. Komt dit de kwaliteit en de onafhankelijkheid en daarmee de controlerende taak van de media ten goede? Zonder uitgemaakt te willen worden voor communist heb ik de volgende vragen:

  • is vrije, onafhankelijke kwalitatieve pers die de macht kan controleren in een wereld waar we geconfronteerd worden met fake-nieuws, juice-kanalen en de opkomst van technologie – waarmee je fake-nieuws qua geloofwaardigheid een enorm betrouwbaar uiterlijk kunt geven – niet dermate van belang dat we dat los moeten gaan koppelen van ‘shareholders-value’ en buitenlandse investeerders (eventjes los van de vraag hoe we dat gaan doen)?;
  • moeten we willen dat journalisten tegen een vergoeding optreden in een tv-programma c.q. hun artikelen commercieel gaan verwaarden door het schrijven van een boek? Dit omdat er dan een financieel en commercieel belang gaat ontstaan dat op gespannen voet kan staan met de controlerende taak.
  • moet brononderzoek op school niet meer aandacht krijgen: wie schrijft welk artikel en met welk belang zodat kinderen meer in staat zijn fake-nieuws van echt nieuws te onderscheiden?

Een betere politiek begint bij onszelf. Bij mij en jou.

Leon Litjens

* Om de verandering te bewerkstelligen moeten we kijken naar de ‘drivers’ van het systeem. Een voorbeeld (er zijn meer voorbeelden te noemen maar ik neem dit omdat ik toevallig veel kennis en ervaring in dit segment heb):

De schaalvergroting in de landbouw wordt met name gedreven door globalisering, het wegnemen van handelsbarrières en machtsconcentratie aan de afnemerszijde. Hieraan ten grondslag ligt een politiek van economische groei. Ik snap de focus op economische groei. Ik vind namelijk dat het niet kan dat in Nederland iemand met één baan zijn gezin geen fatsoenlijk leven kan bieden. Economische groei kan dus ook die groep meer welvaart bieden. Met grote schaamte hoor ik dat op radio en tv reclame wordt gemaakt voor de website secondjob.nl. Ik vind dit te triest voor woorden. Het is wel zaak dat de voordelen van de groei terechtkomen bij de juiste mensen. Daarbij moet meer werken voor een parttimer lonen. Dus daar moeten positieve prikkels in zitten.

Maar globalisering, het wegnemen van handelsbarrières en machtsconcentratie aan de afnemerszijde zorgen voor een prijsdrukkend effect voor de agrarische producten. Als een bepaald agrarisch product in Nederland een paar cent duurder is dan haalt de supermarktorganisatie het product uit een ander land. Dus een eerlijk verdienmodel voor de agrariër lossen wij niet in Nederland op. Net zoals we belastingontduiking van de grote techbedrijven alleen op mondiale schaal kunnen oplossen.

Zolang wij als consument (en dat zijn wij allemaal) in het weekend op de fiets een mooi landschap willen zien, met bloemrijke akkers, mooie landschapselementen, stromende beekjes, koetjes in de wei, maar vervolgens bij de supermarkt toch weer kiezen voor het goedkoopste product, zal dit leiden tot schaalvergroting. Als wij het anders willen dan moeten we niet ‘de agrariër’ de schuld geven maar zorgen dat we meer en eerlijk gaan betalen voor voedsel (en mensen met minder inkomen in staat stellen dat te betalen) en zorgen dat we de groene-blauwe-landschapsdiensten die de agrariër verricht voor de maatschappij eerlijk betalen. Hoe werkt het nu? Voorbeeld: de 7de nitraatrichtlijn schrijft voor dat agrariërs een deel van hun land moeten onttrekken aan productie ten behoeve van andere maatschappelijke doelen. Hier staat geen opbrengst tegenover – wel extra kosten. Daarom is het niet gek dat de agrariër die 24/7 met zijn bedrijf bezig is voor een schamel loon wel gedwongen is te kiezen voor schaalvergroting. We moeten kijken naar het systeem en de ‘drivers’ en daarop ingrijpen in plaats van te ‘blamen’.

Het bovenstaande is niet te wijten aan één politieke partij in een coalitieland, één bank of welke andere organisatie dan ook. Dit is een gevolg van een systeem dat wij zelf als maatschappij aanjagen en in stand houden.

zaterdag 4 juni 2022

Intermezzo – Disselhoff

disselhoff


voorheen houthandel mol
gereduceerdd
tott
ontwikkelwaarr
doorr
medeklinkerverdubbelaarr

raarr