Intermezzo – Wandelgang (15) | Jos Weijs

Wat ook mooi is aan deze serie wandelingen: dat ik ga wandelen met mensen die ik niet (vaak) genoeg (meer) spreek. Jos Weijs (69) is zo iemand. Ik ken Jos al een kleine vijftig jaar. Hij was een vriend van mijn ouders, een partijkameraad ook, hij behoorde net als mijn ouders tot de oprichters van de PvdA-afdeling in Horst. Nog veel langer dan mijn vader zat hij in de Horster gemeenteraad. Maar ik heb ook nog levendige herinneringen aan tripjes naar Verdun en Londen in het gezelschap van Jos. Als we elkaar tegenwoordig zien, blijft het bij een praatje tijdens het boodschappen doen. En nu heeft Jos gemaild: ‘Graag wil ik een keer met je gaan wandelen. Mijn voorstel is dat we praten over het heden en het verleden.’ Héél graag! En praten over heden en verleden betekent volgens mij in feite: praten over alles. Mooi!

Jos heeft bedacht om door de Horster wijken en buurten te lopen. Met uitzondering van de Norbertuswijk. Hij heeft namelijk gelezen dat die al verschillende keren aan bod is geweest tijdens deze wandelingen. Van zijn huis aan de Jacob Merlostraat lopen we via een brandgang die ik – tot mijn eigen verbazing – niet ken, De Riet in, een jaren zeventigbuurt. Hutje mutje. Stenen, stenen, stenen, auto’s, auto’s, auto’s. Nauwelijks groen, nauwelijks lucht. Dichte bebouwing, overal geparkeerde auto’s. Zo moet het niet, concluderen we. Valt hier nog iets aan te veranderen, te verbeteren, vraag ik Jos. Hij heeft er een zwaar hoofd in.

We betreden de Mussenbuurt via de Zwaluwstraat. Jos heeft tien jaar in een van de flats aldaar gewoond. ‘Geweldige appartementen, fijn wonen.’ Het beeld in de Vinkenstraat en Putterstraat vertoont daarentegen weer overeenkomsten met De Riet. Jos vertelt hoe anders het is in Zürich, waar zijn dochter Marieke woont. Genossenschaften zorgen er daar voor dat wonen voor verreweg het grootste deel van de bevolking betaalbaar blijft. Waarom zou zoiets hier niet kunnen?

De Afhang stemt ons vrolijker. Althans: de ruimere opzet en het groen. Over de architectuur is Jos minder te spreken. Hij verafschuwt de retroarchitectuur en de nepboerderijstijl die in Horst aan de Maas welig tiert. Het doet me goed dat Jos er hetzelfde over blijkt te denken als ik.

En zo gaat het verder: Engelerveld, Nieuwstraat en omgeving, Hof te Berkel, Hertogbuurt, Blauwververstraat en omgeving, Stuksbeemden en de Risselt. We zien en bespreken voorbeelden van hoe het moet of kan en voorbeelden van hoe het niet moet of kan. Vooral de dichte bebouwing, nota bene ook in het recent opgeleverde Hof te Berkel, stemt tot nadenken. Ondertussen hebben we het over de politiek, zowel landelijk als provinciaal als lokaal. En over vertegenwoordigers van die ene partij, die ons allebei al ons hele leven dwarszit. Jos geeft wel hoog op over de kwaliteit van de kandidatenlijst van de PvdA voor de komende gemeenteraadsverkiezingen. We zijn het erover eens dat het dualisme het er allemaal niet beter op heeft gemaakt, tenminste niet in Horst aan de Maas.

En dan zijn we weer terug in de Jacob Merlostraat. Nog een kop thee? Graag – hoewel dit eigenlijk niet past in het concept van deze wandelingen, maar voor Jos maak ik een uitzondering. Daarna blijft het nog lang gezellig.

Dit was aflevering 15 van Wandelgang, een serie wandelingen in de kerstvakantie met Horst-sweet-Horst. Klik hier voor een toelichting op deze reeks. Wil je ook een keer meewandelen met Horst-sweet-Horst? Dan ben je te laat: helemaal volgeboekt!

Klein mysterie 783 – Kuiperpleinflat (1)

Kunst? Decoratie? Kitsch? Zeg het maar! Feit is dat de zuidelijke zijgevel van de gerenoveerde Kuiperpleinflat in Horst sinds een week is voorzien van iets.

Het kostte me geen enkele moeite in de rechter creatie de Sint-Lambertuskerk te herkennen. Bij de linker duurde het iets langer voordat het kwartje viel. Ik geloof dat ik nu wel met zekerheid kan zeggen dat het een verbeelding is van het voormalige gemeentehuis op de hoek van Sint-Lambertusplein en Steenstraat.

De een zal het mooi vinden, de ander (ik) lelijk. De een (ik) zal het kitsch vinden, de ander kunst. De een zal die afwijkende kleur van de plaat onder de kleine toren van de Sint-Lambertuskerk helemaal op z’n plaats vinden, de ander (ik) volkomen misplaatst.

Aangenaam tijdverdrijf om over zulke kwesties te steggelen. Of dat ergens toe leidt? Ik vrees van niet. Interessanter lijkt me de vraag hoe dit iets daar aan die gevel is komen te hangen.

Vergelijk je de nieuwe aanblik van de voorgevel van de Kuiperpleinflat met die van de artist impression, dan zie je weinig verschillen tussen tekentafel en werkelijkheid.

Anders is het met die zuidelijke zijgevel. Die is in de artist impression groen met een roodbruin trappenhuis en voorzien van een patroon dat bestaat uit enigszins verdiepte en enigszins verhoogde vlakken. Stond dat groen misschien voor een met planten aangeklede gevel? Hoe dan ook: in werkelijkheid is het dus geen groene gevel met een roodbruin trappenhuis geworden maar een egaal witte gevel. En geen gevel met een patroon met verdiepte en verhoogde vlakken, maar een gevel met twee verbeeldingen van Horster gebouwen, gevangen in een raster.

Een en ander roept vragen op. Wie heeft dit bedacht? Wie heeft het uitgevoerd? Op basis waarvan is de keus op hem/haar gevallen? Wat was zijn of haar opdracht? Waarom juist deze twee gebouwen? Waarom is de artist impression niet gevolgd? Wie heeft het ontwerp goedgekeurd? Op welke gronden is het goedgekeurd? Wie heeft eigenlijk zeggenschap over de aankleding van de gevel, de gemeente of de opdrachtgever (Wonen Limburg)?

Meer in het algemeen: wie heeft in de gemeente Horst aan de Maas zeggenschap over de aankleding van de openbare ruimte? Wat is de visie van de gemeente Horst aan de Maas op de aankleding van de openbare ruimte? Is die visie er überhaupt? Mocht dat onverhoopt niet het geval zijn, zou die er dan niet heel rap moeten komen?

Intermezzo – De Horster Maat (4)

Wat is de Horster Maat en is de Horster Maat alleenzaligmakend? In een korte serie gaan Jeu van Helden en ondergetekende op zoek naar antwoorden op deze en aanverwante vragen. Elke aflevering bestaat uit een tweeluik: we determineren de Horster Maat én we doen verslag van gezamenlijke bezoekjes aan mogelijke inspiratiebronnen in Horst en in de nabije omgeving. Aanleiding voor dit alles: de vernieuwbouwplannen voor het Horster winkelcentrum Kloosterhof (klik hier) en andere op stapel staande bouwplannen.

Modern en verfrissend

In de gemeente Horst aan de Maas is de afgelopen jaren een term ontstaan als het gaat om bouwen in de openbare ruimte: de Horster Maat.

Te pas en te onpas wordt de term gebruikt. Hij biedt een vreemd soort houvast, vooral omdat hij niet gedefinieerd is, en zo door iedereen flexibel kan worden toegepast om zijn motieven en meningen kracht bij te zetten.

Wij doen hier een poging om voor eens en altijd die Horster Maat een definitie te geven zodat hij in de toekomst wel daadkrachtig gebruikt kan worden en het voor iedereen duidelijk is wat er precies wordt bedoeld.

Om tot een weloverwogen definitie te komen hebben we de architectuur van de afgelopen vijftien jaar in Horst als graadmeter genomen. Die is immers gebouwd volgens die Horster Maat!

We hebben vijf criteria hiervoor opgesteld, de weerspiegeling van een aantal belangen die we waargenomen en gemeten hebben. Elk criterium heeft z’n eigen meetinstrument. Sommige criteria zijn te klein voor het ene meetinstrument, andere te groot voor het andere meetinstrument.

Vandaag deel 4 in deze serie van vijf (klik hier, hier en hier voor de delen 1, 2 en 3): modern en verfrissend

Dit is een amper meetbaar criterium in de Horster Maat! Een liniaal is hier lang genoeg voor. Een liniaaltje zelfs, van 15 centimeter.

Als we in het centrum van Horst op zoek zijn naar een gebouw dat modern is en een zekere frisheid in materiaal en gedachte uitstraalt blijft ons oog nergens in haken. Bijna tevergeefs op zoek naar andere materialen dan baksteen waaruit een gebouw voor het merendeel is opgetrokken. Geen beton, geen glas, geen hout, geen staal, geen ‘laten we eens iets anders proberen’ maar alleen maar baksteen in diverse variaties van bruin, rood, oker en daar tussen liggende mengtinten. Bijna tevergeefs op zoek naar rust van grote vlakken met een interessante huid, een bijzondere kleur of een markante lijn. Bijna tevergeefs op zoek naar een frisse vorm of een eigenzinnig materiaal dat vertelt dat we in 2017 leven en op zoek zijn naar nieuwe ecologische en sociale manieren van wonen, werken, leren enzovoorts. Niets waarop we graag trots zouden willen zijn en waarover we aan onze buren willen gaan vertellen met de hoop dat we ze kunnen inspireren. 

Venray - Sint-Servaasterrein

Niet altijd is het gras bij de buren groener. Maar soms wel. Bijvoorbeeld op het Sint-Servaasterrein in Venray. Dit is het sprekende bewijs dat historische en moderne architectuur elkaar niet hoeven te bijten. Integendeel: architectonisch heden en verleden vormen hier een harmonieus geheel. Met als resultaat dat zowel heden als verleden worden versterkt.

Het Sint-Servaasterrein is een uitgestrekt complex aan de rand van Venray. Al sinds 1905 doet het dienst als instelling voor de geestelijke gezondheidszorg, vandaag de dag onder de benaming Vincent van Gogh Instituut. Patiënten konden en kunnen hier terecht voor behandeling, verpleging en huisvesting.

Het complex bestaat uit een aantal afzonderlijke gebouwen, ingebed in een groene, parkachtige omgeving, met een aantal monumentale solitaire bomen. De bebouwing dateert voor een groot deel uit het begin van de twintigste eeuw, uitgevoerd in een voor die tijd typerende, op het verleden teruggrijpende stijl. Sinds een jaar of vijftien is een veranderingsproces gaande: sommige gebouwen zijn gesloopt, andere gerenoveerd, er kwam ruimte voor nieuwbouw en van een gesloten terrein veranderde Sint-Servaas in een voor iedereen vrij toegankelijk gebied. Verantwoordelijk voor de renovatie en nieuwbouw is Greiner Van Goor Huijten Architecten BV uit Amsterdam (klik hier).

Kenmerkend voor de nieuwbouw is dat die niet de concurrentie aangaat met de oudbouw. Beide houden/hebben daardoor een volstrekt eigen gezicht. Dat ze toch een eenheid vormen, komt doordat de nieuwe gebouwen in bepaalde opzichten (kleur- en materiaalgebruik, maatvoering) refereren aan de oude. Maar de toeters en bellen van de oude gebouwen ontbreken bij de nieuwe. Die munten uit in soberheid, afgewogen kleur- en materiaalgebruik en helderheid. Hun overwegend horizontale geleding maakt dat ze vriendelijk en uitnodigend en niet intimiderend ogen. Gevoegd bij de voorbeeldige inpassing in het groen leidt dit tot een hoogst aangename rust.

Diezelfde rust en horizontale geleding zijn ook terug te vinden in het appartementengebouw aan de oostelijke rand van het complex (klik hier voor meer informatie). Zijn houten verpakking verleent dit gebouw een geheel eigen karakter: modern en verfrissend en toch tijdloos.

De vergelijking met ons eigen Hof te Berkel dringt zich op. Met zijn groen, rust, ruimte, bescheidenheid, horizontale geleding en zoeken naar vernieuwing heeft het Sint-Servaasterrein welbeschouwd alles wat Hof te Berkel ontbeert. Niet altijd is het gras bij de buren groener. Maar soms wel.

Klein mysterie 616 – Gasthoês (5)

Na lezing van het 23 bladzijden tellende ‘Voorstel tot het vaststellen van de kaders om te komen tot de revitalisering van het cultureel centrum ’t Gasthoês in Horst’ (klik hier en vervolgens op 07a rv) is één ding me ondanks alle verhulgelul en vaagtaal duidelijk: die Herberg De Troost in ’t Gasthoês, die komt er. Zes scenario’s werkte het gemeentebestuur uit voor de toekomstige opzet en exploitatie van het cultureel centrum. In vijf daarvan is een hoofdrol weggelegd voor Herberg De Troost. Aan het enige scenario zonder Herberg De Troost zijn volgens het college zoveel nadelen verbonden dat de gemeenteraad wel helemaal van de ratten besnuffeld zou zijn als hij op 10 februari uitgerekend voor uitwerking van dit scenario zou kiezen.

Kiezen voor Herberg De Troost betekent kiezen voor een ‘uniek’ concept, aldus het college. Wat dat concept precies inhoudt en wat het unieke eraan is, blijft ook ditmaal vaag. Best vreemd voor een miljoeneninvestering. De gemeenteraad valt daarom niet langer serieus te nemen als hij op 10 februari al een keuze voor een van de scenario’s zou maken. Eerst dient er eindelijk klaarheid te komen over wat dat Herberg De Troostconcept nu precies behelst. Toon de meerwaarde van dat concept eens aan, bijvoorbeeld aan de hand van een aantal concreet uitgewerkte voorbeelden. En hoe ziet de organisatievorm van Herberg De Troost eruit? Uit wie bestaat Herberg De Troost? Worden Herberg De Troostmensen gedetacheerd in ’t Gasthoês? Zo ja, hoeveel? Voor hoeveel uur? Waaruit bestaat de expertise van de Herberg De Troostmensen? In het raadsvoorstel wordt geschermd met de persoonlijke kennis en vaardigheden en het ‘zeer uitgebreid netwerk’ van de leden van het Herberg De Troostcollectief. Dat wekt de indruk dat het concept staat of valt bij de inbreng van enkele personen. Welke waarborgen zijn er voor continuïteit?

Het kan toch niet zo lastig zijn een en ander in een notitie van een bladzijde of tien te verwoorden? Bij gebrek aan een of meerdere uitgewerkte alternatieven voor Herberg De Troost zou er voor de gemeenteraad ook dan nog altijd niet daadwerkelijk iets te kiezen vallen, maar de huidige spraakverwarring over Herberg De Troost zou tenminste tot het verleden behoren. Sowieso valt te verwachten dat ook het provinciebestuur een deugdelijke onderbouwing van het Herberg De Troostconcept eist alvorens een miljoen of drie, vier onze kant op te laten gaan. Dat die provinciale miljoenenbijdrage cruciaal is, wordt overigens fraai verhuld in het raadsvoorstel. Blijkbaar beschouwt het college de provinciale steun als een feit. Is hierover in de achterkamertjes misschien al een deal gesloten?

Er valt warempel nog wel meer te zeggen over dit raadsvoorstel. Zo moet ik een andere keer misschien maar eens wat woorden vuilmaken aan de manier waarop het college de bibliotheek ’t Gasthoês probeert in te rommelen. Voor nu wil ik het laten bij een oproep tot openbaar eerherstel voor Toon Poels. Dit voormalige CDA-gemeenteraadslid hamerde in de voorvorige raadsperiode tot vervelens toe op de noodzaak van een ontmoetingsruimte in Hof te Berkel. Telkens werd hij weggehoond: haha, die Poels toch, snapt hij nou werkelijk niet dat een ontmoetingsruimte niet past in het unieke concept van Hof te Berkel? En nu: zonder blikken of blozen pleit het college in het raadsvoorstel voor een ‘laagdrempelige ontmoetingsfunctie voor ouderen in ’t Gasthoês’ omdat die in Hof te Berkel niet voorhanden is. Het kan verkeren.

Klein mysterie 602 – Graevenhof (1)

Donderdag werd in het centrum van Sevenum een uit appartementen en winkels bestaand nieuwbouwcomplex geopend. Dit heette tot donderdag De Heren van Zaerum. Blijkbaar slechts een werknaam, want donderdag onthulde wethouder Paul Driessen de definitieve naam: Graevenhof. De Heren van Zaerum dan wel Graevenhof, alleen aan de hand van de naam kun je je al een voorstelling maken van hetgeen is verrezen aan het Pastoor Vullinghsplein.

U meent enige verwantschap te zien met Hof te Berkel in Horst? Kan kloppen: beide complexen zijn ontworpen door Mulleners + Mulleners Architecten, specialisten in retro-architectuur, hedendaags traditionalisme, new urbanism of hoe je het ook wilt noemen. Horst aan de Maas is zo langzamerhand vergeven van zulke architectuur. Denk aan De Librije, De Smidse, Op Santfort, maar bijvoorbeeld ook aan Pastoorsveld en omgeving in Horst. Door het grote publiek wordt het gevreten en zelfs architectuurcritici spreken er tegenwoordig hun waardering over uit. Ik gruw ervan. Waarom? Omdat het nep is, omdat het flinterdunne nostalgisch laagje slechts verpakking is, omdat het suggesties wekt die niet worden waargemaakt. En omdat ik het foeilelijk vind. Maar lelijk is geen argument, heb ik altijd geleerd.

Projectontwikkelaar CRA Vastgoed uit Eindhoven noemt de architectuur van Graevenhof ‘klassiek en tijdloos van aard’ (klik hier). Lijkt me een kanjer van een contradictio in terminis: kan iets tegelijkertijd klassiek en tijdloos zijn? Nee natuurlijk, ik ben ervan overtuigd dat Graevenhof over pakweg vijftig jaar zal worden gekarakteriseerd als ‘typisch begin 21e-eeuws’. Neem nou dit onderdeel van het complex:

Dat kun je zelfs met de beste wil van de wereld toch onmogelijk ‘klassiek’ noemen? Tijdloos dan? Als je ‘karakterloos’ opvat als equivalent van ‘tijdloos’ dan misschien wel ja. Zoals je ook verdomd sterk in je schoenen moet staan als je durft te verdedigen dat dit ‘klassiek’ dan wel ‘tijdloos’ is:

En wat is hier in godsnaam ‘klassiek’ aan, op welke traditie bouwt dit voort?

Ik zie slechts van elke elegantie gespeende balkons, veel te dominante dakkapellen en vooral een misselijkmakende overdaad aan reclame-uitingen van de op de begane grond gevestigde winkelketen, waarvan je je afvraagt hoe die ooit de schoonheidscommissie heeft weten te passeren.

Gevelwanden als deze zijn ongetwijfeld bedoeld om de suggestie te wekken van organische groei:

Als de arme ziel die erin trapt eens aan de achterkant gaat kijken, is-ie gegarandeerd meteen van z’n illusie beroofd.

Ach, zo zou ik nog wel even door kunnen gaan, maar ik ben m’n frustratie alweer kwijt en bovendien lukt het me waarschijnlijk toch niet u te overtuigen. Laten we afsluiten met een vrolijke noot, geproduceerd door CRA: ‘Duurzame materialen als baksteen en natuursteen zullen de woningen karakteriseren. Met het oog op de toekomst. En op het oog zelf.’

Intermezzo – Ziekenhuis Horst moet blijven

Bij het fotograferen van Hof te Berkel stuitte ik gisteren ook op het voormalige Sint-Antoniusziekenhuis. Het Sint-Antoniusziekenhuis dat in verregaande staat van ontbinding verkeert. Triest om een gebouw dat ooit zo machtig was nu zo weerloos te zien. Triest - zoals eerder gezegd - dat zelfs maar de gedachte dat het gebouw misschien wel het behouden waard was nooit in de hoofden van onze vroede vaderen is opgekomen. (Klik op de foto's om ze te vergroten.)

Het Sint-Antoniusziekenhuis zal voor mij eeuwig verbonden blijven met de actie Ziekenhuis Horst Moet Blijven. Nog geen vijf jaar na de opening dreigde in 1973 alweer sluiting voor het ziekenhuis. Horst en omgeving kwamen massaal in opstand. In mijn herinnering was elke Horster auto in die dagen voorzien van een witte strook met daarop in zwarte letters de tekst ‘Ziekenhuis Horst moet blijven’.

Mijn vader behoorde tot de actievoerders van het eerste uur. Hij liet een hele archiefdoos vol documentatie na over de strijd voor behoud van het ziekenhuis. Gisteren ontrukte ik die doos voor even aan de vergetelheid. 

Vergeelde krantenknipsels. Langharig tuig. Een rapport van het Progressief Aktiecentrum met op de voorzijde een citaat van Karl Marx. Allerlei nota’s, anti-nota’s, rapporten en anti-rapporten. 1200 naar minister-president Joop den Uyl gestuurde briefkaarten. Een actievoerder die ook vandaag de dag nog altijd in de contramine is. Steunbetuigingen aan het actiecomité van mensen die de schrijfkunst nauwelijks machtig waren. Dirk de Vroome, alias De Rooie Reus. Verslagen van actiebijeenkomsten. Een symbolische begrafenis. Handgeschreven actieplannen. Een actievoerder die later zelf voor lange tijd op het pluche zou belanden. Een bezetting van de bestuurskamer van het ziekenhuis. Mannen met baarden. Een demonstratie op een maandagmiddag om twee uur met duizend deelnemers.

Lijsten met handtekeningen van duizenden sympathisanten. Tien tips voor de sluiting van kleine ziekenhuizen, een ‘ludieke handleiding’ aangeboden aan verantwoordelijk staatssecretaris Hendriks.

Strijdbaarheid, strijdbaarheid, strijdbaarheid. Een hele archiefdoos vol.

Wordt met de sloop van het ziekenhuis ook een tijdperk ten grave gedragen? Zijn het tekenen des tijds, het betrekkelijk geringe verzet tegen de sluiting van de bibliotheek in Grubbenvorst, tegen het minimaliseren van de bibliotheek in Sevenum, tegen de mogelijke verdwijning van het Horster zwembad, zelfs tegen de komst van een megastal? Heeft strijdbaarheid plaatsgemaakt voor apathie? Idealisme voor cynisme? Collectivisme voor idealisme?

Zeker na het doornemen van zo’n doos is het verleidelijk die vragen stuk voor stuk met ‘ja’ te beantwoorden. Zoals altijd ligt het natuurlijk een stuk genuanceerder. In de jaren zeventig zat beslist niet iedereen in het verzet en mensen met idealen en de bereidheid daarvoor te strijden zijn nog altijd niet van de aardbodem verdwenen. Toch kan ik enige heimwee naar die tijd niet onderdrukken. Suzanne Raes had last van hetzelfde gevoel en maakte er vorig jaar een schitterende, ontroerende en zeer herkenbare (althans voor mij) documentaire over (klik hier; kijken MOET). 

‘Wij geloven in de droom van die andere samenleving en die droom zal nooit sterven’, hoor je Joop den Uyl ergens aan het begin van de documentaire zeggen. ‘Die droom zal nooit sterven’ – maar veel leven zit er intussen toch niet meer in. Treurig. 

Klein mysterie 544 – Hof te Berkel (2)

Hof te Berkel, de nieuwe, tegen het centrum van Horst aanleunende woonwijk, begint zo langzamerhand enige gestalte te krijgen. Het ‘woongebouw’ van De Zorggroep met aanpalend Gezondheidscentrum is een tijdje terug zelfs al in gebruik genomen.

Voor een esthetisch eindoordeel is het nog veel te vroeg, maar een tussenbalans moet inmiddels wel kunnen. Liefhebbers van vernieuwende architectuur hoeven in elk geval geen plaatsje in hun agenda vrij te maken voor een bezoek aan het woongebouw. Dat sluit namelijk naadloos aan bij De Smidse en De Librije in Horst, Op Santfort in Grubbenvorst en de Heren van Zaerum in Sevenum. Ik zal de architecten wel gruwelijk tekort doen, maar ik vind het allemaal zo fantasieloos, zo weinig gedurfd, zo kraak noch smaak, zo behoudend, zo plomp. Reflecteert waarschijnlijk de huidige tijdgeest, maar waarom zou elke voor Horst aan de Maas ontwerpende architect daarin mee moeten gaan?

Iets wat me intrigeert is waarom bepaalde delen van het gebouw wit zijn opgeschilderd. Omdat het mooi is? Voor het broodnodige contrast? Om monotonie te voorkomen? Om hiërarchie te creëren? Om de functie van de betreffende bouwdelen tot uiting te brengen?

Het woongebouw oogt massief. ‘Kloostervolumes’ heet dat ergens. Zou het bedoeld zijn als een architectonische knipoog naar het nabije Gasthoês? Misschien goed dat dan ergens expliciet te vermelden, het lijkt me sterk dat veel mensen die associatie uit zichzelf zullen leggen.

Het geheel wekt de indruk alsof er moest worden gewoekerd met de ruimte. Maar voor een definitief oordeel in dezen is het echt nog te vroeg. De afbraak van het aanpalende voormalige ziekenhuis zal het geheel er beslist ruimtelijker op maken.

In een promotiefilmpje voor Hof te Berkel op YouTube (klik hier) beland je na twee minuten op het binnenterrein van het woongebouw. Langs en op het groene gazon wordt daar lustig geflaneerd. ‘Horst heeft er een ontmoetingsplek van formaat bij’, denk je dan op basis van het filmpje. In de praktijk blijkt het flaneren, precies als bij De Librije en anders dan in het filmpje wordt voorgespiegeld, voorbehouden aan een geprivilegieerde minderheid:

Evenmin op het promotiefilmpje te zien, is het grijze gevaarte rechts op deze foto:

Mag je bij een tussenbalans ook nog niet over vallen. Anders wordt het als deze kolos bij de oplevering van het hele gebied nog steeds niet is verwijderd.    

Ten slotte: iedereen heeft zo z’n eigen zorgen. Mijn architectonische en esthetische zorgen zinken in het niet bij wat ik interpreteer als de zorgen van (buurt)bewoners: wanneer keert hun befaamde dierenweide weer terug?