maandag 14 januari 2019

Intermezzo – WOŚP (2)

Erg druk was het nog niet, maar de stemming zat er al vroeg in, gisteren aan het begin van de middag in zaal De Meulewiek in Meterik.


Aan de orde was de lokale finale van WOŚP, een Pools liefdadigheidsfestijn dat zijn weerga niet kent – vrijdag publiceerde ik er al een stukje over op Horst-sweet-Horst (klik hier). Zumba, een groot springkussen, een hiphopper, Poolse gerechten, een schminktafel, een fotostudio, veilinggoederen die op het laatste moment nog werden ingebracht en noem allemaal maar op.


Later op de dag moet De Meulewiek hebben uitgepuild, gezien de tot in de verre omtrek geparkeerde auto’s met Pools kenteken. Ongetwijfeld zal een oorverdovend gejuich zijn opgegaan, toen aan het eind van de dag bekend werd gemaakt dat de opbrengst 7954 euro bedroeg, een record in de Horster WOŚP-geschiedenis.


Zo ongeveer tegelijkertijd werd duizend kilometer verderop een aanslag gepleegd op Pawel Adamowicz, sinds 1998 burgemeester van Gdansk, terwijl hij een toespraak hield bij de grote finale van WOŚP in zijn stad. ‘Gdansk wil de stad zijn van solidariteit’, zei hij, vlak voordat hij werd neergestoken. Hij is vandaag aan zijn verwondingen bezweken. Adamowicz stond in heel Polen bekend als voorvechter voor homorechten en migranten én als criticus van de uiterst conservatieve regeringspartij PiS. PiS, dat zich – zoals ik vrijdag al schreef – regelmatig laatdunkend heeft uitgelaten over WOŚP.


Jurek Owsiak, sinds de oprichting in 1991 het gezicht van WOŚP en eveneens bepaald geen vriend van PiS, heeft inmiddels zijn aftreden als voorzitter van WOŚP bekendgemaakt. Onder meer omdat hij in bepaalde PiS-kringen medeverantwoordelijk wordt gehouden voor het gebeurde in Gdansk.


Zo is wat een feestdag behoorde te worden, uitgelopen op een drama. Te vrezen valt dat door deze moord de toch al gespannen situatie in Polen zal escaleren.


Ik huil mee met alle Polen, maar in het bijzonder met de Polen in Horst aan de Maas.

vrijdag 11 januari 2019

Intermezzo – WOŚP (1)

‘Met name tijdens de feestdagen hebben veel Poolse mensen met hun kinderen bij ons geschaatst.’
Jan-Rein Visscher secretaris van Stichting IJsbaan Horst, afgelopen maandag in dagblad De Limburger
Wie zei daar dat Polen niet willen integreren? Nu nog andersom! Zondag is daarvoor een uitgelezen kans. Want zondag is de grote finale van WOŚP (spreek uit: ‘wosjp’). Ofwel: Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy (geen idee hoe je dat uitspreekt). Wat letterlijk vertaald zoiets betekent als ‘Groot Orkest van Kerstliefdadigheid’.


WOŚP is een onafhankelijke organisatie die jaarlijks de grootste liefdadigheidsactie van Polen op touw zet. Vele tienduizenden vrijwilligers zamelen geld in voor medische apparatuur die vooral de kinder- en ouderenzorg ten goede komt.


Zo ongeveer alles is in Polen onderwerp van politiek debat. Zelfs WOŚP. Vertegenwoordigers van de regerende PIS-partij en hooggeplaatste conservatieve katholieken hebben zich regelmatig negatief uitgelaten over WOŚP. Dat de Polen zich hierdoor niet van de wijs laten brengen, blijkt uit de opbrengsten: afgelopen jaar meer dan twintig miljoen euro.


Jurek Owsiak, opgeleid als pedagoog maar vooral door zijn optredens op radio en televisie een BP, is het gezicht van WOŚP. Hij ontwikkelde in 1991 het idee en is nog altijd voorzitter van de organisatie. Het succes zit ‘m vooral in de aanpak, aldus Owsiak in 2005 in De Volkskrant: 'In plaats van geld in te zamelen door medelijden op te wekken, doen we het met rock-'n-roll.'


De grote finale van WOŚP vindt jaarlijks plaats op een zondag in januari, niet alleen in Polen, maar in de hele wereld. En ja, sinds enkele jaren ook in Horst. Komende zondag is De Meulewiek in Meterik plaats van handeling. Tussen 12.00 en 19.30 uur zijn er kinderactiviteiten en optredens van zowel Poolse als Horster artiesten. Je kunt er Poolse lekkernijen en gerechten proeven, er zijn veilingen en je kunt natuurlijk ook gewoon doneren. Elke zloty en euro gaat naar het goede doel.

Draag bij aan de wederzijdse integratie, neem zondag een kijkje in De Meulewiek en doneer!

donderdag 10 januari 2019

Intermezzo – Eddy en Max


Een ontmoeting met Eddy (links). En met Max. Allebei 21, al zo’n beetje hun hele leven vrienden. Allebei gek van muziek: ‘Toen we een jaar of 15 waren, maakten we eigen versies van bestaande nummers, gewoon om lol te hebben.’ Daarna gingen ze echt muziek maken. En clips. Dat wil zeggen: Eddy. Met Max als klankbord en manusje-van-alles. Gekscherend betitelt hij zichzelf als ‘manager’. Hij figureert ook in de clips, die wel héél professioneel ogen. Eddy is dan ook afgestudeerd als cameraman en editor aan SintLucas in Eindhoven. En heeft een eigen bedrijf: Eddy Creative Productions (klik hier). En maakte onlangs een video voor Burger King.


De muziek dan. Eddy is een man van projecten. Het eerste kwam in juli vorig jaar uit en heet The Movie Project. Dat bestaat uit tien songs, met een mix van genres en met elk een eigen clip. Samen vormen ze een verhaal dat zich ontvouwt in een film, geschoten op tal van locaties, onder meer in Horst aan de Maas:


Z’n jongste project is getiteld Stories. Ditmaal vier losse verhalen, met vier nieuwe karakters. De clips verschijnen in de loop van dit jaar, maar de nummers zijn al te beluisteren op YouTube. Nu geen mix van genres maar een cohesive sound: ‘Een experimentele sound, gemixt met elektronische invloeden.’ Een van de nummers, Wild West, doet me aan het begin een beetje denken aan Tom Waits. ‘Tom Waits? Nooit van gehoord!’ Ai, generatiekloof.



Hij verzint de karakters zelf. Autobiografisch zijn ze niet, ‘al zit er wel veel van mij in’. ‘Wild West is geïnspireerd op de cowboyverhalen in het Wilde Westen. Joss Mennen is ook te horen op het nummer. Hij introduceert het karakter. Lucid Lucy gaat over een weduwe die haar man heeft verloren bij een ongeluk. In rouw leeft ze in dromen van andere mannen. Frank Stein is afgeleid van het monster van Frankenstein en is gebaseerd op mijn eigen leven. Half Moon gaat over een vrouw die bij halve maan jaagt op mannen. Dit is geïnspireerd op mijn ex die niet kon slapen bij volle maan.’


Eddy ziet zich trouwens meer als verhalenverteller dan als muzikant. Hij vindt zichzelf niet in een hokje te plaatsen: ‘Ik ken niemand die zo werkt als ik.’ Fans heeft hij over de hele wereld, zijn focus ligt niet op een Nederlands publiek. Optreden doet hij niet, wel is het zijn ambitie ooit performances te doen.


En dan moeten ze iets bekennen. Herinner ik me nog mijn stukje over een paspop op het Sint-Lambertusplein dat ik afgelopen zomer schreef? Natuurlijk herinner ik me dat stukje (klik hier). Of ik weet wie daar achter zaten? Nee. Zij! Max: ‘Dat was een soort promotiestunt voor The Movie Project, de pop is gekleed zoals het voornaamste karakter in die video. Eerst moesten we aan een paspop zien te komen, wat nog best lastig was, daarna hebben we kleding gekocht en de pop vastgelijmd. Vervolgens maar zien wat er gebeurt. Was wel spannend. We wilden mensen tot nadenken aanzetten.’

  
Verder nog iets? Eddy: ‘We houden ervan om te observeren, om buiten te chillen. Mensen te volgen die bijzondere dingen doen.’ Max: ‘Nee, we zijn niet saai. Horst is wel saai.’ Daarom overwegen ze Horst te verlaten. Hetgeen een ernstig verlies zou zijn, Horst aan de Maas heeft een tekort aan Eddy’s en Maxen.

maandag 7 januari 2019

Intermezzo – Connecting Light

Ongrijpbaar. Hèhè, na vier dagen lang tevergeefs zoeken heb ik het woord dan eindelijk gevonden, opgediept uit de krochten van mijn hersenen. Ongrijpbaar. Dát is het woord waarmee ik de ervaring Connecting Light het best kan vatten. Een onuitwisbare ervaring. Ongrijpbaar, zowel letterlijk als figuurlijk.


Wat is Connecting Light? Volgens de website (klik hier):
‘Een grensoverschrijdend project tussen Venlo en Kaldenkirchen van beeldend kunstenaar Suzanne Berkers in samenwerking met Stichting Het Raam. Een groene laserstraal verbindt vijf markante gebouwen in de donkere hemel. Connecting Light laat zien dat er overal verbindingen zijn, tussen gebouwen en tussen mensen en het landschap. De kunstenaar wil een positief signaal geven. Wij zijn deel van een groter geheel en kunnen niet bestaan zonder elkaar.’

Vrijdagavond was ik deelnemer aan een door Suzanne Berkers begeleide Connecting Light-wandeling. We volgden de groene laserstraal die het Venlose stadskantoor verbindt met een van de Molenbossenflats in Blerick. En de groene laserstraal die die Molenbossenflat op zijn beurt verbindt met een fabrieksschoorsteen in Tegelen. Een wandeling van 75 minuten. Voor mij lang genoeg om compleet van de kaart te raken.


Ongrijpbaar is die groene laserstraal. Zelfs met een ladder van vijftig meter kun je ‘m niet pakken. Onbeweeglijk hangend in de lucht en toch telkens veranderend van aanzien. Geluidloos ook en mede daardoor een enorme rust uitstralend. Geen rust van de stilte voor de storm, maar een weldadige, beschermende rust. ‘Wat er ook gebeurt, ik blijf hier hangen, ik neem je onder mijn hoede.’


De groene laserstraal maakt dat je de ruimte anders beleeft. Een ervaring die ik maar één keer eerder in mijn leven had. En wel op vrijdag 29 november 2013 bij een bezoek aan de Big Air Package van Christo in de Gasometer in Oberhausen (klik hier).


Connecting Light – diep ontroerend, onvergetelijk, land art zoals land art bedoeld is. Ongrijpbaar, letterlijk én figuurlijk, niet in woorden of foto’s te vangen. Je moet het ervaren, meemaken, beleven. Niet vanuit de auto, niet op de fiets, maar lopend. Dat kan alleen deze week nog. Doe het, in godsnaam doe het!


P.S. 1 Waarom dit stukje op Horst-sweet-Horst verschijnt? Omdat Connecting Light ook te zien is vanaf het grondgebied van de gemeente Horst aan de Maas – een van de laserstralen verbindt het Venlose stadskantoor met de Innovatoren.

P.S. 2 De eerste drie foto’s zijn gemaakt door Erik van Maarschalkerwaard. Ik publiceer ze hier met zijn toestemming, waarvoor dank.

zondag 6 januari 2019

Intermezzo – AMC Zengers zingen Larsje

Vorig weekend vertoond tijdens de expositie Altaarnatief in de Sint-Lambertuskerk in Horst, vanaf nu ook op YouTube te zien: de AMC Zengers die in de kerk het Larsje Unnerstall-lied zingen, begeleid door Kenny Jansen op het kerkorgel; camera Ruud Lenssen.

Voor nitwits: Lars Unnerstall, de Onwankelbare Toren, is de keeper van VVV. De tekst bestaat uit slechts twee woorden (‘Larsje Unnerstall’), gezongen op de melodie van Give it up van KC & The Sunshine Band. Op repeat zetten en allemaal meezingen!


dinsdag 1 januari 2019

Ingezonden – Wondervlieger

2019 begint op Horst-sweet-Horst met een ingezonden bijdrage van Jan Duijf (Kloosterstraat Horst):

WONDERVLIEGER

Als klein manneke schilderde ik dikke rode lippen op mijn roze wondervlieger. Ik wilde de gouden torenhaan op de Lambertuskerk kussen. Tot een verre zoen bewegen. Ik knoopte in het geheim tien keer dertig meter zwart Duits ijzergaren aan elkaar om goed strak te kunnen sturen. Ik wilde zo recht mogelijk op mijn doel af. Het constante wegdraaien van de pluimvogel ontmoedigde mij nog niet.


Ik kreeg met het verstrijken van de tijd door dat de torenprins staat op een mesthoop van machts- en kindermisbruik, intolerantie en oorlog. Het leek me beter de Kerk voortaan links te laten liggen en rechtstreeks naar Hem op te stijgen. Weer later begreep ik dat mijn wondervlieger, met de rode liefdesmond, een kansloze en verdwaalde hemelverkenner was.

Nu weet ik dat een katholieke geestelijke besmettelijke lippen heeft en een onrustig dier tussen zijn benen woont. De hostie in zijn hand smaakt naar meergranenzaad. Laat jouw kinderen om de duvel nooit met een priester, pastoor, deken, bisschop of paus alleen. Maar pas vooral op als ze  jouw wondervlieger door hun kerkgebouw laten vliegen. Jouw wonderkruis hangt straks als een trofee aan hun muur.

Jan Duijf (Kloosterstraat Horst)