En ineens regent het
ingezonden bijdragen. Nu weer van Jan Duijf (Kloosterstraat Horst):
Lekkere pannenkoeken!
De pannenkoeken van de Horster Kasteelboerderij zijn met
afstand de lekkerste van het noordelijk halfrond. Op het zuidelijk halfrond
schijnen dat de pancakes van Chitimba Camp in Malawi te zijn.
Dat laatste kan ik gezien de afstand niet zomaar
controleren, maar feit is dat de Horster exemplaren bijzonder bruin gebakken
zijn. Onwerkelijk bruin.
Alom wordt door de Horster bevolking de nieuwe uitbater van
de Kasteelboerderij geprezen vanwege zijn slagvaardige voortvarendheid bij de
ombouw van een monument zonder waarde naar een onbetaalbaar restaurant van hoog
niveau. In alles zie je de beloofde investering van zes ton (en meer) terug:
het schitterende voegwerk, het nieuwe dak en de sublieme inrichting. De onder
architectuur ontworpen tuin. Maar vooral het prachtige, immer geopende en
altijd volle, terras heeft mijn hart gestolen. Maar het aller- aller- en allermooiste:
je ziet in al dat fraais het open karakter van de verkoop terug.
Mooi idee van De Lange Horst om films te gaan vertonen op
het terras voor het café, zoals Hallo
Horst aan de Maas deze week berichtte. Maar laat De Lange vooral niet
denken dat hij de eerste Horster horecaondernemer is die brood ziet in
filmvoorstellingen. Jac Kunzeler ging hem een eeuw geleden al voor.
Vermoedelijk vanaf 1912 deed een reizende bioscoop de
Horster kermis aan, maar het is waarschijnlijk dat de eerste Horster
filmvoorstellingen in een permanente zaal plaatsvonden in de zaal van Kunzeler
aan de Herstraat. Zo verscheen in de Nieuwe
Venlosche Courant van 12 april 1913 een aankondiging van de vertoning van
een film over de ondergang van de Titanic en een kindervoorstelling.
Ongelooflijk eigenlijk: film was nog een betrekkelijk jong
medium en toch was er binnen een jaar al een speelfilm over de ramp met de
Titanic, die bovendien binnen datzelfde jaar al in Horst te bewonderen viel. (Over
vooruitgang gesproken: mocht er al een speelfilm zijn over de ondergang van de
Costa Concordia op 13 januari 2012, zou die Horst dan ooit aandoen?) Welke van
de twee eerste Titanicfilms uit de geschiedenis in Horst werd vertoond, valt vanuit
mijn leunstoel niet te achterhalen. Ik gok op In Nacht und Eis, een verloren gewaande Duitse film die een jaar of
vijftien geleden plotseling weer opdook.
Afgelopen zaterdag precies een eeuw geleden vond in de zaal
van Jac Kunzeler een vertoning plaats van Van
de kribbe tot het kruis (de advertentie is, evenals de vorige, overgenomen
uit Oud Horst in het nieuws deel 2):
Smullen natuurlijk, zo’n aankondiging! Is het niet vanwege
het blijkbaar noodzakelijke goedkeuringsstempel van Eerw. Heeren Geestelijken, dan toch zeker vanwege de vermelding van
de lengte van de film (2200 M.). Van de kribbe tot het kruis maakte in
die jaren overigens een triomftocht langs katholieke filmzalen. De Katholieke
Sociale Actie (KSA), die het alleenvertoningsrecht op de film had verworven,
voer er wel bij. Uit het gedigitaliseerde dagboek van P.J.M. Aalberse (1871-1948),
de oprichter van de KSA en latere minister van Sociale
Zaken: ‘Veel werk gehad met onzen film “Van
de kribbe tot het kruis”. Maar … ’t is loonend werk. In Rotterdam en Leiden een
reusachtig succes gehad. Elken avond uitverkochte zalen. In beide steden hebben
we ruim f 2000, – zuivere winst gemaakt.’
Wie benieuwd is hoe Van
de kribbe tot het kruis in den lande werd ontvangen, moet naar www.delpher.nl. In een handomdraai kun je
kiezen uit 139 krantenberichten en –advertenties waarin de film tussen 1913 en
1915 wordt vernoemd. De Nieuwe
Tilburgsche Courant schreef bijvoorbeeld op 28 november 1913: ‘De eerste uitvoering, welke gisterenavond
in de Kon. Liedertafel „Souvenir des Montagnards” plaats had van den
historischen prachtfilm „Van de Kribbe tot het Kruis” is reeds een beslist
succes geweest. De zaal was totaal uitverkocht en de bezoekers waren uiterst
tevreden over het vertoonde, dat een aaneenschakeling is van prachtige
tafereelen uit het leven van den Zaligmaker.’
Aanbevelenswaard is verder de fascinerende documentaire over
de totstandkoming van Van de kribbe tot
het kruis, de eerste speelfilm ooit over het leven van Jezus (klik hier).
Maar het mooiste van alles is dat From
the manger to the cross – zoals de Engelse titel van de film luidt – in z’n
gehele lengte van 2200 meter op YouTube is te zien. Installeer u voor uw pc
(toestemming van de geestelijkheid heeft u dus al) en waan u honderd jaar
geleden in zaal Kunzeler:
Om het maar eens in goed Horster te zeggen: public viewing van het WK is not my cup of tea. Dit geheel in
tegenstelling tot het the day after the
night before betreden van de public
viewing space. Alleen al daarom is het een goede zaak dat Nederland dit
toernooi zo ver reikt. Mijn ding is op
een verlaten Wilhelminaplein m’n weg zoeken tussen glasscherven, ernstig
toegetakelde weesfietsen, plastic bekers en lege Flügelflesjes. Helemaal
feestvreugdeverhogend: het heerlijke aroma dat – als je er maar vroeg genoeg
bij bent – nog boven het plein hangt en
dat wordt gedomineerd door de geur van verschaald bier, maar waarin ook vaag een
urinegeur in valt te herkennen.
Onwillekeurig gaan je gedachten dan terug naar 2010. Inderdaad,
het jaar van het vorige WK. Maar óók het jaar waarin Dagblad De Limburger op 18 september uitpakte met een lang en diepgravend
artikel over geurmanagement (klik hier voor een verkorte versie). Het artikel
was opgehangen aan het in geurmanagement gespecialiseerde bedrijf BellaBrisa,
met vestigingen in Melderslo en Cuijk. BellaBrisa had geurapparatuur ontwikkeld
die op leasebasis werd aangeboden aan bedrijven, uitvaartcentra en winkels. Een
vorm van zendelingenwerk aldus de beide directeuren: ‘In Amerika en Japan is geurmanagement al ingeburgerd, maar in
Nederland moet je ondernemers elke keer weer overtuigen dat ze met het inzetten
van geur een bepaald doel kunnen bereiken: meer omzet, meer tevredenheid op de
werkvloer of dat bezoekers van een ziekenhuis of hotel zich meer op hun gemak
voelen.’
Een van de Nederlandse bedrijven die BellaBrisa wist te
overtuigen was De Lange, horecagelegenheid aan het Wilhelminaplein in Horst.
Daar werd, aldus de beide directeuren in Dagblad
De Limburger, een apparaat geïnstalleerd met verschillende geuren: ‘Een sinaasappelgeurtje voor de
vrijdagavond, zodat de bezoekers minder ongeremd en agressief zijn en een
kokosgeur of zeelucht voor de tropical party’s. Die laatste heeft ook nog als
voordeel dat de bezoekers door de zoute lucht meer dorst krijgen.’
Vroeg op de morgen rondstruinend op het Wilhelminaplein
bekruipen je dan allerlei vragen. Hoe kan het eigenlijk dat ik destijds geen
vraagtekens heb gezet bij het morele gehalte van het door BellaBrisa
gepropageerde geurmanagement? Tot hoeveel meeromzet heeft het geurapparaat bij
De Lange geleid? Functioneert het apparaat bij De Lange nog altijd? Hoeveel
andere Nederlandse ondernemers heeft BellaBrisa weten te overtuigen?
Hangt er
boven het Wilhelminaplein tijdens dit WK ook een door geurmanagement gedicteerd
geurtje? Zo ja, welke eigenschappen heeft dat dan? Is het geurmengsel van
verschaald bier en urine dat ik ’s ochtends op het Wilhelminaplein ruik wel zo
natuurlijk als ik denk dat het is of is het een voortbrengsel van een geurapparaat,
speciaal geproduceerd met het oog op
the-day-after-the-night-before-Wilhelminapleintoeristen zoals ondergetekende?
