Intermezzo – The Village Festival 2018 (2)

‘Koeka babyspullen.’ Dat is waarschijnlijk mijn antwoord als iemand me over een jaar zou vragen wat ik me nog herinner van The Village 2018, het festival met elektronische muziek gisteren op, in en om de ruïne van kasteel Huis ter Horst, waar 30-plussers op de vingers van twee handen zijn te tellen.

Ik was op veel voorbereid, maar dat twee jongemannen, terwijl het festival al op z’n eind loopt, minstens een kwartier lang een diepgaand gesprek voeren over allerlei aspecten van het jonge ouderschap (de prijzen van maxi cosi’s, luiers verschonen, de baby wassen, de leuke spullen van Koeka, de kraamverzorgster) overtreft alles. En ze wekten niet eens de indruk dat ze lam waren.

Het gesprek is illustratief. Hier wordt bijgepraat, hier worden herinneringen opgehaald. Festival of toch eerder reünie? De muziek lijkt ondergeschikt aan het socializen. Gedanst wordt er weinig. Gepraat des te meer. Wat eigenlijk weer onmogelijk is vanwege de muziek. Wat eigenlijk een beetje jammer is. Want eigenlijk is de muziek heel mooi.

Het decor is fantastisch. Een groot podium op de open binnenplaats, een Tanzbar in een kleiner vertrek binnen, een kleine onoverdekte arena in wat ooit een van de hoektorens van het kasteel was met in het midden een vuurschaal,

in een andere voormalige hoektoren een eettentje, in weer een andere ruimte gelegenheid om te chillen. En overal ridderattributen. De discoverlichting (heet dat zo?) maakt het tot een magisch geheel. Kan hier niet elke week een lichtshow plaatsvinden?

Van drugs geen spoor. Mede omdat de enkeling die wel stimulantia bij zich heeft, die bij de ingang keurig deponeert in de drugs dropbox. Gezeglijk volkje hiero.  

Uit de hand gelopen? Geen sprake van!

C. maakt me attent op de heuptasjestrend, zowel bij vrouwen als mannen. R. wijst me erop dat out of the blue witte sportsokken weer schijnen te mogen. En verdomd als het niet waar is (klik op de pijl om het filmpje te starten):



Zonder witte sportsokken kun je het hier wel schudden. Ik dus ook.

Zou Franz Clemens von Fürstenberg (1755-1827) , de laatste bewoner van kasteel Huis ter Horst en zo gek als een deur, zich hier net zo goed hebben vermaakt als ik? Ik weet het bijna zeker.

(graag wil ik S., M., R., K., R., C., K., M. en J. bedanken voor het feit dat ze zich voor kortere of langere tijd wilden ontfermen over deze party pooper bij uitstek, waardoor het niet de gevreesde martelgang werd. Wat zeg ik? Ik heb genoten!)  

Intermezzo – Unidentified flying object

Zaterdag 28 juli 2018, 21.08 uur, ruïne van kasteel Huis ter Horst, Horst (klik op pijl om filmpje te starten):

Intermezzo – The Village Festival 2018 (1)

‘Vorig jaar vonden we het heel leuk dat je bij The Village betrokken was en je een berichtje over ons geschreven hebt op Horst Sweet Horst. Lijkt het je leuk om dit weer te doen dit jaar? 28 juli dan is The Village namelijk in de kasteelruïne. Dus in die kleine gangetjes, op de binnenplaats en in de ridderzaal. Hopelijk zelfs dat de toren toegankelijk is voor publiek.’

Typisch gevalletje moek de gek dá vruttie good, dit berichtje dat ik op 29 mei ontving. Maar uiteraard voelde ik me vereerd. Mijn reactie:

‘Kom een dag eerder terug van een weekje Polen, maar klinkt goed! Ga nu wel echt proberen om iemand te vinden die dan mee wil naar The Village, zodat jullie me dit keer niet op sleeptouw hoeven te nemen. Vorige keer heb ik half Horst gevraagd en niemand wilde. Vraag me nog steeds af of dat nu aan mij lag of aan The Village.’

Inmiddels is het 27 juli, één dag voor The Village Festival 2018, dat plaatsvindt op, in en om de ruïne van kasteel Huis ter Horst. Ben net terug uit Polen. Was fantastisch. Alleen de droom daar iemand bereid te vinden morgen samen met mij The Village te ondergaan, is geen werkelijkheid geworden. Ook navraag in mijn vrienden- en kennissenkring heeft vooralsnog niet het gewenste resultaat opgeleverd. Waardoor het gevaar levensgroot op de loer ligt dat ik er morgen opnieuw alleen voor sta. Terwijl ik me daar niet echt op mijn plaats voel, om het maar eens zacht uit te drukken. Weliswaar hebben die lieve organisatoren me verzekerd dat hun ouders ook aanwezig zijn, maar dat maakt me natuurlijk helemaal tot een zielig geval. Vandaar de vraag: is er onder de Horst-sweet-Horst-lezers misschien een oudere jongere of jongere oudere die me wil vergezellen? Ja toch zeker?

Wees wel gewaarschuwd: in het echt ben ik onnoemelijk veel saaier dan op Horst-sweet-Horst en ik kan niet garanderen dat ik van het begin tot het einde blijf. Wees er ook snel bij: de kaartjes zijn bijna uitverkocht, al valt niet geheel uit te sluiten dat de organisatoren bereid zijn me te matsen.

Wat er op The Village Festival 2018 eigenlijk te beleven valt? Lees het allemaal op de Facebookpagina van The Village (klik hier). De teksten zijn echt ge-wel-dig. En eerlijk is eerlijk: de vorige keer heb ik me eigenlijk heel goed vermaakt. Lees hier maar!

Intermezzo – The Village Warehouse (2)

Plotseling tikt iemand me op m’n schouder. Ik draai me om en sta oog in oog met een angstaanjagend reptiel dat zich op de arm van z’n begeleider bevindt. Een soort opgeblazen kikker, maar dan vijftig keer zo groot. Lichtgevend bovendien. De bek van het monster beweegt zich richting mijn gezicht. Net voordat ik de begeleider wil toeschreeuwen dat ik niet houd van angstaanjagende lichtgevende reptielen die het op mijn gezicht hebben gemunt, kom ik tot de ontdekking dat het om een nepper gaat. Grijnzend vervolgt de begeleider zijn weg, op zoek naar een volgend slachtoffer.

Welkom op The Village Warehouse! Uiteindelijk ben ik toch beland op de danceparty waar ik op de guestlist stond (klik ook hier). Intensief lobbyen, afgelopen week, onder bevriende vijftigers, veertigers en zelfs dertigers om me te vergezellen naar dit festijn in de romneyloods in Meterik, heeft niet het beoogde resultaat gehad. Zonder uitzondering vinden ze dat ik moet gaan – zonder uitzondering hebben ze een alibi (of beweren ze een alibi te hebben) waarom zij die trip to hell niet kunnen meemaken. Gelukkig is er nog twintiger Sanne – van de jeugd moet je het hebben – die wél bereid is deze vreemde eend in de bijt twee uur lang onder haar hoede te nemen.

Trip to hell? Blijkt in de praktijk alleszins mee te vallen! Al doet de grote vuurschaal op het door Micky Verhaegh en consorten fantastisch met pallets aangeklede buitenterrein van de loods in eerste instantie anders vermoeden.

Maar ik kan me nauwelijks voorstellen dat in de hel net zo’n aangenaam knusse sfeer heerst als hier. De ook al met palletbouwwerken opgesierde loods zelf zou ik zelfs eerder als hemels willen betitelen. De verlichting is werkelijk bedwelmend – dit is de loods in zijn allervolste glorie, waarschijnlijk voor het eerst en meteen ook voor het laatst. De door het hele lichaam vibrerende bonkende muziek maakt de beleving alleen maar intenser, ik word helemaal één met de loods.

Drugs, waar iedereen me van tevoren zo voor heeft gewaarschuwd? Ik zie ze niet! Al kan het ook zijn dat het grote snuiven, spuiten en slikken pas na mijn vertrek gaat beginnen, omdat niet geheel valt uit te sluiten dat drugsbeluste aanwezigen mij aanzien voor een (mislukte) undercover agent.

Mijn The Village Warehouse komt abrupt ten einde als ik in gesprek raak met Job. Job uit Tienray. Ik: ‘Tienray? Oh, dan ken je L.P. ongetwijfeld ook wel?’ Hij: ‘Jazeker. Ben jij z’n vader?’ L.P. is nota bene collega-vijftiger! Dodelijk! Met de staart tussen z’n benen druipt deze opa per direct af, om net op tijd thuis op de bank z’n geliefde VVV soeverein met 2-0 van Excelsior te zien winnen.

Eind goed, al goed.

(met dank aan Sanne Aben voor de begeleiding én de foto’s)

Top 5 – Schandelijk mishandelde The Village Warehouse-posters

Organiseer je een leuk feestje, lukt het je om daarvoor de nieuwste culturele hotspot van Horst aan de Maas (vergeet dat hele f…ing Gasthoês) te reserveren, vind je illustere namen als Tokolony, Beppie Kraftwerk, Ramses 3000, Lucky Done Gone en niet te vergeten Torus bereid om het feestje op te luisteren, ontwerp je een mooie poster waarop die nieuwste culturele hotspot in al zijn glorie schittert, verspreid je die poster in groten getale, en dan blijken ineens allerlei mensen er lol in te hebben die posters naar de gallemiezen te helpen. 

Waar heeft The Village Warehouse dat in godsnaam aan verdiend? In elk geval niet aan zijn – mij onbekende – tekstschrijver. Want hij/zij is briljant, getuige bijvoorbeeld deze aankondiging van Beppie Kraftwerk:

‘Als penningmeester van The Village kun je erop tellen dat Beppie Kraftwerk weet hoe hij je money makers kan laten shaken met een vettig doorzak-sausje waar de FEBO geheid mee voor het (bami)blok staat. Gewapend met een ananas en een palm in de hand, trilt hij uw zweet tegen de wand.’ 

Supervet! (Al doet die laatste zin me overigens nóg sterker twijfelen of ik – ook al sta ik op de guestlist (klik hier) – me wel moet willen onderwerpen aan de marteling die The Village Warehouse heet.)

Terug naar die posters. Schandelijk natuurlijk, dat gebrek aan respect voor zo’n eerbiedwaardig festijn. Voor straf daarom de Horst-sweet-Horst top 5 van schandelijk mishandelde The Village Warehouse-posters, inclusief de nodige naming and shaming van de daders. Komt ie:

5.

Gefrustreerd zijn over het vertrek van ome Kees? Ok, maar om je frustraties op deze manier bot te vieren? Hoogst verwerpelijk!

4.

Wim Kok bedacht ooit de term ‘de randen van de nacht’ om vliegtuiglawaai aan het begin en einde van de nacht te legitimeren. Maar zo heilig als de randen van de nacht zouden moeten zijn, zo heilig zijn ook de randen van The Village Warehouse-posters.

3.

Typisch gevalletje bejaarden op strooptocht. Met die oudjes van tegenwoordig valt werkelijk geen land meer te bezeilen.

2.

Overplakken? Wat denkt Zomaarpop wel? Uit Oirlo nota bene! Waar ligt dat? Ooit van gehoord? Als ik The Village Soundsystem was zou ik m’n optreden stante pede cancellen.

1.

Ongetwijfeld het werk van een verzamelaar. De schaamteloosheid ten top. Tegelijkertijd: is er een grootser eerbetoon denkbaar?

Intermezzo – The Remains of The Village Warehouse

Vrijdag 22 september 2017, 11.51 uur, viaduct Meldersloseweg onder A73 te Horst (klik op pijl om het filmpje te starten, afspelen met geluid aan):

Intermezzo – The Village Warehouse (1)

Vrijdag 11 augustus
Op uitnodiging van medeorganisator Sanne Aben komt Micky Verhaeg een kijkje nemen bij de romneyloods in Meterik, waar negen dagen later WaaRomney (klik hier) zal plaatsvinden. Micky geniet in kleine kring bekendheid als bouwer van uit pallets bestaande constructies. Twintiger Micky en deze vijftiger hebben elkaar nog nooit ontmoet, maar een voorstelrondje is niet nodig: het is alsof we elkaar al jaren kennen. Aan het verzoek om als eyecatcher voor WaaRomney een palletkunstwerk te bouwen maakt Micky weinig woorden vuil: ‘Vet!’ Iets minder vet is dat hij WaaRomney zelf zal moeten missen omdat hij vijf dagen naar Lowlands gaat. Waar dan weer tegenover staat dat hij het keivet zou vinden ooit eens een feesrje in de romneyloods te organiseren. Misschien te zijner tijd maar eens een balletje opwerpen bij Twan en Lucille Goemans, de geweldige eigenaren van de loods, die niets te gek lijken te vinden?

Waarna het nog vet wordt bij het tegenover de loods gelegen café Ôs Kruuspunt en vervolgens nog veel vetter op een niet nader te noemen locatie.

Woensdag 16 augustus
Al vóór achten komt Micky met de tractor van pap (bij wie ik, naar later blijkt, op de basisschool in de klas heb gezeten) het buitenterrein bij de loods oprijden. Met behulp van neef T. (ook met hem is een voorstelrondje niet nodig) staat er vier uur later een fantastisch palletkunstwerk dat dagenlang de aandacht van elke voorbijganger zal trekken en op zondag dienst zal doen als entree van WaaRomney.

Vrijdag 1 september
Via de sociale media sijpelen berichten door dat er op 30 september een feestje zal plaatsvinden in de romneyloods in Meterik: The Village Warehouse. Heeft Micky Twan en Lucille toch zo ver weten te krijgen dat ze de definitieve herinrichting van hun loods nog enkele weken uitstellen. Vet! Keivet! Micky verklapt diezelfde dag dat ik op de guestlist van The Village Warehouse sta. Wat dit erkend niet-feestbeest iets minder vet vindt.

Dinsdag 19 september
Whatsappconversatie tussen Micky en ondergetekende:
Ik: ‘Vraagje: heb jij misschien een affiche van The Village Warehouse? Ik zou het nl graag toevoegen aan mijn verzameling voorwerpen betreffende Horst aan de Maas …’
Hij: ‘We hebben flyers.’
Ik: ‘Wil je dan een flyer voor mij bewaren?’
Hij: ‘Jep.’
Ik: ‘Mooi trouwens dat je neef T. weer hebt gevraagd om te helpen!’
Hij: ‘Sanne haar idee :)’
Ik: ‘Sanne heeft altijd goeie ideeën!’
Hij: ‘Kom je ook kijken zaterdag de 30^ste dan? Dansen met Sanne? :D’
Ik: ‘Tja, dat weet ik nog niet … Ik zou daar een soort van museumstuk zijn vrees ik …’
Hij: ‘Grijs is in de mode ;) Je voelt je toch nog jong :D’
Ik: ‘Ja ja maak me maar belachelijk …’
Hij: ‘Haha :D Wordt leuk! Je kunt altijd bij kampvuur gaan zitten.’
Ik: ‘Zal er nog eens diep over nadenken.’

Zaterdag 23 september
Oude tijden herleven: met behulp van neef T. is Micky, wederom gearriveerd met de tractor van pap, een nieuw palletkunstwerk aan het bouwen, alleen nu niet voor WaaRomney maar voor The Village Warehouse.

Zondag 24 september
De toren voor The Village Warehouse is klaar. Vet! Keivet!

Maandag 25 september
Nog steeds twijfel ik: komende zaterdagavond behaaglijk thuis als couch potato Excelsior-VVV en ander voetbalmoois aanschouwen? Of me als guest onderdompelen in een dampende menigte losgeslagen twintigers in een loods die, geteisterd door een geluidslawine, staat te trillen op z’n grondvesten? Of zou een rol als fly on he wall misschien vet zijn?