Intermezzo – Schoolpleinvandalisme

Zeg Piet …
Ja, Truus?
Wist je dat jongeren vorig jaar voor 7121 euro bij scholen hebben vernield?
Hoe kom je daar nu weer bij?
Staat in de krant.
Schandalig, die jeugd van tegenwoordig.
Zeg dat wel ja.Verontwaardiging opwekken. Dat is de enige reden die ik kan bedenken waarom Dagblad De Limburger afgelopen donderdag dit bericht op de voorpagina van het regiokatern plaatste:Ja, ja, het is me wat: 7121 euro schade veroorzaakt door voetballende en hangende jeugd. Bij zeventien scholen. Dat is gemiddeld 418,82 euro per school. 418,82 euro! Ofwel: nog geen duizend gulden. Peanuts. Alleen al met het bouwen van een eenvoudige JOP ben je een veelvoud van dat bedrag kwijt. Hoeveel kost het niet om een trapveldje aan te leggen? Om nog maar te zwijgen over de vermoedelijk tienduizenden euro’s verslindende juridische procedures rondom de skatebaan die er nog altijd niet is. Laat die jongeren toch lekker voetballen en hangen op schoolpleinen. Ben blij dat ze niet onderuitgezakt voor de televisie of computer liggen. Juich toe dat speeltoestellen ook buiten schooltijd worden gebruikt. Calculeer gewoon in dat er wel eens een ruit sneuvelt of een regenpijp naar beneden dondert. Haal die hoge hekken weg en zet de poorten open voor voetballende en hangende jongeren. Spreek ze aan als er iets gebeurt dat niet door de beugel kan. Maak je pas zorgen op het moment dat er achter die 7121 euro van nu een 0 is komen te staan.

Klein mysterie 73 – Bedelaarster (2)

Ze was zo langzamerhand een vertrouwde verschijning geworden, die mevrouw van vermoedelijk Oost-Europese origine die bij de ingang van Plus en Lidl de daklozenkrant aan de man probeerde te brengen. Altijd vriendelijk, nooit opdringerig; ik vroeg er al aandacht voor op 5 januari. Maar waar is ze gebleven? Al enkele weken heb ik haar niet meer gesignaleerd op haar vaste stek. De vreemdste gedachten spoken door mijn hoofd. Ze zal toch niet ziek zijn? Of geniet ze van een welverdiende vakantie in een zonnig land na die barre wintermaanden in de Horster kou? Misschien heeft ze haar schaapjes op het droge? Ik zou het haar gunnen, maar de kans dat ook zij slachtoffer is geworden van de kredietcrisis lijkt me aanzienlijk groter.Of moet ik het in een heel andere hoek zoeken? In januari schreef ik al dat een zekere Henk beweerde dat deze mevrouw wordt ‘geparachuteerd door Bulgaren of andere oost-europesche lieden’. Zouden die haar nu elders in Limburg, Nederland of West-Europa hebben geparachuteerd? Of – ik kan het me nauwelijks voorstellen – zou iemand gevolg hebben gegeven aan de oproep van dezelfde Henk om ‘eens wat te doen’ aan bedelaars in Horst (waarmee hij expliciet doelde op ‘mijn’ mevrouw)? Wie het weet, mag het zeggen.Ondertussen lijkt het er op dat de catalpa op het pleintje bij de ingang van Plus en Lidl het ook moeilijk heeft met het vertrek van mevrouw. Of duurt het elk jaar zo lang voordat die prachtige boom (witte raaf in een oceaan van treurigheid) in blad staat?

Intermezzo – Bordenfrustratie

Maar meteen klare wijn schenken: ik ben teleurgesteld. In Joop de Hoon, die ook na meer dan twee weken nog altijd niet heeft gereageerd op mijn e-mail over Passi. In Feyenoord, dat gisteren verzuimde Roda de genadeklap toe te dienen. Maar ik ben vooral teleurgesteld in u. In u, ja. U weet nu al bijna een jaar dat ik op zoek ben naar allerlei opmerkelijks in de Horster openbare ruimte. Honderden kilometers heb ik er voor gelopen, gefietst en gereden. Desondanks ontgaat mij natuurlijk wel eens iets. In dat geval verwacht ik een seintje van u: ‘Kijk daar eens’, ‘Heb je dat al gezien?’, ‘Daar zou je eens over moeten schrijven’. Maar nee hoor. Neem nu deze twee borden die de afgelopen weken ineens aan de Speulhofsbaan en op het Wilhelminaplein verschenen. Gedroomde items voor dit weblog, maar een telefoontje of e-mail van u kon er niet af. Dus moest ik er in beide gevallen via Dagblad De Limburger achter komen. Weg primeur! Spreken we af dat dit nooit meer zal gebeuren?
Begrijpt u nu een beetje waarom ik zo teleurgesteld ben in u? Voor straf verklap ik niet waar in de voormalige gemeente Horst dit waarschuwingsbord voor laagvliegende vliegtuigen staat. Zo, nu we weer quitte staan, is wat mij betreft alles vergeven en vergeten.

Klein mysterie 72 – Parkeergarage

Voor de aardigheid weer eens een quizje. Waar heb ik deze foto’s gemaakt?a. bij de kerncentrale in Borssele;
b. bij de Bijlmerbajes in Amsterdam;
c. bij paleis Huis Ten Bosch in Den Haag;
d. bij de parkeergarage van De Librije in Horst.

U dacht toch niet werkelijk dat ik het hele land door ga rijden op zoek naar door honden bewaakte objecten? Dus inderdaad, d. is het juiste antwoord. Lastiger te beantwoorden is de vraag waarom bewaking van de parkeergarage van De Librije met honden noodzakelijk is. Of zelfs waarom überhaupt bewaking nodig is. Ik kan eerlijk gezegd geen zinnig argument bedenken. Horst staat toch niet bekend als broeinest van criminaliteit? En Horst heeft toch geen zwervers die de parkeergarage mogelijk als slaapplaats zouden willen gebruiken? Wie betaalt dat trouwens allemaal, die bewaking met honden? Er zal toch geen gemeenschapsgeld mee gemoeid zijn, mag ik hopen? Ik kan me daar behoorlijk over opwinden, ja. Het is dat de zaak wordt bewaakt met honden, anders had ik die wanstaltige (want dat zijn ze tot overmaat van ramp ook nog) gele gelamineerde vellen daar allang van de ramen en deuren gerukt.

Nu ik toch bezig ben: aan de borden boven de in- en uitgang valt ook al weinig esthetisch genot te beleven. (Voor de iets minder goede verstaander: de vorige zin is een understatement). Ik zou graag eens een hartig woordje willen spreken met de ontwerper. Uit ervaring weet ik dat vormgevers nooit iets ‘zomaar’ doen, dus ik ben benieuwd naar zijn of haar motieven om de borden te ontwerpen zoals ze zijn ontworpen. Ik kan u wel verzekeren dat hij of zij van goeden huize zal moeten komen om me mee te krijgen in zijn of haar visie. Wat is zo’n weblog eigenlijk toch geschikt om een hoop agressie van je af te schrijven! Toen ik aan dit stukje begon, zat ik nog vol adrenaline, terwijl ik er nu heerlijk ontspannen een einde aan ga breien. Dat doe ik door er op te wijzen dat dat uitgangsbord in al z’n afzichtelijkheid ook iets bijzonder komisch heeft. Twee inrijverbodsborden én het woord ‘uitgang’ in koeienletters – en dan toch aan de buitenkant waarschuwen dat de maximale doorrijhoogte twee meter bedraagt. Om je te bescheuren.

Intermezzo – Groeten, de heg

Afgelopen week gesignaleerd aan de Schoolstraat:

Top 5 – Oorlogsmonumenten (1)

4 mei, dodenherdenking. Dat zit er bij mij al van jongs af aan ingeramd – veel meer dan Kerstmis, Pasen, koninginnedag of godbetert moederdag. Zwijgend voor de televisie. Vroeger om na de twee minuten stilte die eindeloze massa op die kille Waalsdorpervlakte (de naam alleen al) die gigantische klok te zien passeren. Tegenwoordig om de herdenking in de Nieuwe Kerk en de plechtigheid op de Dam te volgen.
Alsof het er iets toe doet: persoonlijk vind ik vanwege haar soberheid de herdenking op de Waalsdorpervlakte indrukwekkender dan die op de Dam. Waarom ik dan toch jaar in jaar uit naar die door de NOS uitgezonden ceremonie in Amsterdam zit te kijken en niet naar de herdenking op de Waalsdorpervlakte bij RTL? Ik zou het bij god niet weten. Je moet ook niet alles willen verklaren.

In Horst verwijst een aantal monumenten naar de Tweede Wereldoorlog. Mijn persoonlijke top 5, waarbij voor de verandering niet schoonheid het belangrijkste criterium vormt, maar de mate waarin het monument emoties oproept:

5. Twee-in-een: zonnewijzer, steen en zilvergrijze plaquette herinneren aan de in de laatste oorlogsdagen verwoeste Melderslose kerk; de zwarte gedenkplaat memoreert de deportatie van 51 Melderslose mannen in de herfst van 1944.

4. Het Horster verzetsmonument aan de Griendtsveenseweg. De regelmatig op de achtergrond voorbij denderende treinen dragen bij aan het dramatische effect.

3. Eenvoudig maar doeltreffend, het officiële Horster oorlogsmonument op de voormalige begraafplaats aan de Kloosterstraat.

2. Wat zou zich in de eerste meidagen van 1940 in deze bunker aan de Grauwveenweg hebben afgespeeld?

1.Niet dat ik het met cijfers kan staven, maar ik weet zeker dat ik de met witte paaltjes gemarkeerde route net iets sneller ren dan de andere routes in de Schadijkse Bossen. Dat heeft alles te maken met dit kruis. Toen hier nog geen kaalslag had plaatsgevonden, was ik altijd bang dat die ene Duitscher die zich op deze plaats tientallen jarenlang schuil had gehouden ineens uit het struikgewas tevoorschijn zou komen, uiteraard met het geweer in de aanslag. Nu de Schadijkse Bossen in een Horster Waalsdorpervlakte zijn herschapen, is die angst wat minder geworden, maar de licht versnelde tred gebleven. Want nog steeds is de sfeer hier beklemmend en onheilspellend.

Klein mysterie 71 – Kiosktournure (4)

Belofte maakt schuld, dus ik kom nog een keer terug op de afgelopen dinsdag door de gemeenteraad goedgekeurde nieuwbouw van ijssalon Passi op het Sint-Lambertusplein (zie klein mysterie 64, klein mysterie 66a, klein mysterie 66b en actualisatie kiosktournure).Maar wat moet ik er eigenlijk nog over zeggen? Het zou flauwekul zijn te beweren dat de ondernemers in Horst de dienst uitmaken. Toch lijkt er met de nieuwbouw van Passi, de door middenstanders verhinderde verplaatsing van de kermis en de door het gemeentebestuur toegestane gestage groei van Solex Verhuur Griendtsveen op z’n minst sprake van een bepaald patroon. Terugkomend op de raadsvergadering van vorige week: de volgzame en kritiekloze opstelling van de SP viel me tegen – we zijn anders gewend van deze partij. Nog veel opmerkelijker vond ik de rol van CDA-raadslid Joop de Hoon. Zó opmerkelijk dat ik hem afgelopen donderdag de volgende e-mail heb gestuurd:

Geachte heer De Hoon,

Op mijn weblog heb ik de afgelopen weken enkele malen aandacht geschonken aan de mogelijke nieuwbouw van ijssalon Passi. Zoals ik ook schrijf in een van de stukjes vond ik dat u in de raadsvergadering van 31 maart de juiste (kritische en naar ik dacht retorische) vragen stelde. Ik leidde daaruit af dat u tegen nieuwbouw was. Het standpunt van de rest van de CDA-fractie was me toen niet helemaal duidelijk, maar ik meende een beetje te proeven dat die voorstander van nieuwbouw was. Dat bleek dinsdag tijdens de raadsvergadering inderdaad zo te zijn. Wat me bevreemdde, was dat de CDA-fractie unaniem akkoord ging met de nieuwbouw van Passi. Dat betekent dus dat ook u het collegevoorstel steunt. Ik kan dat eerlijk gezegd niet goed rijmen met uw opstelling op 31 maart. Vond u het belang van de zaak nu ook weer niet zo groot dat u daarover een minderheidsstandpunt in diende te nemen? Waren uw vier vragen op 31 maart, anders dan ik veronderstelde, misschien niet retorisch? Of hebben de argumenten van de voorstanders u in de tussentijd overtuigd?
Ik begrijp dat u zich dinsdag als voorzitter van de vergadering niet actief in de discussie kon gaan mengen. Maar had u dan geen stemverklaring af kunnen leggen? Ik vind het onbegrijpelijk dat de fracties die tegen het collegevoorstel waren daar niet om vroegen. Omdat zij het niet deden, doe ik het maar.

Met vriendelijke groet,

Wim MoormanEen reactie heb ik tot op heden niet ontvangen. Komt die alsnog, dan bestaat de kans dat ik nóg een keer terugkom op de hele zaak.

Klein mysterie 70 – Logge lantaarnpaal

Zul je altijd zien. Geef je eens een complimentje, krijg je binnen de kortste keren keihard het deksel op je neus. Twee weken geleden sprak ik lovende woorden over de kort daarvoor bij het Horster gemeentehuis geplaatste klimtoestellen – bij nader inzien wellicht beter omschreven met ‘evenwichtstoestellen’. De afsluiting van het stukje luidde als volgt: ‘Als die oubollige bank nu ook nog plaats zou kunnen maken voor iets strakkers dan hoort u me helemaal niet meer klagen.’ Ik ken mijn plaats, dus ik had niet de illusie dat die zin zou leiden tot verdwijning van de bank. Maar dat ze binnen twee weken gezelschap krijgt van de meest logge ooit door mij gesignaleerde lantaarnpaal is weer het andere uiterste.Plomp, hoekig, lomp, van elke elegantie gespeend. Iets beters kan ik er niet van zeggen. Als het nou maar bij die ene lantaarnpaal bij dat ene bankje bleef, dan was de schade nog te overzien. Maar langzaam maar zeker raakt het hele Horster centrum overspoeld door diezelfde lantaarnpalen en diezelfde banken. Je zou warempel heimwee krijgen naar hun voorgangers.‘Ze zijn weer behoorlijk tekeer gegaan’, zei de dame die haar hondje uitliet geïrriteerd, net nadat ik zaterdagochtend in alle vroegte foto’s had gemaakt van de bewuste lantaarnpaal bij het gemeentehuis. ‘Eindelijk iemand die met mij van mening is dat het Horster straatmeubilair geen schoonheidsprijs verdient’, dacht ik. Dus wilde ik op haar opmerking reageren in de trant van ‘Inderdaad erg, ja’. Tegelijkertijd realiseerde ik me dat de toorn van de dame met het hondje misschien wel door heel iets anders was opgewekt dan door die nieuwe lantaarnpaal. Blijkbaar proefde ze mijn aarzeling, want met een hoofdknik maakte ze duidelijk waar ze op doelde: enkele losgewrikte stenen aan de voet van de lantaarnpaal. ‘O …’, was het enige dat ik uit kon brengen.Zo heeft iedereen zijn eigen ergernissen.

Klein mysterie 69 – Verwijzende straatnaamborden (2)

In een alweer bijna grijs verleden verbaasde ik me over het naar de Molengatweg verwijzende straatnaambordje op de t-splitsing Australiëweg – Veld-Oostenrijk. Dat het er intussen niet meer hangt, maakt de zaak er allerminst eenvoudiger op. Want nu schreeuwen ineens twee vragen om een antwoord:
1. waarom is het bordje er ooit gekomen?
2. waarom is het verdwenen? Of hebben we hier misschien te maken met een klassiek geval van bloggertje pesten of testen?

Intermezzo – Martin Bril

Martin Bril is dood. Godverdegodver. Vreemd eigenlijk, hoe het overlijden van iemand die je nooit hebt gesproken of in levenden lijve hebt gezien, je zo kan raken.
Enkele jaren geleden wijdde Martin Bril in een Volkskrantcolumn enkele passages aan Horst. Hoe graag had ik die hier geciteerd. Maar helaas, ik kan de bewuste column niet vinden. Ik vraag me zelfs af of ik ‘m wel heb uitgeknipt. Nog erger: ik begin nu ineens te twijfelen of hij die column überhaupt wel heeft geschreven. Dan maar iets anders. Maar wat? De meeste van zijn columns lenen zich niet zo erg om er zomaar een citaat uit te plukken. Bovendien vind ik dat er enig verband moet zijn met de thematiek van dit weblog. Daarom valt bijvoorbeeld dat niet met droge ogen te lezen stukje over een vader die z’n zoontje leert in een urinoir te plassen af. Hetzelfde geldt voor de columns over het genot van de eerste voetstappen in verse sneeuw en over het jongetje van een jaar of 6, 7 dat helemaal in de ban is van Klaas-Jan Huntelaar. De keuze is uiteindelijk gevallen op enkele passages uit ‘Verzet’, verschenen in De Volkskrant van 2 februari 2006:

Het zijn kleine berichten, maar ze doen het hart even boos opspringen. Vorige week: minister Donner wil een landelijk registratiepunt voor graffiti. De strijd tegen de ongevraagde muurschildering zal geïntensiveerd worden. Het moet afgelopen zijn met de verloedering: Nederland krijgt weer schone viaducten, onberispelijke muren, geen geklodder meer op bruggen, lantarenpalen en glasbakken. Dat draagt ook bij tot het gevoel van veiligheid.
Handen wassen voor het eten.
Met twee woorden spreken.
Oudjes helpen bij het oversteken.
Daar moet ik altijd aan denken als ik zo’n bericht lees. Allemaal niets op tegen, zeer fatsoenlijk zelfs, maar toch wringt er ook iets, en dat is het linkse, of beter gezegd: het opstandige hart. (…)
Ergens in de Noordoostpolder een elektriciteitshuisje zien staan waar met witte verf Mieke op is gekalkt, manshoog, het ontroert me. Het idee alleen al dat een jongen er in een mistige nacht met een emmer witte verf en een grote kwast op uit trekt om zo van zijn hartstocht kond te doen – schitterend. Nog mooier: de eerste keer dat Mieke op haar brommer langs het elektriciteitshuisje snort en haar naam ziet staan. Meteen weet ze wie het gedaan heeft, en even knijpt de verliefdheid haar keel dicht.
(…)Fatsoen moet je doen, zegt deze regering, en het regent plannen, voornemens, websites, reclamecampagnes, ideeën en onderzoeken. Maar wie wil nou fatsoenlijk zijn, in het diepst van zijn gedachten? Wij allemaal, misschien wel, ja, het zou zomaar kunnen. Maar toch is verzet een dure plicht, en niet alleen in tijden van oorlog.

Actualisatie – Kiosktournure (1)

Heet van de naald: de Horster gemeenteraad heeft vanavond besloten dat ijssalon Passi op de huidige plaats nieuwbouw mag plegen (zie klein mysterie 64, klein mysterie 66a en klein mysterie 66b). Een zelden (misschien wel nooit) eerder vertoonde raadsmeerderheid van CDA en SP steunde het collegevoorstel daartoe. De PvdA was tegen. De VVD wilde zich in eerste instantie onthouden van stemming. Toen dat niet mogelijk bleek, stemde ook die fractie tegen. En CDA-fractielid Joop de Hoon, die tijdens de raadsvergadering van 31 maart door het opwerpen van vier retorische vragen liet blijken tegen nieuwbouw op de huidige plaats te zijn? Die verving de vanavond afwezige burgemeester Van Rooij als voorzitter. Dat maakte dat hij geen actieve rol in de discussie kon spelen. ‘Maar hij had toch op z’n minst een stemverklaring af kunnen leggen?’, denk ik dan in mijn argeloosheid. Of was de zaak daarvoor niet belangrijk genoeg? Hoe het ook zij, ik kom volgende week nog een keer op de hele kwestie terug.

Intermezzo – Ballon

Maandag 20 april 2009. Mooie dag om eens lekker ongenuanceerd op de man te spelen. En waarom zou ik dat niet doen in de vorm van een heuse prijsvraag? Is weer eens wat anders. Het enige dat u moet doen is het volgende citaat uit Dagblad De Limburger van 18 april aandachtig lezen en mij daarna uw antwoord op de multiplechoicevraag mailen.

‘Stevaert is inderdaad heel bedreven in het oproepen van aandacht en het lanceren van allerlei plannen en ideeën. En hij weet dat vervolgens ook goed voor het voetlicht te brengen. Ik ben daar altijd wat terughoudender in. Ik vind dat ik moet kunnen waarmaken wat ik zeg. Zo zit ik nou eenmaal in elkaar.’

Dan de vraag: van wie is dit citaat?
a. van de man die als burgemeester van Arcen en Velden leiding gaf aan een gemeentebestuur dat het nietige Arcen opzadelde met de megalomane Tour La Meuse (door hem omschreven als een ‘uniek subliem architectonisch werk’), maar verder weinig onheil aanrichtte;b. van de man die als burgemeester van Horst aan de Maas snel Horst en omstreken de Floriade inrommelde en vervolgens het hazenpad koos, maar verder weinig onheil aanrichtte;
c. van de man die als Limburgs commissaris van de koningin allerlei niet waargemaakte plannetjes en ideeën lanceerde over fusies in het Limburgse handbal en voetbal, maar verder weinig onheil aanrichtte (met dank aan Dreumel en De Dorpskrant Sittard-Geleen voor de toestemming voor publicatie van de cartoon);
d. van de man die ons als Limburgs commissaris van de koningin een pan-Limburgs wijgevoel probeert aan te praten, maar verder weinig onheil aanricht;
e. van de man die als burgemeester van Arcen en Velden leiding gaf aan een gemeentebestuur dat het nietige Arcen opzadelde met de megalomane Tour La Meuse (door hem omschreven als een ‘uniek subliem architectonisch werk’) én als burgemeester van Horst aan de Maas snel Horst en omstreken de Floriade inrommelde en vervolgens het hazenpad koos én als Limburgs commissaris van de koningin allerlei niet waargemaakte plannetjes en ideeën lanceerde over fusies in het Limburgse handbal en voetbal én ons als Limburgs commissaris van de koningin een pan-Limburgs wijgevoel probeert aan te praten én ongetwijfeld nog meer onheil aan gaat richten.

Mail het juiste antwoord vóór 26 april naar HorstsweetHorst@gmail.com (of stuur het als reactie rechtstreeks naar dit weblog) en u ontvangt van mij een ballon. Wees wel gewaarschuwd: de man van het citaat zal de ballon ongetwijfeld graag voor u opblazen, maar neem vervolgens zelf de regie in handen, want de door deze man opgeblazen ballonnen hebben de neiging nog sneller leeg te lopen dan ze zijn opgeblazen.

Klein mysterie 68 – Friture open (ook bij hoog water)

Soms moet je dingen zien om ze te kunnen geloven. Als ik u alleen maar zou vertellen dat er ergens in de Horster middle of nowhere een bordje hangt met het opschrift ‘Friture open (ook bij hoog water)’, terwijl er in de verste verte geen friture of water – laat staan hoog water – te bekennen valt, zou u beslist denken dat ik u in het ootje nam. Maar nu ik het u ook kan laten zien, zult u het toch moeten geloven. Dat zich bij het Melderslose natuurgebied De Lummerick een jachthut bevindt, was na een tip geen verrassing meer. Maar dat op nauwelijks honderd meter van de jachthut dit bordje hangt, had gelukkig nog niemand mij verklapt (jachthut links op de achtergrond): Ik kan er niets aan doen, maar dit vind ik nu humor. Skurril zouden de Duitsers zeggen. Dat bordje ergens weghalen/vinden, het op een volstrekt belachelijke locatie een nieuwe plaats geven en verder net doen alsof er niets aan de hand is. Je moet er maar opkomen. Cool. De mooiste ontdekkingen blijven de toevallige.De hoe-en-waarom-vragen laat ik aan uw eigen fantasie over. Alleen aan de herkomst van het bordje wil ik wel een speculatie wagen, al was het alleen maar om eens de naam Petatte Wiel te kunnen laten vallen. Want zou het zo kunnen zijn dat het bordje ooit aan de Maaskade in Venlo heeft gehangen ter verwijzing naar – komt-ie weer – friture Petatte Wiel?