maandag 17 mei 2010

Intermezzo – Jachthut (9)

Wéér ging ik met de trein en wéér ontdekte ik een jachthut! Vijf weken terug waren het er twee ten zuiden van de spoorlijn Venlo-Eindhoven, vorige week één ten noorden van dezelfde spoorlijn. Een Leitersitz nog wel. Ongeveer ter hoogte van de gevelde jachthut, maar nu dus aan de overzijde van het spoor. Goed gecamoufleerd met nep klimop.‘Jachtstoel’ zou in dit geval een betere benaming zijn dan ‘jachthut’. Eerder noemde ik dit het umpirestoeltype, maar in Duitsland, het land waarvan ik vermoed dat het de jachhutten heeft uitgevonden, noemt men het dus een Leitersitz. Op 1 februari van dit jaar schreef ik dat het op het spoor komen van een Leitersitz toch wel het toppunt van Entdeckerfreude moest zijn. Ik voegde er aan toe dat ik er naar uitkeek dat genoegen ooit te mogen smaken. Nu het zover was, viel het toch een beetje tegen. Die Vorfreude war gröβer als die Entdeckung selber. Waarom? Waarschijnlijk omdat het geen spontane ontdekking meer was na de eerste waarneming vanuit de trein.
Nu ik het toch over jachthutten heb, meteen nog maar twee nieuwe exemplaren. Aan de rand van de Mariapeel, tussen de Zwarteplakweg en de Vossenheuvel, trof ik gisteren een sleephut aan. Niet zo heel veel bijzonders over te melden of het moest zijn dat ik – durfal als ik ben – het lef had om de ladder te beklimmen én de deur te ontgrendelen. Het is altijd weer spannend wat zich achter de jachthutdeur bevindt. Een lijk in verregaande staat van ontbinding? Vieze blaadjes? Een slapende zwerver? Dit keer viel het mee: een blauw krukje en verder eigenlijk niets. Of toch wel: een gordijntje met het opschrift ‘keuken’:De tweede onlangs ontdekte hut bevindt zich aan de Venloseweg, aan de rand van een perceel met blauwebessenstruiken. Héél misschien zou dit ook een speelhut (‘boomhut’ is in dit geval het verkeerde woord) van de (klein)kinderen van de kweker kunnen zijn. Het feit dat blauwebessenplantages vaak te kampen hebben met vogeloverlast gecombineerd met het feit dat ik al eens eerder aan de rand van een blauwebessenplantage een jachthut aantrof, doet me echter vermoeden dat dit gewoon een ordinaire jachthut is.

vrijdag 14 mei 2010

Actualisatie – Opvanghuis (2)

Horst-sweet-Horst blijft de ontwikkelingen rond het opvanghuis voor uitgerangeerde CDA-politici in Horst (waarover we afgelopen zaterdag voor het eerst berichtten) nauwgezet volgen. Op de dag waarop staatssecretaris van Defensie Jack de Vries zijn aftreden bekendmaakte en de politieke partijen unaniem besloten de verkiezingscampagne nog niet te hervatten, zijn flinke vorderingen gemaakt met de inrichting van het opvanghuis aan de Kerkstraat. Zo is het hoofdvertrek intussen gemeubileerd en is er een begin gemaakt met het behangen. Ook is gestart met het gedeeltelijk blinderen van de glazen voorgevel.Pottenkijkers zijn namelijk niet gewenst als het opvanghuis straks operationeel is. Een ingewijde: ‘We verwachten toch dat er heel wat emoties loskomen. Helaas valt ook niet uit te sluiten dat er hier en daar nog wat rekeningen worden vereffend. Het is goed als opgekropte frustraties worden geuit, maar de buitenwereld hoeft daar niet van mee te genieten. Het moet geen aapjes kijken worden.’Wat betreft het blinderen en behangen heeft het CDA overigens voor een bijzonder praktische oplossing gekozen. Dezelfde ingewijde: ‘Van de ene kant zaten we met een beperkt budget en van de andere kant hadden we een gigantisch overschot aan campagnemateriaal. Dat was allemaal besteld in een tijd dat we uitgingen van minimaal veertig zetels. Op het moment zijn we al tevreden met een zetel of vijf, zes. Daarom hebben we besloten van de nood een deugd te maken. Alle posters en folders van kamerkandidaten die lager staan dan de tiende plaats worden gebruikt om de regionale opvangcentra voor uitgerangeerde CDA-politici aan te kleden. Hier in Horst hebben we besloten de ramen en muren te behangen met posters en folders van onze nummer 23. Zijn die nog ergens goed voor. Is bovendien duurzaam. We zijn op de glazen voorgevel nog aan het experimenteren met een mooi patroon waarin posters en folders elkaar afwisselen. Wist je trouwens dat we de campagneballonnen ook niet in de plastic afvalbak gaan kieperen? Nee, die hangen we hier straks gewoon op. Vrolijkt de boel tenminste nog een beetje op.’ De eerder deze week door SP-voorman Thijs Coppus geuite veronderstelling dat het voormalige Intertoyspand een campagnehuis zou worden, verwijst de CDA-zegsman tenslotte resoluut naar het rijk der fabelen: ‘Was het maar waar! In wat voor wereld leeft die man eigenlijk? Naïef is er niks bij. Nee, het is nu alleen redden wat er nog te redden valt.’

woensdag 12 mei 2010

Actualisatie – Kiosktournure (5)

Het is dus niet de aantasting van het open karakter van het Sint-Lambertusplein. En ook niet het gebrek aan transparantie van de geplande nieuwbouw. En ook niet de ontoegankelijkheid van de garage van Wiel Collin. En ook niet de aantasting van het oude stratenpatroon. En ook niet de afbreuk aan de schoonheid van het plein. En ook niet de grootte of hoogte van de geplande nieuwbouw. En ook niet ontbrekende bebouwingsvoorschriften in het bestemmingsplan. En ook niet het gebrek aan zonlicht op het terras van café Kling.Nee, het is het ontbreken van ‘bescherming van archeologische waarden in het plangebied’ die nieuwbouw van ijssalon Passi op het Sint-Lambertusplein op z'n minst voorlopig in de weg staat. Gisteren schorste de voorzitter van de afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State namelijk het op 10 november vorig jaar genomen besluit van de Horster gemeenteraad dat nieuwbouw mogelijk moest maken. Tik op de vingers dus voor de gemeente. Die zal als de wiedeweerga moeten voorzien in ‘bescherming van archeologische waarden in het plangebied’. Hoe? Joost mag het weten. Of daarna alle kou uit de lucht is? Lijkt me stug, gezien alle voorgaande twists and turns. Reken na de negende bijdrage alhier over deze kwestie dus ook maar op een tiende. En waarschijnlijk ook op een elfde. En mogelijk ook op een twaalfde.

dinsdag 11 mei 2010

Actualisatie – Opvanghuis (1)

Welingelichte bronnen weten vanavond te melden dat het CDA serieus overweegt het opvanghuis voor uitgerangeerde CDA-politici – waarover Horst-sweet-Horst- zaterdagavond al berichtte – vervroegd open te stellen. Dit naar aanleiding van het feit dat staatssecretaris van Defensie (vandaar waarschijnlijk z’n gevechtstenue) Jack de Vries aan het eind van de middag is gesignaleerd voor de deuren van het voormalige Intertoyspand aan de Kerkstraat in Horst. De Vries schijnt op zoek te zijn naar een slaapplaats omdat hem eerder vandaag de toegang is ontzegd tot de kazerne waar hij de afgelopen nachten heeft doorgebracht. De staatssecretaris had daar zijn toevlucht gezocht omdat hij vanwege een buitenechtelijke affaire thuis bij z’n echtgenote en twee kinderen niet meer welkom was.Desgevraagd verklaarde Ria geen voorstander te zijn van vervroegde openstelling van het opvanghuis en al helemaal niet voor CDA-politici die een slippertje hebben gemaakt. ‘Sla de eerste zin van paragraaf 2.2 op bladzijde 14 van ons verkiezingsprogramma er maar op na. Daar wil ik het graag bij laten’, aldus de zwaar aangeslagen sympathieke Maasbrachtse. Voor de goede orde: die eerste zin van paragraaf 2.2 op bladzijde 14 van het CDA-verkiezingsprogramma luidt als volgt: ‘Gezinnen en families zijn het fundament en cement van onze samenleving.’Andere bronnen binnen het CDA zijn minder uitgesproken dan Ria. Een lokale partijbons: ‘Wij hebben barmhartigheid hoog in ons vaandel staan. Elk huisje heeft zijn kruisje.’ Een CDA-wethouder uit de regio is nog iets stelliger: ‘Wij baseren ons toch op de bijbel? Die zegt: in het huis mijns Vaders zijn vele woningen. Johannes 14:2. Nou dan!’

maandag 10 mei 2010

Top 5 – YouTube-filmpjes van Doomguyrick

Melderslo is een bijzonder dorp.
Melderslo heeft als een van de laatste Horster kernen nog een jongeren ontmoetingsplek (JOP):Melderslo heeft een gedenksteen waarop ook een aan het Ostfront omgekomen oorlogsslachtoffer wordt herdacht:Melderslo heeft scheef- en losliggende stoeptegels aan de Sint-Odastraat:Melderslo heeft een racismeprobleem:Melderslo heeft een eigen tak van de maffia (naar verluidt Waranda Nostra genaamd):Maar Melderslo heeft bovenal Doomguyrick. Doomguyrick schopt wel eens een bal tegen een hoogspanningsmast. Doomguyrick maakt salto’s in De Beemd. Doomguyrick zwemt wel eens mit zien kammeröj in De Berkel. Maar bovenal laat Doomguyrick mensen dingen zeggen als:

Heey Frenkie, wie is daat mit din daaklaere jas?

Din Balkenellende zuj ik ’t lifst mit ennen twië-b-veer achter in de nek meppe en wies an de groond slope

Die lang blonde mane vurroajen ow, Coumans

Ja, nou, daan zet ik ‘m efkes in d’n trugoët

Daat staalde hiëlemoal nurges op: honderdvertig jage en daan nag an d’n handrem trekke, da’s ok speule mit ut oëg vaan de nald

Doomguyrick heeft namelijk fragmenten uit films waarin grootheden als Clint Eastwood, Steven Seagal, Arnold Schwarzenegger en Jean Claude van Damme acteren, op z’n Melderses nagesynchroniseerd en op YouTube gepubliceerd. Hollywood teruggebracht naar Melderslose verhoudingen. Once upon a time in the west tussen het Eikelenbosserveld en het Vlasven. Café-zaal Het Paradijs als saloon, met Drees Ummetum en ‘din vaan Wullems’ als stamgasten. Vergeef me, maar ik vind die filmpjes van Doomguyrick gewéldig. Humor om te lachen. Niet om zomaar te lachen, nee, om je te bescheuren. Verder niet te veel woorden aan vuil maken, gewoon kijken! Geniet van de meesterlijke, benepen vrouwenstemmen (‘Heer ow boks, heb ik wer gestreke vur ow, misselijke vint’), de perfecte timing, het spelen met taal en ook van de vet aangezette grofgebektheid (ja, het vrouwelijk geslachtsdeel komt regelmatig voorbijvliegen). Mijn top 5 van de tot op heden 36 YouTube-filmpjes van Doomguyrick:

5. plat gesproake kwazel

4. die jongen vaan de motorcamping

3. dee vaan Coumans

2. Becker op zien plat

1. Melderse psycho

Klein mysterie 157 – Trapveldje (1)

Zoals bekend behoren trapveldjes tot de essentialia van het leven. Het is daarom goed dat de Horster gemeenteraad er regelmatig aandacht aan schenkt. Zo is het trapveldje achter de Ulsheggerweg in Lottum – evenals bijvoorbeeld het Nieuw Gemengd Bedrijf en ijssalon Passi – een running gag in de gemeenteraad. Sinds Roy Bouten er in september 2008 namens de PvdA-fractie vragen over stelde, is het eigenlijk niet meer van de agenda verdwenen. Wat is er aan de hand? Achter de Ulsheggerweg in Lottum lag een voorbeeldig trapveldje dat in veel behoeften voorzag en waarvan ik me kan voorstellen dat Sjors Verdellen er de basis voor zijn glansrijke carrière heeft gelegd. Maar toen, ongeveer een jaar geleden, toverde de gemeente Horst aan de Maas in al haar wijsheid het trapveldje gedeeltelijk om in een ruige speelvoorziening met bulten en stenen. Een storm van protest brak los. Daarop verklaarde wethouder Marcella Dings-Polderman in de raadsvergadering van 7 juli 2009 (klik op agendapunt 2): ‘Ik zeg toe dat ik zo snel mogelijk zal kijken of het in samenspraak met de dorpsraad weer in de oude staat kan worden teruggebracht.’ Het leverde de wethouder naast juichverhalen in De Echo en op het weblog van Roy Bouten ook een rondje chocotoffs van dezelfde Roy Bouten op. Op 2 september 2009 sprak de Lottumse dorpsraad vervolgens de wens uit dat het trapveldje in oude staat zou worden hersteld. Daarmee leek het weer een glorieuze toekomst tegemoet te gaan. Totdat uit het verslag van de dorpsraadvergadering van 3 februari 2010 plotseling blijkt dat de gemeente wel enkele marginale aanpassingen wil doen, maar ‘verder blijft de situatie zoals deze nu is.’ In het verslag van de dorpsraadvergadering van 3 maart valt zelfs te lezen: ‘Het trapveldje is (…) afgehandeld, mede omdat de gemeente heeft aangeven beslist geen ingrijpende verandering wil doen. Dus er in principe geen kosten meer in wil te steken.’ Hetgeen Loes Wijnhoven, de opvolger van wethouder Dings-Polderman, in de raadsvergadering van 16 maart (selecteer gemeenteraadsvergadering 16 maart; het betreffende punt begint na ongeveer 23 minuten) bevestigt: ‘Het is niet zo dat het uiteindelijk weer helemaal zal worden teruggebracht in de oude staat.’
Een grof schandaal als je het mij vraagt. Het trapveldje ligt er nu al een jaar verweesd en desolaat bij (hobbelig, te lang gras, goals veel te breed en veel te ver uit elkaar, te grote hellingsgraad, het spel belemmerende bulten). Zó ga je niet met trapveldjes om. Trapveldjes verdienen eerbied en respect. Als Roy Bouten tijdens de komende raadsvergadering een schadevergoeding eist voor dat rondje chocotoffs, heeft hij in elk geval mijn zegen.

Actualisatie – Frustratiebordjes (1)

Op 20 juli van het vorig jaar formuleerde ik de criteria waaraan mijn ideale frustratiebordje voldoet. Kort samengevat: het bordje moet gaan over een aardig verpakte kleine ergernis, een geïmproviseerde indruk maken en tenminste één taalfout bevatten. Nu ik de laatste tijd vijf bordjes heb ontdekt waarin enige dan wel grote frustratie over hondenontlasting doorklinkt, leek het me een goede zaak eens te bekijken in hoeverre die bordjes aan mijn bovenvermelde criteria voldoen.
Het zaterdag op de hoek Rembrandtstraat – Frans Halsstraat in Horst aangetroffen en vandaag alweer verdwenen bordje maakt een behoorlijk geïmproviseerde indruk en bevat een taalfout. Maar aardig verpakt? Nee! Misschien is het wachten op het moment dat de hondenurine daadwerkelijk van de tere blaadjes van de buxusplanten afdruipt. Hopelijk gaat ook de frustratie dan wat meer van het bordje af spatten. De komende weken toch maar in de gaten blijven houden.
Van het bordje aan het einde van de Irenestraat in Meerlo werd ik al evenmin erg vrolijk:Geen aardige verpakking en geen geïmproviseerde indruk. De taalfout maakt dat gemis niet goed.
En laat een taalfout nu uitgerekend het enige zijn dat ontbreekt aan het bordje op het Munckhofplein in America (waarover Peter Janssen me tipte): Vooral de fraai gevormde drol spreekt tot mijn verbeelding. Maar ook hier zou de frustratiegraad wat mij betreft een stuk hoger mogen liggen.
Resteren de twee bordjes in het plantsoen op de hoek Van Ulftstraat – Van Steprathstraat – Van Reiffenburgstraat in Sevenum (wederom een tip van Peter – tweewerf dank). Bij het ene is met het rijmpje de verpakking dik in orde. Het geïmproviseerde karakter houdt daarentegen niet over. Een taalfout ontbreekt zelfs in het geheel. Het andere bevat weer wel een taalfout, maar geen aardige verpakking en al evenmin een geïmproviseerd karakter. De vijf uitroeptekens kunnen die pijn slechts ten dele verzachten.
Slotsom: het wachten blijft nog even op het tegen hondenontlasting gerichte bordje dat aan al mijn criteria voor het ideale frustratiebordje voldoet. Of zou ik soms te hoog gegrepen hebben met m’n criteria?

Intermezzo – Dazenvanger

Laatst kwam ik in een weiland in de buurt van de Losbaan dit vreemde ding tegen:Het deed me denken aan een schemerlamp. ‘Zit wel een klein mysterie voor m’n weblog in’, dacht ik bij mezelf. Maar toen beging ik in een vlaag van verstandsverbijstering een onvergeeflijke blunder. Ik mailde de foto naar een goede bekende met de vraag of hij enig idee had waar dat vreemde ding voor diende. Per ommegaande kreeg ik een e-mail terug: ‘Een dazenvanger. Vorig jaar uitgebreid in het nieuws geweest. Google maar op dazenvanger en je weet onmiddellijk hoe het werkt.’ Weg klein mysterie, hoe had ik ook zo stom kunnen zijn om de goede bekende te mailen? Welopgevoed als ik ben, bedankte ik de goede bekende toch voor zijn reactie en liet het onuitgesproken verwijt dat dat grote nieuws van vorig jaar mij was ontgaan, onbeantwoord.De dazenvanger was al helemaal naar de periferie van mijn geheugen verdwenen toen ik de goede bekende onlangs tegenkwam. ‘Kijk ik eens een keer op je weblog, staat er niets op over de dazenvanger’, sprak hij me bestraffend toe. Dus louter om de goede bekende te plezieren, nu dan alsnog een stukje over de dazenvanger. Maar ik ken de goede bekende goed genoeg om te weten dat hij te allen tijde zal ontkennen dat hij dit stukje heeft gelezen. Zo is Jo dan ook wel weer.

zaterdag 8 mei 2010

Intermezzo – Opvanghuis

‘Intertoy's in horst-cenrum krijgt verrassende nieuwe invulling’, twitterde wethouder Leon Litjens op 6 april. Na een maand rechercheren, deduceren, checken en dubbelchecken kan Horst-sweet-Horst de woorden van de wethouder bevestigen. Het pand aan de Kerkstraat dat tot vorig jaar een speelgoedwinkel herbergde, wordt namelijk – primeur! – een opvanghuis voor uitgerangeerde CDA-politici. Naar verluidt wordt dit nieuws komende week wereldkundig gemaakt. Officieel wil daarom nog niemand het bevestigen. Off the record toonden verschillende hooggeplaatste CDA’ers zich echter bereid Horst-sweet-Horst te woord te staan. Eén van hen: ‘9 juni wordt een slachting. En dat is nog maar een voorbode van wat ons in de daaropvolgende jaren te wachten staat. Maar we hebben één voordeel: we zien het al van heel ver aankomen, dus we kunnen ons goed voorbereiden. Op vijf plaatsen in het land komen opvangcentra voor uitgerangeerde partijgenoten.’ De noodzaak van dergelijke centra is volgens een andere zegsman zonneklaar: ‘Anders gaat het helemaal mis. Wat dacht jij dan? Honderd jaar lang hebben wij in dit land aan de touwtjes getrokken. Als je dan van de ene dag op de andere in de goot belandt, doet dat iets met je. Wij willen onze mensen tegen zichzelf in bescherming nemen.’ In de opvangcentra moeten uitgerangeerde CDA’ers vooral hun verhaal kwijt kunnen. Een Brabantse christendemocraat: ‘Baj en bakse leut hillemoal leeglope mit oew emoties, zo moede gaj da veural zien.’ Daarnaast gaan de centra aan arbeidsbemiddeling doen en komt er nachtopvang voor CDA’ers die na 9 juni de weg zijn kwijtgeraakt.
De keuze voor Horst als opvangcentrum voor de regio zuidoost lag voor de hand. Een anonieme bron: ‘In de eerste plaats natuurlijk vooral vanwege de concentratie van CDA-politici in deze gemeente. Daarnaast hopen we dat onze mensen hier emplooi vinden als champignonplukkers of kippengrijpers. Kan de landbouwsector waar we ons altijd zo sterk voor maakten, ook eens iets terug doen. Mocht dat niet lukken, dan gokken we op de Floriade. Alleen dankzij ons komt die hier naartoe, dan moet een baantje als parkeerwachter er toch wel inzitten?’
Tijdens een fotoshoot trof Horst-sweet-Horst vanavond nog een oude bekende aan bij het voormalige Intertoyspand.‘Ik hoorde dat Ger hier vanochtend ook al was geweest, dus ik dacht, laat ik ook maar eens een kijkje komen nemen’, aldus de sympathieke Maasbrachtse. ‘Tja, ik vrees dat dit ook mijn voorland is, zo eerlijk moet ik zijn. Ik huiver nu al bij de gedachte, maar als er ergens zo’n centrum moet komen, dan inderdaad maar in Horst. Sinds vorig jaar voelt Horst voor mij als een warm bad.’

maandag 3 mei 2010

Intermezzo – Kip met gouden eieren

Vorige week dinsdagavond had ik de keus tussen Olympique Lyon-Bayern München en de gemeenteraadsvergadering. Ik koos voor de voetbalwedstrijd. Fout. Lyon-Bayern was een saaie, eenzijdige vertoning, terwijl de gemeenteraadsvergadering – zo zag ik later op internet – alles in zich had dat politiek soms zo boeiend kan maken. Dan doel ik met name op de behandeling van agendapunt 9: ‘Voorstel tot het vaststellen van het bestemmingsplan Uitbreiding intensieve veehouderij Mackayweg 4 Tienray.’ Ik denk dat ik er met gemak een boek over vol zou kunnen schrijven. Dat zou gaan over de dilemma’s waarvoor de geachte raadsleden kwamen te staan. Over de vraag of iedereen de werkelijke betekenis van 295 duizend leghennen op een oppervlakte van vijf hectare wel tot zich door laat dringen. Over het belerende vingertje dat Eric Beurskens (Essentie) ophief in de richting van Henk Kemperman (D66). Over de schoonheidsbeleving van wethouder Birgit Op de Laak. Over het sarcasme dat schuilging achter de loftuitingen die Henk Weijs (CDA) ten deel vielen omdat hij het raadsvoorstel zo keurig wist samen te vatten. Over de onverstoorbaarheid van Richard van der Weegen (PvdA-PK). Over de onbeantwoord gebleven vraag van Anthony van Baal (SP) of de uitbreiding er hoe dan ook zou komen, ongeacht het besluit van de gemeenteraad. Over de lofzang van Eric Beurskens en Henk Weijs op de intensieve veehouderij. Over de vraag of het feit dat er geen ‘zienswijzen’ (in gewone mensentaal: bezwaren) tegen de uitbreiding zijn binnengekomen inderdaad – zoals wethouder Op de Laak en Henk Weijs betoogden – duidt op maatschappelijk draagvlak. Over de kip met de gouden eieren die we van Henk Weijs niet mogen slachten. Ik garandeer u dat het definitieve boek over agendapunt 9 van de gemeenteraadsvergadering van Horst aan de Maas van 27 april 2010 er beslist komt zodra een geïnteresseerde uitgever zich bij mij meldt. Nu dat vooralsnog niet het geval is, zal ik mij beperken tot drie bijdragen: één over de dilemma’s waarvoor de raadsleden stonden, één over het onvoorstelbare aantal van 295 duizend leghennen op een oppervlakte van vijf hectare en één over de schoonheidsbeleving van Birgit Op de Laak.

Klein mysterie 156 – 295.000

Na de geplande uitbreiding zal pluimveebedrijf Van Leendert BV aan de Mackayweg in Tienray op vijf hectare 295 duizend leghennen gaan herbergen, zo bleek vorige week dinsdagavond tijdens de gemeenteraadsvergadering. Tweehonderdvijfennegentigduizend kippen. Inderdaad, 295 gevolgd door drie nullen. Tweehonderdvijfennegentigduizend! Laat iemand dergelijke enorme aantallen eigenlijk wel eens daadwerkelijk tot zich doordringen? Mijn eigen kippenhok is na een korte periode van leegstand op dit moment gevuld met twee hennen en een haan die ik van de buurman heb geleasd. Met z’n drieën hebben ze een ren van 13,5 vierkante meter tot hun beschikking en een nachthok van 3,40 vierkante meter. Ondanks ruim dertig jaar ervaring als kippenhouder is het me nooit gelukt de geheimen van de kippentaal te ontrafelen. Zeker weten doe ik het dus niet, maar toch heb ik de indruk dat ze het met z’n drieën best naar hun zin hebben. Goed, al die sneeuw afgelopen winter vonden ze maar niks, er is wel eens een wezel of een roofvogel die hen de schrik op het lijf jaagt en die rat die vorig jaar telkens hun voer opvrat, zullen ze beslist hebben vervloekt.
Daar staat tegenover dat ze op warme zomerdagen heerlijk kunnen baden in het mulle zand. Dat ze naar believen gezamenlijk of in hun eentje kunnen opereren. Dat ze gezellig met z’n drietjes kunnen zitten suffen op een stok. Dat de haan regelmatig z’n hennen-kom-toch-eens-kijken-wat-ik-nu-weer-voor-lekkers-heb-geluidjes kan uitstoten.
Ondanks die ogenschijnlijke kippentevredenheid bekruipen me ook regelmatig schuldgevoelens. Zou de deur van de ren overdag eigenlijk niet open moeten staan? Verschoon ik het nachthok wel vaak genoeg? Moet ik niet zorgen voor meer hennen-kom-toch-eens-kijken-wat-ik-nu-weer-voor-lekkers-heb-geluidjes van de haan? Voelt die ene kip die zich altijd wat afzijdig houdt zich wel helemaal senang? Niet dat ik er nachtenlang van wakker lig, maar af en toe knaagt het wel. En ik draag slechts de verantwoordelijkheid over drie kippen. Wat moet er wel niet allemaal door je hoofd spoken als je 295 duizend kippen onder je hoede hebt? Kippen zonder ren, zonder nachthok, zonder daglicht, zonder hanen die hennen-kom-toch-eens-kijken-wat-ik-nu-weer-voor-lekkers-heb-geluidjes maken, zonder stokken om op te zitten suffen, zonder ruimte om zich afzijdig te houden. Ik geloof, nee, ik weet wel zeker, dat ik de verantwoordelijkheid om voor 295 duizend van die kippen te zorgen, niet aan zou kunnen. Van CDA en Essentie moeten we blij zijn dat er mensen zijn die die verantwoordelijkheid wel aandurven. Ik heb daar m’n twijfels bij.

Klein mysterie 155 – Smaakverschil

Smaken verschillen. Tuin- en landschapsarchitect ir. Guido W.F.M. Paumen karakteriseert pluimveebedrijf Van Leendert BV aan de Mackayweg in Tienray als volgt (klik hier en vervolgens bij agendapunt 9 op ‘Landschapsplan en Overige Bijlagen’): ‘Het bedrijf is te kenschetsen als helder en compact georganiseerd. Het bedrijf keert zich open naar het landschap. De lange zijgevels zijn echter zorgzaam vormgegeven. De forse lengte wordt geleed door een verticaal verlopende witte strook. De gevel krijgt daardoor een herkenbare maat en schaal en wordt daardoor zeker niet als bedreigend ervaren.’Persoonlijk zou ik het bedrijf aan de Mackayweg (even terzijde: waarom is Dave Mackay eigenlijk de enige Tottenham Hotspurspeler die in Tienray een straat naar zich vernoemd kreeg? Waarom Glenn Hoddle niet? Of Chris Waddle? Of Paul Gascoigne?)eerder als volgt omschrijven: ‘Een puist die met z’n megalomane omvang een fatale inbreuk vormt op het kleinschalige open cultuurlandschap in de directe omgeving. De groen-witte geleding van de gevels zal wel zijn bedoeld als kleine pleister op de wonde. In de praktijk zorgt deze enige architectonische verfijning die aan de stallen valt waar te nemen er echter voor dat het bedrijf nog meer aandacht naar zich toetrekt dan zonder die geleding al het geval zou zijn. Of ze nu als bedreigend worden ervaren of niet: bedrijven van een dergelijke maat en schaal horen thuis op een industrieterrein.’
Henk Kemperman (D66) noemde het bedrijf afgelopen dinsdag in de gemeenteraadsvergadering (klik op agendapunt 9) een bouwkolos die door middel van dubbele rijen bomen zoveel mogelijk aan het zicht onttrokken zou moeten worden. De reactie van wethouder Birgit Op de Laak op de woorden van Henk Kemperman: ‘Het college wil het bedrijf juist niet onttrekken aan het zicht, het niet verstoppen. Je moet zorgen dat het bedrijf er zo uitziet dat je het eigenlijk wel wilt zien en het met nog wat aanplant ook laat passen in de rest van het landschap. Dus niet wegmoffelen – zou met een bedrijf van dit formaat ook niet mogelijk zijn. Maar ik denk sowieso dat met de meest recente aanbouw is aangegeven dat het bedrijf er ook heel goed uit kan zien. Het zou zonde zijn daar weer dikke rijen bomen omheen te zetten.’‘Over schoonheid valt te twisten’, concludeerde Henk Kemperman. Inderdaad.

Intermezzo – Dilemma’s

Mag ik voor de verandering eens een keer een lans breken voor gemeenteraadsleden? Mijn regelmatige gevit maskeert vermoedelijk het respect dat ik wel degelijk heb voor het werk van gemeenteraadsleden. Want dat werk is vaak lang niet zo eenvoudig als wel wordt gedacht. Raadsleden komen soms zelfs voor schier onoplosbare dilemma’s te staan. Neem nu de gemeenteraadsvergadering van vorige week dinsdag. Aan de orde (agendapunt 9) was de uitbreiding van pluimveebedrijf Van Leendert BV aan de Mackayweg in Tienray. Nadat in een proces van meer dan twee jaar alle noodzakelijke procedures waren doorlopen, moest de gemeenteraad nu zijn fiat geven aan een bestemmingsplanwijziging. ‘Het staartje van een lang traject’, aldus wethouder Birgit Op de Laak. Voor CDA en Essentie was het zo klaar als een klontje: zij hebben sowieso weinig of geen bezwaren tegen intensieve veehouderij, er was sprake geweest van een zorgvuldig proces en het zou van onbehoorlijk bestuur getuigen de ondernemer nu op het allerlaatste moment nog te dwarsbomen. Voor D66, PvdA-PK en SP was het allemaal wat minder duidelijk. Zij zetten meer vraagtekens bij de intensieve veehouderij, vonden de omvang van het bedrijf aan de grote kant, vreesden toekomstige uitbreidingen en huiverden voor de effecten van uitbreiding van het bedrijf op de volksgezondheid, de stankhinder en de verkeersdrukte. Maar ja, daar stond ook het een en ander tegenover. Zoals het belang van de ondernemer. Zoals de betrouwbaarheid van de overheid. Een lastige afweging. ‘We staan met de rug tegen de muur’, zo verwoordde Richard van der Weegen (PvdA-PK) de gevoelens van de drie genoemde partijen. Je principieel opstellen en tegenstemmen, maar tevens de verdenking op je laden dat je niet betrouwbaar bent als overheid? Of juist het belang van een betrouwbare overheid vooropstellen en contrecoeur akkoord gaan met iets waar je het eigenlijk helemaal niet mee eens bent? Na een lange worsteling koos D66 voor de eerste optie; PvdA-PK en SP opteerden voor de tweede. Maar het tandenknarsen van alle drie deze fracties moet tot op de Mackayweg in Tienray hoorbaar zijn geweest. In het licht van het voorgaande was het fors aangezette verwijt van Eric Beurskens (Essentie) aan het adres van D66-woordvoerder Henk Kemperman dat hij zich teveel bezighield met detailvragen, misplaatst. Inderdaad – om met Roy Bouten (PvdA-PK) te spreken – ‘een beetje flauw wegzetten’ van D66. Hetgeen niet wegneemt dat ik ook voor raadslid Eric Beurskens het grootste respect heb.

Top 5 – Oorlogsmonumenten (2)

Het feit dat Horst-sweet-Horst sinds 1 januari van dit jaar het grondgebied van de hele gemeente Horst aan de Maas bestrijkt, biedt me de mogelijkheid een top 5 samen te stellen van oorlogsmonumenten in de dorpen die niet tot de voormalige gemeente Horst behoren. De vooravond van 4 mei leek me een geschikt moment om die nieuwe top 5 te presenteren. Als u het trouwens onzinnig vindt een rangorde in oorlogsmonumenten aan te brengen, kunt u daar wel eens voor een groot gedeelte gelijk in hebben. Daar staat tegenover dat wat mij betreft niet alles wat je onderneemt even zinnig hoeft te zijn. Dus hier is ie (waarbij evenals vorig jaar niet schoonheid het belangrijkste criterium vormt, maar de mate waarin het monument emoties bij me oproept):

5. De Grubbenvorster pastoor Henri Vullinghs speelde tijdens de Tweede Wereldoorlog een belangrijke rol in het Noord-Limburgse verzet. Hij overleed op 9 april 1945 in het concentratiekamp Bergen-Belsen. Het plein in het centrum van Grubbenvorst werd na de bevrijding naar pastoor Vullinghs vernoemd. Pater Renaldus Rats ontwierp het in 1949 onthulde beeld. De zuilen dateren uit 1995 en zijn vervaardigd door Appie Drielsma.

4.Feniks (1959) van Jerome Groffin, met aan weerszijden van het monument de namen van vijftien oorlogsslachtoffers uit de voormalige gemeente Broekhuizen. De feniks staat symbool voor onsterfelijkheid en eeuwige verjonging na ondergang. Het monument was oorspronkelijk bevestigd op de gevel van het gemeentehuis in Broekhuizenvorst. In 2002 is het verhuisd naar de buitenzijde van een kerkhofmuur.

3.Het oorlogsmonument aan het Julianaplantsoen in Sevenum werd al op 4 mei 1946 onthuld. Het is opgebouwd uit puinstenen van de tijdens de Tweede Wereldoorlog verwoeste parochiekerk. De propeller die het monument bekroont, is afkomstig van een op de dag van de bevrijding aan de Kleefsedijk neergeschoten Engelse bommenwerper.

2. Broekhuizen lag zowel aan het begin als aan het einde van de Tweede Wereldoorlog in de frontlinie. In mei 1940 sneuvelden drie Nederlandse militairen in een kazemat in Broekhuizen. Hun namen staan vermeld op de deur van de bunker die na de oorlog werd aangebracht op een buitenmuur van het kerkhof.

1. Hanna van de Voort uit Tienray nam tijdens de Tweede Wereldoorlog 123 joodse kinderen onder haar hoede. Zou ik onder dezelfde omstandigheden hetzelfde hebben gedaan? Ik mag het hopen, maar als ik heel eerlijk ben, kan ik helaas niet uitsluiten dat ik er te laf voor zou zijn geweest. Het uit 1989 daterende monument voor Hanna van de Voort is ontworpen door Elly van den Broek en staat – hoe kan het ook anders? – op het Hanna van de Voortplein in Tienray.